Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Γιώργος Καλιεντζίδης, Ανεμόεσσα (8)
 
Τώρα
που φυτρώνω εδώ
στάξε αίμα από το δάχτυλο σου
ν' ανθοβολήσω
 
Από τη συλλογή Ανεμόεσσα (1986)

[wings]

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο κήπος

Άνοιξη
 
Ψηλά ως το γαλάζιο ανεβαίνει ο κήπος
σ' αναβαθμούς. Κι όποιος γνωρίζει ξέρει
πως θα πεζέψω στ' ανεξήγητο.
 
Θροΐσματα και βόμβοι, ψίθυροι, κραυγές.
Κι ο έρωτας ανοίγει το όστρακο της ηδονής
και συντελείται η αρμονία του κόσμου.
 
Μ' ένα μονάχα πρώιμο αρτιγέννητο
μυρώνει κι εκμαυλίζει η άνοιξη
το τραχύ αίνιγμα της μοίρας.
 
Τώρα γνωρίζω πια με ποιο κλειδί
ανοίγει το φως τα μυστικά του
κι αλλάζει χρώματα το θαύμα.
 
Η μέρα φέρνει τον κήπο μέσα μου
μ' όλα τα δέντρα του και τα πουλιά
κι αρχίζω να φυσώ σαν τον αέρα.
 
Κι αυτό που έλαμψε και το πήρε
ο αυλός του ανέμου συλλαβίζει
την ίδια πάμφωτη λέξη: αγάπη.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)

[wings]

[Από την ενότητα Πηγή χαρίτων]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Περιχώρηση

Τα χέρια μου έχουνε το χρώμα της
Μα ντρέπομαι να 'χω καρδιά τόσο λευκή.


Άλλοτε ψηλώνει ως το ταβάνι
Κι άλλοτε την κρατώ στη φούχτα μου
Σαν νεογέννητο πουλί.
Η άνοιξη έφτασε με ματόκλαδα κλειστά
Το 'να σεντόνι πίσω απ' τ' άλλο
Και στο τελευταίο ο Ουριήλ που άνοιξε την πόρτα.
Καληνύχτα γιατρέ μου, ψιθύρισε.
Καληνύχτα καρδιά μου.
Στο κρεβάτι η κοιμισμένη μας μέρα
Αναστενάζει και μουγκρίζει.
Από δω κύριέ μου
Γύρνα διαόλου σκύλε, γύρνα να σε δω!
Η γλώσσα μου είναι το σπαθί μου
Οι αναμνήσεις μου ωχρές
Οι μέρες κάτωχρες κύλησαν ως εδώ
Μέσα στην προσμονή χαραμιστήκανε.


Il faut choisir: Mentir ou mourir
Και γέλασε
Ο φίλος ο παλιός που γέρασε
Η αγάπη που ανέβηκε στο τρένο
Ο φόβος που έκατσε στην ψυχή
Εκείνος ο άνθρωπος με την ντροπή
Ο άλλος που μας έφτυσε στο πρόσωπο
Ο Άγγλος που μας πήγε στο νησί
Ο Ιταλός που μας δάγκωσε στην καρδιά
Οι Έλληνες που μπήκανε στη βάρκα
Il faut choisir: Mentir ou mourir
Τι τρέλα!
Τι απίστευτο θέαμα!
Να πετάς πάνω απ' τα δάση
Και να βυθίζεσαι στην έξαψη
Στη θαλπωρή εκείνου του παλτού
Στο Χορευτό!

Από τη συλλογή Οι Τριστάνοι (Ποιήματα 1966-1992) (1992)

[wings]

Μίμης Σουλιώτης, Αβγά μάταια (1 - 5)

1.
Eggs-en-province.

2.
Τ' αβγά κάθονταν στα κάρβουνα,
«Ποιος θα βγάλει τα κάστανα
από τη φωτιά», έλεγαν.

3.
Αβγά κεφάτα,
ότι καλύτερο έχει μείνει.
κεφάτα: βαρβάτα varia lectio μείνει] απομείνει diminuavit

4.
Αβγά με ώχρα <άχραντα> άσπιλα.
αβγά στην ώχρα τους varia lectio

5.
Κάθεται αργά-αργά, πρεπούμενη
περίληψη των γηρατιών του, στ' αβγά του.

Από τη συλλογή Αβγά μάταια (1998)

[wings]

[Από την ενότητα Δ]

Γιάννης Υφαντής, Η τηλεόραση

Το να 'χαμε ταράνδους μες στα σπίτια μας δεν πήγαινε. Θα μούγκριζαν
μέσα στον ύπνο μας, θα κόπριζαν
πάνω στα έπιπλά μας και προπάντων
μ' εκείνα τα πελώρια κέρατά τους θα ξεσχίζαν τις κουρτίνες μας, θα γκρέμιζαν
τ' αγάλματά μας, τα βιβλία μας, τα πιάτα μας. Δεν πήγαινε.
Όμως, η τηλεόραση, τι ζώο!
Έχει τα σιδερένια κέρατά της στην ταράτσα ενώ ήσυχη
κάθεται στο σαλόνι μας και μόνο
αν βάλουμε στην πρίζα τον ομφάλιο λώρο της ξυπνά.
Ήσυχο ζώο. Και τι όμορφο.
Μοιάζει με έντομο πελώριο, αστρικό.
Μοιάζει με τον πλανητικό προπάππο μας, τον Βεελζεβούλ
πούλεγε ιστορίες κι αποκοιμιόμασταν.

