Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Βασίλης Αμανατίδης



Γεννήθηκε το 1970 στην Έδεσσα. Μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο ΑΠΘ. Εργάζεται ως ιστορικός τέχνης και παράλληλα αρθρογραφεί για θέματα λογοτεχνίας και εικαστικών τεχνών. Επίσης μεταφράζει ποίηση και πεζογραφία.

Ποιητικές συλλογές:
«Υπνωτήριο. Εννιά νυχτικές παραβολές», εκδ. Εντευκτηρίου, 1999
«Σπίτι από πάγο όλο», εκδ. Κέδρος, 2001
«Τριαντατρία», εκδ. Γαβριηλίδης, 2003
«Καλοκαίρι στο σπίτι + έξι αποδείξεις ικανοτήτων», Το οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, τχ. 43-44, 2004-2005
«4 - D, Ποιήματα Τεσσάρων Διαστάσεων», εκδ. Γαβριηλίδης, 2006

Πεζογραφία:
«Μη με φας» (διηγήματα), εκδ. Καστανιώτης, 2005
«Ο σκύλος της Χάρυβδης», εκδ. Καστανιώτης, 2008

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Έχουν εγκαίνια στις κερήθρες / Υπνωτήριο. Εννιά νυχτικές παραβολές (1999)
• Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο / Τριαντατρία (2003)
• Ο λαγός και η εξοχή / Τριαντατρία (2003)
• Πάντα Μισώ και Ποτέ Αγαπώ / Τριαντατρία (2003)
• Τρίτη απόδειξη ικανοτήτων / Καλοκαίρι στο σπίτι + Έξι αποδείξεις ικανοτήτων, ποιήματα (2003 - 2004) [2005]
• Ο τυφλός και ο αναλφάβητος / 4 - D, Ποιήματα Τεσσάρων Διαστάσεων (2006) [2005]

Περισσότερα ποιήματα του Βασίλη Αμανατίδη θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

[Από την ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Βασίλης Αμανατίδης, Πάντα Μισώ και Ποτέ Αγαπώ

Ο Πάντα Μισώ κι ο Ποτέ Αγαπώ
Κυριακή αγκαζέ
Με μαύρα καπέλα, γενάκι, μια μπάλα
Πηγαίνουν στο πάρκο να πούνε «Allez!»
σε μαμάδες, παιδάκια, που κούνια-τραμπάλα

Ο Πάντα Μισώ μ' ένα βλέμμα καρώ
Σαν μύγα κοιτάζει μωρό που όλο κλαίει.
Ο Ποτέ λέει: «Κοίτα... Εξατμίζω μωράκι
-και λέξη δεν λέει!»

Η μαμά πλησιάζει τον Πάντα ευθύς
και ρωτά «Κύριε, αχ, το παιδί μου πού είναι;»
Μα απάνω της αίφνης φαρδύς και πλατύς
πετιέται ο Ποτέ: «Η ψυχή σου αμήν. Ε;»

Όταν καθόλου μαμά και ούτ' ένα παιδί
Δεν στέκει πια ορθό μες στο πάρκο εκείνο,
Βγάζει ο Πάντα τρανή μια φωνή:
«Πιάσε Ποτέ! Την μπάλα σου δίνω...»

(Και έριχνε ο ένας στον άλλον την μπάλα
για ώρα πολλή στο άδειο πάρκο εκείνο)

Μετά. Κουρασμένοι. Κινούν για να φύγουν.
Και en face στη βροχή, είπαν: «Πάντα, εσύ
πόσο πάντα μισείς... Τι και πώς;»
«Ποτέ, αφού πίσω δεν πας! Εσύ ποτέ αγαπάς...»

