Translatum Greek Translation Forum

[wings]

[Από την ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Μαρία Καραγιάννη, Εδώ σε θυμάμαι

      εδώ που συντελέστηκε η ταφή μου
κι η γέννα μου
με τη χειρονομία της άνοιξης
μετέωρη να αποφεύγει  το χρίσμα μου
εδώ σε θυμάμαι
      όταν αποσύρονται βαθιά οι ζωές
στο Σέιχ-Σου
κι οι ξαφνικές χαράδρες της νύχτας
χαμηλά
καταπίνουν την πόλη
την ώρα που σπάζει η άσφαλτος
πάνω απ' τη θάλασσα
όταν ξεκινούν τα οστά σφηνωμένα στα μπάζα
κι αναρριχώνται βιαστικά στα φυλλώματα
κι ευωδιάζουνε σπέρμα

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989)

[wings]

Μαρία Θανοπούλου, Σημειώσεις

Γράφω
σημαίνει
Ψάχνω να βρω...
τι υπάρχει στο μελάνι
που ποθεί
απελπισμένα
να βγει
από ένα στιλό
φυλακή

Αδημοσίευτο ποίημα (2008)

[wings]

Σάκης Σερέφας, Ποίημα αξίας 5 ευρώ

Με παραφύλαγε σε μια γωνιά στημένος
λεκιασμένο μπουφάν, πουλόβερ λερό, μαλλί πιο λιγδερό
στα χρόνια μου περίπου, γύρω στο εξήντα γεννημένος
άρα πρόλαβε τους Ζέπελιν στα ντουζένια τους
σιχάθηκε το ροκεντρόλ
είδε τις πρώτες πιτσαρίες να ανοίγουνε με γκαρσόνια-παπιγιόν
φόρεσε καμπάνα τζιν αμπέχωνο μοντγκόμερι μακρύ κασκόλ
ενώ το Λόουερ Προφίσενσι ήτανε γάμου λαμπρού προσόν
μου λέει: Φίλε σε παρακλώ
ψάχνω για τριάντα ευρώ
κάπου να βρω να κοιμηθώ
ήμουνα στην απεξάρτηση και βγήκα το πρωί
μήπως σου βρίσκεται κάνα «χαρτί»;
Με πέτυχε πάνω που ολοκλήρωνα μια σκέψη πολύ χύμα
η οποία έληγε στη λέξη «σιθρού»
ούτε που κατάλαβα τι έκανα το θύμα
του έδωσα πέντε ευρώ σε χαρτονόμισμα και συνέχισα γι' αλλού
εκείνος στήθηκε πάλι στη θέση του να τσακώσει τον επόμενο
σιγά σιγά άρχισα να συνέρχομαι, ώσπου με λογισμό φλεγόμενο
υπολόγισα τα λεφτά σε δραχμές  κι έφριξα φρίκη μεγάλη
ούτε στον Κομμένο Πόδι δεν έχω δώσει ποτέ τόσα
ύστερα θυμήθηκα την όψη του, μισό βουβάλι
απ' όσο ξέρω κανείς δεν βγαίνει από την απεξάρτηση
με σκεμπέ και διπλοσάγωνο τίγκα στις πατσιές
όμως δεν θύμωσα, επικράτησαν σκέψεις αγαθές
δε βαριέσαι είπα είναι ντροπή να τα ζητήσω πίσω
χώρια που μπορεί να τα έχει πράγματι ανάγκη
να φάει, να πιει, να τρυπηθεί, να χαϊδευτεί
στο κάτω κάτω τ' άξιζε τα λεφτά του
αφού κατάφερε κοτζάμ ποιητή να εξαπατήσει

καθώς κι εκείνος τώρα εδώ με τη σειρά του
πάει ο ζήτουλας, με λόγια, μιαν απάτη να στήσει.

Από τη συλλογή Πρώτα πέθανε η κότα (2007)

[wings]

Απόστολος Μαϊκίδης, ΔΕΚΑΟΚΤΩ
 
Όταν ξύπνησες
ο ουρανός είχε γεμίσει μετρονόμους.
Grave, allegro, presto...
Φλύαρο παιχνίδι των ρυθμών
κι από πίσω το άπειρο
σαν παιδική χαρά
που τραυματίζει τ' ανύποπτα αγόρια.
Στείλε μου τώρα αν μπορείς
τις λέξεις που φοβήθηκαν οι άλλοι.