Από τη συλλογή Ο καθρέφτης του Πρωτέα (1986)

[wings]

Π. Σωτηρίου, Άτιτλο (Όταν οι άλλοι λένε...)

Όταν οι άλλοι λένε
Σεφέρης, Ελύτης
εγώ λέω
Καβάφης

Κι όταν οι άλλοι λένε
Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης
εγώ λέω
Καρυωτάκης

Από την ποιητική συλλογή Ωσάν ποιήματα (1989)

[wings]

Μαρία Θανοπούλου, Σκιαγράφηση

Ο πόνος
δεν επιτρέπεται
να εμπαίζεται
από απλούς χρήστες
με στόχο
την μάταιη προβολή

Αδημοσίευτο ποίημα (2008)

[wings]

Σάκης Σερέφας - Reinhart Wolf: New York, σελίδες 34 και 35

Σουρουπώνει το μέγαρο μεγαθήριο
μες στη φωτογραφία
– έγχρωμο, δισέλιδο, γυαλιστερό.
Μισάνοιχτες κουρτίνες, αμπαζούρ, φυτάκια, δειλινά, υδρορροές, σαλόνια,
μπαλκόνια μείον, σιγά το ακροκέραμο σαν τράγος.
Εκατόν σαράντα δύο τα παράθυρα τι πλάνο
κοντινό απ' την απέναντι ταράτσα πάμε μαζί επάνω
να ρίξουμε μια ματιά.
Ψυχή δεν φαίνεται που πήγαν όλοι
άδεια δωμάτια ρεύονται στον φακό
είναι κανείς εδώ;
Στο πίσω μέρος της εικόνας σίγουρα μέγα πάρτι ποδοκροτεί
μες στις κουζίνες, στα λουτρά, στα υπνωτήρια, στους διαδρόμους
κουτουρντίζει το αθέατο καλά κρατεί.
Τούλα να με λένε
κι ας κοιμίζω τώρα τα μικρά, να, τρίτο παράθυρο αριστερά,
πήγε κάποιο πλάσμα να πει μα δεν διότι
έπαθε μια τρικούβερτη σιωπή
κάποιος του μηδένισε τον ήχο στη στιγμή.
Άκρα του τάφου σιωπή δεν είν' εδώ ντοκιμαντέρ
λαλεί πουλί και πάρ' το κάτω.
Κοκοφοίνικες ώρα μηδέν. Μέχρι το χίλια.

Ώσπου θροΐζει το κτίσμα τίκτεται
μες στη σιγή φτου βγαίνω.
Ναι σταλάζει μια βρύση
ψηλαφητά εγείρεται η γραία να την κλείσει.
Ναι το βρέφος στη κούνια σκούζει βουβό
τα σκότη του βυζάξαν τη φωνή μέσ' απ' τον αφαλό.
Ναι βάζει τώρα στην πόρτα το κλειδί
στραβή γραβάτα βλέμμα φερετρί.

Ναι άλλη μια μέρα κοντεύει να λήξει στρωτά
κι αν τούτη η εικόνα είναι η απάντηση σε κάτι
τότε, ποια είναι η ερώτηση;
και ποιος ρωτά;

Από τη συλλογή Μπορεί και νευρικό (2003)

[wings]

Χρήστος Ντάλιας, Λόφος

Καθίστε μέρες να μου ιστορήσετε το
παρελθόν σας.
Να μου ιστορήσετε το παρελθόν μου.
Τη ζωή μου τόσο μικρή τόσο αδύναμη,
στη θέση της καλά στηριγμένη,
να ακούει βλέπω καθισμένη στα γόνατά μου.
Κι η καρδιά μου στη θέση της.
Ένας λόφος που δεν τελειώνει.
 
Από τη συλλογή Τα επόμενα (1986)

[wings]

Θάνος Παπαδόπουλος - Αθήνα, χειμώνας του 1971

Αλήθεια,
ποιος ξέρει τι σημαίνει ένας δρόμος
με την πυκνή ομίχλη σάπιου αίματος
να κολυμπά ατέλειωτα ανάμεσά μας

ΙΙ

Και δε μιλώ μονάχα για την ώρα
που το μαχαίρι ξανασμίγει στη σφαγή
κι ακούς τα πρόβατα γεμάτα θλίψη να βελάζουν
Και τα περάσματα να κλείνουν ένα - ένα
Και του θανάτου ακούς τη μυστική φωνή που φτάνει
Μες στον παροξυσμό της μοναξιάς τους.