Γιατί ο Πάντα Μισώ κι ο Ποτέ Αγαπώ
Τις Κυριακές αγκαζέ: κι ό,τι δουν
και στο φως αναπνέει, το πνίγουν

(Μα Δευτέρα με Σάββατο αργούν.
Και κοιτάζουνε τότε στο σπίτι με τρόμο
Το χέρι αγάπης του ενός
στου άλλου τον ώμο)

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/_1n8grc2Sn8" target="_blank">http://www.youtube.com/v/_1n8grc2Sn8</a>

Από την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Μια τρελή, τρελή οικογένεια» (1965) σε σενάριο του Νίκου Τσιφόρου

[Από την ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Βασίλης Αμανατίδης, Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο

Πάντα έβαφαν το σπίτι τους λευκό.

Μια μέρα ο μπαμπάς έκανε μεταπτυχιακό.
Η μαμά έκανε κι αυτή μετά.
Το κορίτσι ακολούθησε με επιτυχία την παράδοση.
Το αγοράκι λέει Εγώ;

Βάψαν πάλι το σπίτι τους λευκό.
Υπήρχε μία κόκκινη καμινάδα.
Αγαπούσαν ολόκληρο το σπίτι -ήταν
σπίτι τους, όμως
βαφότανε λευκό, αύριο κοκκίνιζε

Ο μπαμπάς είπε Ας κάνω λοιπόν διδακτορικό.
Η μαμά Να κάνω ένα κι εγώ.
Το κορίτσι λέει Θα κάνω ό,τι και η μαμά.
Το αγοράκι Μου αρέσει αυτή η καμινάδα...

Πήγαν το καλοκαίρι στη θάλασσα διακοπές:
Κολυμπάει ο μπαμπάς, η θάλασσα είναι μωβ
κολυμπάει η μαμά, η θάλασσα είναι πράσινη
και το κορίτσι στο τέλος, βεραμάν

Το αγόρι λέει Εγώ
δεν ξέρω κολύμπι σε θάλασσα πράσινη μωβ
βεραμάν. Ξέρω κολύμπι μόνο σε θάλασσα μπλε. Κι αν...
     (Και θάφτηκε αμέσως στην άμμο)

Λέει τότε ο μπαμπάς Ας κάνουμε κάτι ανώτερο.
Λέει τότε η μαμά Τι άλλο όμως μας μένει;
Το κοριτσάκι Πάμε στο σπίτι μας γρήγορα
Να βάψουμε το σπίτι
πάλι

(Το σπίτι τους δεν βρήκανε
Μα βρήκανε την Καμινάδα

Άσπρη.)

Είπαν Τουλάχιστον είναι λευκό. Μα
Πώς θα χωρέσουμε εδώ;

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/Hst8zsyiaHk" target="_blank">http://www.youtube.com/v/Hst8zsyiaHk</a>

Ελένη Καραΐνδρου, Βαλσάκι στην εξοχή (δίσκος: Ρόζα/Περιπλάνηση (1996))

[Από την ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Βασίλης Αμανατίδης, Ο λαγός και η εξοχή

Ένας γκρίζος όρθιος λαγός,
ακίνητος,
τα πισινά του πόδια γαντζωμένα σ' ένα
χώμα,
τα μπροστινά κρεμάμενα, βαριά,
τ' αυτιά του δύο -
τεντώνονται σα λάστιχα προς τον αέρα

«Δεν αγαπώ την εξοχή»,
σκέφτεται ο λαγός.
Τις νύχτες δεν κινείται.
Και ο αέρας είναι μπλε.
«Αχ, δεν αγαπώ πια την εξοχή».
Τις μέρες δεν κινείται.
Ο αέρας είναι άσπρος

Κάποιος τον μάγεψε, θεωρεί.
Τέτοια ακινησία!
Έτσι, να στέκεται, βουβός,
σαν ν' αφουγκράζεται αιώνια την κοιλάδα...
Δέντρα δεν βλέπει
μα θα υπάρχουν κάπου, γύρω.
Όμως αυτός δεν αγαπά πια δέντρα

«Όχι, δεν αγαπώ πια την εξοχή -
τελείωσε λοιπόν η εποχή που
την αγαπούσα...»,
σκέφτεται ο λαγός με χάντρες
στις κόχες των ματιών,
κάτω απ' τα πόδια του -διακόσμηση- το χώμα.
(Ταριχευμένος είναι;)

