English - Greek Translation Services, Greek Dictionaries, Machine Translation
Translatum - The  Greek Translation Vortal
Translatum.gr - Greek Translation
Greek Translation Services
 Ask a terminology question in the forum!
Sitemap | News | Tell a friend | RSS
Translatum Greek Translation Forum
Our page on facebookFollow us on twitterRSS feed


 Ιωάννης Δόικας [CV]  
 Λίμπρο ντ' Όρο Παξών (Η Χρυσή Βίβλος των Παξών)
Παξοί - το Μαγικό Νησί του Ιονίου

Ο Ιωάννης Δόικας υπήρξε προϊστάμενος των Ιστορικών Αρχείων Κερκύρας και Παξών.

Σημείωση: Στην ηλεκτρονική έκδοση λείπει μεγάλο μέρος του βιβλίου το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην έντυπη έκδοση. Όσοι θέλουν να προμηθευτούν το βιβλίο ας επικοινωνούν με τον Ιωάννη Δόικα στο 0662-32244.


Πρόλογος

Από καιρό έκανα τη σκέψη, πως πρέπει να συμπληρώσω το λίμπρο ντ' όρο των Παξών, που παρουσίασα μέσα από το γενικότερο έργο του Σ. Κατσαρού. Εκείνη η εργασία στην ουσία αφορούσε το γενεαλογικό δένδρο των κομήτων Μακρή. Σήμερα είμαι στην ευχάριστο θέση να σας παρουσιάσω το λίμπρο ντ' όρο των Παξινών οικογενειών έτσι όπως είναι γραμμένο στο πρωτότυπο.

Θεώρησα όμως σκόπιμο να συμπεριλάβω εδώ και την προηγούμενη εργασία μου για δύο λόγους. Αφ' ενός παρουσιάζεται μια ενιαία εργασία και αφ' ετέρου, επειδή προ πολλού έχει εξαντληθεί. Θέλω να πιστεύω πως στην εργασία μου, θα ανακαλύψετε νέα και αξιόλογα στοιχεία για τις οικογένειες των παξινών και την καταγωγή τους.

Έκανα ένα ξεκίνημα, παρέδωσα ένα ερέθισμα. Έτσι ελπίζω, πως οι νεώτεροι μελετητές θα το αξιοποιήσουν και θα το βελτιώσουν, ερευνώντας βαθύτερα την καταγωγή των παξινών.

Λίμπρο ντ' όρο Παξών

Στο Ιστορικό Αρχείο Παξών φυλάσσονται δύο βιβλιαράκια που αναφέρονται το ένα στην απονομή (το 1770) του τίτλου του "Κόμητα" στον Καπιτάν Σπυρίδωνα Μακρή του ποτέ Νικολάου από Κέρκυρα και το άλλο, στο οποίο είναι γραμμένοι όσοι από τους κατοίκους των Παξών απέκτησαν τη συνταγματική ευγένεια στην περίοδο των Ρωσοτούρκων, με δύο εγγραφές τις 20-2-1799 και τις 12-2-1802.

Η απονομή του "Κόμητα" στον Μακρή, έχει ως εξής: "Ο Αλοίζιος Μονσενίγος χάριτι θεία Δουξ Ενετίας κ.λπ., απονέμει τον τίτλον του Κόμητος, λόγω δημοσίας ευμενείας, αφού καταβλήθηκαν στο δημόσιο ταμείο 500 δουκάτα".

Όλα τα έγγραφα έχουν δημοσιευθεί στο βιβλίο του κ. Διον. Ζερμπά, "Παξινά Ιστορικά Σημειώματα" Αθήνα 1970 και το γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας Μακρή, στο Λίμπρο ντ' Όρο του Σπύρου Κατσαρού, Τ. 3ος, παράρτημα για τους Παξούς του Γιάννη Δόϊκα - Κέρκυρα 1983.

Οι Ενετοί διατήρησαν και ενίσχυσαν την αριστοκρατία στα Επτάνησα και αντάμοιβαν τους προσφέροντας στρατιωτικήν ή άλλην υπηρεσίαν υπηκόους της.

Ο συγγραφέας Σπυρίδων Μάρκου Θεοτόκης, γράφει: "...Διέμενον εν Κερκύρα και έταιροι Ενετοί άρχοντες, ο αρχηγός και ο φρούραρχος δια την επιμέλειαν και οχύρωσιν των φρουρίων, ο γενικός προνοητής θαλάσσης, όστις μετά την επέκτασιν του Ενετικού Κράτους εν τη ανατολή κατέστη η Ανωτάτη αρχή και επωνομάσθη Γενικός Προνοητής της Ανατολής.

Η εσωτερική διοίκησις της Κερκύρας διατηρηθείσα παρά των εντοπίων αντιπροσωπεύετο από ωρισμένης τάξεως πολιτών των μάλλον επιφανών, εν οις συγκαταλέγοντο και τινές ξένοι ιταλικής καταγωγής. Βαθμηδόν το λαϊκόν στοιχείον απεκλείσθη των κοινών, περιορίσθη δε εις το συσταθέν συμβούλιον ου μέλη ήσαν μόνον οι εγγεγραμμένοι εις την χρυσήν λεγόμενην βίβλον, οίτινες απετέλεσαν την τάξιν των ευγενών. Εκ της διακρίσεως εκείνης προήλθε και ο καταμερισμός των τάξεων, διακρινομένων εις ευγενείς, αστούς και λαόν.

Του συμβουλίου των ευγενών ηδύναντο να αποτελέσωσι μέρος και εκ των άλλων τάξεων όταν ήθελον αποκτήσει τα οριζόμενα προσόντα, άτινα είχον κανονισθή ως εξής:

1) Επί τρεις γενεάς να μην είχον μετέλθη βάναυσον τέχνην 2) Να είχον ωρισμένον εισόδημα και 3) Μόνιμον εν τη πόλει κατοικίαν.

Η σύστασις όμως επισήμου χρυσής βίβλου εθεσπίσθη μόνον τω 1572, εις ταύτην δε ανεγράφοντο τα ονόματα των απαρτιζόντων την τάξιν των ευγενών...".

Ο Διονύσης Ρώμας, στο βιβλίο του ο Σοπρακόμητος, σελ. 437 αφού αναλύει σε βάθος τους ευγενείς και τους ποπολάρους, τους γαλαζοαίματους και αυτούς που έχουν μούλικο αίμα, γράφει:

" Το σύνολο του πληθυσμού του νησιού (αφορά τη Ζάκυνθο, όμως η ίδια κατάσταση επικρατούσε και στα υπόλοιπα νησιά της Επτανήσου), μοιράζεται ουσιαστικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες, τους προνομιούχους και τους άλλους. Οι πρώτοι αντιπροσωπεύονται από μια μονάχα ανθρώπινη ομάδα: τους Nobili (ευγενείς), που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας.

Οι "άλλοι" μοιράζονται σε τέσσερις ξεχωριστές υποκατηγορίες α) τους αστούς (civili), β) τους ποπολάρους (plebs) ή χλεμπάγια ή όχλος ή σκυλολόγιον, γ) τους χωρικούς (ξεχωρίτες) (contadini ή villani), δ) τους ελεύθερους χωρικούς (contadini liberi).

Οι αστοί ζουν από το εμπόριο και τη βιοτεχνία, έχουν προοπτική να μπουν στην τάξη των ευγενών. Οι ποπολάροι, είναι άποροι αστοί ασχολούμενοι με χειρονακτικά επαγγέλματα και οι δύο αυτές τάξεις δεν είχαν υποχρέωση στο κράτος. Οι χωρικοί η πιο αδικημένη τάξη, αποτελούσανε τον εγχώριο αμυντικό στρατό. Οι ελεύθεροι χωρικοί, ήταν πρόσφυγες από άλλες ελληνικές περιοχές".

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό, πόση δύναμη απέκτησαν οι ευγενείς κατά την ενετική περίοδο και πόση μεγάλη ήταν η πίεση που δέχονταν τα υποδεέστερα κοινωνικά στρώματα.

Η κ. Ε. Κούκου, στο βιβλίο της "Η Ιστορία των Επτανήσων, από το 1797 μέχρι την Αγγλοκρατία" περιγράφει γλαφυρά και με ρέουσα γλώσσα τα δεινά των Επτανησίων.

Οι Ενετοί, έπειτα από 400 χρόνια κατοχής (1386 - 1797), παραδίδουν την σκυτάλη στους Δημοκρατικούς Γάλλους και τα Επτάνησα περνάνε ειρηνικά στις 28 Ιουνίου 1797 στα χέρια των Γάλλων.

Ο Ν. Βοναπάρτης, με έγγραφό του καταργεί τα φέουδα, τους τίτλους και τα προνόμια των ευγενών. Η πρώτη Ιουλίου ορίστηκε ημέρα γιορτής στην Κέρκυρα για να φυτευθεί το δένδρο της ελευθερίας (δρύς ή πεύκη) (C. I. 175/1848) και εν συνεχεία ορίστηκε επιτροπή η οποία θα συγκέντρωνε τα διπλώματα, τίτλους, παράσημα κ.λπ. των ευγενών για να καούν (Χρονικά των Κορυφών Τ. 6ος, Κατσαρού - Κέρκυρα 1983).

Μετά από δύο χρόνια (1797 - 9) γαλλικής κατοχής, τα Επτάνησα περνάνε στα χέρια των Ρωσσοτούρκων και ιδρύεται η Επτάνησος Πολιτεία, το πρώτο Ελληνικό Κράτος, που φέτος γιορτάζουμε την 200η επέτειό της ιδρύσεώς του.

Οι Ρωσσοτούρκοι αποκατάστησαν τους ευγενείς και όσους από τους πολίτες, κυρίως αστούς, είχαν επαγγελματική και οικονομική επιφάνεια, μαζί με τους πρώην ευγενείς, συμπεριελήφθησαν στην τάξη των ευγενών με δικαιώματα ψήφου, εκλογής στο συμβούλιο των ευγενών και διορισμό σε δεσπόζουσες θέσεις.

Η νέα αυτή αποκτηθείσα ευγένεια, ονομάστηκε συνταγματική. Όμως με την συνθήκη της Τιλσίτ τις 8 Ιουλίου 1807, ελέω μεγάλων δυνάμεων της εποχής (Αγγλίας - Γαλλίας - Ρωσίας), δυστυχώς η Επτάνησος παραχωρείται στους Αυτοκρατορικούς Γάλλους. Τους Αυτοκρατορικούς Γάλλους το 1814 αντικατέστησαν οι Άγγλοι, όπου παρέμειναν, με το πρόσχημα της προστασίας, μέχρι το 1864, ότε η Επτάνησος ενώθηκε με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι διατηρούν και αναγνωρίζουν τους τίτλους ευγενείας στους Ιόνιους πολίτες.

Με πράξη της Βουλής τις 31 Ιουνίου 1840, "επιτρέπεται εις τους ευγενείς Ιωάννην Μακρήν και εις τους ανεψιούς του Σπυρίδωνα, Νικόλαον και Θεόδωρον, αδελφούς Μακρίδας ποτέ Χριστοδούλου Δαμιανού εκ των Παξών να εξακολουθούν να φέρουν τον τίτλο του κόμητος. Παραπλήσιον τίτλον δύνανται επίσης να φέρουν δια παντός οι νόμιμοι απόγονοι των ρηθέντων Κομήτων Μακρίδων, κατά το θέσπισμα το οποίον τον απονέμει αυτοίς.

Εδόθη από το παλάτιον των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Κέρκυρα 5 Αυγούστου 1840. (C. I. 504/1840)".

Επίσης στις 1/13 Μαρτίου 1841, με απόφαση της Γερουσίας αναγνωρίζει το δικαίωμα να "διατηρούν και να μεταβιβάζουν εις τους απογόνους των τον τίτλο του Κόμητος, όσοι εκ των Ιόνων απολαύουσι αυτού".

Το 1824, ολοκληρώθηκε το κτίσιμο των παλαιών ανακτόρων της Κερκύρας. Εκεί στεγάστηκε και το τάγμα των ιπποτών των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ. Η κεντρική πύλη ονομάστηκε πύλη του Αγίου Γεωργίου και η άλλη πύλη του Αγίου Μιχαήλ. Πάνω από τις πύλες αυτές χαράκτηκαν και τα ονόματα αυτά. Στο αέτωμα των ανακτόρων είναι ανάγλυφα σκαλισμένοι οι θυρεοί των επτά νήσων, στη μέση είναι ο αγγλικός θυρεός (C.I. 227/1865 και Παξινά Ιστορικά Μελετήματα του Γ. Δόϊκα - 2000).

Επίσης για τη γιορτή της εκατονταετηρίδας της Ένωσης, στην πάνω πλατεία της Κέρκυρας, φιλοτεχνήθηκαν οι θυρεοί των επτά νήσων, πανομοιότυποι με αυτών των ανακτόρων.

Στους Παξούς το 1822, τον τίτλο του Κόμητος πήρε ο Ιωάννης Μουρίκης μαζί με τον Σπυρίδωνα Γιαλλινά, Κερκυραίο και Άγγελο Κόνταρη από την Λευκάδα (C.I. 232/1822).

Ο Μιχαήλ Αθαν. Βελλιανίτης, υπολοχαγός του ρωσικού στρατού και ιππότης, πέθανε στην Οδησσό, 83 ετών (1788 - 1871) (Ηχώ των Παξών 5/1972).

Το 1845 ο Μιχαήλ Γεωργίου Καλλονάς, γεννημένος στην Κύπρο, πολιτογραφείται Ιόνιος πολίτης (C. I. 84/1853). Αξιόλογα μέλη της οικογενείας αυτής ήταν ο δάσκαλος και θεολόγος Ιωάννης Καλλονάς (1878 - 1931), ο εξάδελφός του επίσης Ιωάννης Καλλονάς υπάλληλος του Αρχείου Παξών και δημοσιογράφος.

Το 1925 ο Πάγκαλος καταργεί το Αρχείο των Παξών. Μετά την πτώση του δικτάτορα το 1926, ο Ιωάννης Καλλονάς καταγγέλλει τον Πάγκαλο προς το Ανώτατον Ανακριτικόν Συμβούλιον, "Διότι ούτος αναιτιολογήτως κατήργησε το προ 200 ετών υφιστάμενον Αρχειοφυλακείον του τόπου μας" (Ηχώ των Παξών 30/1926).

Ο αερολιμενάρχης Κερκύρας Νικόλαος Καλλονάς και ο ιερέας Ελισσαίος Καλλονάς, λειτουργός στο Ναό του Αγίου Νικολάου Μανδουκιού - Κερκύρας (Αρχείο Κερκύρας, Μητροπολίτες Τ. 139, έγγραφο τις 11 Οκτωβρίου 1854).

Η οικογένεια αυτή φυγαδεύτηκε από τα Σφακιά της Κρήτης το 1669, έφθασε στα Κύθηρα και από εκεί ήλθε στην Κέρκυρα και Παξούς.

Το 1794 έρχεται στους Παξούς ο γιατρός Κόμης Μάρκος Παολής ή Παολίνης. Άσκησε στο νησί την ιατρική με ευσυνειδησία και επιτυχία, ασχολούμενος συγχρόνως με πολλές ειδικότητες, όπως Άρχων της παιδείας, συνήγορος κ.λπ. Πέθανε και τάφηκε στους Παξούς το 1835 (Βλέπε Προσωπικότητες Παξών του Γ. Δόικα). Αυτά για τους ευγενείς, κόμητες και ιππότες.

