1.     Η σωτηρία για το κάθε άτομο είναι το πρωτεύον έργο. Αν κάποιος έπεφτε κτυπημένος από δηλητηριώδες βέλος, δε θα καθυστερούσε την εξαγωγή του ρωτώντας λεπτομέρειες για το μήκος του βέλους, την κατασκευή του ή το άτομο που το εξαπέλυσε. Κατά τη διάρκεια της πορείας του στον δρόμο της σωτηρίας, ο άνθρωπος θα έχει τον χρόνο για μια συνεχώς βαθύτερη κατανόηση της βουδδιστικής διδασκαλίας. Ό,τι προέχει τώρα είναι να αρχίσει να βαδίζει τον δρόμο αυτό – με το να αντιμετωπίζει την ζωή όπως ακριβώς είναι και να μαθαίνει τα πάντα με την άμεση προσωπική εμπειρία.

2.     Το πρώτο δεδομένο της ύπαρξης είναι ο νόμος της αλλαγής και της παροδικότητας. Όλα όσα υπάρχουν, από τη μυρμηγκοφωλιά μέχρι το βουνό, από την σκέψη μέχρι κάποια αυτοκρατορία, περνούν από τον ίδιο κυκλικό μηχανισμό της ύπαρξης – δηλαδή από τη γέννηση, την ανάπτυξη, την κατάπτωση και τον θάνατο. Μόνο η ζωή είναι συνεχής, προσπαθώντας διαρκώς να εκφράζει τον εαυτό της με άλλες μορφές. «Η ζωή είναι γέφυρα· μη χτίζεις σπίτι επάνω της». Η ζωή, δηλαδή, είναι διαδικασία ροής και όποιος αρπάζεται από την όποια μορφή, οσοδήποτε περίλαμπρη και αν είναι, θα υποφέρει τελικά, έχοντας φέρει προσκόμματα στο ομαλό της πέρασμα.

3.      Ο νόμος της μεταβολής των πάντων ισχύει και για την «ψυχή». Δεν υπάρχει κάποια αρχή στον άνθρωπο, αμετάβλητη και αθάνατη. Μόνο το «Ακατανόμαστο», η έσχατη Πραγματικότητα, βρίσκεται πέρα από την αλλαγή και όλες οι μορφές της ζωής, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, αποτελούν φανερώσεις της Πραγματικότητας αυτής. Η ζωή, που ρέει μέσα στις φλέβες μας, δε μας ανήκει – όχι περισσότερο, τουλάχιστον, από ότι ανήκει στον γλόμπο το ηλεκτρικό ρεύμα, που τον κάνει να ανάβει.

4.     Το σύμπαν είναι έκφραση νόμου. Όλα τα αποτελέσματα έχουν αίτια και η ψυχή, ή ο χαρακτήρας του ανθρώπου, αντιπροσωπεύει το άθροισμα των παλαιοτέρων σκέψεων και πράξεών του. Ολόκληρος ο υπαρκτός κόσμος διέπεται από το κάρμα, τον νόμο της δράσης και της αντίδρασης, και ο άνθρωπος είναι ο μόνος αίτιος των περιστάσεων του ή των αντιδράσεών του σ’ αυτές. Είναι επίσης ο μόνος δημιουργός τού μέλλοντός του και της τελικής του απόληξης. Με την σωστή σκέψη και με την σωστή πράξη μπορεί το άτομο να εξαγνίσει προοδευτικά την εσωτερική του φύση και έτσι, πραγματώνοντας τον ίδιο του τον εαυτό, να ξεφύγει από τον κύκλο των ενσαρκώσεων. Η όλη διαδικασία καλύπτει μεγάλες χρονικές περιόδους και πολλές διαδοχικές ζωές επάνω στη Γη – τελικά όμως κάθε μορφή ζωής θα φθάσει στην φώτιση.