Από τη συλλογή Φωτοτυπείο (2004)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/cI08eZ2-EQY" target="_blank">http://www.youtube.com/v/cI08eZ2-EQY</a>

Klaus Munro & Νίκος Ελληναίος, Ήταν μια βραδιά
(ερμηνεία: Βίκυ Λέανδρος / δίσκος: Ήταν μια βραδιά (1973))

Γιώργος Χουλιάρας, Άτιτλο (Ονειρεύτηκα ένα γράμμα σου στρογγυλό...)

[Από την ενότητα Γράμμα]

Ονειρεύτηκα ένα γράμμα σου στρογγυλό
όπου χωρώ μέσα του ολόκληρος
από το κενό μηδέν του κέντρου
κυκλικά σε ίση απόσταση γύρω μου
διαβάζοντας το χωρίς τέλος μήνυμά σου
με σωσίβιο και θηλιά στον λαιμό
και ήθελα να μου εξηγήσεις γιατί
πρέπει να κοιμάμαι όταν ονειρεύομαι
με μάτια που κοιτάζουν μέσα τους
τι απέμεινε που δεν αφαίρεσε η ημέρα
όταν τα βρίσκει συνεχώς ανοιχτά
αλλά απέφυγες να μου πεις
πριν εγκαταλείψεις το όνειρό μου
με την υπόσχεση ότι θα μου γράφεις
αν και ξέρεις ότι κάθε βράδυ
οι διευθύνσεις στα όνειρα αλλάζουν

Από τη συλλογή Γράμμα (1995)

[wings]

Πρόδρομος Μάρκογλου - Οι αριθμοί, το ποίημα και η θερμοκρασία του ποιητή

Αριθμοί,
καταστάσεις, εγγραφές χρέωσης
πίστωσης, αθροίσματα,
χοντρά βιβλία, αναλυτικά,
ισοζύγια, συναλλαγές με
Τράπεζες.
Κάτω από το άγρυπνο μάτι του εκτιμητή.
Μέσα στα μάτια
δεν έμεινε μια στάλα ήλιος,
δεν έμεινε μια στάλα χαρτί
να γράψω αυτό το ποίημα
που χρόνια μουγκρίζει στις άκρες
των δαχτύλων.
Πάει να πέσει χείμαρρος
μα δεν πέφτει, παγώνει.
Πάντα κάτι το παγώνει
και πού να βρεις μετά φωτιά
να το θερμάνεις.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)

[wings]

Δημήτρης Σέκερης, Τρεις εκδοχές

ο άντρας
άνοιξα τότε το παράθυρο
έτσι χλωρός. Κι απ' το παράπονο
πίσω η θάλασσα. Στην άκρη
άδεια τραπέζια φθινοπωρινά
όχι μαλάματα ή κρασί ή πυρετός.
Μόνο το φρύδι της λίγο γερτό
και κάτω ανήλεο το μάτι.

η γυναίκα
Έχει πια πάρει την απόφασή σου.
Ώριμη στέκεσαι. Κ' επάνω, ψηλότερα
φουντώνει το κόκκινο. Δειλινό όπως τότε
που σε φίλησε γέρνοντας σε τοίχο ασβεστωμένο.
Δειλινό και, η θάλασσα να χυμάει
εντός σου για να τον καταποντίσει
κι ούτε είδωλο πια. Την απόφασή σου την πήρες.

ο φίλος
Γενναίος κυρώθηκε – να μην πεις κυνικός.
Άδηλη μνήμη, βουρκωμένη ανάσα
που τραβάει πιο πέρα
με τον Αστυάνακτα νεκρό στα χέρια
κι ολοφύρεται. Προεξοφλήθηκε γενναίος.


υστερόγραφο
Στο στήθος του η μαρτυρία:
το φονικό εμβατήριο που κομπάζει
καθώς φυσάνε μέσα του οι βοριάδες
του κατατρεγμού. Για να μην πεις κυνικός.
                           
                                                           1966

Από την ποιητική συλλογή Αγωγή (1972)

[wings]

Μίμης Σουλιώτης, Το παλιό χιόνι (διασκευή)

Ψηλά και πάνω στο παλιό το χιόνι
έπεσε το πρώτο φρέσικο χιονάκι
κατάξερο σαν κονφετί, σούσλικ
στην παλιά τη γλώσσα. Το σκάψαν
και μέσα στο σκαμμένο βάλαν στρώμα
και πάνω στο στρώμα την αγάπη τους,
αντικρισμένοι στα γόνατα,
λευκόασπρα πρόσωπα στο βουνό,
κι ασημένιες ανταύγειες της αγάπης που έπιασαν,
ο ένας τη φώτιζε εκείνην κι εκείνη τον δικό της,
ένας νέος και μια νέα,
όπως τους ψάλλει το βαλκανικό τραγούδι,
πάνω στο μισοχωμένο στρώμα,
πάνω στο περσινό σκαμμένο χιόνι,
που είχε πέσει πριν από το πρώτο φετινό,
με λόγια κι αξιώσεις για αιωνιότητα
στην κορυφή τού άσπιλου βουνού.