Το 1850 δημοσιεύεται ο νέος εκλογικός νόμος που προέβλεπε για να εκλεγεί βουλευτής ή μέλος της Νομοθετικής συνέλευσης, στις μικρές νήσους, έπρεπε να κατέχει 1000 δίστηλα για την πόλη και 500 για την εξοχή, να είναι 21 χρονών, να έχει δίπλωμα οιασδήποτε επιστήμης ή να είναι δικηγόρος, γιατρός, συμβολαιογράφος, καθηγητής, φαρμακοποιός, πλοίαρχος κ.λπ. Η κατανομή των εδρών ήταν κατά αναλογία Κέρκυρα 10, Κεφαλληνία 10, Ζάκυνθο 10, Ιθάκη 2, Κύθηρα 2, Παξοί 2 (C. I. 54,55/1850).

Κάτι ανάλογο, ήταν η εκλογή ή μάλλον εγγραφή στους καταλόγους των Συγκλητικών. Στον συμβολαιογράφο Παξών Ν. Όρφανο, αριθ. 2008/1848, η Μαρία παραχωρεί στον γιο της Δημήτρη Κάγκα, ελαιόδενδρα αξίας 1211 ταλήρων για να γραφεί στον κατάλογο των Συγκλητικών.

Αξίζει εδώ να μεταφέρω ένα κείμενο από την C. I. αριθ. 171 τις 5 Απριλίου 1834, σχετικό με τα αγγλικά ιπποτικά τάγματα.

"Είναι περίεργος η σύγκρισις μεταξύ των μελών του Λεγεώνος της Τιμής, συμποσουμένων εις 49620 και των όσων εδωρήθησαν παρά του Βασιλέως της Μεγάλης Βρετανίας παράσημα.

Τα αγγλικά ιπποτικά τάγματα είναι πέντε: Η Γονατιέρα, το Σκώλυμον, Άγιος Πατρίκιος (όλα τα μέλη των οποίων είναι Κόμητες ή Πατρίκιοι υψηλού βαθμού), ο Λουτρός και Αγίων ο Μιχαήλ και Αγ. Γεώργιος.

Οι φέροντες παράσημα, δωρηθέντα παρά της Αυτού Μεγαλειότητος είναι όσοι έλαβαν νομίσματα ή σταυρούς ως μαχήσαντες μεταξύ των 1801 και 1815, οι οποίοι συμποσούνται περί τους 350 και οι απειράριθμοι αξιωματικοί και στρατιώται, οι λαβόντες το νόμισμα του Ουαττερλόου".

Πότε πρωτοκατοικήθηκε το νησί των Παξών, μας είναι άγνωστο. Πολύ λίγα αρχαιολογικά ευρήματα έχει ο ερευνητής για να δώσει μια σίγουρη απάντηση για τους πρώτους κατοίκους των Παξών. Πολύ πιθανόν να ήταν ψαράδες ή ακόμη βοσκοί ή καταδιωκόμενοι, που μην έχοντας άλλη επιλογή κατέφευγαν στο νησί των βράχων. Το άνυδρο νησί, η ευκολία πρόσβασης των πειρατών και η δύσκολη μετακίνηση των κατοίκων του νησιού, ήσαν αρκετοί και σοβαροί λόγοι να αποθαρρύνουν τους ανθρώπους να κατοικήσουν μόνιμα σ' αυτό.

Το ότι, συν τω χρόνω, με νύχια και με δόντια, αγκιστρώθηκαν πάνω σ' αυτόν το βράχο των Παξών, έβγαζαν τις πέτρες για να βρουν λίγο γόνιμο χώμα, να φυτέψουν τις χιλιόχρονες σήμερα ελιές, να καλλιεργήσουν το αμπέλι, να φυτέψουν οπωροφόρα δένδρα, να ασχοληθούν με το εμπόριο και τη ναυτιλία, έδειξαν πόσο δυνατός είναι ο άνθρωπος, ακόμη και στις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης. Περπάτησαν με θέληση και δύναμη πάνω σε τεντωμένο σχοινί, άντεξαν όλες τις δοκιμασίες της ζωής και στάθηκαν, ανίκητοι και όρθιοι.

Παράλληλα βέβαια με την οικονομική ανάπτυξη του νησιού, πρέπει, είναι επιτακτική ανάγκη και ηθική υποχρέωση όλων μας, να συμβαδίζει με την πνευματική ανάπτυξη και την ψυχική καλλιέργεια των κατοίκων.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παξών, με τη μεγάλη προσπάθεια που κάνει, να διοργανώνει συναυλίες, εκθέσεις έργων τέχνης, φωτογραφιών, βιβλίων και την καλή λειτουργία του Μουσείου, που στεγάζεται σ' ένα νεοκλασικό σχολείο στο Γάη, προσφέρει πολλά για την πνευματική αναβάθμιση αυτού του νησιού.

Επίσης ο Δήμος Παξών, αναγνωρίζοντας ότι ο υλικός πολιτισμός πρέπει να ακολουθεί τον πνευματικό πολιτισμό, δραστηριοποιεί και χρηματοδοτεί τον Σύλλογο "Ποσειδών", με σκοπό, τη δημιουργία μίας μπάντας για τις μουσικές ανάγκες των Παξών.

Ο πνευματικός πολιτισμός είναι η γέφυρα της ειρήνης και σύνδεσμος συναδελφώσεως των λαών του πλανήτη μας, είναι πηγή ευημερίας και ψυχικής ανατάσεως. Είναι λιγότερη βαρβαρότητα, λιγότερη βία κι απεριόριστη ανθρωπιά.

Το πέρασμα και περίπου η εξάμηνη παραμονή του Επισκόπου Λιουπράνδου από τους Παξούς το 986, μας δίνει κάποιες ενδείξεις για την ύπαρξη λίγων εκατοντάδων κατοίκων στο νησί. Επίσης ο ιστορικός Βροκίνης, μας πληροφορεί ότι περί το 1600, οι κάτοικοι των Παξών έφθαναν τους 1000.

Η αύξηση του πληθυσμού των Παξών άρχισε στην περίοδο της ενετικής κατοχής, στα χρόνια 1700 - 1780, το σύνολο των κατοίκων έφθασε στο μέγιστο σημείο των 6 με 6 ½ χιλιάδων. Το μεγαλύτερο μέρος προέρχονταν από την απέναντι Ήπειρο και βορειότερα, από Στερεά, Πελοπόννησο και λιγότεροι από τα νησιά.

Από έγγραφα που βρίσκονται στο Ιστορικό Αρχείο Παξών, πληροφορούμαστε και τούτο σχετικά, την προέλευση ορισμένων από τους σημερινούς κατοίκους του νησιού π.χ. οι Βελλιανίτες ή Βελιανίτες, ήλθαν στο νησί περίπου το 1550 από τη Βέλλιανη της Παραμυθιάς (συμβολαιογράφος Παξών Ν. Όρφανος αριθ. 3295/1855).

Από τη νοταριακή αυτή πράξη, συνάγεται ευθέως ότι: Η φάρα των Βελιανιτών ουδέποτε διέκοψε τους δεσμούς της από τον τόπο της καταγωγής αφού όπως αναφέρει ο ηγούμενος της Μονής Ιωάννου Προδρόμου, η φάρα είναι κυρία της Μονής και ότι επανειλημμένα εισέφερε για τη συντήρηση και ανοικοδόμηση.

Η μετοίκηση των Βελιανιτών έγινε στο τέλος του 1400 ή αρχή 1500, όταν βεβαιώνεται στην πράξη αυτή "Οι Προπάτορες των υποφαινομένων της γενεάς των Βελιανιτάτων προς τριακοσίων ήδη και επέκεινα ετών μετοικήσαντες από την αντίπεραν Στερεάν της Ηπείρου τουτέστι από την Βέλιανι επαρχία Παραμυθιάς εις ταύτην την νήσον..." Αν λοιπόν υπολογίσουμε περισσότερα από 300 χρόνια με χρόνο το 1855 (ημερομηνία της Πράξεων) τότε άνετα καταλήγουμε ότι η μετοίκηση έγινε τέλος 1400 ή αρχές 1500.

Η μετοίκηση έγινε λόγω της έκρυθμης κατάστασης που ήταν στην περιοχή της Βέλιανης, αφού αναφέρεται "ένεκα των τότε εις τα εκεί περισπασμών...".

Ησαν κύριοι του Μοναστηριού "Του Αγίου και ενδόξου Ιωάννου Προδρόμου και άπασαν την ιδιοκτησίαν αυτω ως ιδιοκτήται αυτού ως ιδιοκτήται και υιοί κληρονόμοι του αυτού Μοναστηρίου και μη θέλοντες να απολέσωσιν το δικαίωμα όπερ εξήσκουν κ.λπ....".

Συνεχώς ενίσχυαν οικονομικώς την μονή ως κύριοι, νομείς και κάτοχοι, αφού αναφέρεται ότι "πολλάκις εποίησαν γεναίας προσφοράς οίτινες καταναλώθησαν πάντοτε προς αύξησιν και καλωπισμόν του αυτού Ναού".

Τέλος το έγγραφο αυτό υπογράφεται από 34 Βελιανίτες, με επικεφαλής τον Θεοδόσιον Ιερομόναχον Βελιανίτη, τον Γεώργιον Ιερέαν Βελιανίτη, τον Νικόλαον Ιερέα Βελιανίτη και τέλος τον "Λεόντιον Βελιανίτην Ηγούμενον του εν Βελιάνοις Μοναστηρίου του Αγίου και ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου".

Έτσι η φάρα των Βελιανιτών αρχίζει τη ζωή της στους Παξούς, παίρνει το όνομα χωρίς να διακόψει όπως λέω παραπάνω τους δεσμούς της με τη Βέλλιανη και ζει ηδη 500 και πλέον χρόνια στο αγαπημένο νησί όπου ανδρώνεται, αυξάνεται και προοδεύει.

Το οικόσημο των Βελιανιτών είναι δύο κοκόρια, (ένδειξη έριδος και φιλοπολέμου διαθέσεως) και πάνω ένα στέμμα με τρεις ακτίνες (Ηχώ των Παξών αριθ. 27/1974).

Από την οικογένεια των Βελιανιτών, αναδείχτηκαν αξιόλογες και σημαντικές προσωπικότητες. Νομικοί, γιατροί, έμποροι, ανώτεροι υπάλληλοι, πλοιοκτήτες, γερουσιαστές, βουλευτές, συγγραφείς, ιερωμένοι κ.λπ.

Στον συμβολαιογράφο Παξών Σ. Βερονίκη, βιβλίο 10, σελ. 32, αναφέρεται η βούλα (σφραγίδα) του Σταματέλου Βελιανίτη του Τόμα, είχε στην κορυφή σταυρό με δύο άστρα και κάτω τρία ψηφία, Σ.Τ.Β. Έγγραφο του 1804 φέρνει σφραγίδα του Τόμα με τα δύο κοκόρια.

Η οικογένεια Κόντε Μακρή που προαναφέραμε, ήλθε στο νησί από την Κέρκυρα περίπου το 1700. Το 1740 κτίζουν την εκκλησία του Παντοκράτορα, δίπλα στα ερειπωμένα σήμερα αρχοντικά τους.

Στον συμβολαιογράφο Παξών Σ. Βερονίκη, βιβλίο 6, σελ. 2, στην διαθήκη του Κόντε Χριστόδουλου Μακρή περιγράφεται ο θυρεός (οικόσημο) των Μακρή: ένα χέρι να κρατάει ένα σπαθί, 6 άστρα και επάνω μια κορώνα.

Η οικογένεια Κόντε Μακρή έχει εκλείψει από το νησί. Επειδή όμως ο Σπύρος και ο Νικόλαος Μακρής προ του 1900 είχαν αναχωρήσει για τη Ρουμανία, είναι πιθανόν να υπάρχουν και σήμερα απόγονοι αυτών (εφημερίδα Παξοί 70,71/1953).

Το 1977 γύρισε στην Ελλάδα από την Ουγγαρία ο Μέμος Μακρής, γλύπτης, που πέθανε στην Αθήνα το Μάη του 1993. Ο ίδιος αναφέρει ότι κατάγεται από την οικογένεια Κόντε Μακρή των Παξών (Ηχώ των Παξών 228/1993).

Η οικογένεια Κόντε Μακρή, επί 150 χρόνια πρωτοστατούσε και επηρέαζε την κοινωνική και οικονομική ζωή των Παξών. Επίλεκτο μέλος της οικογένειας αυτής ο Δόκτορας Δημήτριος Μακρής ποτέ κόμητος Ιωάννου, βουλευτής το 1864 υπογράφει μαζί με τον Ιωάννη Βελιανίτη το κείμενο της Ένωσης. Τον ίδιο συναντάμε και σε μια αίτηση για απογραφή της κόμισσας Μαργιέτας Μακρή σύζυγο Αντωνίου Τυπάλδου (C. I. 674/1864, σελ. 10).

Τις 2 Δεκεμβρίου 1856 γεννήθηκε η Μαργαρίτα του Άγγελου Μακρή Κο Σπυρίδωνος και της Μαγδαληνής. Το 1857 γεννήθηκε ο Αθανάσης του Χριστοδούλου Μακρή Σπυριδ. και της Μαρίας. Το 1857 γεννήθηκε η Καλλιόπη από την Κατίνα Μακρή θυγατέρα Κο Νικολάου ετών 28 και γυναίκα του Αθανασίου Βελλιανίτη ετών 30 του ποτέ Μάρκου.

Βιβλίο Προφήτη Ηλία. 1825 Δεκεμβρίου 14 ημέρα Δευτέρα, επέρασε από τούτη τη ζωήν εις την μέλλουσα η τώρα ποτέ Αγγελική θυγάτηρ του τώρα ποτέ Σπυρίδωνος Κο Μακρή και εθάπτει εις τον σεβάσμιον Ναόν του Αγίου Παντοκράτορος του Μακρή χρονών 65. (...)

Για την οικογένεια Μουρίκη, υπάρχουν υποψίες ότι κατάγεται από το Βυζάντιο και εγκαταστάθηκε στους Παξούς λίγο μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Στο βιβλίο του Κώστα Μπίρη, Αρβανίτες 1977, στις σελ. 172, 183 αναφέρεται αντίστοιχα: Οπλαρχηγός Ανδρέας Μουρίκης το 1508 και τιμητικά ο στρατιώτης Μουρίκης Κόκλας το 1515. Στη Βιωτία βρίσκεται και το χωριό Μουρίκι. Από την οικογένεια αυτή, αναδείχθηκαν αξιόλογες προσωπικότητες. Ο δεσπότης Διονύσιος, ο ναύαρχος Σπύρος Μουρίκης, ο ιππότης ή Καβαλιέρ που προαναφέραμε γίνεται γερουσιαστής το 1828 (C. I. 532/1828). Προηγουμένως το 1817 διορίστηκε μέλος του Βουλευτηρίου για τους Παξούς.

Ο διορισμός μελών του Βουλευτηρίου, ήταν 2 για τις μεγάλες νήσους και 1 για τις μικρές. Οι νομοθέτες ήσαν 29, ως εξής: Κέρκυρα 7, Κεφαλληνία 8, Ζάκυνθο 7, Λευκάδα 4 και οι μικρότερες από 1.

Το σύνολον των εκλεκτόρων της νήσου Παξών κατά το 1850 έφθανε τους 684 (C.I. 63/1850) και Αρχείο Κερκύρας, Ιόνιο Κράτος, Τ. 23, έγγραφα 23, 39, 43, 47).

Οι οικογένειες Πρωτόγερων και Δημαίων, ήλθαν στους Παξούς μετά την πτώση του Σουλίου, το 1803 και ήταν Σουλιώτες. Το 1841 ο Ιωάννης Πρωτόγερος πολιτογραφείται ιόνιος πολίτης (C. Ι. 565/1841). Ο Γιάγκος Τράνακας στο πολύτιμο βιβλίο του για την ιστορία των Παξών, σ' ένα κατάλογο των ξένων στους Παξούς το 1821, αναφέρει: Ανάστως (Πρωτόγερος) με 19 συντρόφους.

