Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΜΑΡΙΑ ΨΩΜΑ



Γεννήθηκε το 1962 στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Α.Π.Θ. Ζει πλέον στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από μακρόχρονη απουσία στην Αθήνα και άλλες πόλεις. Ποιήματα, άρθρα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο.

Ποιητικές συλλογές:
«Ισόβια θητεία», εκδ. Ερωδιός, 2006

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Ισόβια θητεία / Ισόβια θητεία (2006)
• Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο / Ισόβια θητεία (2006)
• Τα κορίτσια / Ισόβια θητεία (2006)
• Για τους ποιητές / αδημοσίευτο (2008)
• Γενιά του '80 / Άλλη ζωή (2008) [προς έκδοση]
• Ευχή / Άλλη ζωή (2008) [προς έκδοση]
• Λευκά σεντόνια / Άλλη ζωή (2008) [προς έκδοση]

Περισσότερα ποιήματα της Μαρίας Ψωμά θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Μαρία Ψωμά, Για τους ποιητές
 
Αθόρυβα πλάσματα οι ποιητές,
δε γεμίζουν το χώρο,
δεν ενοχλούν για το θεαθήναι.
Κινούνται σκιές ανάμεσα στα σώματα,
αφουγκράζονται τις σιωπές,
στιγμές ακουμπάνε στ' ανείπωτο,
ριγούνε στις δονήσεις.
Πλάσματα της ψυχής οι ποιητές,
μάχονται σ' άνισο αγώνα με το ά-λογο
με λέξεις να το ενσαρκώσουν.
Κι είναι οι μικρές σποραδικές νίκες τους
διέξοδοι διαφυγής απ' το εγκλωβισμένο σκοτάδι.

Αδημοσίευτο (2008)

Το ποίημα διαβάστηκε στην εκδήλωση Ars Poetica που έγινε στη Θεσσαλονίκη την Τρίτη 18 Μαρτίου 2008.

Μαράκι, σ' ευχαριστώ πολύ που μου το εμπιστεύτηκες για να το δημοσιεύσω στο Translatum! :-)

[Anastasia]

Πολύ όμορφο ποίημα... γεμάτο ψυχή...

[mariapsoma]

Να 'μαι κι εγώ ανάμεσά σας! Πολύ μου αρέσει!
Ευχαριστώ για τα καλά λόγια που μου δίνουν πολύ θάρρος για τη συνέχεια. Κυρίως όμως ευχαριστώ για τις καταχωρήσεις των ποιημάτων στο site, που όταν το πρωτοείδα ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα. Χαιρετώ λοιπόν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό την ομήγυρη...

[wings]

Καλώς τηνε κι ας άργησε. Επιτέλους, Μαρία! It was high time.

Σε καλωσορίζω και ως μέλος του Translatum και χαίρομαι πολύ που η ομήγυρη απόκτησε ένα ακόμα μέλος. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που σου αρέσει εδώ. :-)

Και μην ξαναχαθείς, έτσι;

[wings]

[Από την ενότητα Της ανησυχίας]

Μαρία Ψωμά, Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
 
Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο καίω ό,τι με καίει.
Ρίχνω το βήμα, γεμίζω μουσική,
αφήνομαι οι στίχοι να με στοιχειώσουν,
είμαι εκεί μα δε βρίσκομαι,
μετέχω στο μύθο άλλου,
στη στροφή, απ' το εγώ κενή
μόνο κορμί
δοξάρι γίνομαι,
μεθίσταμαι,
απλώνω
σε κόσμους δίχως λόγια,
όπου παλμοί, αισθήματα, ρυθμοί
εκφράζονται έξω απ' τα δόντια.
Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
τελειώνω
ξαναρχίζω.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/7GBGhn5rlzg" target="_blank">http://www.youtube.com/v/7GBGhn5rlzg</a>

Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Κι είδα γυναίκες
(τραγούδι: Λάκης Χαλκιάς - δίσκος: Θητεία (1974))

[Από την ενότητα Της αναζήτησης]

Μαρία Ψωμά, Ισόβια θητεία
 
Ισόβια θητεία
η έρημος που βρεθήκαμε.
Η ξηρασία στεγνώνει τις φωνές.
Το ίδιο τίποτα
μαραίνει τις κινήσεις.
Τις νύχτες σκάβουμε όπως-όπως
τρύπες στους βράχους για κατάλυμα
μα, έκθετοι ξανά τα πρωινά,
διψασμένοι
νομίζουμε
πως η όαση της ανακούφισης σιμώνει,
ενώ, ιδέα εκείνη,
όλο μετατίθεται
για την επόμενη παραίσθησή μας...

