Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ



[Πηγή για τη φωτογραφία: Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης]

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε κοινωνιολογία στη Μεγάλη Βρετανία και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές σε θέματα Διεθνούς Πολιτικής. Ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και είναι ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου «Σαιξπηρικόν» καθώς και του ομώνυμου εκδοτικού οίκου. Επίσης, ασχολείται με τη μετάφραση.

Ποιητικές συλλογές:
«Άηχες κραυγές», εκδ. Κατσάνος, Θεσσαλονίκη, 2001
«Αφροδίτη», εκδ. Κατσάνος, Θεσσαλονίκη, 2003
«ακάνθινη πόλη», εκδ. Κατσάνος, Θεσσαλονίκη, 2006
«Το παντζάρι και ο διάβολος», εκδ. Τυπωθήτω - Λάλον ύδωρ, Αθήνα, 2008

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Αντικατοπτρισμοί - Άηχες κραυγές (2001)
• Σκέψεις γραμμένες με... πινέλο - Άηχες κραυγές (2001)
• Στα σύνορα της λογικής μου... - Άηχες κραυγές (2001)
• Ακάνθινη πόλη - ακάνθινη πόλη (2006)
• Η ζωγραφιά - ακάνθινη πόλη (2006)
• Ορφάνια - ακάνθινη πόλη (2006)

Περισσότερα ποιήματα του Γιώργου Αλισάνογλου θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Γιώργος Αλισάνογλου, Ορφάνια

Τα περάσματα των δρόμων
που αγάπησα∙
οδυνηρά–
η βλάστηση και οι κήποι
γίνανε πολυκατοικίες και λησμονιά
στοιβαγμένες οι άλλοτε
μεγάλες Ιδέες
σε αυταπάτες –
καταχωνιασμένες δυο μέτρα κάτω
από λάδια και μπετό–
και οι ήρωες των βιβλίων μου
δέντρα στις λεωφόρους
ευτυχώς-ευτυχώς αειθαλή
ο Αναγνωστάκης – ο Χειμωνάς
ο Ασλάνογλου – ο Καρούζος
Πολλή Άνοιξη πέρασε από τότε
κι έχω χρέος να μιλήσω–
μα δεν ξέρω πού∙
πού να εμπιστευθώ
την αλήθεια τους–

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006)

[lionpsyche]

πού να εμπιστευθώ
την αλήθεια τους–

Δυστυχώς, πολύ δύσκολο να εμπιστευθούμε την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή, είτε αφορά την ποίηση, είτε αφορά την αλήθεια της ζωής που πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα. Δύσκολο, γιατί ακόμη κι αν την εμπιστευθούμε, ποτέ δε θα είμαστε σίγουροι γι' αυτό μας το βήμα...

[wings]

Μη γενικεύεις. Ο Γιώργος Αλισάνογλου μιλά για την αλήθεια που διατυπώνουν μέσα από τα βιβλία τους οι συγγραφείς και για την ορφάνια μας όταν κάποια στιγμή φεύγουν.

[lionpsyche]

Πάντα, όμως, θα υπάρχουν τα απομεινάρια τους, οι σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους και πάντα οι αλήθειες τους θα μας γεμίζουν, ακόμη κι αν είναι πικρές!

[wings]

Γιώργος Αλισάνογλου, Άτιτλο (Στα σύνορα της λογικής μου...)

Στα σύνορα της λογικής μου,
χύνω το μαύρο της νύχτας
και το κίτρινο της μέρας μέσα στο σκαλιστό
μπακιρένιο μπρίκι...
Τα ανακατεύω με λίγο μολυσμένο αέρα
και με περισσότερες έγνοιες.
Τα αφήνω στο γκαζάκι να βράσουν
αρκετή ώρα, και ξαφνικά,
λίγο πριν το καταλάβω,
μέσα με μαζοχιστική ευωδιά,
βλέπω να κοχλάζουν βάναυσα
ανθρωπάκια, ματωμένα συναισθήματα,
ένοχα ταξίδια, γερασμένοι Θεοί,
και δυο πελώριες κόρες ματιών,
να με κοιτάν περίλυπα, σαν δυο φουσκάλες
πονεμένης ευτυχίας...
Χύνω το μίγμα στο πορσελάνινο φλιτζάνι,
ανάβω τσιγάρο, και ατενίζω τον κόσμο
καθισμένος στην πλάτη της αμφιβολίας,
έχοντας μια λέξη σφηνωμένη
στην κόψη των χειλιών: Καλημέρα...

Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001)

Το ποίημα είναι δημοσιευμένο σε θέση προλόγου στη συλλογή.

[wings]

Γιώργος Αλισάνογλου, Σκέψεις γραμμένες με... πινέλο

Ζωγραφίζω χιλιάδες πουλιά σταυρωμένα πάνω στο φόντο της νύχτας
Ζωγραφίζω σκέψεις που πια δεν τολμώ να κάνω...
Σκέψεις που τρέχουνε πιο γρήγορα απ' τη μέρα που έφυγε και δεν την προφτάνω
Κρυμμένες τόσο βαθιά κάτω από την ορφάνια του παιδιού που με χλευάζει...

Ζωγραφίζω πράγματα που ο νους δεν τα χωράει
Μια πριγκίπισσα που μ' ένα κρίνο στην καρδιά της ξεψυχάει
Ζωγραφίζω τα πολλαπλά πρόσωπα του διπλανού μας θανάτου
Καθισμένος στην πλάτη του σύμπαντος, ένα γαλάζιο βράδυ Σαββάτου.

Ζωγραφίζω τη μοναξιά της δίπλα πόρτας σε χρώμα θαλασσί
Και τον χάροντα σαν γέρο να πίνει φτηνό κρασί...
Έξω απ' των ματιών μου τη σιχασιά
να προσμένει χρόνια τώρα, μα να μη μπορεί να μπει!

Ζωγραφίζω μια υδρόγειο σφαίρα και εγώ στο κέντρο
Να πλανάμαι στις πέντε ηπείρους αγκαλιά μ' ένα δέντρο
Γεμάτο με πολύτιμους λίθους, σαν δισάκι πάνω στον ώμο
Να με ταξιδεύει σ' άλλους καιρούς
και να βρέχομαι απ' το χρόνο

Ζωγραφίζω ένα ψυχεδελικό δράμα όλων των αισθήσεων
Που μου δίνει έμπνευση ακόμα πιο μεγάλη, για να ζωγραφίζω
Τους βουβούς κυκλώνες αγάπης,
τους εραστές των παραισθήσεων
Γιατί και 'γω, απ' αυτούς είμαι ένας το πινέλο σαν αγγίζω...

... και ζωγραφίζω, εκατομμύρια ροζ καρδιές,
που γράφουν Σ' ΑΓΑΠΩ
Και κάπου εκεί, βρίσκω εσένα. Καθισμένη στα σκαλοπάτια του Απόστολου Παύλου
... να με περιμένεις, ενώ πάλι άργησα στο ραντεβού, γιατί ήθελα απλώς να ζωγραφίσω!..

Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001)

[wings]

Γιώργος Αλισάνογλου, Ακάνθινη πόλη

Η πόλη που διέσχιζε τις πόλεις σαν έπεφτε η νύχτα
περπάταγε αργά - στις μύτες των σπιτιών της με πέλμα γυμνό
η απελπισία της φωταγωγούσε τον ουρανό αστερόεντα τόξα
και στην πλατεία της βρισκόμουν κι εγώ σαν άγαλμα πασαλειμμένο με ποτάσα

όλο και πηγαίναμε προχωρώντας πλάι πλάι με τα ταξιδιωτικά περιστέρια
οι άνεμοι μας έστελναν τα εφεδρικά τους φιλιά και τις πλάγιες σημασίες τους