Η οικογένεια Ζερμπά, είναι ηπειρωτικής καταγωγής και ήλθε στους Παξούς περίπου το 1700. Στον συμβολαιογράφο Σ. Κουβά, 1742, βιβλίο 3, σελ. 126, αναφέρεται ο Ιωάννης Ζερμπάς και Χρυσούλα, Μαρία, Θεόδωρος αδέλφια. Αξιόλογα μέλη της οικογένειας αυτής, ήταν ο δικηγόρος Γιάννης και ο αδελφός του, αξιωματικός - συγγραφέας Διονύσιος. Ο τελευταίος, όταν αποστρατεύτηκε το 1951, του απονεμήθηκε το παράσημο του ταξιάρχου του Τάγματος Γεωργίου του Α' μετά ξιφών (εφημερίδα Παξοί 71/1953).

Η οικογένεια Βραχωρίτη, αναπτύχθηκε στους Παξούς το 1835, με την άφιξη του Δημήτρη Βλαχωρίτη του Πασχάλη από το Βλαχοχώρι (Αγρίνιο). Στο συμβολαιογράφο Γ. Μάστορα αριθ. 2191/1844 υπάρχει η αρεσκειά (προικοσύμφωνο) της Μαγδαληνής Λιναρά σύζυγος Δημητρίου Βλαχωρίτη (Βραχωρίτη), η νύφη ετών 30 και ο γαμπρός 25 (βλέπε και Ερανίσματα Ιστορίας και Πολιτισμού του Γιάννη Δόϊκα, σελ. 82). Αξιόλογο μέλος της οικογένειας, ο δικηγόρος Αλέξανδρος Βραχωρίτης.

Η οικογένεια Αραβαντινού, ήλθε στους Παξούς από την Πάργα το 1820. Έγγραφο του Ιστορικού Αρχείου Παξών (φάκελοι εκπαίδευσης), αναφέρει τον Παναγιώτη Αραβαντινό, δάσκαλο στο σχολείο που λειτουργούσε στην εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνος του Κόκκινου. Το 1856 ο Ιωάννης Αραβαντινός του Αντωνίου, πλοίαρχος στη Λευκάδα και γεννημένος στους Παξούς, ζητάει να πολιτογραφηθεί ιόνιος πολίτης (C. Ι. 260/1856).

Ένα έγγραφο, που βρέθηκε στο Ιστορικό Αρχείο Κερκύρας, Μητροπολίτες Τ. 11, σελ. 156, μας πληροφορεί για τη γέννηση στη Βενετία του Ανδρέα, γιου του Νικολάου Αραβαντινού το 1778. Ο κ. Καπάδοχος, στην εργασία του "Απονομή της δικαιοσύνης στην Κέρκυρα" εγγρ. 28, σελ. 244, αναφέρει το 1585, Αποστόλης Αραβαντινός. Ο Σπύρος Αραβαντινός διετέλεσε Πρόεδρος της εν Αθήναις Ένωσης των Παξινών από το 1992 - 1998 (Ηχώ των Παξών 310/2001).

Οικογένεια Πέτρου, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Λάκκας τον 17ο αιώνα. Ο ιερέας Πέτρου, είναι θαμμένος στον Άγιο Ανδρέα της Λάκκας το 1831.

Η οικογένεια Αρβανιτάκη, Ηπειρωτικής καταγωγής, παλαιά των Παξών. Το επώνυμο συναντάται στην Κέρκυρα και σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Η οικογένεια Μπάστα, εγκαταστάθηκε τον 18ο αιώνα στην περιοχή της Λάκκας, η προέλευσή της είναι κερκυραϊκή. Στους Μ. Πρωτοπαπάδες Τ. 16, σελ. 61, αναφέρεται: Αλέξανδρος Μπάστας 1693.

Η οικογένεια Αρώνη, αρκετά παλαιά των Παξών. Αναφέρεται ήδη από το 1600. Το 1803 ζητούν να γραφούν στο βιβλίο των ευγενών. Εκλεκτό μέλος ο ιερέας Χριστόδουλος Αρώνης, καθηγητής καλών τεχνών και ζωγράφος.

Η οικογένεια Διαμάντη, είναι ηπειρωτικής καταγωγής, ήλθε στους Παξούς γύρω στο 1810. Στον συμβολαιογράφο Βερονίκη, βιβλίο 2, σελ. 2 του έτους 1816, αναφέρεται Διαμάντης μαστρογιάννης από Γιάννινα.

Στο συμβολαιογράφο Ι. Μητσιάλη, αριθ. 130/1885, αναφέρεται ιερεύς Ιωάννης Διαμάντης (1844 - 1912) (εφημερίδα Παξοί, αριθ. 190/1964).

Και στο συμβολαιογράφο Κ. Μπογδάνο, βιβλίο 13, σελ. 41, αναφέρεται, Ιωάννης Διαμάντης από τα μέρη της Άρτας, 1817.

Τέλος στο Αρχείο Κερκύρας, Μητροπολίτες Τ. 59, βιβλίο 2 και έτους 1823, αναφέρεται Διαμάντης ιερεύς του ποτέ Σπύρου - Βασίλη από τα περίχωρα του Σουλίου.

Η οικογένεια Κολοβού, ήλθε στους Παξούς περίπου το 1840 από Κέρκυρα. Στην C. Ι. 138/1851, αναφέρεται, Κολοβός από Ήπειρο και ζητάει να πολιτογραφηθεί ιόνιος πολίτης.

Για τους Κολοβούς της Κερκύρας, αναφέρεται και ο Οδυσσέας Κλήμης στο βιβλίο του "Κοινωνιολογία". Στην Κέρκυρα η εκλιπούσα οικογένεια Κομήτων Κολοβών, είχε έμβλημα ένα λιοντάρι χωρίς ουρά (κολοβό).

Η οικογένεια Μπερετούλη, ήλθε στους Παξούς το 1792 από Πρέβεζα.

Η οικογένεια Σπάθα, έχει γενάρχη, στους Παξούς τον Κερκυραίο Θεόδωρο Σπάθα, ήλθε εδώ ως τεχνίτης για την κατασκευή της στέρνας του Μαλέθωνα το 1882 - 84. Μετά το γάμο του με την Κατερίνα (Νίνα) Μακρή, εγκαταστάθηκε μόνιμα στους Παξούς. Απέκτησε 16 παιδιά. Οι Σπάδα ή Σπάθα της Κέρκυρας, έλαβαν από τους Ενετούς τον τίτλο του Κόμητος το 1667.

Η οικογένεια Τράνακα, από τις παλαιότερες των Παξών, είναι ηπειρωτικής καταγωγής. Στον συμβολαιογράφο Βερονίκη, βιβλίο 3, σελ. 26, αναφέρεται: Τράνακας ή Κεφαλάς από Σούλι και Μοσχόπολη. Επίσης στη σελίδα (2) αναφέρει: "χωρίον Τρανακάτων και Σγουμπάτων". Επίλεκτα μέλη της οικογένειας αυτής, ο στρατηγός Γεράσιμος Τράνακας και ο Γιάγκος Δ. Τράνακας διευθυντής Ε.Ο.Τ. Κερκύρας.

Η οικογένεια Αργυρού, παλαιά των Παξών, βυζαντινής καταγωγής. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης οι Αργυροί κατέφυγαν στην Ελλάδα απ' όπου μέρος αυτών κατέφυγε στην Ήπειρο και γύρω στο 1500 ήλθαν στους Παξούς και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Λάκκας. Εκλεκτά μέλη της οικογένειας αυτής ήταν οι γιατροί Φώτιος και Παναγιώτης και νομικός και συγγραφέας Σπύρος (Ηχώ των Παξών 213-4/1991).

Η οικογένεια Όρφανου, παλαιά των Παξών, ήλθε πολύ πιθανόν από το Μεσολόγγι. Στον συμβολαιογράφο Ν. Κουβά, βιβλίο 4, σελ. 83 και έτος 1773, αναφέρεται: Όρφανος Χρήστος από Μεσολόγγι ... έγινε σκάνδαλο και στα δύο τσούρματα και λαβώθηκε. Ο δε Χιώτης, Τ. 7ος γράφει: Όρφανος Μιχαήλ, Κεφαλήν οικογ. εκ Κρήτης, μετώκησεν εις Κεφαλληνία το 1690".

Η οικογένεια Μπογδάνου είναι παλαιά των Παξών. Το επώνυμο είναι διαβαλκανικό και όχι μόνον. Μπογδανώφ και μάλιστα συγγραφέα συναντάμε και στη Ρωσία. Λέγεται ότι προέρχεται από δύο ξένες λέξεις, που στη γλώσσα μας μεταφράζονται Θεός και δώρο (Θεόδωρος). Μέλη της έμποροι, καθηγητές, συγγραφείς κ.λπ. Στο Αρχείο Κερκύρας, Μητροπολίτες Τ. 11, σελ. 159 με χρονολογία 1748, βρίσκεται έγγραφο που αναφέρει το επίθετο Παξινού ή Μπογδάνου.

Η οικογένεια Τσαγκαράκη, ήλθε στους Παξούς το 1850 από την Κρήτη. Ο γενάρχης ήταν αστυνομικός.

Η οικογένεια Μοιρισκλάβου ήλθε στο νησί περίπου το 1870. Ο γενάρχης ονομαζόταν Νικηφόρος, από τη Λευκίμμη.

Η οικογένεια Ρούσαλη, κατάγεται από το Μούρτο Ηπείρου, ήλθε στο νησί μετά το 1850.

Η οικογένεια Πετσάλη, ήλθε στο νησί το 1819 από Πάργα.

Η οικογένεια Ζούμπου, ήλθε στο νησί από το Σούλι μέσω Αγιάς Ηπείρου το 1814. Τελευταίος των Παξών ήταν ο Σπύρος Ζούμπος, φαρμακοποιός. Αξιόλογα μέλη της υπάρχουν σήμερα στην Κέρκυρα.

Η οικογένεια Βλαχόπουλων, είναι παλαιά των Παξών, εγκαταστάθηκαν στα Βλαχοπουλάτικα Παξών. Είναι πολύ πιθανόν να έφθασαν εδώ από το Μεσολόγγι.

Στις συμβολαιογραφικές πράξεις Πετρόπουλου, αριθ. 540/1803, διαβάζουμε: "Εις το κάγκελο (γραφείο) εμού νοταρίου ενεφανίσθη ο παρών Αλέξης Βλαχόπουλος από μέρος Μεσολογγίου".

Στον συμβολαιογράφο Παξών Ν. Αντίοχο Β 3, σελ. ροε (175), αναφέρονται οι Βλαχοπουλάτες ως κτήτορες μαζί με τους Κονταράτες, του Ναού της Θεοτόκου Ελεούσας το 1693, επίσης στον συμβολαιογράφο Βασίλη Γραμματικό, σελ. 6, για την ιστόριση της Ελεούσας το 1713. Μέλη της έμποροι, κτίστες, αγρότες, ναυτικοί κ.λπ.

Η οικογένεια Κάφυρη, ήλθε στο νησί περίπου το 1820 από Πάργα (συμβολαιογράφος Βερονίκης Β 4, σελ. 21). Δήμο Κάφυρη, συναντάμε και το 1672, σε δωρεά της Υπαπαντής (Πράξεις Περτόπουλου αριθ. 46). Ο Βαγγέλης Κάφυρης χρημάτισε γραμματέας της Κοινότητας Γαΐου.

Εκτός της οικογένειας του Κόντε Μακρή, υπάρχει στο νησί και η μεγάλη οικογένεια των απλών Μακρίδων. Το επώνυμο Μακρή, βρίσκεται σ' όλη την Ελλάδα, πιθανολογείται πως ξεκίνησε από το Ναύπλιο. Ανάδειξε αξιόλογα μέλη, όπως ο Στρατηγός Κώστας, ο Συνταγματάρχης Γρηγόρης, ο Νικόλας πρόεδρος Γαΐου για πολλά χρόνια κ.λπ.

Η οικογένεια Σταμάτη Κουβαλιά, ήλθε στο νησί από Πρέβεζα το 1790. Το 1795 ανακαίνησε τον ανεμόμυλο Λεσιανίτη (συμβο-λαιογράφος Α. Ανεμογιάννης Β. 8, σελ. 6). Επίσης Κουβαλιάς Αθανάσιος και γιος του Ιωάννης, από Κεφαλλονιά (συμβολαιογράφος Κ. Μπογδάνος Β. 10, σελ. 59, έτος 1814).

Η οικογένεια Λέκκα, παλαιά των Παξών ηπειρωτικής καταγωγής. Το επώνυμο συναντάται σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στο Κιάτο. Στους Μ. Πρωτοπαπάδες στο Αρχείο της Κέρκυρας το 1660 αναφέρεται, ως Λέκκας Αρβανίτης, Λέκκας Αμαλάτος και Λέκκας Στόγιας (σκόγιας). Στους Μ. Πρωτοπαπάδες Τ. 62, σελ. 124, αναφέρεται Κων/νος Λέκκας του Αντζουλή χωρίον Κορακάδων Κερκύρας, μοναχός με το όνομα Καλλίνικος 1775.

Στο βιβλίο του Κώστα Μπίρη, Αρβανίτες 1997, αναφέρεται στις σελ. 183, 358 αντίστοιχα, Λέκκας (Αλέξης) Μπούας, αρχηγός σώματος καβαλλαρέων και ο στρατιώτης Λέκκας Προγόνης και Γκιών Λέκκας, όταν το 1847 αρχίζει την επανάσταση στο Κουρβέλεσι (μεταξύ Δελβίνου και Αυλώνος).

Η οικογένεια Λουπέτη, κατάγεται από τη Λευκάδα. Ο Θωμάς Λουπέτης παντρεύεται στη Λάκκα το πρώτο ήμισι του 19ου αιώνα. Απέκτησε πέντε παιδιά. Περί τα έτη 1875 - 80 έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι, στην τοποθεσία Ράχη της Λάκκας με το όνομα Άγιο Θωμά, όπου αυτοχειροτονήθηκε μοναχός και εγκαταστάθηκε εκεί. Σήμερα η χερσόνησος ονομάζεται του Αγίου Θωμά. Διστυχώς η Μητρόπολη Κερκύρας δεν έδωσε άδεια για να γίνουν τα εγκαίνια του Ναού. Πέθανε στους Παξούς και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου της Λάκκας.

Ο Σαλβατώρ στην σελίδα 259, στο έργο του το 1884 - 5 αναφέρει: "... Ενθα ίσταται η νέα εκκλησιά του Αγίου Θωμά μετά υπό του μεσημβριανθέμου του κυνώδους περιβαλλόμενα επίπεδα στρώματα. Το εκκλησίδιον έχει μικρόν Άγιον βήμα, χωριζομένου δια τοίχου εικονοστασίου, έχει ιερόν κυτίον και τινας σταυρούς. Όπισθεν της εκκλησίας και προς τα εκτός υπάρχει μικρά δεξαμενή με τετραγωνικόν στόμιον, μεταλοπρεπέστατον δε είναι η εντεύθεν άποψις του πορθμού της θαλάσσης".

Τα μεσηβριάνθεμα που αναφέρει ο Σαλβατώρ, είναι φυτά σαρκόφυλλα της οικογενείας των αμαράντων, πήραν το όνομα αυτό γιατί τα άνθη τους ανοίγουν το μεσημέρι και κλείνουν το βράδυ. Εμείς τα ονομάζουμε κάλια και μπούζι.