5.     Η ζωή είναι μία και αδιαίρετη, παρ’ όλο που οι συνεχώς μεταβαλλόμενες μορφές της εμφανίζονται αναρίθμητες, υποκείμενες στην καταστροφή. Πραγματικά, θάνατος δεν υπάρχει. Πεθαίνουν μόνον οι επί μέρους μορφές. Από την κατανόηση της ενότητας της ζωής προκύπτει η συμπόνια – η αίσθηση της ταύτισης με την ζωή των άλλων μορφών. Η συμπόνια χαρακτηρίζεται ως «ο νόμος των νόμων, η αιώνια αρμονία», και όποιος την καταστρέφει θα υποφέρει ανάλογα με την έκταση της καταστροφής που επέφερε – καθυστερώντας την φώτισή του.

6.     Αφού η ζωή είναι ένα, το συμφέρον του μέρους θα έπρεπε να είναι και το συμφέρον του συνόλου. Στην άγνοια του ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να αγωνιστεί για τα δικά του συμφέροντα. Αυτή η εσφαλμένη πεποίθηση στρέφει την ενέργειά του προς τον ίδιο του τον εαυτό, παράγοντας οδύνη. Από αυτήν την οδύνη ο άνθρωπος διδάσκεται, μαθαίνοντας τελικά πώς να εξαλείψει τα αίτιά της. Ο Βούδδας δίδαξε τις τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: α) Την πανταχού παρουσία της οδύνης· β) το αίτιό της, δηλαδή την εγωκεντρική επιθυμία· γ) την δυνατότητα της εξάλειψης του αιτίου αυτού· και δ) την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό της αυτοανάπτυξης, που οδηγεί στην εξάλειψη της οδύνης.

7.     Η Ευγενής Οκταπλή Ατραπός αποτελείται από τις Ορθές Απόψεις (ή βασική προσληπτική ικανότητα), τους Ορθούς Στόχους (ή κίνητρα), τον Ορθό Λόγο (με την έννοια της ομιλίας), τις Ορθές Πράξεις, τον Ορθό Τρόπο Εύρεσης Πόρων Ζωής, την Ορθή Προσπάθεια, την Ορθή Συγκέντρωση (ή καλλιέργεια του νου) και τελικά την Ορθή Εκστασιακή Συγκέντρωση, που οδηγεί στην πλήρη φώτιση. Μια και ο βουδδισμός είναι τρόπος ζωής, όχι απλώς κοσμοθεωρία, το να βαδίσει κανείς την Ατραπό αυτή αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση για την αυτολύτρωσή του. «Σταματήστε να κάνετε το κακό, μάθετε να κάνετε το καλό, εξαγνίστε την καρδιά σας» – αυτή είναι η διδασκαλία όλων των Βουδδών.

8.     Η Πραγματικότητα δεν περιγράφεται και συνεπώς όνομα δεν μπορεί να της δοθεί. Αλλά ο Βούδδας, ένας άνθρωπος, έγινε ο Υπέρτατα Φωτισμένος. Μπορεί να πει κανείς, έτσι, ότι ο σκοπός της ζωής είναι να φθάσει το άτομο στην φώτιση αυτή. Η παραπάνω κατάσταση, γνωστή ως Νιρβάνα, είναι το αποτέλεσμα της εξάλειψης όλων των περιορισμών, που επιβάλλει το εγώ – και μπορεί να επιτευχθεί εδώ επάνω στην Γη. Όλοι οι άνθρωποι και όλες οι μορφές της ζωής κλείνουν μέσα τους τη δυνατότητα της φώτισης. Συνεπώς ο δρόμος προς την φώτιση δεν είναι άλλος από τον δρόμο της επιστροφής στον ίδιο μας τον εαυτό – το να γίνει ο καθένας αυτό που είναι. «Στρέψε το βλέμμα προς τα μέσα: είσαι ο Βούδδας».