Από τη συλλογή Υγρά (2000)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 5 - Η Θεά του Τέλους (απόσπασμα)

...

Ανθρωπίαση. Ίαση από άνθρωπο.
Προσπάθεια να τον κρατήσει. Να τον αισθανθεί.
Και απ' αυτόν να αισθανθεί.
Ξανά. Προσπάθεια να τον φιλήσει
να τον ψηλαφίσει. Προσπάθεια που καταβάλλει
η προσπάθεια να τον φτάσει και να τον ξυπνήσει να τον κάνει
να θελήσει. Προσπάθεια
να μην τον χάσει. Ξανά. Απ' την αρχή. Ξανά απ' την αρχή.
Κάθε προσπάθεια, τον χάνει. Κάθε προσπάθεια,
προσπάθεια για την προσπάθεια που διαψεύδει
την προσπάθεια την αποτρέπει κι όλο προτρέπει
στην προσπάθεια,
ξανά ξανά.
Η αποθάρρυνση που φέρνει την ενθάρρυνση
που ξαναφέρνει άρρηκτη την αποθάρρυνση,
νίκες που κραταιώνονται με ήττες, απελπισία
πιο εύρωστη από την ελπίδα που την ανανεώνει η απελπισία
με πυγμή συνωμοτώντας. Μια συμμαχία απρόσιτων
απρόσθετων απρόσμικτων εχθρών. Μια έλλειψη ανελλιπής.
Η πάθηση.
Όταν λείπει εκείνος, η έλλειψη είναι ντροπή.
Στυγνή απώλεια ελέγχου. Και αίσθημα αισχίστου
γήρατος εσχάτου και αποτρόπαιη συναίσθηση μιας δυσμορφίας
κι αναπηρίας δυσοσμίας
μιας δύσβιας και δύσβατης
δυσαρμονίας.

Ισχυρότερη
έλξη προς άνθρωπο
από άνθρωπο δεν υπήρξε στον άνθρωπο.
Δεν θα είναι ποτέ ισχυρότερη, δεν μπορεί.
Έλξη και
Έλξη
προς αυτόν που σε έλκει σαν να σου αφαιρεί
τον επενδύτη της ζωής και δεν σ' αφήνει παρά
με την ποινή της σάρκας και με τους χτύπους της που ξεφωνίζουν
στην πιο στενή στιγμή των δρόμων με τ' αυτοκίνητα
να βάφονται κορνάροντας μες στα χυμένα αίματα
και τα παπούτσια να κλωτσάνε τραγουδώντας τα χυμένα αίματα
και τα γρυλίσματα σαν γέλια να βοθρώνουν
τα χυμένα αίματα κι η σάρκα να μην είναι
σάρκα
αλλά
αποσάρκωση.
Έλξη
Έλξη.
Και
όχι μόνον ο άνθρωπος να λείπει. Να λείπει όταν δεν λείπει.
Κι όταν τον έχεις, να μην κατέχεις. Όχι για κατοχή
μα για να είναι
περισσότερο αυτός. Και
όχι μόνον να φεύγει. Να φεύγει
σα να μην ήρθε να μην άφησε.
Να ήρθε σα να έφυγε πριν φύγει. Έλξη
σαν έλκος.

...

Από τη συλλογή Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)

[wings]