Η οικογένεια Φαναριώτη, παλαιά των Παξών ήλθε στο νησί γύρω στα 1500 από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Επίλεκτα μέλη της, ο Έπαρχος Παξών (1817 - 35) Στέφανος και ο Ταγματάρχης Χριστόφορος. Ο Διονύσιος χρημάτισε Πρόεδρος Γαΐου και αρχειοφύλαξ Παξών από το 1935 - 53.

Η οικογένεια Γραμματικού, παλαιά των Παξών, ηπειρωτικής καταγωγής, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Λάκκας περί το 1500. Το 1810 στην επανάσταση των παξινών κατά των Γάλλων, σκότωσαν τον πρώην καπητάνιο του νησιού Λάσκαρη Γραματικό. Έχει δώσει στο νησί αξιόλογες και σημαντικές προσωπικότητες, δασκάλους, ιερείς, γιατρούς, καθηγητές κ.λπ. Ο Φραγγίσκος Γραμματικός ήταν Δήμαρχος Λάκκας.

Η οικογένεια Λύχνου, παλαιά των Παξών, ηπειρωτικής καταγωγής. Αξιόλογα μέλη, Νικόλας Νομογεωπόνος και συγγραφέας και ο βουλευτής - συγγραφέας Γεράσιμος.

Η οικογένεια Δένδια, παλαιά των Παξών ηπειρωτικής καταγωγής, εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Λογγού. Αξιόλογα μέλη της πολλά. Ο Μιχαήλ Δένδιας υπήρξε άριστος νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών.

Η οικογένεια Απέργη, παλαιά των Παξών εγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό, Απεργάτικα. Λέγεται ότι έφθασαν εδώ από την Τήνο. Στην Τήνο ασχολούντο με δευτερεύουσες εργασίες κτίζοντας τα άπεργα (βάσεις) των μνημείων ή οικοδομών, δηλ. απείχαν από το έργο, εξ ου και Απέργης.

Η οικογένεια Λιναρά, παλαιά, αξιόλογο μέλος ο ήρωας Γεώργιος Λιναράς.

Η οικογένεια Κόκκινου ήλθε στο νησί από την Στερεά Ελλάδα ή από τ' άλλα νησιά της Επτανήσου. Στο Αρχείο Κερκύρας Μ. Πρωτοπαπάδες Τ. 6, Β. 8, σελ. 33, αναφέρεται "Κόκκινος από χωριό Ζαγοράς Ρούμελης μαρινέρης (ναύτης) εις το χοντρό κάτεργο (μεγάλο πολεμικό πλοίο) του εξοχοτάτου αυθέντη Φελλεγαλεάτζε 1683". Στο συμβολαιογράφο Σ. Κουβά, Β. 2, σελ. 185, Ιουλίου 6, 1739, ο Πιέρος Κόκκινος του Νικολάου και αδελφός του Τζουγάνης ανέγειραν το Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος.

Η οικογένεια Μάστορα, παλαιά των Παξών, ηπειρωτικής καταγωγής, απέκτησε αξιόλογα μέλη. Ο Επίσκοπος Αμυκλών Ιωακείμ ο Μάστορας (1696 - 1774), έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία (βλέπε βιογραφία του).

Η οικογένεια Μητσιάλη, παλαιά των Παξών, εγκαταστάθηκαν στα Μαγαζιά των Παξών, όπου διακρίθηκαν ως οικοδόμοι, δικηγόροι, γιατροί, πολιτευτές κ.λπ. Αξιόλογη επίσης υπήρξε η γιατρός Μάσιγγα επί 50 χρόνια γιατρός στο νησί.

Στις συμβολαιογραφικές πράξεις του Πετρόπουλου, αναφέρεται παπάς Μαρκαντώνιος Μιτσιάλης το 1659. Ο Μητσιάλης Ντάτσουλος, μετέφρασε από τα γερμανικά το έργο του Σαλβατώρ. Ο Χαράλαμπος (Μίτσιελ) δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας "Παξοί", κατόρθωσε επί 36 χρόνια να κυκλοφορήσει στο νησί η εφημερίδα αυτή, η οποία σήμερα αποτελεί ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών και έρευνας. Κυκλοφόρησε από το 1925 - 1940 και 1948 - 1969.

Στοιχεία για το επώνυμο Μητσιάλη είναι στην εφημερίδα "Παξοί 49/1952".

Η οικογένεια Ζενεμπίση, παλαιά των Παξών, αλβανικής καταγωγής. Εκλεκτό μέλος της ο πρόξενος και ποιητής Ηλίας Ζενεμπίσης.

Η οικογένεια Μπόϊκου, παλαιά των Παξών, εκλεκτά μέλη, ο ιερομόναχος Χρύσανθος Μπόϊκος, ο γιατρός Χαράλαμπος και ο Λυκειάρχης Παξών, Σταματέλος.

Η οικογένεια Ζέρνου, παλαιά των Παξών, ηπειρωτικής καταγωγής. Πολύ πιθανό να ξεκίνησε από την Οδυσσό.

Η οικογένεια Κάγκα, παλαιά των Παξών. Αξιόλογα μέλη της ο νομικός Νικόλαος και ο φαρμακοποιός και πολιτευτής Παναγιώτης. Στον συμβολαιογράφο Ανασ. Μάστορα, Β. 6, σελ. 47 το 1791 ο Στέφανος και Λουκάς Κάγκας ενοίκιασαν από το λοχαγό Αντώνη Νίνα το νησί των Αντιπάξων αντί 29 βενέτικων χρυσών τζικινιών.

Η οικογένεια Καλοδίκη, παλαιά των Παξών. Εκλεκτό μέλος, ο Περικλής Καλοδίκης καθηγητής φιλολογίας και συγγραφέας.

Η οικογένεια Γούλιου, παλαιά των Παξών. Εκλεκτά μέλη, ο Μίμης Διευθυντής ΑΤΕ και ο Χριστόδουλος μηχανικός ΔΕΗ.

Η οικογένεια Κρητικού, ήλθε στους Παξούς από Πάργα το 1818. Μάλλον κρητικής καταγωγής. Το 1819 συναντάμε τον Ιωάννη Κουρογιάννη ή Κρητικό. Αξιόλογα μέλη της ο γιατρός καθηγητής Σπύρος και Παναγιώτης οικονομικός παράγων του νησιού για πολλά χρόνια.

Η οικογένεια Ρωμάνου, παλαιά των Παξών. Εκλεκτό μέλος της ο ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας Σταμάτης. Χρημάτισε Πρόεδρος της Ένωσης των Παξών και κυκλοφόρησε το 1972 την εφημερίδα "Ηχώ των Παξών" που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η οικογένεια Κόνταρη, παλαιά των Παξών, υπάρχουν υποψίες ότι κατάγεται από την Κρήτη. Μετά την πτώση της Κρήτης το 1669 εγκαταστάθηκαν στα Επτάνησα. Αξιόλογα μέλη της ο δάσκαλος Δημήτρης και ο αξιωματικός, ήρωας του πολέμου του 1912, Μανώλης.

Η οικογένεια Κουβά, ηπειρωτικής καταγωγής. Γιατροί, νομικοί, ιερείς, έμποροι κ.λπ.

Η οικογένεια Κατσίμη, παλαιά των Παξών, με αξιόλογες προσωπικότητες, έμποροι, δημοσιογράφοι κ.λπ. Στο συμβολαιογράφο Γ. Κοντάρη, β.2, σελ. 129, αναφέρεται 1 Σεπτεμ-βρίου 1783... όσοι βρέθηκαν βαρόντες τες μόστρες σε όλα τα πόστα του νησιού, δια νέον καπιτάνο τον Σπύρο Κατσίμη, επειδή και ο πάπος του και πατέρας του εσερβίρανε τον πρίγκιπα σε όλη τους τη ζωή.

Οικογένεια Αντιόχου, παλαιά των Παξών, προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη. Έχει δώσει στο νησί αξιόλογες προσωπικότητες. Ιερείς, καθηγητές, παλαιστές κ.λπ.

Οικογένεια Δαλιέτου, μάλλον Ηπειρωτικής καταγωγής. Οι αδελφοί Δαλιέτου, εδημιούργησαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το εργοστασιακό συγκρότημα στην Κέρκυρα, επεξεργασίας σίτου, παραγωγής αλεύρου και ζυμαρικών. Δυστυχώς το 1980 έπαψε να λειτουργεί.

Η οικογένεια Γριμάνη, ιταλικής καταγωγής. Ο Νικόλαος χρημάτισε γραμματέας της Κοινότητας Γαΐου - Παξών.

Η οικογένεια Βερονίκη, παλαιά των Παξών ηπειρωτικής καταγωγής. Μέλη της ιερείς, συμβολαιογράφοι κ.λπ.

Η οικογένεια Σοφού, παλαιά των Παξών. Ο Γιώργης Σοφός, για πολλά χρόνια φαρμακοτρίφτης και νοσοκόμος Παξών.

Η οικογένεια Παπαδάτου, μάλλον ήλθαν στο νησί από την Κεφαλλονιά τον 17ο αιώνα. Ο Ευστάθιος Παπαδάτος χρημάτισε το 1717-1766 δημόσιος συμβολαιογράφος Παξών.

Η οικογένεια Γεωργίου Λουρόπουλου, ήλθε στο νησί το 1792 από Πρέβεζα. Έμπορος και αρχηγός της φιλικής εταιρείας των Παξών. Μετά το 1850 η οικογένεια αναχώρησε για Πρέβεζα (C.Ι. 514/1861) και (Παξινά Ιστορικά Μελετήματα 2000).

Η οικογένεια Καρούζου ή Καρούσου. Εμφανίζεται στην Κεφαλλονιά το 1600, έχει την καταγωγή της από τη Μεσήνη της Σικελίας. Ο Φωκίων Καρούσος έμπορος και πλοιοκτήτης, παντρεύεται στους Παξούς με την Αντωνία Μπογδάνου (1834 - 1886) και (Ηχώ των Παξών 137/1988) και συγκαταλέγεται στην τάξη των ευγενών (C.Ι. 43/1844 και λίμπρο ντ' όρο Κατσαρού Τ. 3, σελ. 97). Στην εφημερίδα C.Ι. 56/1853, αναφέρεται ως Κόμης Καρούσος. Πέθανε και ετάφη στους Παξούς, στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Γαΐου το 1877. Η σύζυγός του Αντωνία άφησε την περιουσία της στην Κοινότητα Γαΐου Παξών.

Ο Π. Χιώτης Τ. 7ος, γράφει: "Καρούσος Θεόδωρος, γεννήθηκε το 1803, ειδήμων πολλών γλωσσών και αυτοδίδακτος. Επεδόθη εις την πλατωνικήν φιλοσοφίαν. Διωρίσθη διευθυντής Λυκείου Παξών και εθαυμάσθη δια το ευμέθοδον της διδασκαλίας. Εξελέχθη βουλευτής της 13 Βουλής και διεφώνει προς τους άλλους ριζοσπάστες. Αγαθός, ενάρετος, απέθανε το 1876".

Σας γνωρίζω επίσης ότι ο Φωκίων αναφέρεται στον κατάλογο των εκλεκτόρων Παξών (C.Ι. 63/1850) και το 1852 είναι μεταξύ των τριών επιτρόπων των Παξών (C.Ι. 38/1852, σελ. 7).

Η οικογένεια Γιαννούλη, προέρχεται από τον Ανεμογιάννη ή Γιαννούλη. Από το 1798 επικράτησε το Γιαννούλης. Στους Μ. Πρωτοπαπάδες στο Αρχείο της Κέρκυρας Τ. 2, αναφέρεται το 1650, γάμος του Αποστόλη Γιαννούλη με τη Ρόδω Γαζή.

Στο συμβολαιογράφο Παξών Ν. Κουβά β. 10, σελ. 45 και έτος 1787, αναφέρεται Σπύρος Ανεμογιάννης του καπιτάν Γιαννάκη, λεγόμενος Γιαννούλη και στον κατάλογο των ψηφοφόρων που παρακάτω παραθέτουμε του 1821, αναφέρεται, Παναγιώτης Ανεμογιάννης ποτέ Σπύρου Γιαννούλη.

Η οικογένεια Μουλώνη, ηπειρωτικής καταγωγής τη συναντάμε στις συμβοαλαιογραφικές πράξεις του Πετρόπουλου αριθ. 36, 38 και έτος 1663 - 4, ως Μίχος Μουλώνης και Δήμος Καλοδίκης λεγόμενος Μουλώνης. Επίσης στον συμβολαιογράφο Γ. Κόνταρη Β. 4, σελ. 210 και έτη 1744 ως Φραντζέσκος Μουλώνης.

Η οικογένεια Μηλιώτη, παλαιά των Παξών, πολύ πιθανόν να ήλθε από τη Μήλο. Μηλιώτης Αντώνης, Πέτρος, Σταματέλος αδελφοί, συναντάμε στις συμβολαιογραφικές πράξεις του Πετρόπουλου αριθ. 4, 5, 32 και 36, έτη 1657, 1663.

Η οικογένεια Κουρνιάχτη, ίσως ηπειρωτικής καταγωγής. Το επώνυμο αυτό σήμερα δεν υπάρχει στους Παξούς. Στον συμβολαιογράφο Παξών Σ. Κουβά Β. 4, σελ. 86-7 και έτος 1772, αναφέρεται: Ο Σταμάτης Κουρνιάχτης, για να γίνει μοναστήρι στο νησί του Αγίου Νικολάου, αφιερώνει όλα τα χωράφια του και την εκκλησία του Αγ. Ιωάννου για μετόχι και βάζει αδελφούς και κτήτορας τον ςιορ Καπιτάν Αθανάση Βελιανίτη του Καπιτάν Μίχου και συγχρόνως υπόσχεται να κεραμώσει την άνωθεν εκκλησία. Στους Μ. Πρωτοπαπάδες Τ. 14, σελ. 478, αναφέρεται: Κουρνιάχτης από Κρήτη.

Από έρευνα στα Αρχεία της Κέρκυρας και των Παξών, καθώς επίσης από τις νοταρικές πράξεις του Πετρόπουλου, από τα βιβλία του συγγραφέα Χαρίλαου Κόλλα, τα ληξιαρχικά βιβλία των Μ. Πρωτοπαπάδων και των παξινών ιερέων, διαπιστώσαμε, ότι τα παλαιότερα επίθετα των παξινών είναι:

Αντίοχος, Αγγουράκης, Ανεμογιάννης, Απέργης, Αργυρός, Αρβανιτάκης, Αρώνης, Βερονίκης, Βελιανίτης, Βλαχόπουλος, Βασιλάς, Γραμματικός, Γριμάνης, Γούλιος, Δένδιας, Ζενεμπίσης, Ζέρνος, Κουβάς, Καλοδίκης, Κάγκας, Κανονάς, Κατσίμης, Κόκκινος, Κόνταρης, Κουρνιάχτης, Καλογήρης, Λαγάτορας, Λύχνος, Λέκκας, Λοίσιος, Μάνεσης, Μπόϊκος, Μάστορας, Μηλιώτης, Μιτσιάλης, Μουλώνης, Μπάστας, Μπογδάνος, Ντούμας, Όρφανος, Παπαδάτος, Ρωμάνος, Σαρακηνός, Στανέλος, Σοφός, Φάντος, Τράνακας και Φαναριώτης.

Μερικά από τα επίθετα αυτά έχουν εκλείψει, όπως το Καλογήρης, το Μάνεσης, Στανέλος, Κουρνιάχτης, Σαρακηνός, Φάντος κ.λπ. Οι Μανεσαίοι αναφέρονται στην πολιορκία του Ναυπλίου το 1537.

