Sea of
iron. Moon silent as pain in the depth of the mind. A body
swept here and there on the rock like seaweed or a lifeless
tentacle, fruit of a womb ship-wrecked by the winds, ensanguined
and flesh-filled mire. The left arm cut short, the right to
the end of the forearm, a rotted stick raving amid the water's
lungs. Of the ravaged mouth there remained only a wound which
closed slowly. From the eyes a blurred vision. The eyes without
lids. The legs down to the ankles - no feet. Spasms.
II
Dead jaws
biting on wintry streams
broken teeth where the victim's tremor
has disinterred their roots before adoring the hook
around the imprints of the ecstasy and the desolation
among the hecatomb's aged branches
they are spread like a net towards the pallid sky
which like a trembling kiss falls from your lips;
regiments of the dead whispering unceasingly
in a limitless graveyard, within you
too you can no longer speak, you are drowning
and the familiar pain touches
outlets in the untrodden body
now you can walk no longer -
you crawl, there where the darkness is deeper
more tender, carcass
of a disemboweled beast
you embrace a handful of bed-ridden bones
and drift into sleep.
III
Judgment
of the sea, shackles from broken sobs
beneath the dry bowl's split eyelids
an unseen prey -
plunder from passions' tombs, litanies to the senses
on the point of crumbling, inarticulate melodies, lava
from beheaded rivers
blades of the waves cut deeply into the screen;
development of an hour-glass, epidemic
unmixed visions of heroes leaning
into the drunken veins of the light
the tempest that winters on the marshes -
shedding its leaves the return
of a dismembered body in the spring.
PΟΕΝΑ
DΑΜΝΙ (Ο πρώτος θάνατος)
Ι
Το πέλαγος
ατσάλινο. Η σελήνη σιωπηλή σαν πόνος στο βάθος του μυαλού.
Κορμί που παρασύρεται εδώ κι εκεί πάνω στο βράχο σαν φύκι
ή άψυχο πλοκάμι, καρπός υστέρας ερεχθομένης ανέμοισι, έλος
έναιμο και σαρκώδες. Το αριστερό χέρι κομμάνο σύρριζα, το
δεξί χέρι μέχρι την άκρη του πήχυ, σάπιο μπαστούνι παραληρώντας
στα πνευμόνια του νερού. Απ' το κατεστραμμένο στόμα έμενε
μόνο μια πληγή που έκλεισε σιγά-σιγά. Από τα μάτια ένα θαμπό
φως. Τα μάτια δίχως βλέφαρα. Τα πόδια μέχρι τα σφυρά - δίχως
ταρσό. Σπασμοί.
ΙΙ
Άλια καταδίκη
δεσμά από θρύψαλα λυγμών
κάτω απ' τα ραγισμένα βλέφαρα στεγνού κρατήρα
αόρατη βορά -
τυμβωρυχίες ερώτων, λιτανείες στις ετοιμόρροπες
αισθήσεις, εξαρθρωμένες μελωδίες, λάβα
αποκεφαλισμένων ποταμών
λεπίδες των κυμάτων βαθιά στο παραπέτασμα·
ανάπτυξη κλεψύδρας, επιδημία
άκρατες οπτασίες ηρώων λυγισμένων
στις μεθυσμένες φλέβες του φωτός
η καταιγίδα που χειμάζει στα έλκη
ο φυλλοβόλος νόστος
ενός τεμαχισμένου σώματος την άνοιξη
ΙΙΙ
Νεκρά
σαγόνια σφίγγοντας χειμάρρους
σπασμένα δόντια που ξέθαψε τις ρίζες τους
ο κραδασμός του θύματος πριν προσκυνήσει την αρπαγή
τριγύρω τα ίχνη της μανίας και η ερήμωση
ανάμεσα στα γέρικα κλαδιά της εκατόμβης
απλώνονται σα δίχτυ προς τον αναιμικό ουρανό
που σαν τρεμάμενο φιλί γκρεμίζεται απ' τα χείλη σου·
στρατιές νεκρών που ψιθυρίζουν ασταμάτητα
σ' ένα απέραντο νεκροταφείο, μέσα σου
και δε μπορείς πια να μιλήσεις, πνίγεσαι
κι ο γνώριμος ο πόνος ψαύει
διεξόδους στο απαρόδευτο κορμί
τώρα πια δε μπορείς να περπατήσεις -
σέρνεσαι, εκεί που το σκοτάδι είναι πυκνότερο
πιο τρυφερό, κουφάρι
ξεκοιλιασμένου ζώου
ένα μικρό σωρό κοιταίων κοκκάλων αγκαλιάζεις
κι αποκοιμιέσαι.
Dimitris
Lyacos [
