Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Σταύρος Ζαφειρίου, Πέρα από τα σώματα

Μες στο μυαλό μου σε γδύνω ξανά
Χωρίς χυδαίες κινήσεις
Χωρίς χαμηλούς φωτισμούς
Και πάνω απ' όλα
Όχι εντελώς
Αφήνω απείραχτο στη θέση του το δέρμα σου
Να παίρνει χρώμα η φαντασίωση
Εκείνους τους ιριδισμούς εννοώ
Που ανατριχιάζει καθώς αγαπιέσαι

Είμαστε στην μπανιέρα σου
Όχι στην καθημερινή
                            Στην άλλη
Με τα χρυσά λιονταράκια στα ρουμπινέτα
Και τ' αλαβάστρινα φεγγάρια
Του γέλιου σου
Γλιστρούν τα χείλη σου
Γλιστρούν τα μάτια σου στον νερό
Γλιστράς ολόκληρη
Μ' αρέσει έτσι
Με τη σαμπάνια στον πάγο
Με τους αφρούς
Να σκεπάζουν τα πόδια σου
Με τα ξανθά σου μαλλιά να μυρίζουν
Μεσκαλίνη και έρωτα
Μ' αρέσει εδώ
Με τους περίτεχνους καθρέφτες
Των φόβων σου
Με τις πετσέτες
Που στεγνώνουν τον πόθο

Με τα φτερά σου που ξεκουράζονται
Στην κρεμάστρα
Ζεστά είναι
Τρυφερά και διάχυτα
Εύπλαστα όλα για παιχνίδια
Των αισθήσεων

Πρέπει να φύγω όμως
Το τελευταίο λεωφορείο φτάνει
Κοντεύουν μεσάνυχτα
Την άλλη φορά
Θα φροντίσω να είμαι
Στη στάση νωρίς
Να προλάβουμε
Πέρα απ' τα σώματα ν' απολαύσουμε
Και κανένα τσιγάρο
Απ' τα δικά σου
Τ' αμερικάνικα
Γλυκιά μου Μαίρυλιν.

Από τη συλλογή Ζεστή Πανσέληνος (1988)

[wings]

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Οι κερασιές ανθίζουν
 
Οι κερασιές ανθίζουν πάλι. Πρόσκαιρες
έρχονται και περνούν με τη βροχή
βλασταίνουνε με το φιλί κι ύστερα σβήνουν

Γι' αυτό τις ψηλαφίζω και πικραίνομαι
φυτοζωούν για λίγο κι ύστερα εξατμίζονται
μαζί με το φιλί σου, χάνονται
για πάντα μες στο ρεύμα του καιρού

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)

[wings]

[Από την ενότητα Επίγραμμα]

Γιώργος Χουλιάρας, Οι Σειρήνες

Δεν υπήρχαν πιο παράφωνα πλάσματα
στον κόσμο από τις Σειρήνες.
Κάποιος κουφός όμως θα πέρασε
πρώτος από τα μέρη εκείνα
που ξεκίνησε την ιστορία αυτή
για το σαγηνευτικό τραγούδι τους.
Χάθηκαν όλοι όσοι ακολούθησαν
μάταια προσπαθώντας να συγκρατήσουν
αυτό που χάνεται όσο και αν ακούς.
Επαληθεύθηκε έτσι η φήμη τους
όπως και σε ανάλογες περιπτώσεις.
Ποιος θα τολμούσε τώρα πια
να αμφισβητήσει τέτοια υπόθεση.
Ο Οδυσσέας αγνοούσε τις Σειρήνες
αλλά γνώριζε τους ανθρώπους.
Στα αφτιά των συντρόφων του
το κερί τα στόματά τους βούλωσε.
Τίποτε δεν θα είχαν να πουν
ενώ εκείνος θα είχε αποδείξει
ότι και το πιο σαγηνευτικό
τραγούδι δύσκολα γλιτώνει
από σφιχτά δεμένο άνθρωπο
που δεν θέλει να ακούσει.