Στους Μ. Πρωτοπαπάδες, στο Αρχείο της Κερκύρας, στους Τόμους 1,2 και 3, αναφέρονται οι γάμοι των κάτωθεν:

Η κυράτζα Αγουρέλια γυνή του Ιωάννη Παξινού το 1606 (Τ. 1, σελ. 151) Αποστόλης Αντίοχος το 1611, Αντώνης Μπόικος το 1619, Αντώνης Παξινός το 1632, Αλέξανδρος Φαναριώτης το 1634, Ανδρέας Λέκκας το 1644, Γιώργης Γραμματικός το 1620, Δημήτριος Σοφός το 1624, Νικόλαος Παξινός το 1616, Νικόλαος Σπάθας το 1635, Πέτρος Παξινός το 1616, Πιέρος Αλταβίλας το 1632(Τ. 2), Γώργης Γριμάνης το 1649, Δήμος Ρωμάνος το 1651, Ζαφείρης Κουβάς το 1648, Μάρκος Βερονίκης το 1659 (Τ. 3). Στο νησί έμεναν για μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και άτομα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Καταγράφω εδώ, όπως τα βρήκα φυλλομετρώντας τα παλαιά ληξιαρχικά βιβλία των Παξών Αυγουστίνος Βινιέρης Σπυρίδων Πατρίκιος Αντώνιος Αγιοπετριτάκης υπ/ρχης Νικόλαος Κεραμυδάς Νικόλαος Κοντόκαλης Απόστολος Πασχάλης (Βλαχωρίτης;) Γεώργιος Κάντας, Λευκίμμη Γεώργιος Πανδής, Λευκίμμη Μιχαήλ Μάνδηλας, (Μανδηλάτικα Παξών) Π. Ανδρώνης, εργολάβος δεξαμενής Μαλέθωνα. Συμβόλαιο συμβολαιογράφου Βελλιανίτη αριθ. 167/1882. Σπυρίδων Πολίτης, Πρέβεζα Όθων Κορκοτσάκης, αστυνομικός Κρητικός, παρέμεινε στο νησί. Φραγγίσκος Κατέχης, Ερίκουσα Δανιήλ Κουλούρης, Λευκίμμη. Σπυρίδων Παξινός, Πλαταμώνα, έμπορος. Χρύσανθος Τζαβάρης Δελεπρίτ Αντώνιος, ιταλός πετροκόπος Σπύρος Κοντοκαλιώτης, Κέρκυρα Παναγιώτης Μαγγίνας, παρέμεινε πολλά χρόνια στο νησί όπου ασκούσε την ιατρική. Άγγελος Σολονάκης κρητικός, πολλά χρόνια στο νησί Αλέξανδρος Μαβερίας, υπηρέτης από Ζάκυνθο Ιωάννης Λουπέτης Ιωάννης Κουρούπης Αλέξανδρος Ρόκος, Κέρκυρα Βασίλειος Αννινος Ιωσήφ Μαρκόνης Δημήτριος Παπαδημητρίου, Ράπεζα Δημήτριος Δήμου Θεόδωρος Γεροντόπουλος Γεώργιος Φίλιπας Πολύβιος Κωνσταντινίδης Αθανάσιος Ριζώτης Αλεξάνδρα Πετροπούλου Ιωάννης Βεντούρας Αριστοτέλης Βάρθης Δημητρούλα Πιζάνη Ελισσάβετ Αγιοπετρίτη Ευγενής Ιωάννης Μελισσινός, Ζάκυνθος Σπύρος Ζερνιώτης Κωνσταντίνος Νίκος Γοργοϊωάννης Ευάγγελος Παϊζης, Ιθακήσιος Νικόλαος Ριζώτης, Αγιώτης Σπυρίδων Καλόγερος Πέτρος Μαχέλα, Κρικοχώρι Ιωάννης Δακορός, ταμίας των Ρώσων Φίλιππος Μπλας, πέθανε το 1915, έγραψε μελέτη για την επανάσταση των Παξινών το 1810 Μαθιός Γαυμπίσης, Ρένιο της Ανάπολης Ευγενής Νικόλαος Μουστοξύδης, άρχοντας, Κορφιάτης Σιορ Καπιτάν Δαμιανός Σουδάροβικ, Σκλαβούνος Αλλοϊζιος Μαντζίκης Σιορ Νικολέτος Κόλλας χειρουργός, Κορφιάτης, πολλά χρόνια στους Παξούς Μίχος Παπαδόπουλος Μάρκος Δελβινιώτης, Κέρκυρα Καπιτάν Αλμορός Γάλοβικ, Σκλαβούνος Ιερομόναχος Άνθιμος Μακρής, Λευκίμμη Αρσένιος Ιερομόναχος Πελοπονησίου του εκ της περικλήτου πόλεως Μονεβασίας (ςic) Ζαφύρης Μόσχου, Σούλι Βαγγέλης Πετσάλης, Κάστρο Πάργας Αθανάσιος Δράκος, Σούλι Κωνσταντίνος Μπέτζης, Ιωάννινα Μαρίνος Πετρόπουλος, Πρέβεζα Νικόλαος Μπιτζίλης, Χειμάρρα Δομένικος Κήτας, Κόρσος ιταλός Αναστάσιος Κουλούλος, Πάργα Ιωάννης Μουδιάνος, Κέρκυρα, καλώτατος άνθρωπος ευεργέτης της ανθρωπότητας Γιώργος Σκλαβούνος, δούλος Ανδρέας Σκλαβούνος, ιταλός εργάτης Φεντερίκος Μοέλ, Αγγλία Αλέξανδρος Ασπρέας, Κέρκυρα Κόμης Μαρκος δοτόρ Παολής, Τσιριγώτης, άσκησε την ιατρική στους Παξούς από το 1794-1835 Μάρκος Πετρόπουλος Ύπαρχος δοτόρ Στελιανός Μαράτος, Έπαρχος Παξών, Ιθάκη Αθανάσιος Παραμυθιώτης, γιατρός, Κέρκυρα Ταβιέλης ιταλός Πάνος Πολίτης Κέρκυρα Γιωργάκης Ζακας, Αγ. Μαύρα Δόκτωρ Σπυρίδων Χοϊδάς Σπυρίδων Μεταξάς Ελευθέριος Θωμάς Γεώργιος Αναγνωστόπουλος Κώστας Πάλης Γεώργιος Μπεδιτζιώτης Νικόλαος Καλέντζης Αναστάσιος Σουλιώτης Νικόλαος Καλογήρης Σάντος Φιλίππου, Αμπελά Γεώργιος Πανταζής Ζάκος, Καλαντζής, Ιωάννινα Ιουλία Φουλώνη, Ιταλία Τηλέμαχος Παϊζης Θωμάς Μουλώνης, Σούλι Ελένη Ζάκα, Αγ. Μαύρα Γεώργιος Μυλωνάς, Μουρσιά Ηπείρου Μαρία Καψολινάρη, συζ. Ρωμάνου Βασίλειος Στατεράς, Πάργα Ζαχαρένια, συζ. Απέργη, Οθωνούς Οδοντίατρος Λέων Μανούκ, από Κωνσταντινούπολη, άσκησε την οδοντιατρική στους Παξούς, από το 1926 έως 1943. Άφησε μέρος της περιουσίας του στην Κοινότητα Παξών (εφημερίδα Παξοί 201/1964) Χριστόδουλος Βέργος, παπάς από Πάργα Κεραμυδάς από Πρέβεζα, πολλά χρόνια στους Παξούς Τζανετόπουλος, αστυνομικός, πέθανε στους Παξούς Φίλιππος Φιοράτος, Κεφαλληνιά, κρεοπώλης, έζησε και πέθανε στο νησί.

Μέσα από τα αρχεία, αποσπώ ενδεικτικά τέσσερις γάμους εκλεκτών προσωπικοτήτων

1) Μαρία - Αικατερίνη, σύζυγος Παναγή Λέκκα, θυγατέρα Ανδρέα Πολυλά (Συμβολαιογράφος Τράνακας, Β. 8, σελ. 70). 2) Μαργέτα, αδελφή Νικολάου και Παναγιώτη Βελλιανίτη, σύζυγος Γεωργίου Προσαλένδη (Συμβολαιογράφος Θ. Αντίοχος, Β. 13, σελ. 213) και 3) Μαγδαληνή θυγατέρα Σταματέλου Τόμα Βελιανίτη, σύζυγος Ανδρέα Μουστοξύδη (Συμβολαιογράφος Κ. Μπογδάνος, Β. 15, σελ. 16). 4) Η Ιουστίνα θυγατέρα Σταματέλου Τόμα Βελιανίτη, σύζυγος κόμητος Ανδρέα Σορδινα (Μητροπολίτες Τ. 51).

Στα τελευταία 100 χρόνια, το νησί των Παξών δέχτηκε νέους κατοίκους, που ήλθαν εδώ ως υπάλληλοι, εργάτες, αστυνομικοί, έμποροι κ.λπ. που τελικά έμειναν, αφού παντρεύτηκαν εδώ. Στο νησί μετά το 1960, εγκαταστάθηκαν και πολλοί ξένοι, ιταλοί, άγγλοι, γερμανοί κ.λπ. αφού αγόρασαν σπίτια κα οικόπεδα και μένουν, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες στο νησί.

Στην δεκαετία του '90, ένα μεγάλο πλήθος Αλβανών, ζει και εργάζεται στο νησί.

Το 1964, το νησί των Παξών ηλεκτροδοτήθηκε. Έγινε το πρώτο βήμα για την τουριστική ανάπτυξη του νησιού. Στα μετέπειτα χρόνια, αργά αλλά σταθερά, ακολούθησαν διάφορα έργα υποδομής, όπως δρόμοι, χωματερή, λιμάνι, χώρος προσδέσεως για κότερα και πλοιάρια, υδρευτικό δίκτυο και μεγάλες δεξαμενές υποδοχής όμβριων υδάτων (το όλο έργο βρίσκεται εν εξελίξει).

Λύθηκε το συγκοινωνιακό πρόβλημα με την δρομολόγηση φέρι μποτ, ανοιχτού και κλειστού τύπου, για Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Ιταλία (το καλοκαίρι). Έχει τους καλοκαιρινούς μήνες καθημερινά δρομολόγια, Παξοί - Ηγουμενίτσα - Κέρκυρα με ταχύπλοα σκάφη (δελφίνι) και λεωφορειακή γραμμή, Παξοί - Αθήνα. Έτσι σήμερα, το νησί μας φιλοδοξεί να καταστεί ένα από τα καλύτερα τουριστικά θέρετρα της Ελλάδας.

Ο ήλιος και η θάλασσα των Παξών και Αντιπάξων, είναι τα πρώτα θέλγητρα των Παξών. Αρκεί γι' αυτό να διατηρήσουμε καθαρό κι αστραφτερό το περιβάλλον, χωρίς βρώμικα κοτέτσια, χωρίς ζώα να περιφέρονται στους δρόμους, χωρίς σκουπίδια στις πλατείες και στα κράσπεδα των δρόμων, χωρίς υπερβολικούς θορύβους, χωρίς κυκλοφοριακή αναρχία και χωρίς αισχροκέρδεια των πάσης φύσεως καταστημάτων. Όλα αυτά μπορούν να εφαρμοστούν και να λυθούν, αν κάποτε βρεθεί το χαμένο από όλους μας μέτρο.

Καταγράφω εδώ, ένα μεγάλο μέρος των δικών μας, που ζουν και μένουν στο νησί.

Αλυμεριώτης Γεώργιος, 1940 από Ιθάκη, ναυτικός. Ανδρεαδάκης Βασίλειος, 1960 από Κρήτη, αστυνομικός. Αρβανίτης Νικόλαος, 1980 από Πάτρα, ναυτικός. Ακτύπης Νικόλαος, 1962 από Ζάκυνθο, υπάλληλος γεώτρησης. Βαρότσης Αρσένιος, 1981 από Κέρκυρα, υπάλληλος ΕΛΤΑ. Βαγενάς Νικόλαος, 1978 από Πρέβεζα, εστιάτωρ. Γινάργυρος Αλέξανδρος, 1981, από Κέρκυρα, καφφεπώλης. Γκόγκος Χρήστος, 1975, από Ιωάννινα, εφοριακός. Γεωργοπάλης Γεώργιος, 1940 από Λευκίμμη, ναυτικός. Γούναρης Φώτιος, 1945, από Λευκίμμη, γεωργικές εργασίες. Δόϊκας Ιωάννης, 1960 από Κέρκυρα, υπάλληλος Αρχείου Παξών. Δούης Αλέκος, 1920 από Κέρκυρα, υπάλληλος μονοπωλίου Παξών. Βλαντής Θεολόγος Ιωάννου, 1973 από Αθήνα, έμπορος. Σούκερας Παύλος, 1963 από Κέρκυρα, αξιωματικός Π.Ν. Σούκερας Ματθαίος, 1968 από Κέρκυρα, αγροτικές ασχολίες. Δακουράς Διονύσιος, 1915 από Πύργο Πελοποννήσου, κουρέας. Κόντης Σταμάτης, 1960 από Κέρκυρα, αστυνομικός. Καλλονάς Παναγιώτης, 1910 από Κέρκυρα. Καλούδης Γεώργιος, ηλεκτρολόγος από Κέρκυρα το 1970. Το επίθετο αυτό το συναντάμε στους Μ. Πρωτοπαπάδες της Κερκύρας στον Τ. 24, σελ. 274, προερχόμενο από Σούδα της Κρήτης. Καδδάς Δημήτριος, 1920 από Λαμία, μηχανικός στο ελαιουργείο Κρητικού. Καρράς Αναστάσιος, 1969 από Πελοπόννησο, υπάλληλος ΟΤΕ Παξών. Καποδίστριας Σπύρος, 1940 από Κέρκυρα, εστιάτωρ. Καράμπελας Δημήτρης, 1974 από Ικαρία, ναυτικός. Καστρινός Ιωάννης, 1940 από Κέρκυρα, ναυτικός. Κουλούρης Αρσένιος, 1950 από Λευκίμμη. Κουλούρης Βασίλειος, 1968 από Λευκίμμη, αστυνομικός. Καραμπουρνιώτης Κωνσταντίνος, 1985 από Θεσσαλονίκη, γιατρός στο κέντρο υγείας Παξών. Καψόπουλος Δημήτριος, 1965 από Καλαμάτα, τελώνης Λάκκας. Κάντας Χρήστος, 1960 από Λευκίμμη, αστυνομικός. Κορακιανίτης Νικόλαος, 1951 από Κέρκυρα, ζαχαροπλάστης. Κεϊκίδης Συμεών, έφυγαν το 1922 από τον Καύκασο και ήλθαν στην Ελλάδα. Μετά από πολλές περιπέτειες κατέληξαν στην Πάργα κι από εκεί το 1943, ήλθαν στους Παξούς. Λέπεσης Χρήστος, 1984 από Λευκίμμη, περιπτεριούχος. Λιανός Αθανάσιος, 1976 από Ναύπακτο, υπάλληλος ΔΕΗ Παξών. Μακρής Ιωάννης, 1922 από Κέρκυρα, αστυνομικός. Μάνος Άγγελος, 1968 από 'Αρτα, αστυνομικός. Μαδιανός Μιχαήλ, 1970 από Αθήνα, ενοικιάσεις δωματίων. Μοναστηριώτης Νικόλαος, 1952 από Λευκίμμη. Μαντζαβίνος Παναγιώτης, 1936 από Κεφαλλονιά, καθηγητής Θεολογίας στο Γυμνάσιο Παξών (1906 - 1982). Μόκας Θωμάς, 1940 από Λευκίμμη, γεωργικές εργασίες. Νικολούζος Θωμάς Αθανάσιος, 1968 από Κέρκυρα, τελώνης Παξών, Πρόεδρος Κοινότητας Γαΐου και Α' Δήμαρχος Παξών. Περδικομάτης Γεώργιος, 1982 από Κέρκυρα, εργολάβος. Πανδής Αναστάσιος, 1967 από Λευκίμμη, ναυτικός. Παπαγεωργίου Νικόλαος, 1850 από Αγιά. Πλασκασοβίτης Χαράλαμπος, 1979 από Λευκίμμη Παπαγιαννόπουλος Νικόλαος, 1981 από Καλάβρυτα, δικαστικός Πακτίτης Αλέξανδρος, 1965 από Κέρκυρα, εστιάτωρ Σαββανής Αντώνης, 1970 Κέρκυρα, μηχανικός. Σαρκαβάζης Γεώργιος, 1972 από Θεσσαλονίκη, μηχανικός στο Καμέλια Χανδρινός Γεώργιος, 1950 από Κέρκυρα Χαλικιάς Ευστάθιος, 1952 από Κέρκυρα, αγροφύλαξ Χρυσικόπουλος Γαβριήλ, 1937 από Λευκίμμη, αρτοποιός Χρυσικόπουλος Ανδρέας, 1960 από Λευκίμμη, έμπορος υφασμάτων Φαρούγγιας Αντώνιος, 1945 από Κέρκυρα, οδηγός στο εργοστάσιο Ανεμογιάννη στο Λογγό Χατζηαναστασίου Δημήτριος, 1986 από Αθήνα, ελαιοχρωματιστής. Χρυσικός Χαλάλαμπος, Αστυνομικός Λευκάδα 1957.