Γιάννης Αγγελάκας, Η αυτοκρατορία των ανάπηρων

Κοιτάζομαι προσεχτικά στον καθρέφτη.
Ένα μεταλλικό πολύχρωμο ελατήριο
στη θέση της γλώσσας
μπαινοβγαίνει ρυθμικά μέσα-έξω στο στόμα μου.
Όσο το παρατηρώ τόσο ομορφότερο μου φαίνεται
διαλύοντας και τις τελευταίες υποψίες μου.
Θεέ μου εκείνο το σαρκώδες τερατούργημα που μου χάρισες
ναι και καλά γλώσσα
το ξεφορτώθηκα.
Όταν δεν το χρειάζεται κανείς καλύτερα να το κόβει.
Στην αρχή σού φαίνεται άβολο
αλλ' όμως σαν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη
χίλιες φορές πιο όμορφος πιο ελαφρύς
αποζημιώνεσαι για τα καλά.
Περνάω όλες σχεδόν τις ελεύθερες ώρες μου μπροστά στον καθρέφτη.
Κοιτάζοντας κάθε καινούργιο μου εξάρτημα
το διασκεδάζω μέχρι να εξαντληθώ πραγματικά.
Τα μάτια μου αναβοσβήνουν χρώματα
με τα πρωτότυπα εσωτερικά τους φωτοκύτταρα.
Δεν δακρύζουν πια
έχε για αποκρουστικό πρώην βάσανο.
Με τους ακουστικούς ηλεκτρονικούς ρυθμιστές μου
τ' απογεύματα
ανεβάζω την ένταση όλων αυτών των χαρούμενων ήχων
που στέλνουν στ' αυτιά μου
οι γλυκόγκριζοι καμπούρηδες απ' το δρόμο
καθώς βολτάρουν με τ' ανοξείδωτα κουρδιστά ποδαράκια τους
ανοιγοκλείνοντας μαγνητικά βλέφαρα
τιτιβίζοντας σα σεληνιακά πτηνά με τα γλωσσικά τους ελατήρια.
Δεν μπορώ να το κρύψω.
Νοιώθω την τέλεια έξαψη τού να μη μπορώ να 'μαι πια δυστυχισμένος.
Ζω σε μια γλυκιά πατρίδα.
Ζω στην Αυτοκρατορία των Ανάπηρων.

Από τη συλλογή Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι (1995)

[wings]

Κατερίνα Καριζώνη, Το αύριο κρύβει μια αληθινή βασίλισσα
 
Και κάποια μέρα
καθώς στίχοι του Καρυωτάκη
θα ξεσπούν στις καφετερίες
μαζί με τα μεσημέρια
και τις σπασμένες υδρορροές
θα μπεις σ' ένα αμάξι όλο χαμένους προορισμούς
και ήπια χρόνια
να προλάβεις την τροπή των γεγονότων
τα σύνδρομα της φθοράς

γιατί το αύριο
είναι μια παρενέργεια της μνήμης
                                 τρυφερή
γιατί το αύριο κρύβει μια αληθινή βασίλισσα
όλο εραστές, συνωμότες και στυγνούς σφετεριστές
πρόσωπα που δεν μας πλησιάζουν
παρά μόνο κοιτούν
μέσα από σκοτεινές πτυχές
                                 προς το απόλυτο.

Κι η σπασμένη καδένα του γέλιου σου
θα στάζει στο πάτωμα
κι η ιστορία σου κηλιδωμένη
θα πετάει στα ντουλάπια
και τα παραθυρόφυλλα θα γείρουν προς το θάνατο.
 
Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)

[wings]

Claude Monet, Peupliers au bord de l'Epte, 1890, oil on canvas (100 x 65 cm) private collection
Πηγή: http://www.intermonet.com/oeuvre/peuplier.htm

Χ. Δ. Καλαϊτζής, Λευκή
 
Λεύκα λευκή με λένε
λες και με γνώριζαν,

Στον λαιμό μου τα χαμηλά ακονίζω σύννεφα
βροχές υπότροπες και μεσημέρια.
Τραβάω τους κεραυνούς και καίγομαι
ορίζω ποταμούς που με ξηλώνουν.
– Όμως κάποτε πολύ αγάπησα τις συνήθειές μου.
– Τρέχει το φως κάτω στη ρίζα μου,
και καθρεφτίζει ήλιους το ποτάμι
νοσταλγώ τις φωνές μικρών πουλιών,
και δεν μπορώ τις νύχτες
του κρύου πριονιού και του χειμώνα.
– Κάποτε πολύ αγάπησα τις συνήθειές μου
και κάποια διπλανή μου,
που στ' αψηλά την τράβηξε τ' αστέρι.
Τώρα στον αγέρα τρίζουν οι φλούδες μου
και στην δροσιά τους θυμάμαι
τις τόσες φορές που με χαμήλωσαν.
Όμως οι ρίζες μου
είναι αυτές που τραβούν τα ποτάμια.
 
Από τη συλλογή Προπατορικά (2000)

[wings]

Ρούλα Αλαβέρα, Ακηδία (Μποτίλια. Έχει γραμμένο στην ετικέτα...)

