Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Π. Σωτηρίου, Ψεύτικα χρόνια

Ψεύτικα χρόνια
κίβδηλα ονόματα

Καημένη γενιά, καημένη παράταξη
γι' αυτή την επί γης βασιλεία αγωνιζόσουν

Και οι σύντροφοι να λένε
πως κουράστηκαν να περιμένουν

Με άγρυπνα μάτια
μείνε στην μπάντα

Από την ποιητική συλλογή Ωσάν ποιήματα (1989)

[wings]

Γιώργος Καφταντζής, Κλειώ

Τον βρήκε ήσυχο στη φυλακή
με ανοιγμένο τον μέγα ονειροκρίτη στη λέξη αίμα.
Επαίρονταν πως ήταν παρανοϊκός
ταξίδευε διαρκώς με το χρυσό του άρμα
μεταξύ Καλαμαριάς και μεγάλης Άρκτου.
Αγαπούσε την Κλειώ, έκπαγλος όρμος, μαγνητικό γαλάζιο
και μια νύχτα στραγγισμένη από σχήματα
τη χτύπησε με το σπαθί του γαλαξία στην καρδιά.
Εκείνη έγειρε βουβή κ' έμεινε ακίνητη
για ένα δισεκατομμύριο τουλάχιστον αιώνες.
Τ' άλλα ας μείνουν στο σκοτάδι.
 
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)

[wings]

Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Έκνομη ηδονή
 
Μες στην ολέθρια κάμαρη κλεισμένοι
με τα νεύρα μας άρρωστα πολύ,
δινόμαστε στα χάδια μας τρελλοί
από το έκνομο πάθος νικημένοι.

Τραγικών εραστών την ιστορία
οι τέσσαροί της τοίχοι μέσα κλείνουν.
Και ξέρουμε ποια θάναι η τιμωρία
για όσους από τη φύση παρεκκλίνουν.

Δέσμιοι μιας μοιραίας γνωριμίας
κι' οι δυο χωρίς περίσκεψη καμμιά,
λυγίσαμε τα νέα μας κορμιά
στο βάρος μιας τρελλής αδυναμίας.

Της λεπτής ηδονής μύστες μεγάλοι
τη ζωή μας σ' αυτήν έχουμε δώσει.
Και όμως κανείς δε θα μας δικαιώσει
όταν η τρέλλα θα χτυπήσει στο κεφάλι.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)

[wings]

Γ. Θ. Βαφόπουλος, Στον ίδιο ρυθμό (3)

[Από την ενότητα Στον ίδιο ρυθμό]

3

Σε περιμένω ακόμα κι' ας το ξέρω πως δε θάρθεις.

Την ώρα αυτή, από μια παλιά συνήθεια, πάντα σκύβω,
φυλλομετρώντας άσκοπα κάνα τυχαίο βιβλίο.

Μα ενώ καλά το ξέρω πως δε θα ξανάρθεις πίσω,
μου αρέσει στον εαυτό μου να υποβάλλω την ιδέα,
πως, κινημένη απ' την παλιά συνήθεια, θάρθεις πάλι.

Με την ελπίδα της αναμονής στο παραθύρι
σιμώνω κ' εξετάζω τους διαβάτες που περνούνε.

Μα εσύ το ξέρω πως δε θα φανείς ξανά στο δρόμο.

Από τη συλλογή Τα ρόδα της Μυρτάλης (1931)

[wings]

[Από την ενότητα Ημερολόγια 1971-1982]

Αναστάσης Βιστωνίτης, Οι επιζώντες

Ξερή, αφανισμένη πεδιάδα.
Άσπρος ουρανός και το φως αρμενίζοντας
μέσ' απ' τα φύλλα φεύγει για τα δυτικά.

Ήρθατε και δεν σας γνωρίσαμε.
Με το φόβο και την αναμονή,
με τη στενή καρδιά μας.