9.      Για να φτάσει κανείς στην φώτιση βαδίζει τη μέση οδό, που δεν είναι άλλη από την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό – δηλαδή μια διαδικασία αποφυγής κάθε ακρότητας και κάθε αντίθεσης. Ο Βούδδας βάδισε  αυτήν την οδό μέχρι το τέρμα της και η μόνη πίστη, που χρειάζεται στον βουδδισμό, είναι η εύλογη πεποίθηση ότι εκεί που βάδισε ένας μεγάλος οδηγός, αξίζει να βαδίσουμε και εμείς. Τη Μέση Οδό πρέπει να βαδίσει ολόκληρος ο άνθρωπος, όχι απλώς το καλύτερο μέρος του εαυτού του. Για να το πετύχει αυτό, καρδιά και νους πρέπει να αναπτυχθούν το ίδιο. Ο Βούδδας ήταν Υπέρτατα Φωτισμένος και ταυτόχρονα Υπέρτατα Ευσπλαχνικός.

10.  Ο βουδδισμός αποδίδει μεγάλη σημασία στην ανάγκη της εσωτερικής συγκέντρωσης και του διαλογισμού, που οδηγούν με τον καιρό στην ανάπτυξη των εσωτερικών πνευματικών ικανοτήτων. Ο εσωτερικός βίος είναι το ίδιο σημαντικός με τις εξωτερικές ασχολίες και για να έχει κανείς μια ζωή ισορροπημένη, είναι απαραίτητο να θέτει κατά μέρος μια χρονική περίοδο αφιερωμένη στον διαλογισμό. Ο βουδδιστής πρέπει πάντοτε να βρίσκεται σε εγρήγορση και αυτοελέγχεται, αποφεύγοντας την νοητική ή συναισθηματική προσκόλληση σε συμβάντα παροδικά. Αυτή η αυξανόμενη εγρήγορση απέναντι στις περιστάσεις της ζωής, τις οποίες το άτομο γνωρίζει ότι το ίδιο δημιούργησε, το βοηθάει τελικά να αντιδρά με τρόπο αυτοελεγχόμενο.

11.  Ο Βούδδας είπε: «Δουλέψτε για την σωτηρία σας με επιμέλεια». Στον βουδδισμό κανένας δεν μιλάει έγκυρα για την αλήθεια εκτός από την διαίσθηση του ιδίου του ατόμου – και η παραπάνω εγκυρότητα δεν ισχύει παρά για αυτό το ίδιο. Κάθε άνθρωπος υπομένει τις συνέπειες των πράξεών του, διδασκόμενος από αυτές, ενώ συνάμα βοηθά τους συνανθρώπους του να πετύχουν την ίδια λύτρωση. Καμία προσευχή στον Βούδδα ή σε κάποιο Θεό δε θα εμποδίσει ένα αίτιο από το να δώσει αποτέλεσμα. Οι βουδδιστές μοναχοί και διδάσκαλοι δίνουν απλώς το παράδειγμα. Με κανένα τρόπο δεν θεωρούνται μεσάζοντες ανάμεσα στην Πραγματικότητα και το άτομο. Απέναντι στις άλλες θρησκείες και τις άλλες φιλοσοφίες οφείλει να δείχνει κανείς την ύψιστη ανοχή – γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στην πορεία του πλησίον του προς τον τελικό σκοπό.

12.  Ο βουδδισμός δεν είναι ούτε απαισιόδοξος, ούτε αναχωρητικός. Αντίθετα, είναι ένα σύστημα σκέψης, μια θρησκεία, μια πνευματική αγωγή και ένας τρόπος ζωής με κύριο στοιχείο την πρακτικότητα, την λογική και ένα πνεύμα που αγκαλιάζει τα πάντα. Για 2.500 χρόνια ο βουδδισμός ικανοποιεί τις πνευματικές ανάγκες ενός πολύ μεγάλου αριθμού κατοίκων της Γης. Ελκύει σήμερα την Δύση γιατί δεν έχει δόγματα, μιλάει σε νου και καρδιά, επιμένει να στηρίζεται ο κάθε άνθρωπος στις δικές του δυνάμεις, διδάσκει την ανοχή απέναντι στις απόψεις των άλλων, αγκαλιάζει την επιστήμη, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, την ηθική και την τέχνη και το πιο σημαντικό, ανακηρύσσει τον άνθρωπο ως τον μοναδικό αρχιτέκτονα της μοίρας του.