Μποτίλια. Έχει γραμμένο στην ετικέτα
το κόστος παραγωγής και σκαλισμένο το πεπρωμένο
της. Τι τύχη να μη φοβάται το νόημα της επιθυμίας.
Τα δαπανήματα μοιράζονται δίκαια, ισομέγεθα και
ισοσκελισμένα, όπως δίκαιες ισομεγέθεις και
ισοσκελισμένες είναι οι καχυποψίες μου
Σου προσφέρω φιλοξενία στο εκκενωμένο
σπιτικό.
Η φθορά των σκουληκιών χάρτινη στη χάρτινη
συλλογή του Θεού και υποταγμένη στα
φτερνοπατήματα, στ' ακροπατήματα
Κουβαλάς
κι ανάσκελα φτιάχνεις έναν άλλον ουρανό. Ριχτό
ως τη γη, με τις συννεφιές του, μ' αγγέλους με
φακούς, με κύπελλα αργυρά και καταγής
οι πράξεις της ζητωκραυγής, οι πράξεις
του ολοκληρωτικού θανάτου - νοσοκόμα
σπρώχνει τη βαριεστημάρα του με φάρμακα
και συ εξακολουθείς «μεριμνάς και
τυρβάζεις»
Γιατί δεν απολαμβάνεις την κατανόηση του
μετανιωμένου εχθρού; του νέου σύμμαχου,
γιατί δεν δέχεσαι να είσαι η τυχερή να φας
και τις δικές μου τύψεις;
γιατί, όταν σε παρατηρώ, βλέπω την πλάτη σου
να παραμένει νεανική, το δέρμα σου λείο;
γιατί; κι όλο το άλλο κορμί ζαρωμένο
κι αγιάτρευτο;
Ξεφλουδίζεις την αδιαντροπιά νερό
τα μπράτσα, γέρνεις γριά ρυτιδωμένη
κι αφτιασίδωτη στο πηγάδι αντικλείδι
ο καθρέφτης

Από τη συλλογή Ακηδία (1983)

[wings]

Βασίλης Φαϊτάς, Έκρηξη

Εδώ ήταν το σώμα μου και διαλύθηκε
ένα φτερό δυο σταγόνες αίμα
και κείνος ο απελπισμένος άνεμος.
Εδώ που ακουμπάς ήταν μια χίμαιρα
ένας σπόρος για τη ζωή ή για το θάνατο.
 
Αν σου μιλώ
για καταποντισμένα χρόνια
για κείνους που έφυγαν,
είναι γιατί όταν βραδιάζει
στα λιμάνια τα βαπόρια σφυρίζουν
είναι γιατί η φωνή καταρρέει
και πάει βαθιά στο χώμα.
 
Τη ζωή μου έζησα μακριά
εκεί που οι άνεμοι χάνονται μέσα στην πόλη
κι οι δρόμοι βουλιάζουν
φορτωμένοι ερημιά.
 
Ποιο χέρι μας έδεσε
στην παλίρροια μέσα των εποχών
ποια μνήμη μάς πήρε στο βυθό της
τ' αβέβαια εκείνα δειλινά.
 
Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980)

[wings]

[Από την ενότητα Αποτελέσματα χρήσεως]

Γιάννης Καρατζόγλου, Η απόσυρση

Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Σιγά σιγά απομακρύνομαι και απ' το φως και απ' το λόγο
έφυγαν όλα μες στο μισοσκόταδο και τις νεροφαγιές
η επανάσταση πουλήθηκε στα δυτικά κομφόρ
το έργο-απάτη παίχτηκε σε όλα τα θέατρα του κόσμου
στα σινεμά και στα πορνεία και τη διαφθορά.

Δεν έχω να μιλήσω πια για τίποτα.

Βλέμματα κοιτάζουν αδιάφορα πνιγμένα στα αγχολυτικά
στιγμές κατασκευάζουν δολοφόνους στη σκηνή
ζούμε πια τρώγοντας τα περιττώματα της ιστορίας
αλήθειες συμπεριφέρονται σαν ψέματα, η βία σαν βροχή.

Δεν έχω τίποτα να θυμηθώ τίποτα πια να γράψω.

Φεύγουμε δίχως να νιώθουμε πως το καράβι έχει σαλπάρει
χρόνια γεμάτα απογοήτευση, νεκρές φαντασιώσεις και σιωπές
τίποτα δεν έχει διασωθεί ούτε συγκίνηση ούτε πάθος
παγιδευμένοι αρουραίοι προσπαθούν να βγουν απ' το οχυρό...

Γι' αυτό κι εγώ, δεν έχω τίποτα να πω
σ' ένα παγκόσμιο τίποτα δηλώνω άφθογγος αρούρης
και αποσύρομαι.

Από τη συλλογή Αποτελέσματα χρήσεως (2006)