έψαχνε η πόλη την κεφαλαιώδη - τη μοναδική συνάντηση της ύπαρξής της-
κι εγώ μαζί της
κάποια νυχτιά - σ' ένα βράχο έξω απ' τη Σύρο θυμάμαι-
μας αποκαλύφθηκε μια θεά (ή θέα) με ό,τι πιο γήινο διαθέτει
η Αφροδίτη μισόγυμνη στο βραχάκι κι εκτεθειμένη σαν γένεση-
να προσπαθεί να υπερασπισθεί τον Αινεία - τον γιο που είχε αποκτήσει
από έναν τσοπάνο-
και γύρω της ένα ολόκληρο κοπάδι πρόβατα και κατσίκες και χλόη πολλή

ο τσοπάνος πλάι - στα πενήντα μέτρα -
σ' έναν άλλο βράχο μες στο βαθύ κύμα - και κρεμασμένος
απαγχονισμένος απ' την αγριελιά που βρίσκονταν γυρτή
τόσο σκληρός και συνάμα ωραίος-
και γύρω του και από κάτω αγκάθια - πυκνά αβυσσαλέα αγκάθια∙ βαθιά
στα πλάγια ενός όντος

τα μάτια του ορθάνοιχτα και να στραφταλίζουν ένα φέγγος απόκοσμο
μου 'ριξε μια ματιά δυνατή γεμάτη κατανόηση σα να ήξερε-
Κι εσύ άγαλμα είσαι στην πόλη σου!

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/Coe6p6WDaZs" target="_blank">http://www.youtube.com/v/Coe6p6WDaZs</a>

Ελένη Βιτάλη, Ζωγραφιά (δίσκος: Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ (1994))

Γιώργος Αλισάνογλου, Η ζωγραφιά

Πάντα στο ίδιο μέρος
στο ίδιο μέρος σε συναντώ-
γωνία Παύλου Μελά και Ομονοίας
Να περιμένεις στον πολύ ήλιο
με μια πελώρια ζωγραφιά στον ώμο
σαν πόλη
Οι τοίχοι της ασβεστωμένοι πολλάκις
και πάνω τους δαχτυλιές
από φθαρμένη νύχτα και τυπογραφείο
κι η ζωή σου ν' αργοσαλεύει
λίγο παρακεί σαν σημαία
Λέγε∙ Λέγε-
ποιανής πόλης σημαία είσαι
και πόσος θάνατος σε βρήκε;

Από τη συλλογή ακάνθινη πόλη (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/6x5HPq6SAu8" target="_blank">http://www.youtube.com/v/6x5HPq6SAu8</a>

Νίκος Κυπουργός & Αφροδίτη Μάνου, Τέλος δεν υπάρχει εδώ
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη - δίσκος: Οξυγόνο (2003)

Γιώργος Αλισάνογλου, Αντικατοπτρισμοί

Υπάρχει ακόμα μια γη...
Κάπου αλλού, ίσως πολύ μακριά
Όπου και εκεί εξίσου, υπάρχει θάλασσα
ποτάμια και βουνά
Μια γη, όπου ο ήλιος φέρνει το ξημέρωμα
και το φεγγάρι αλυχτάει στην εκκωφαντική
                                       σιωπή της νύχτας
Υπάρχει ακόμα μια γη...
Όπου ίσως εκεί τα μάτια δεν μένουν γυμνά
Και οι σκέψεις δεν είναι απλώς
μια πληροφορία μεταξύ άλλων...
Μια γη, όπου η αβεβαιότητα,
δεν είναι προϋπόθεση ύπαρξης
και οι ποιητές, κοιμούνται ήσυχοι
μέσα στο μπλε των ποιημάτων τους.
Υπάρχει μία γη, όπου τα όνειρα
δεν είναι εγκλωβισμένα στη σκιά του ύπνου
Και οι άνθρωποι πάντα στέκονται στην ίδια θέση
Σαν απολιθωμένα ταξίδια, γυρεύοντας
μια καλύτερη γη...!

Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001)