Ακούμε τον ήχο του ανέμου,
τον αντίλαλο του χρόνου στο βουβό παρόν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η εσωτερική εξορία (ποίηση 1971-1995) (2005)

[wings]

Μαρία Καραγιάννη, Κάποιοι στοιχειώνουν

Κάποτε μέσα σου
κάποιοι στοιχειώνουν.
Σε υποτάσσουν ύπουλα
θανάσιμα σε διαβρώνουν,
δεν έχουν πρόσωπο
κι ούτε είναι ιδέα
μεταμορφώνονται διαρκώς
και διαρκώς είναι εκείνοι.
Ζωντανοί των ονείρων
τους ψαύεις και ριγούν
εκεί μονάχα αληθινοί

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Πάροδος, τεύχος 17 (Δεκέμβριος 2007)

[wings]

Βασίλης Ιωαννίδης, Μικρά ερωτικά (Συλλογισμένη...)

Συλλογισμένη
κάθεσαι στον ύπνο σου∙
σαν αγκαλιά το χέρι σου,
σταματημένο
στον αέρα

Από τη συλλογή Μικρά ερωτικά (1998)

[wings]

Θέμης Λιβεριάδης, Ερωτικό

Πιο δυνατή από άγαλμα
Είσαι εγγύηση της μοναξιάς μου
Μεταχειρίζεσαι με σεβασμό την τρέλα
Σαν επαίτη τη λογική
Βάζεις στη χούφτα μου
Το κέρμα τής ενοχής
Απόξυσες το έμβρυο πάθος
Κι απομακρύνεσαι με κίτρινα βήματα
Μου χάρισες ένα ψαλίδι
Για τις σελίδες που έρχονται
Μεταμορφώνεσαι σε Άγνωστη
Και οι καθρέφτες ανοίγουνε να σε δεχθούν
Όσοι φοβούνται τους καλύπτουν με λευκό πανί
Χτυπάν τα δόντια μου καθώς τα βήματα τυφλού
Με ρίγος αστραπής τρέμει ο ουρανός
Σε στάβλο μακρινό δουλεύει χρόνια ο πατέρας
Σκοτώνει τ' άλογα
Με αφουγκράζεται
Γονατίζω για το φιλί στο χώμα

Εσύ
Υπερασπίζεσαι το άσυλό σου
Χρόνια και όρθιος στην πόρτα τού ονείρου
Δε μου λες να κάτσω.
 
Από τη συλλογή Η κηδεία του Εγώ (2005)

[wings]

Ρουμπίνα Θεοδώρου, Κατάμαυρο
 
Ποιος να μου το 'λεγε
ότι αυτά τα δύστυχα μαλλιά
για πάντα μέσα σε μαύρους οιωνούς
την αμαρτία θα επωάζουν.
Ποιος να μου το 'λεγε
ότι αυτή η σάρκινη παραδοχή
σε νοσταλγία ήλιου
ποτέ δε θα γεράσει.
Και μη διανοηθεί
αστράγαλος να λάμψει
λάθος επιρρεπές στο γέλιο
να τολμήσει,
τάζουν βούρδουλες
βασανιστήρια αρρενωπά
τάζουν νόμους πέους.

Τα βαμβακερά μου κάτεργα
φαρδιά σιωπή τυλίγει
έξω γαβγίζουν τα σκυλιά
γαβγίζει η ιστορία,
μόνο σκοτάδια βλέπω
και από το θάνατο πιο πειστικά
και μόνο μια ραχιτική ζωή στα βάθη.
Είναι γνωστό,
στον Άδη ένας κέρβερος
καλοπερνά
και μη διανοηθείς,
μ' αυτή τη σκέψη
ατέρμονα σ' αλυσοδένω.
Πιο μισητή κι από έγκλημα
πιο λίγη κι από στίγμα κουτσουλιάς
έι εσείς, ρωτάω
σε ποιον αιώνα αγκομαχώ;

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)

[wings]

Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο Νεκρός

Ήρθαν τα πρώτα τηλεγραφήματα
Σταμάτησαν τα πιεστήρια και περιμέναν
Έγιναν οι παραγγελίες στις αρμόδιες αρχές.

Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.

Όλοι φόρεσαν τις μαύρες γραβάτες
Δοκίμασαν στον καθρέφτη τις συντριμμένες πόζες
Ακούστηκαν οι πρώτοι λυγμοί τα θλιβερά εγκώμια.

Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.