Αλλά μιλώ για κείνους που κρατήσαν
με νύχια και με δόντια τη ζωή τους
μέσα στη νύχτα που ούρλιαζε σα σκύλα
τη φλόγα μιας φωτιάς που κάποτε θ' ανάψει
την πόλη των αυτοκινήτων ν' αφανίσει

Γι' αυτούς μιλώ
Και για το σκοτεινό τους αίμα.

Πηγή: ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως, εκδοτικός οίκος ΑΓΚΥΡΑ (1974)

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Μολύβι στο ψωμί (5)

[Από την ενότητα Μολύβι στο ψωμί]

5

Απ' το μολύβι μαύρισαν τα μεσημέρια μου
που για φεγγάρι τούς παραστάθηκε
αλευρωμένο πρόσωπο μέσα στις κιμωλίες
στη γλώσσα πάνω ψάχνοντας
το μαλακό σπυρί που λάμπει
πάμπλουτο, φυτρωμένο φως

Χειρόγραφος ο ήλιος, αργυραμοιβός
στο ασημένιο φως τη μέρα ξεθωριάζοντας
όπως γλείφεται στα πόδια αστρολόγων
κορώνα γράμματα καθώς παίζουνε
ενός ανεξαργύρωτου νομίσματος τις λάμψεις
που αναβοσβήνουν στα θρεμμένα μάγουλα
στα μπράτσα με τις ρυτίδες της δίαιτας
στα παχιά βλέφαρα που τρεμοπαίζουν
καταμεσήμερο οι νοικοκύρηδες των ονείρων

Ώρες που χόντρυναν από το άδικο φαΐ
κακοπηδημένες, στερημένες από ψωμί
χωρίς κανένα πια ενδιαφέρον

Από τη συλλογή Ο θησαυρός των Βαλκανίων (1988)

[wings]

Άννυ Κουτροκόη, Το παράθυρο της Μαίρης

Άστραφτε το φως το νεογέννητο
στο παράθυρο της Μαίρης
κι όλες μαζί οι γιορτές
με τα καλά τους
πήραν θέση
ρουμπίνι ήρθε το Πάσχα
διαμάντια τα Χριστούγεννα,
οι ονομαστικές,
η μια πίσω απ΄την άλλη
κι η μάνα
χέρια μάτια
καρδερίνες
αγκάλιασε το γιο
που είχ' ένα χρόνο
το κατώφλι να περάσει.
Άστραφτε μέχρι αργά το βράδυ
το φως κι αν κουρασμένο
στο παράθυρο της Μαίρης.
 
Από τη συλλογή Λεπτώς ενδεδυμένοι (2002)

[wings]

Απόστολος Μαϊκίδης, [ ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΕΑ ]
 
Κοίτα μαζί μου προς την ίδια πλευρά
μ' ένα βλέμμα χωρίς λεωφορεία
σε μια πόλη χωρίς λεωφορεία

όπου τα περίπτερα θα σηκώνονται
και θα περπατούν
τινάζοντας μακριά
ειδήσεις κι αναγνώστες

όπου τα χέρια
δεν θα γεννιούνται με γάντια

όπου οι κινήσεις
και του τελευταίου περαστικού
θα θυμίζουν καμπύλες ιδεογράμματος

όπου οι κήποι θα κοκκινίζουν στη μέση
κι εμείς ποτέ

όπου να 'ναι

Από τη συλλογή γεύμα εξ ιδίων (2008)

[wings]

Μίμης Σουλιώτης, Συχνές πυκνές

Πυκνώσαν οι χριστιανικές κηδείες,
σαν διαστολές της μήτρας.
Βαθύτατες πολιτιστικές εκδηλώσεις, τρίσβαθες.

Και η μήτρα γη ανοιγοκλείνει γρηγορότερα
σκεπάζοντας τα ξεφτιλισμένα κουφάρια
που διακινδυνεύουν, αφημένα
στα δυο τρεμάμενα σχοινιά του νεκροθάφτη.

Από τη συλλογή Βαθιά επιφάνεια (1992)


Χρόνια πολλά, Μίμη Σουλιώτη!

[wings]

[Από την ενότητα Διαβατήριος έρωτας]

Γιάννης Καρατζόγλου, Τα φιλιά πετάνε

Τι να απογίναν τα φιλιά μας.
Σε ποια χείλη να πετάξαν
ποιοι να τα γεύονται άραγε,
σε ποιο όνειρο μέσα να κυλούν.

(Γιατί το λέγαμε από τότε, δεν πεθαίνουν τα φιλιά.
Όταν κι η τελευταία φλογίτσα μιας αγάπης σβήσει,
εξακοντίζονται ψηλά, πολύ ψηλά στον ουρανό,
γυρίζουν φανερά γύρω απ' το φεγγάρι
και επιστρέφουν σε νέες αγάπες.)
 
Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006)