Από τη συλλογή Γράμμα (1995)

[wings]

[Από την ενότητα Τρεις ιστορίες κάτω απ' το φεγγαρόφωτο]

Κατερίνα Καριζώνη, Οι τρεις πριγκίπισσες
 
Τρεις μικρές πριγκίπισσες
ντυμένες με το φως του φεγγαριού
έπαιζαν όλη νύχτα στο χορτάρι
ένα πηγάδι έφεγγε εκεί κοντά.

Σκύβει η μια πριγκίπισσα να πιει νερό
και το νερό γίνεται γάλα
σκύβει η δεύτερη
και το νερό γίνεται χρυσό
σκύβει η τρίτη, η μικρότερη
και το νερό γίνεται αθάνατο.

Περνούσε κι η αγάπη μου και δίψασε
σκύβει να πιει
και το νερό έγινε δάκρυ.
 
Από τη συλλογή Τα παγώνια της μονής Βλατάδων (1992)

[wings]

Χλόη Κουτσουμπέλη, Πού πάνε οι ποιητές τις νύχτες; (VII. - X.)

VII.

Μην εμπιστεύεσαι τους ποιητές.
Γερνούνε με τα χρόνια.
Χωρίς τα χρόνια, γερνούνε πιο πολύ.
Πεθαίνουν νωρίς
πεθαίνουν νέοι,
ή ζούνε ατέλειωτα χρόνια σιωπής.
Φοβούνται τη σιωπή οι ποιητές.
Μα όταν γράφουν, μυούνται στη σιωπή.
Με τη σιωπή τους αλλάζουνε τον κόσμο.

VIII.

Τα πιο όμορφα ποιήματα γράφτηκαν στη σιωπή.

IX.

Πού πάνε οι ποιητές τις νύχτες;
Γιατί κυκλοφορούν με χέρια ματωμένα;
Γιατί ουρλιάζουν οι ποιητές στις στέγες;
Γιατί έχουν έναν επίδεσμο στη θέση της καρδιάς;
Γιατί τα γράμματα που σκαλίζουν με κόπο στο
χαρτί
με πένα, με κονδυλοφόρο, με μολύβι,
αφήνουν μικρά κόκκινα χνάρια από αίμα;

X.

Γιατί σπαράζει ο κύκνος
καθώς λευκός, παρθενικός
τινάζει τα φτερά του
και γράφει τον τελευταίο του στίχο;

Από τη συλλογή Η αποχώρηση της Λαίδης Κάπα (2004)

[wings]

Βασίλης Ιωαννίδης, Άτιτλο (Άστεγη έμεινε η ποίηση...)

Άστεγη
έμεινε η ποίηση
και περιφέρεται
στους δρόμους
ζητιανεύοντας
 
            *

Ναυάγιο η ποίηση
κι ο ποιητής
ο ναυαγός

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Πάροδος, τεύχος 17 (Δεκέμβριος 2007)

[wings]

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο κήπος

Χειμώνας
 
Δίνε μου κάθε μέρα
τον στίχο μου τον επιούσιο
να τον κάνω πρόσφορο για μετάληψη.

Αυτό που θέλω τόσο να σου πω
σε ποιο στίχο χωράει;
Σε ποια νότα ζωής;

Έτσι μιλάς πάντα, γι' αυτό κι εγώ
γεμίζω σιωπή στο μισοσκόταδο και ωριμάζω.

Αν τόσες ώρες χαϊδεύω το κορμί σου,
είναι γιατί πρέπει να ζυμωθεί καλά η σάρκα σου
όπως ζυμώνεται ένα ποίημα.

Ο έρωτας σε βρίσκει, δεν τον βρίσκεις,
γι' αυτό κι ανοίγουν οι δρόμοι σου προς τ' άπειρο
κι ανθίζει ένα δέντρο δίπλα στη σκιά σου.

Και θάνατο που να 'ναι ζεστός ποτέ δεν είδα,
όμως αμέτρητες φορές τον ένιωσα
να οδηγεί στον παράδεισο γυμνό το σώμα.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (φίλος ποιητής...)

φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας
μού στέλνει τα ποιήματά του με τον κλητήρα του

ω Ποίηση
πώς δέχεσαι να σε υπηρετούν διευθυντές

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)

[wings]

Claude Monet, Water-Lilies, 1916
Oil on canvas 200 x 200 cm, Musée d Orsay, Paris France. Giverny
Source: http://www.intermonet.com/oeuvre/nymphea2.htm

Τόλης Νικηφόρου, το σκοτεινό υπόγειο της γραφής

ξέφυγε ανεπαίσθητα και πέφτει

διάφανη και λαμπερή σταγόνα
γράμμα αναλφάβητο
τους στίχους ένα- ένα που νοτίζει
μέχρι το σκοτεινό υπόγειο της γραφής

ψηλά τα μάτια σου εκστατικά
τίτλος σε βουρκωμένο ποίημα

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Μανδραγόρας, τεύχος 38 (Απρίλιος 2008)

[wings]

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους ποιητές μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Να σας ευχαριστήσω και εκ μέρους όλων των άλλων. Πάντως, το μεγαλύτερο ευχαριστώ οφείλεται σε σας και στην αγάπη σας. Το ξέρω καλά ότι χωρίς αυτήν τίποτα δεν μπορεί να ανθίσει.

Το μεγαλύτερο ευχαριστώ το οφείλουμε στους ποιητές μας που μας ξεναγούν στο σκοτεινό υπόγειο της γραφής. Και που μας κρατούν τρυφερά το χέρι για να μην τρομάζουμε στο μαύρο σκοτάδι του υπόγειου. Και που μοιράζονται μαζί μας την αγάπη τους για το φως που γεννιέται μαζί με κάθε νέο ποίημα. Κι έτσι μας μαθαίνουν τι θα πει ποίηση και ζωή.

Χρόνια σας πολλά, Τόλη!

[lionpsyche]

Χρόνια Πολλά και από εμένα. Ένα "ευχαριστώ" δε φτάνει σε όλους τους ποιητές μας, αλλά όταν βγαίνει από καρδιάς, τότε πιστεύω πως είναι αρκετό. Utopia να ζήσεις! Όσον αφορά την απάντησή σου, δηλαδή είχες προβλέψει για μένα πριν από μένα; Σ'ευχαριστώ!!! Το ξέρεις ότι ο φόβος να ξεδιπλώσουμε τις ζωγραφιές που κρύβουμε μέσα μας είναι ο χειρότερος; Αν γίνει αυτό, τότε έχει γίνει και το πιο βασικό βήμα στη ζωή μας. Αρκεί να το κάνουμε. Και η αρχή, πίστεψέ με, είναι πολύ δύσκολη, δυστυχώς...

[banned]

Περισσότερο τους ποιητές τρομάζει το μαύρο σκοτάδι του υπογείου, Βίκυ. Γι' αυτό συνεχώς αναζητούν το φως.  Γι' αυτό τραγουδάνε σαν μικρά παιδιά. Κρατάνε τρυφερά το χέρι των συντρόφων τους για να πάρουν και να δώσουν δύναμη. Και τους ξεναγούν στο μυστήριο που και οι ίδιοι μόλις υποπτεύονται. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι να κρατάμε σφιχτά το χέρι του άλλου.

Σ' ευχαριστώ, lionpsyche. Πρέπει να βρούμε το θάρρος να απλώσουμε τις ζωγραφιές μας στον κόσμο (ένα πρώτο βήμα ίσως είναι να με λες Τόλη). Οι ζωγραφιές δεν μας ανήκουν, μας δόθηκαν για να τις δείξουμε στους άλλους, για να τις μοιραστούμε με τους άλλους. Όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο ακριβά κι αν κοστίζει. Το ξέρω, το έζησα, το πλήρωσα.

[lionpsyche]

Εγώ ακόμα το πληρώνω, Τόλη μου!

[banned]

Μην ξεχνάς ότι ο πόνος σε έχει κάνει πλουσιότερη ως άνθρωπο. Με περισσότερες ζωγραφιές.

Εύχομαι να ήταν αλλιώς τα πράγματα, αλλά όλη η καλλιτεχνική δημιουργία περνάει μέσα από την κοιλάδα των δακρύων.

[wings]

Θα προτιμούσα τελικά να είχαμε λιγότερους «ζωγράφους» και περισσότερους ευτυχισμένους ή έστω χαρούμενους ανθρώπους, και αναμφίβολα λιγότερα «βουρκωμένα» ποιήματα.