Παρουσιάζω ονόματα από το λίμπρο ντ' όρο Παξών, όσων απέκτησαν την συνταγματική ευγένεια. Στο πρωτότυπο τα ονόματα είναι γραμμένα με λατινικά γράμματα.

Στην αρχή προτάσσεται η απόφαση, που εν περιλήψει έχει ως εξής:

"Έπειτα από απόφαση του Σεβαστού ελάσσονος Συμβουλίου των Γερουσιαστών - Προβλεπτών των Δημοσίων Υποθέσεων, εγγράφονται με την παρακάτω σειρά".

21 Αυγούστου 1799 Παξοί Από έθιμο σταθερά κυρούμενο, έχοντας μερικές οικογένειες από τις πιο διακεκριμένες και άξιες ευγνωμοσύνης αυτού του νησιού, 37 σε αριθμό, πρωτεύσει περισσότερο από κάθε άλλη οικογένεια και έχουσες καθέξει και υποστηρίξει τα πιο σημαντικά και αξιοπρεπή αξιώματα της πόλης και προκειμένου τώρα εκ καθήκοντος να ιδρυθεί το Γενικό Συμβούλιο κατά την έννοια του πρώτου άρθρου του προσωρινού σχεδίου της παρούσης ομοσπονδιακής κυβερνήσεως, συνήλθαν επίτηδες οι αρχηγοί καθεμίας από τις οικογένειες αυτές, οι οποίες έχουν διαπρέψει τη προτροπή και με πρόσκληση της Σεβαστής Ντεπουτατσιόνε (επιτροπής). Αφού αναγνωρίσθηκαν αυτοί εναλλάξ (αμοιβαία) σαν τέτοιοι (αρχηγοί) μετά από όσον περισσότερη επιμελή εξέταση των αντιστοίχων δικαιολογητικών τους, ανακηρύσσονται οι ίδιες αυτές οικογένειες, ευγενείς παλαιές αυτού του Νησιού και ως εκ τούτου καταχωρίζονται όλα τα άτομα κάθε μιας μέσα στο παρόν επίτηδες τηρούμενο χρυσό βιβλίο (λίμπρο ντ' όρο) το οποίο για την αυθεντικότητα του θα εφοδιασθεί με τις υπογραφές αυτής της Σεβαστής Ντεπουτατσίονε, η οποία προεδρεύει στην σύγκληση ετούτη και θα χρησιμεύσει (το χρυσό βιβλίο) σαν επίσημη δημόσια επιβεβαίωση (εξακρίβωση) των πρωτείων και της ευγενείας των οικογενειών αυτών. Ακολουθούν τα ονόματα των οικογενειών που πρωτεύσανε και που ανακηρυχθήκανε Ευγενείς.

Εγγραφή τις 21 Αυγούστου 1799 Κο (Κόμης) Γιάννης Μακρής του Καπιτάν Σπυρίδωνος. Κο Χριστόδουλος Μακρής αδελφός του. Κο Δημήτριος Μακρής γιοι του Χριστοδούλου, Σπυρίδων, Νικολέτος, Θεόδωρος. Τόμας Βελιανίτης του Καπιτάν Αναστασίου γιοι του Ιωάννης, Στανίσλαος, Αθανάσιος γιοι του Στανίσλαου, Νικολός, Αναστάσιος, Σπυρίδων και Πανταζής γιοι του Αναστασίοου Μίκιος, Λάμπης και Ιωάννης Μίχος Βελιανίτης του Καπιτάν Πέτρου και γιοι του Αναστάσιος, Σπύρος, Πέτρος και Μάρκος. Ιωάννης Μάστορας Καπιτάν Παολή και αδελφοί του, Μπένος, Κάρλος και Φραντζέσκος Τσεντζερος, Γεράσιμος και Λάμπρος γιοι του Μπένου. Κανέλλος Γραμματικός του Καπιτάν Φραντζέσκου και γιος του Φραντζέσκος. Μαρίνος Μητσιάλης του Καπιτάν Μάστρακα και Άγγελος αδελφός του. Ιωάννης Μουρίκης του Καπιτάν Μίχου. Κώστας Μητσιάλης του Καπιτάν Στάθη, Σπύρος αδελφός του και Δημάκης γιος του Σπύρου. Ανδρέας Γραμματικός του Καπιτάν Φραντζέσκου Γεώργιος αδελφός του και Βικέντιος γιος του Ανδρέα. Αναστάσιος Βελιανίτης πρόξενος. Αποστόλης Κατσίμης του Καπιτάν Σπύρου και Σπύρος γιος του. Κάρλος Κατσίμης του Καπιτάν Σπύρου. Βαγγέλης Βελιανίτης του Γιαννάκη, πρόξενος και γιοι του Πιέρος, Δημήτριος, Γεώργιος και Χριστόδουλος. Μπάττας Μητσιάλης του Αναστασίου και αδελφός του Δαμασκηνός. Σπύρος Μουρίκης του Νικολάου γιοι του Ιωάννης και Νικόλαος και Μίχος, Αναστάσιος γιοι του Ιωάννη. Σταματέλος Μακρής του Ματθαίου ΄Αγγελος γιος του και Νικόλαος γιος του Άγγελου Γιαννάκης Βελιανίτης του Φωτίου, γιοι του Σταματέλλος και Θεόδωρος και Αναστάσιος γιος του Σταματέλλου. Σταματέλλος Κατσίμης του Γεωργίου και γιοι του Δημήτριος, Δημάκης. Νικόλαος Ανεμογιάννης του Σταματέλλου. Γερόλημος Βελιανίτης Αναστασίου και γιοι του Δημήτριος, Δημάκης, Γιάννης, Χριστόδουλος. Σπύρος Ανεμογιάννης του Στεφανή και γιος του Θεοδωράκης Γιάκωμος Ανεμογιάννης του Σπύρου και γιοι του Χρήστος και Σταμάτης Σπύρος Ανεμογίαννης γου Καπιτάν Γιαννάκη και γιοι του Παναγιώτης, Νικόλαος, Βασίλης. Γιάννης Αργυρός του Γιωργάκη και Πέτρος αδελφός του. Δημήτριος Μακρής του Γιαννάκη και γιοι του Κώστας, Σπύρος. Λάσκαρης Γραμματικός του Δημητρίου και αδελφός του Γεώργιος. Στέφανος Κάγκας του Κωνσταντίνου και αδελφός του Κοσμάς και γιοι του Στεφάνου, Γεράσιμος, Ιωάννης, Διονύσιος και Σπυρίδων. Τζουάνες Μάστορας του πρωτοπαπά. Μάστρακας Γραμματικός του Παναγιώτη και αδελφός του Αθανάσιος. Δημήτριος Ανεμογιάννης Γεωργίου, Σπύρος αδελφός του και γιος του Σταμάτης Δημητρίου Μιχάλης Μακρής Δομένικου, αδελφοί του Αντώνιος, Βασίλης και Ιωάννης. Γιοι του Βασίλη, Γρηγόριος, Δημήτριος και γιοι του Μιχάλη Νικολέτος και Ζουάνες (Ιωάννης). Αντώνιος Ανεμογιάννης Χριστοδούλου. Νικολός Ανεμογιάννης του Καπιτάν Γιαννάκη και γιοι του Γιάννης και Σπύρος. Γιωργάκης Ζενεμπίσης του Λευτέρη και γιοι του Αντώνιος, Φραντζέσκος και Νικόλαος, Γιάννης ανεψιός. Αναστάσης Κόνταρης του Αρσένη. Μάστρακας Μάστορας Αναστασίου και γιοι του Γιώργης, Παναγιώτης, Σταμάτης, Λιμπεράλης και Νικόλαος. Σπύρος Αρώνης του Γιαννάκη και γιος του Γεώργιος.

Αφού τελέστηκε κατ' αυτόν τον τρόπο το πρώτο σημείο των προδιαγραφών του πρώτου άρθρου (που μνημονεύσαμε παραπάνω) του Συστηματικού Προσωρινού Σχεδίου, θέλοντας τώρα το ήδη συνελθόν Γενικό Συμβούλιο να προχωρήσει στην συγκέντρωση όλων εκείνων των άλλων οικογενειών οι οποίες κατέχουν τα ζητηθέντα νόμιμα προσόντα, εξετάστηκαν τα δικαιολογητικά διαφόρων οικογενειών οι οποίες διακαώς επιθυμούν (αποβλέπουν) στο να καταστούν Ευγενείς.

Προκύπτοντας από τα χαρτιά αυτά ότι αυτές είναι αντάξιες του τίτλου των ευγενών, οι σεβαστοί Ντεπουτάτοι και προεδρεύοντες, αποφασίζουν ότι οι οικογένειες αυτές που έχουν τα αναγκαία προσόντα καταχωρηθούν εν πλήρει ενότητι του Γενικού Συμβουλίου αυτού του Νησιού και συνεπώς καταχωρούνται τα άτομα που τις απαρτίζουν στο παρόν Χρυσό βιβλίο με το σκοπό να απολαμβάνουν τα δικαιώματα εκείνα και τις προνομίες που χορηγούνται από το Σχέδιο στους παλαιούς Ευγενείς.

Τεθείσα σε ψηφοφορία η παρούσα πλευρά και επιτευχθείσης της αποφάσεως με την γενικότητα των ψήφων, καταχωρούνται μία προς μίαν οι συγκεντρωθείσες οικογένειες μαζί με τα άτομα τους, ως έπεται.

Τζιοβάννι Μπατίστα Μπιντισκίνη Νταλ' Ολιο γραμματεύς. Δημητράκης Ανεμογιάννης του Στεφανή και γιος του Στεφανής. Σταυράκης Γραματικός του παπά Αποστόλη. Αθανάσιος Βελιανίτης του Γιαννάκη, Λουκάς και γιοι του Ιωάννης, Σπύρος. Αναστάσιος Ζενεμπίσης Θεοδωρή και αδελφοί του Γρηγόριος, Γκουζέπας, Γιαννάκης και Μίχος. Σπύρος Μακρής του παπά Γληγόρη και γιοι του Ιωάννης, Αναστάσιος, Αριστείδης Σταματέλλος Αρβανιτάκης του Αναστασίου Θεοδωρής Λιναράς του Γιαννάκη. Λουκάς Κάγκας του Χριστοδούλου και γιοι του, Γιαννάκης, Σπύρος. Κανάκης Κάγκας και γιοι του Στάθης, Σπύρος. Αναστάσιος Ζέρνος του Γιαννάκη και γιος του Γιάννης. Νικολέτος Ζενεμπίσης του Αντωνάκη. Αναστάσιος Μπογδάνος του παπά Αθανασίου και γιος του Χαράλαμπος. Αλέξαντρος Μπογδάνος του παπά Αθανασίου και γιος του Σταμάτης. Αναστάσης Μπογδάνος του Γιάκωμου και γιοι του, Γιαννάκης, Δημήτριος. Παναγής Μπόϊκος του παπά Πιέρου και γιοι του Αναστάσιος, Πέτρος και Χριστόδουλος γιος του Αναστασίου. Δημήτρης Κόκκινος του Γεωργίου. Ιωάννης Βερονίκης του Δημάκη. Σπύρος Μάστορας του παπά Παναγιώτη. Παναγιώτης Απέργης του Φραντζέσκου. Γιάννης Λέκκας του Αντώνη και Αντώνης αδελφός του. Χαράλαμπος Δαλιέτος Σπύρος Λέκκας του Αποστόλη και αδελφός του Γιάννης. Πανταζής Αντίοχος του Γιαννάκη. Δημάκης Φαναριώτης του παπά Σπύρου.

11 Ιουνίου 1800
Εν τη Γερουσία

Όπως προδιαγράφεται στο Προσωρινό Σχέδιο της Κυβερνήσεως ότι στα Νησιά που έχουν ομοσπονδοποιηθεί πρέπει να συγκεντρωθούν τα Γενικά Συμβούλια για τις εργασίες εκείνες που έχουν σ' αυτά υποδεχθεί και αφού τίποτε δεν έχει προβλεφθεί ειδικά για το Νησί των Παξών όπου κατά το παρελθόν δεν υπήρξε Συμβούλιο Ευγενών και ενώ η σεβαστή τοπική Ντεπουτατσιόν ασχολήθηκε με το σχηματισμό του, πλησιάζουσα όσον ήτο δυνατό στην έννοια του παραπάνω προσωρινού Σχεδίου, συγκέντρωσε τις 21 Αυγούστου 1799 τους Αρχηγούς των πιο διακεκριμένων και πιο αντάξιων οικογενειών των Παξών οι οποίες μετά από σταθερή συνήθεια την ουσίαν ετήρησαν, έγιναν πρώτες από άλλες οικογένειες.

Οι αρχηγοί αυτοί των οικογενειών αυτών αναγνωρίστηκαν ότι είναι οι πιο κατάλληλες για να αντιπροσωπεύσουν το διακεκριμένο Σώμα του Έθνους και εξετάστηκαν τα αντίστοιχα δικαιολογητικά τους και τα προσόντα τους, όπως τα ζητεί ο Νόμος και συνέθεσαν με αυτό τον τρόπο το Γενικό Συμβούλιο. Καταχωρίσαμε σε επίτηδες βιβλίο, τιτλοφορημένο Χρυσό LIBRO D' ORO τα αντίστοιχα άτομα κάθε μιας από αυτές τις οικογένειες. Αφού συμπληρώσαμε με τη μέθοδο αυτή την έλλειψει Σώματος Ευγενών εκ καταγωγής και αφού προσεφέρθηκαν οι παραπάνω κληθέντες Αρχηγοί να συμπεριληφθούν και να ενωθούν και οι άλλες οικογένειες, εκείνες δηλαδή οι οποίες μολονότι δεν διακρίθηκαν σαν πρώτες, όμως ήτο δυνατόν να ευελπιστούν και να φιλοδοξούν ότι θα καταστούν ευγενείς σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του προλεχθέντος Σχεδίου, αφού αναγνωρίσαμε μετά από εξέταση τα υποβληθέντα δικαιολογητικά των Νομίμων Προσώντων τα οποία ζητεί το ίδιο άρθρο, διάφορες οικογένειες του τόπου τούτου, αποφασίσαμε με ομόφωνη ψήφο την παραπάνω ημερομηνία 21 Αυγούστου να τις συμπεριλάβουμε στο σώμα και να τις εγγράψουμε στη συνέχεια στο παραπάνω βιβλίο, με τον τίτλο Ευγενείς.