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/bjLSC9YILnE" target="_blank">http://www.youtube.com/v/bjLSC9YILnE</a>

Αντώνης Βαρδής & Πάνος Φαλάρας, Με τον Μπομπ Ντύλαν
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου - δίσκος: Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1978))

Μαρία Ψωμά, Γενιά του '80

Βρεθήκαμε ανάμεσα,
λίγο μετά την επανάσταση των ψυχών,
λίγο πριν τη κυριαρχία των υπολογιστών,
ακούσιοι γευσιγνώστες της δράσης.
Αμήχανοι, ακούγαμε ροκ
ακολουθούσαμε τη δίνη των αλλαγών,
μέσα στο στρόβιλο
αλλά ποτέ στο κινητήριο πνεύμα,
κάτω απ' τις σημαίες άλλων
βολευτήκαμε,
χαθήκαμε με ξένο όνομα
στο «περνάω καλά»
μιας δανεικής ευημερίας,
κανένα τίτλο δεν αναρτήσαμε στην ιστορία.
Απαίδευτοι στη μοιρασιά,
χέρια δεν απλώσαμε να ενώσουμε κόσμους,
επαναστάτες μαϊμού
καταδυθήκαμε εντός
σε αμφισβήτηση του ίδιου μας του προσώπου,
μεσήλικες πια
κατεβαίνουμε ακόμα,
πάτο δε πιάσαμε,
ακόμα ρωτάμε;

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/FbFVHiimnL4" target="_blank">http://www.youtube.com/v/FbFVHiimnL4</a>

Χρυσόστομος Μουράτογλου & Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μια ευχή
(τραγούδι: Ανδριάνα Μπάμπαλη / δίσκος: ... και η γη γυρίζει (2003))

Μαρία Ψωμά, Ευχή

                                                  Στη κόρη μου, Ζέτα
 
Είσαι εσύ σε μια κόγχη στο σύμπαν ζεστή,
χαμογελάς,
χρώματα εύγλωττα γράφεις,
στην έκφρασή τους χαλαρά ακουμπάς,
φωτεινή η αύρα σου ώριμο πορτοκαλί,
κύματα απλώνεται, ενώνεται, συγχωνεύει.
Είμαι εγώ σ’ άλλη κόγχη στο σύμπαν μακριά,
μ’ ακουμπάνε οι δονήσεις, το ρεύμα με παίρνει.
Είμαι όπου είσαι…, γαλήνη

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της Β. Παπαπροδρόμου: http://greek-translation-wings...om/2008/10/blog-post_7951.html (17/10/2008)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/txz1AFJ7rn4" target="_blank">http://www.youtube.com/v/txz1AFJ7rn4</a>

Διονύσης Σαββόπουλος, Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο-δυο (δίσκος: Φορτηγό (1966))

[Από την ενότητα Της αναζήτησης]

Μαρία Ψωμά, Τα κορίτσια
 
Οι παλιές συμμαθήτριες
συναντιούνται αραιά και πού
στα καφέ, στις κοσμικές εκδηλώσεις,
ανάμεσα απ' τ' ανέμελα χαμόγελα,
το κουβεντολόι, τη χαλαρή ευθυμία,
ανήσυχη η ματιά ερευνά
τα πρόσωπα, τα σώματα,
να επιβεβαιώσει αγωνιά
τη γλυκιά πλάνη,
πως αυτές ο χρόνος τις εξαίρεσε,
παραμένουν κορίτσια.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/4DuYkqDA9ZY" target="_blank">http://www.youtube.com/v/4DuYkqDA9ZY</a>

Γιάννης Σπανός & Γιάννης Καλαμίτσης, Άνθρωποι μονάχοι
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Η Βίκη Μοσχολιού τραγουδά Σπανό (1977))

Μαρία Ψωμά, Λευκά σεντόνια
 
Ο βίος του λευκά σεντόνια,
θαρρείς δε κουλουριάστηκαν κουρασμένα σώματα,
δεν αιμορράγησαν όνειρα,
ούτε κλάψανε ουτοπίες,
αλώβητη διατηρεί την αφέλεια ποιητή,
ενώ αποπνέει τραχύτητα πλάσματος
που 'σφιξε γερά το χέρι του θανάτου.
Άνθρωπος;
Μόνος

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)