Στο τέλος οι ώρες γινήκαν μέρες
Εκείνες οι φριχτές μέρες της αναμονής
Οι φίλοι άρχισαν να διαμαρτύρονται
Έκλεισαν τα γραφεία τους σταμάτησαν τις πληρωμές
Γυρνούσαν τα παιδιά τους αδέσποτα στους δρόμους
Έβλεπαν τα λουλούδια να μαραίνονται.

Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όλο και πιο πολύ

Στους ανεπαίσθητους ψιθύρους της εσπέρας,
στα μυστικά καλέσματα της νύχτας,
ψυχή μου, άρχισες και συ να ξεθαρρεύεις
όλο και πιο πολύ∙ κι άρχισες να 'χεις
πιο εύκολα τα μάτια και τα λόγια,
πιο βιαστικά τα χρήματα του πάθους,
όλο και πιο λιγότερους τους δισταγμούς,
και δίνεσαι και τρέχεις και ξεφτίζεις
κι επιμένεις ακόμα να ελπίζεις
με μια πυρακτωμένη φαντασία,
μ' ένα κορμί παρανάλωμα της έξαψης -

ώριμη πια για το χαμό...

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)

[wings]

Μίμης Σουλιώτης, Χιόνισε

Ξημερώσαμε κάτασπρα και συνέχιζε να το ρίχνει,
το 'χει στρώσει χοντρά, η φθινοπωρινή μετάβαση έληξε
και ξαναεγκαταστάθηκαν τ' αρθριτικά,
διανύουμε τον χειμώνα.
Ο τελευταίος μάγος του Νομού μας Ζούμπος
πρόβλεψε χιόνι 25 Νοεμβρίου,
και χιόνισε στις 24 στα ψηλά.
Σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου είμαστε στ' άσπρα,
κρύο για σταφίδες, οικονομημένες Καλημέρες
και λιγότερες διενέξεις, λευκάνθηκε και η πρασιά.
Μετά βγήκε ένας άνεμος
από τη Μπάνιτσα ως τα τελειώματα της περιοχής
τσάκισε δέντρα, στο Κλειδί έσπρωχνε τα σκυλιά,
θαφτήκαν γιωταχί και πέφταν μύτες.
Μέσα στο Αμύνταιο πήρε παντζούρια
τα σπίτια είχαν ανάψει φώτα αυτοάμυνας,
σε ολόκληρη κωμόπολη
δεν περπατούσε ψυχή.

Από τη συλλογή Παλιές ηλικίες (2002)

[wings]

[Από την πέμπτη παραβολή]

Βασίλης Αμανατίδης, Το αβαρές ποίημα

υπάρχει ένα πουλί που
τις νύχτες δεν κατεβαίνει ποτέ
να κοιμηθεί στα δέντρα
    αυτό κοιμάται με κλειστά φτερά
    ακίνητο στο κέντρο του αέρα

Δεν το κρατάει κανείς από ψηλά

όσο είναι μέρα, κουράζεται πετώντας
χτυπά με βία τα φτερά      γιατί
    τα πόδια του έμειναν στ' αυγό, δεν έχει
    πού να ξέρει ότι άλλοι πατάνε κιόλας∙
    έτσι, χτυπά με βία τα φτερά

όμως τις νύχτες βαλσαμώνει
κοιμάται κάθετο
κι είναι μικρή όρθια κάσα
    μα δεν πατάει, μπορείς να το πεις
    και ξαπλωμένο

Τη μέρα πετάει πάλι

Από το βιβλίο Υπνωτήριο. Εννιά νυχτικές παραβολές (1999)

[wings]

Δημήτρης Καλοκύρης, Το ανθρώπινο κτήνος

1

Η ζωοφιλία είναι μία εύλογη πράξη
μισανθρωπίας.

2 [ενώ]

Η καλύτερη απόδειξη της αγάπης προς τα ζώα
είναι οι ανθρωποθυσίες.

Από τη συλλογή Η Αργοναυτική εκστρατεία (1996)

[wings]

Θεοδώρα Ντάκου, Ζητώ ένα κορμί

όταν πέφτει το σκοτάδι
ζητώ ένα κορμί
για την ξαγρύπνια, για το κλάμα,
για τον έρωτα

Θάθελα το δικό σου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)