Υποβάλαμε αυτό το θέμα στη θεώρηση της Γερουσίας και αφού ενεκρίθησαν όλες οι παραπάνω πράξεις πιστοποιήσεων της Σεβαστής Ντεπουτατσιόνες η οποία προΐστατο όσον αφορά τη σύγκλιση, αποφασίστηκε από τη Γερουσία σχετικά με τα χαρτιά και αφού μόλις έγινε η ψηφοφορία και το θέμα εψηφίστηκε με πλειοψηφία δέκα ψήφων εναντίον μίας, όπως αναγνωρίσει προσωρινά τις προλεχθείσες αποφάσεις τις 21 Αυγούστου, οι οποίες έχουν σαν αποτέλεσμα την πλήρη των ισχύν. Το παρόν θα καταχωρισθεί στην Γραμματεία μας και θα μεταγραφεί υπό αυθεντική μορφή στο παραπάνω μνημονευθέν Χρυσό βιβλίο.

Σπυρίδων Θεοτόκης
Αλβιζε Corner Γραμματεύς.

18 Αυγούστου 1800
Στη Γερουσία

Το προσωρινό Κυβερνητικό Σχέδιο το οποίο ισχύει και τηρείται αυτή τη στιγμή στα Ομοσπονδιακά Νησιά, συνετάγη μετά από ομόθυμο 15 ψήφων μεταξύ των οποίων μία της Ιθάκης και μία από τους Παξούς.

Στο όγδοο άρθρο του Σχεδίου, σαφώς ορίζεται ότι στην Γερουσία αυτά τα δύο Νησιά θα στέλλουν δύο μέλη ένα κάθε μία. Το ανώτατο τούτο Ιδρυμα (Γερουσία) από την αρχική του ακόμη ίδρυση είχε και υφίστανται ως τώρα με δικό τους και με κέρδος του Δημοσίου. Το νέο σχέδιο που συντάχθηκε στην Κωνσταντινούπολη παραγγέλλει όπως και τα δύο τούτα Νησιά αντιπροσωπεύονται στη Γερουσία από εν μόνο πρόσωπο και ότι το πρόσωπο τούτο πρέπει να το εκλέγαν από ευγενείς των άλλων Νησιών, έως ότου εντός μιας διετίας αποκτήσουν Συμβούλιο και αριστοκρατικήν μορφή.

Οι δύο εξοχώτατοι Γερουσιαστές Δόκτορ Τζουάννε Βελιανίτης από τους Παξούς και Κωνσταντίνος Σοβό από την Ιθάκη παραπονέθηκαν σ' αυτό το υψηλότατο Ίδρυμα ενάντια στο νεωτερισμό και η Γερουσία με επιστολή της της 7 παρελθόντος Μαρτίου προς την Διπλωματικήν Αντιπροσωπία (σαν Προξενείο) στην Κωνσταντινούπολη, εξήγησε ότι τίθεται πλήρης αλληλεγγυα προς τις ορθές τους διαμαρτυρίες.

Η εξοχότητά του ο ιππότης Τομάρα, πληρεξούσιος Υπουργός της Α.Μ. του Αυτοκράτορα όλων των Ρωσσιών, εκλαμπρότατος Προστάτης ... με επιστολή 30 ειρημένου, δεικνύεται πεπεισμένος ότι θα μπορέσει η Γερουσία να δώσει ικανοποίηση σ' αυτά τα νησιά σε ότι τα δυσαρεστεί μέσα στο σύνταγμα και σε ότι ο προεπαινεθείς αξιότιμος Υπουργός και η Υψηλή Πύλη (Τουρκία) είχον συγκατατεθεί.

Επί τη βάσει του αυθεντικού αισθήματος το οποίον εκφράστηκε για την ώθηση της αναφοράς 6 τρέχοντος των δύο προαναφερθέντων Γερουσιαστών, όσον αφορά τον αντίκτυπο ότι η πρότασή των δεν αλλοιώνει τη μορφή της εγκαθιδρυμένης Κυβερνήσεως η Γερουσία ψηφίζει (διατάσσει) τα ακόλουθα:

Πρώτο: καταργηθέντος του άρθρου του νέου σχεδίου στις παραπάνω αναφερθείσες δύο Νήσους του δικαιώματος του αντιπροσωπεύεσθαι στην Γερουσία από εντοπίους, έως ότου αποκτήσουν Συμβούλιο αριστοκρατικής μορφής και προκύπτοντας ότι οι Νήσοι αυτές διαθέτουν και οι δύο τα προσόντα συνακόλουθα με τα επιδεικνυόμενα δικαιολογητικά ψηφίζουμε ότι όπως τώρα έτσι και στο μέλλον η αντιπροσώπευση των Νήσων αυτών στην Γερουσία θα υποστηρίζεται (υλοποιείται) από εντοπίους ευγενείς και όχι από ευγενείς άλλων Νήσων.

Δεύτερο: Όντος συμφώνου προς πάσαν λογικήν ότι ο αριθμός των γερουσιαστών κάθε Νησιού θα είναι ανάλογος με τον αριθμόν των κατοίκων, συνάγεται ότι εντωμεταξύ το Σχέδιο προβλέπει (καθορίζει), δηλαδή ότι εν μόνον άτομο να εισέρχεται (λέξεις δυσανάγνωστες) δεδομένου ότι την αναγνωρισμένη μειονότητα της εκτάσεως των, πρέπει να έχουν επίσης ως τεκμήριον την μειονότητα του πληθυσμού εν συγκρίσει προς τα Κύθηρα τα οποία έμειναν σύμφωνα για ένα γερουσιαστή.

Όντος όμως αναμφίβολου ότι τα Κύθηρα δεν κατοικούνται παρά από 6.000 το πολύ και οι Παξοί από 7.000 χιλιάδες (εδώ ο αριθμός των 7 χιλ. είναι υπερβολικός) και η Ιθάκη από 8.000 και από 9 χιλ. με τα γειτονικά της και όντος αδίκου όπως 6 χιλ. έχουν την ικανότητα να έχουν ένα βουλευτήν ενώ αυτό το έχουν αρνηθεί σε κάθε ένα από τα Νησιά Παξοί και Ιθάκης τα οποία έχουν περισσότερο πληθυσμό από τα Κύθηρα ψηφίζομεν (διατάσσομεν) να μπορεί η Ιθάκη να έχει ένα γερουσιαστή και ένα οι Παξοί, όπως τον έχουν τώρα.

Η δήλωση τούτη συνδέετο με την αληθινή και γνήσια πρόθεση του Σχεδίου κάνει ευχαριστημένα δύο Νησιά τιμά την δικαιοσύνην της Κυβερνήσεως, δυναμώνει (στερεοποιεί) τον δεσμό της ενώσεως. Όσον αφορά τον σεβασμό προς τούτο, ο οποίος συνίσταται θα σταλεί το παρόν διάταγμα ίνα τεθεί υπόψει εις αυτόν τον εξοχότατο Ιππότι Τομάρα πληρεξούσιον και εις την Υψηλή Πύλη.

Σπυρίδων Γεωργίου Θεοτόκης

12 Φεβρουαρίου 1802 Παξοί

Το Σεβαστόν έλασσον Συμβούλιον των Γερουσιαστών Προβλεπτών των Δημοσίων Υποθέσεων, προηγηθείσης προειδοποιήσεως τούτων, συνήλθεν τη 12 Φεβρουαρίου 1802 εν Παξοις και εν τη οικία του Ευγενεστάτου κυρίου Καπιτάνου Ιωάννου Μακρή, παρισταμένων και των Εκλαμπροτάτων Συνδίκων Κάρολο Κασίμη προέδρου, Στεφάνου Κάγκα και Λασκάρεως Γραμματικού ως και των ετέρων Σεβαστών κυρίων Καπιτάνου Μίχου Βελλιανίτη Δρ. Μαρίου Μιτσιάλη, Αναστασίου Βελλιανίτη, Σπυρίδωνος Ανεμογιάννη, Αναστασίου Μπογδάνου και Κων/νου Μιτσιάλη. Εννέα τόν αριθμόν.

Τό Συμβούλιον λαβόν υπ' όψει ότι η πρόθεσις των σεπτων Ιδρυτών της εξοχωτάτης επικρατούσης Δημοκρατίας υπήρξεν η πλέον ιερά και ότι αύτη αποβλέπει εις τήν βελτίωσιν και εις τήν ευημερίαν των επτά ομοσπόνδων νήσων, ότι πρός επίτευξιν της προθέσεως οι ιδρυταί εχρησιμοποίησαν παν δυνατόν μέσον, ομου μετά των μέσων των σεβαστών Υπουργών των, τά εκδοθέντα δημόσια έγγραφα, διαταγάς και συμβάσεις αίτινες κατέστησαν έγκυροι εκ μέρους των αρχων και ειδικώς κατόπιν της θεμελιώδους και κυριαρχικής αποφάσεως του Μαρτίου 1800, ως αύτη ετροποποιήθη τη 15η Αυγούστου 1800 υπό του εκλειπόντος ενδόξου και αλήστου μνήμης σεπτού Αυτοκράτορος πασών των Ρωσσιών Παύλου του Ιου, ως επίσης και υπό της Υψηλής Πύλης, δι' ης αποφάσεως εξέφρασαν τήν πρόθεσιν και θέλησιν αυτών όπως η Κυβέρνησις απασών των νήσων τούτων εξασκείται εν τω προσώπω των κυριοτέρων και σημαντικωτέρων ατόμων εκάστης Πατρίδος (νήσου) πρός τόν σκοπόν όπως τά άτομα ταυτα συμβάλλωσιν εις τήν διατήρησιν και τήν πολιτικήν ευημερίαν των νήσων διά μιας χρηστης και αξιεπαίνου διοικήσεως, πράγμα όπερ ήδη έχει ληφθή υπ' όψιν και συντελεσθή εις τάς ετέρας μείζονας νήσους ως και εις τήν Κέρκυραν, τήν και κυριωτέραν τούτων, διά της νεωστί ιδρυθείσης επιφανούς Ενώσεως, εις ήν συμπεριελήφθησαν τά ονόματα διαφόρων οικογενειών, αφού προήχθησαν αύται εις την τάξιν των Ευγενών, προαγωγή ήτις δέν έλαβεν εισέτι χώραν και εις τήν νήσον ταύτην.

Σκεφθέν ότι εξέχοντα τινά άτομα της νήσου ταύτης, υγιών αρχών και επιρροήν εξασκούντα, δύνανται νά προαχθώσιν εις τήν τάξιν των Ευγενών και ότι τόσον ταύτα όσον και αι οικογένειαι των δύνανται νά εγγραφώσιν εν τη συνταχθείση Πρωτοτύπω Χρυσή Βίβλω, ήτις επεκυρώθη υπό των ανωτάτων διαταγμάτων της Εξοχωτάτης Γερουσίας, άτινα επεδόθησαν εις τάς υψηλάς αυλάς, ότι δύνανται επίσης νά εγγραφώσιν ες την βίβλον και τά ονόματα των πρώτων οικογενειών αίτινες ωνομάσθησαν ευγενείς.

Λαβόν υπ' όψιν ότι η απόφασις αύτη θέλει θεωρηθή ως εξαιρετικόν μέσον διά τήν συμφιλίωσιν, διά τήν ηρεμίαν ως και διά τήν αισίαν έκβασιν των δημοσίων πραγμάτων της νήσου ταύτης και κολακευόμενον ότι αι αύται καταστάσαι ευγενείς οικογένειαι θέλουσιν συμβάλει δι' απάσης αυτών της επιρροής και τήν εις τήν διάθεσιν των μέσων και ειδικώς εις τήν διακυβέρνησιν της νήσου, διά ταύτα οι εκλαμπρότατοι και εξοχώτατοι σύνδικοι διαβιβάζουν πρός το Σεβαστόν τούτο ελάσσον συμβούλιον τά ονόματα των ακολούθων οικογενειών της νήσου ταύτης ίνα καταχωρισθώσιν εις τήν χρυσήν βίβλον, επιφυλασσόμενοι όπως υποβάλωσιν τά ονόματα ταύτα δεόντως υπ' όψιν πρός έγκρισιν εις το σεβαστόν Μείζον συμβούλιον ή προς ετέραν παρομοίαν Ανωτάτην αρχήν. Ριφθέν τό ερυθρόλευκον διά τήν έγκρισιν της ως άνω αποφάσεως και τό πράσινον διά τήν απόρριψιν ταύτης και επελθούσης ψηφοφορίας ευρέθησαν ερυθρόλευκοι ψήφοι εννέα και ουδέν πράσινον.

Εγκρίνεται όθεν παμψηφί η ως άνω απόφασις και εγκρίνεται η καταχώρισις εις τήν Χρυσήν Βίλβον των εξής οικογενειών: Έπονται τά ονόματα:

(Σημείωση: Η μετάφραση στα Ελληνικά από τα Ιταλικά, έγινε από τον αξέχαστο Γιάγκο Τράνακα.)

Σταυράκης Μακρής του Παντόλφου. Δημήτριος Βελιανίτης Κωσταντή. Χριστόδουλος Τράνακας Χριστοδούλου. Γιαννάκης Βελιανίτης Γιάκωμου. Πιέρος Μακρής του παπά Γληγόρη. Γιαννάκης Τράνακας του Σταματέλλου. Σταμάτης Βελιανίτης του πρόξενου. Κωνσταντής Κατσίμης του Στεφανή. Γιωργάκης Κατσίμης του Βαρθολομαίου. Ντόντος Αρώνης του Ανδρέα. Αναστάσης Μακρής του παπά Δημήτρη. Γιωργάκης Πέτρος του Γιωργάκη. Φραντζέσκος Γραμματικός του Σπύρου. Γιάννης Γραματικός του Αναστάση. Γιαννάκης Γραμματικός του Κωνσταντή. Στάθης Ανεμογιάνης του Αντώνη. Σταυράκης Ανεμογιάννης του Γιαννάκη. Φίλιππος Μάστορας του Γιάννη. Ανδρέας Μάστορας του Γιάννη. Δημήτρης Ζέρνος του παπά Φραντζέσκου. Αντώνης Ανεμογιάννης του Σταματέλλου. Νικολέτος Ανεμογιάννης του Πολυχρόνη. Γιαννάκης Ανεμογιάννης του Πολυχρόνη. Θοδωρής Ανεμογιάννης του Δημήτρη. Χρίστος Μακρής του παπά Δημήτρη. Χριστόδουλος Μητζιάλης του Δαμασκηνού. Τζόρτζης Κοντάρης Αρσένη. Σπύρος Μακρής Παντόλφου. Στέφανος Φαναριώτης Αναστασίου. Αναστάσης Μπογδάνος του παπά Δημήτρη. Σταμάτης Τράνακας του Τζώρτζη. Αποστόλης Τράνακας Γιαννάκη. Γιαννάκης Τράνακας Γιώργου. Αναστάσης Αργυρός του Αποστόλη. Δημήτρης Πέτρου γιος του παπά Μάρκου, οικονόμος. Στάθης Πέτρου του Πανταζή. Γιάννης Μακρής του παπά Δημήτρη. Θεοδωρής Μακρής του παπά Δημήτρη. Αθανάσης Τράνακας του Πιέρου. Μάτθος Βελιανίτης του Πέτρου. Θεοτόκης Βλαχόπουλος του παπά Δημήτρη. Μιχάλης Λέκκας του Νικολέτου. Παναγιώτης Φαναριώτης του Στάθη.

Κατάλογος ψηφιζόντων Ευγενών 1821

Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1817 που συνέταξαν οι Άγγλοι, είναι και ο παρακάτω κατάλογος των ονομάτων που συνθέτουν την Σύγκλητο των Παξών.

Το σύνολον σχεδόν των ονομάτων προέρχεται από το χρυσό βιβλίο των ευγενών των Παξών. Βρέθηκε στο Αρχείο της Ιονίου Γερουσίας, στον Τόμο 79, έγγραφο 3510 και μεταφράστηκε από τα ιταλικά από τον αξέχαστο Γιάγκο Τράνακα.

Παξοί τις 27 Σεπτεμβρίου 1821

Ο λίαν αξιότιμος κύριος Ρεγκιέντες (έπαρχος) μαζί με τους συμβούλους του κύριο Δόκτορα Μάρκο Παουλίνι φορολογικό Δικηγόρο και Γεράσιμο Κάγκα Γραμματέα, συνελθόντες σύμφωνα με το άρθρο 20 τμήμα 2, κεφάλαιο 3, του Συνταγματικού χάρτου του έτους 1817, εξετάσανε τον κατάλογο των ονομάτων που συνθέτουν την Σύγκλητο του Νησιού όπως αυτό αναδιαρθρώθηκε σύμφωνα με τις προδιαγραφές του παραπάνω άρθρου το 1820. Μη ευρόντες κανένα από τα καταχωρημένα άτομα να έχει εκπέσει όσον αφορά τα προσόντα τα οποία έπρεπε να διαθέτουν την παραπάνω χρονική περίοδο για να αντιμετωπίσουν και υπηρετήσουν τα Δημόσια ανάλογα αξιώματα τα οποία έλαβαν από τις αντίστοιχες Αρχές του Νησιού οι οποίες ήταν επιφορτισμένες γι' αυτό το σκοπό να ερευνήσουν και να πληροφορήσουν πάνω σ' αυτό το θέμα και μη παρουσιασθέντες νέοι υποψήφιοι εξάλλου για να εγγραφούν στον κατάλογο (της ευγενείας) των ευγενών παρόλο που προσκλήθηκαν μέσω της ειδοποιήσεως της Ρεγκιέντσας της 19 τρέχοντος, δι όλα αυτά η λίαν αξιότιμη Σινιορία με ομόφωνη γνώμη των Συμβούλων της που αναφέραμε παραπάνω επιβεβαιώσανε τον κατάλογο του περασμένου έτους με έκπτωση όμως μόνον δύο ονομάτων δηλαδή του Αναστασίου Μπογδάνου του ποτέ παπά Αθανασίου και του Νικόλα Ανεμογιάννη του ποτέ Σπυρίδωνος οι οποίοι απέθαναν.

... Γερουσία σύμφωνα με τους όρους του ιδίου άρθρου. Ο κατάλογος αυτός σχηματίζει έτσι το εκλογικό σώμα του Νησιού.

Έπεται ο κατάλογος. Ευγενείς Κύριοι 1. Στέφανος Φαναριώτης 2. Ιωάννης Κόντες Μακρής 3. Χριστόδουλος αδελφός του 4. Σπυρίδων } 5. Νικολέττος } υιοί του Χριστοδούλου μη ψηφίζοντες 6. Θεόδωρος } 7. Σταματέλος Βελιανίτης του ποτέ Θωμά 8. απών Νικολέττος Δόκτωρ } 9. Αναστάσιος } υιοί του μη ψηφίζοντες 10. Δόκτωρ Σπυρίδων } 11. Πανταζάκης } 12. Αθανάσιος Βελιανίτης του ποτέ Θωμά 13. απών Μιχαήλ} 14. Μάρκος} υιοί του μη ψηφίζοντες 15. Ιωάννης Μουρίκης του ποτέ Μίχου 16. Δόκτωρ Μαρίνος Μητσιάλης του ποτέ Μάστρακα 17. Άγγελος αδελφός του 18. Ιωάννης βαπτιστής Μητσιάλης του ποτέ Αναστασίου 19. Δαμασκηνός αδελφός του 20. Δημήτριος Β. Μακρής 21. Αναστάσιος } 22. Σπυρίδων } αδελφοί Βελιανίτη του ποτέ Καπιτάν Μίχου 23. Πέτρος } 24. Ανδρέας Γραμματικός του ποτέ Φραγκίσκου 25. Βικέντιος υιός του, μη ψηφίζων 26. Ιωάννης Κάγκας του ποτέ Λουκά 27. Σπυρίδων αδελφός του 28. Ιωάννης } 29. Μπενέττος } αδελφοί Μάστορα του ποτέ Καπιτάν Παολίνου 30. Φραγκίσκος } 31. Αντώνιος Μακρής του ποτέ Μένιγου (Δομένιγου) 32. Νικόλαος Μακρής του ποτέ Μιχαήλ 33. Κοσμάς Κάγκας του ποτέ Κωνσταντίνου 34. Αναστάσιος Κάγκας του ποτέ Γεωργάκη 35. Απόντες Παναγιώτης } 36. Αναστάσιος } υιοί του, μη ψηφίζοντες 37. Σπυρίδων Μητσιάλης του ποτέ Ευσταθίου 38. Δημάκης υιός του, μη ψηφίζων 39. Κωνσταντίνος Μητσιάλης του ποτέ Ευσταθίου 40. Δημήτριος Γραμματικός του ποτέ Γεωργίου 41. Αλέξανδρος Μπογδάνος του ποτέ παπά Αθανασίου 42. Σταμάτιος υιός του, μη ψηφίζων 43. Χαράλαμπος Μπογδάνος του ποτέ Αναστασίου, δεκτός, ψηφίζων ως έχων την ηλικία και λόγω θανάτου του πατέρα του. 44. Αναστάσιος Ζενεμπίσης του ποτέ Θεοδωρίνου 45. Ιωσήφ αδελφός του 46. Δημήτριος Βελιανίτης του ποτέ Κωνσταντίνου 47. Αθανάσιος Βελιανίτης του ποτέ Γιαννάκη 48. Ντόντος Αρώνης ποτέ Ανδρέα 49. Αθανάσιος Γραμματικός ποτέ Μάρκου 50. Δημήτριος Πέτρου του παπά Μάρκου 51. Αντώνιος αδελφός του, μη ψηφίζων μην έχων την ηλικία 52. Κωνσταντίνος Μπογδάνος ποτέ Ιωάννου 53. Δημάκης - Βαγγέλης Βελιανίτης 54. Γεώργιος Δαλιέτος ποτέ Αναστασίου 55. Άγγελος Μακρής ποτέ Σταματέλου 56. Παναγιώτης Αρβανιτάκης ποτέ Αναστασίου 57. Αναστάσης Σπυρίδωνος Μακρής 58. Φραγκίσκος Γραμματικός ποτέ Καπιτάν Κανέλλου 59. Σταμάτης Αργυρός ποτέ Κωνσταντίνου 60. Αναστάσιος Μάστορας ποτέ Νικολέττου 61. Φραγκίσκος Ζενεμπίσης ποτέ Γεωργίου 62. Παναγιώτης Ανεμογιάννης ποτέ Σπύρου Γιαννούλη 63. Δημάκης Κατσίμης ποτέ Σταματέλου 64. Δημάκης Βελιανίτης ποτέ Ιερώνυμου 65. Θεόδωρος Ανεμογιάννης ποτέ Δημητρίου 66. Νικόλαος Γραμματικός ποτέ Φραγκίσκου, μη ψηφίζων ακόμη επειδή δεν έφθασε στη νόμιμη ηλικία 67. Μάστρακας Μάστορας ποτέ Αναστασίου 68. Σταυράκης Γραμματικός ποτέ παπά Αποστόλη 69. Σπύρος Μάστορας ποτέ Ιωάννη 70. Αναστάσιος Δαλιέτος ποτέ ---- 71. Κάρολος Κατσίμης ποτέ Σπυρίδωνος 72. Αναστάσιος Μπόϊκος ποτέ Πανταζή 73. Χρήστος Λιναράς ποτέ Ευσταθίου 74. Σπύρος Ανεμογιάννης ποτέ Γεωργίου 75. Σταμάτης Ανεμογιάννης ανηψιός του 76. Δημάκης Ανεμογιάννης ποτέ Στεφάνου 77. Στεφανή υιό του, ψη φηφίζων 78. Σπύρος Ανεμογιάννης ποτέ Στεφανή 79. Μιχαήλ Αρώνης ποτέ Ανδρέα 80. Ζήσιμος Δαλιέτος ποτέ Γιαννάκη 81. Αντώνης Λέκκας ποτέ Αντώνη 82. Αντώνης Ζενεμπίσης ποτέ Γιωργάκη 83. Αντζουλίνος Αντίοχος ποτέ Ιωάννη 84. Ιωάννης Βελιανίτης ποτέ Ιερωνύμου 85. Σπύρος Μάστορας ποτέ παπά Παναγιώτη 86. Ιωάννης Γραμματικός ποτέ Αναστασίου Σύνολο ψηφιζόντων Αριθ. 69 Μη ψηφιζόντων " 17 σύνολο 86 Στέφανος Φαναριώτης Ρεγκέντες Μάρκο Παουλίνη φορολογικός δικηγόρος Γεράσιμος Κάγκας Γραμματεύς

Επίλογος

Θέλω να πιστεύω πως παρουσιάζοντας το Λίμπρο ντ' όρο Παξών και λίγα στοιχεία για την προέλευση των οικογενειών που από πολύ παλιά εγκαταστάθηκαν στο νησί των Παξών, έβαλα ένα μικρό λιθαράκι στην ιστορία των Παξών.

Σοβαρό εμπόδιο στην έρευνά μου, ήταν, ότι το Τοπικό Αρχείο Παξών, τώρα και μια δεκαετία παραμένει σφραγισμένο στην αποθήκη του Κ.Ι.Π.

Ευτυχώς είχα στην διάθεσή μου τις νοταρικές πράξεις του Γ. Πετρόπουλου, όπου σας παραθέτω ένα ελάχιστο μέρος από τα πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία που έχει:

1) Ονόματα γυναικών (βλέπε και "Ηχώ των Παξών" αριθμ. 30/1974). Ασημίνα, Ανδριανούλα, Βιτώρια, Γκάλω, Γιούλια, Δρόσω, Δεσποινούλα, Δαφνούλα, Ζαφειρούλα, Ζαμπέτα, Ζαφείρω, Θεοδωρέλα, Θαλάσσω, Κερασιά, Κονδήλω, Κάλω, Κιάρα, Λάουρα, Λούγρω, Λουγρέτζια, Λενέτα, Μαρίνα, Μπαρμπαρέλα, Μήλω, Μπέλω, Μαργαρώνα, Παγουλιάνα, Πανώρια, Ρόδω, Σίρμω, Στάμω, Τριζιάνα, Τζιτζίλια, Φιόρη, Χιόνω.

2) Επίθετα που έχουν εκλείψει: Πετρόπουλος, Καλογήρης, Σαρακηνός, Λάζαρης, Καψολινάρης, Φάντος.

3) Τοπωνύμια των Παξών, πολλά και ενδιαφέροντα, έχουν τις ρίζες τους στα βάθη του χρόνου.

Λινοβροχιό αριθ. συμβολαίου 270/1729, Κάστρο του Δαλιέτου αριθ. συμβολαίου 274/1730, Μαγαζιά 161/1692, Σουλάνενα αριθ. συμβολαίου 59/1665, Αλάτι αριθ. συμβολαίου 136/1690, Κακή Λαγκάδα αριθ. συμβολαίου 20/1659, Πηγάδι της Μυρτιάς αριθ. 121/1688, Γλυφάδα αριθ. συμβολαίου 30/1662, Πηγάδι στο Μάρκο, αριθ. συμβολαίου 512/1787. Σήμερα το γλυφοβρυσοπήγαδο αυτό, αφού με το νερό του δρόσιζε τους κατοίκους του Γάη πάνω από 200 χρόνια, τάφηκε -τιμής ένεκεν- κάτω από μια ψυχρή τσιμεντόπλακα.

4) Διάφορα ιστορικά στοιχεία: α) Ο Δαμασκής Μιτσιάλης επάχτωσε το νησί λεγόμενο Σίβωτα, από το δοτόρο Καβουδίστρα (Καποδίστρια) ως νοικοκύρης και γαστάλδας (αντιπρόσωπος) του αγίου ενδόξου και θαυματουργού Νικολάου, λεγόμενος της Πέτρας, αριθ. συμβολαίου 284/1700. β) Ο γιος του καλόγερου Ανανία Μπόϊκου, Αθανάσης λαβώθηκε από το Ματθαίο Μιτσιάλη αριθ. 167/1691. γ) Οι ασελφοί Αρβανιτάκιδες εξουσιαστές της μονής του Αγίου Ιωάννου του Μπάστα (της Ρίγανης) αριθ. 424/1750. δ) Ο ςιορ Καπητάν Φραντζέσκος κόντε Γριζογόνου δερετορος (διοικητής) της αφεντικής γαλεόσας (γαλέρας) εις το παρόν νησί και τον ςιορ κόντε Ιωάννη Μακρή καπητάνιου του ιδίου νησιού, αριθ.524/1788. ε) Δεσποινούλα, Δαφνούλα, αδελφές Μπογδάνου Σμυρνιώτισες αριθ. 525/1790. στ) Ο Αθανάσιος Βελιανίτης του Ιωάννου, πούμπλικος αμπο-κατόρος (δημόσιος δικηγορικός σύμβουλος) της δημοσίας τουγάνας (Δογάνας - Τελωνείο) και δεκατιάς τούτης της Νήσου των Παξών αριθ. 538/1803. ζ) Ο κυρ Ντζώρτζης Σαρακηνός θέλει να φορέσει το αγγελικό σχήμα και να αφιερωθεί εις τους δύο αρχαγγέλους παμμεγίστων Μιχαήλ και Γαβριήλ, εκκλησία του παπά Χριστοδούλου Μιτσιάλη, αριθ. 51/1672. η) Τις 26 Δεκεμβρίου 1747, ετσάκισαν το μαγαζί στο πόρτο του Γάη και πήραν μια κασέλα του sιορ καπητάν Αθανάση Βελιανίτη του ποτέ ςιορ καπητάν Μίχου. Κηρύκτηκε αφορισμός με πολλούς ιερείς χωρίς να βρεθεί ο ένοχος αριθ. 404/1748. θ) Ο γιος του Μάρκου Γιανίτζη, σκότωσε το γαϊδούρι του Λορέντζου Αρβανιτάκη στους Αντιπάξους και αποζημιώνει τον Αρβανιτάκη με ριάλια 4 αριθ. 200/1696 και ι) Ελάβωσε ο Αναστάσης Ανεμογιάννης τον Πιέρο Δένδια με μια χατζαριά εις το κεφάλι και τον εγιάτρεψε η γιάτρισσα κυρά Μαρούλα, γυνή του Κώστα Φαναριώτη δια ημέρες 22, του πήρε για γιατρικά ριάλια 5 (ρεάλι, ισπανικό νόμισμα) αριθ. 202/1688.

Τα 629 συμβόλαια που καταγράφει στο 565 σελίδων βιβλίο του ο κ. Γ. Πετρόπουλος, είναι αρκετά για τη μελέτη των συμβολαιογραφικών κωδίκων του Αρχείου Παξών.

Το μικρό αλλά πλούσιο αρχείο των Παξών, εκτός των δικαστικών και άλλων εγγράφων, έχει πάνω από 550 συμβολαιογραφικούς κώδικες, οι οποίοι καλύπτουν μια διαδρομή 400 χρόνων 1650-1900.

Ελπίζω, οι ερευνητές να βρουν στην παρούσα εργασία μου, ερεθίσματα για μια αρτιότερη μελέτη και παρουσίαση.

{ main}
top
© Translatum.gr 2001-2016. All rights Reserved
Facebook