δεν τον σκεπάζει αυτό το χώμα. Το πατά

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/FGHKesiffUc" target="_blank">http://www.youtube.com/v/FGHKesiffUc</a>

Δήμος Μούτσης & Γιάννης Λογοθέτης, Έτσι είν' η ζωή
(τραγούδι: Βίκυ Μοσχολιού / δίσκος: Συνοικισμός Α' (1972))

Βασίλης Αμανατίδης, τρίτη απόδειξη ικανοτήτων

Αυτή η γραμμή
αποδεικνύει την ικανότητα του μολυβιού
ν' αφήνει ίχνη πάνω στο χαρτί σου
μέχρι να πάρεις μια καλή σβήστρα,
απ' τις παλιές που είναι δίχρωμες και ξέρουν τη δουλειά τους,
και να εξαφανίσεις με επιμέλεια ενός νέου σπουδαστή
την ικανότητα του μολυβιού ν' αφήνει ίχνη πάνω
στο χαρτί σου.

Από τη συλλογή Καλοκαίρι στο σπίτι + Έξι αποδείξεις ικανοτήτων, ποιήματα (2003 - 2004)
(το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, 43-44, Οκτώβριος 2004 - Φεβρουάριος 2005)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/mXHDVlU1Y8A" target="_blank">http://www.youtube.com/v/mXHDVlU1Y8A</a>

Λουδοβίκος των Ανωγείων, Η μέλισσα και ο άγγελος (δίσκος: Ποια πάθη από τον έρωντα (2008))

[Από την πρώτη παραβολή]

Βασίλης Αμανατίδης, Έχουν εγκαίνια στις κερήθρες

Δεν μπορεί παρά να έχει παρατηρηθεί
πως οι μέλισσες όταν καίγονται
γίνονται σαν κόκκινο βελούδο τρυφερές
κι εύθραυστες σα γυμνή κόρη γαλάζιου ματιού∙
μετά πεθαίνουν

Έχει σίγουρα προηγηθεί η φωτιά
που λιώνει τις κερήθρες
και η ανάληψη των τελευταίων ονείρων
του μελισσιού.
Για λίγο μάλιστα προκαλείται
κι ένας μικρός εναέριος συνωστισμός∙
μετά θα εξατμιστούν.
Και καθώς βέβαια τα όνειρα των μελισσών
μυρίζουνε λουλούδια,
ακόμη και μετά από καιρό
το επόμενο μελίσσι
θα ψάχνει μάταια εκεί πάνω
για έναν κήπο.

Από το βιβλίο Υπνωτήριο. Εννιά νυχτικές παραβολές (1999)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/nFZRssXHfgk" target="_blank">http://www.youtube.com/v/nFZRssXHfgk</a>

Γιώργος Πολυχρονιάδης & Κώστας Πεΐδης, Ο τυφλός (φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης, 1974)
 
[Από την ενότητα Μερικές αναστάσεις]

Βασίλης Αμανατίδης, Ο τυφλός και ο αναλφάβητος (το σπάσιμο του κοινού τραγουδιού)

«Τι μου δείχνεις φωτογραφίες σου;»
μου είπες, «αφού οι τυφλοί είναι αναλφάβητοι στο ως. Μα θέλω
να ξέρω πώς ήσουν μικρός. Για να τραγουδούμε μαζί...
Βρες τρόπο! Κάνε μου δώρο αυτή τη γνώση».

Πήγα στους γονείς μου.
Ζήτησα τον εαυτό μου παιδί, σου τον
τύλιξα
πακέτο για δώρο.

Φέρνω το πακέτο,
βγάζεις ένα σπίρτο,
το άναψες κι έβαλες
στο δώρο μου φωτιά.

Ύστερα ακουμπούσες
με τις άκρες των δακτύλων σου τις στάχτες.
Διάβαζες τα αποκαΐδια σε
σύστημα Μπράιγ.

«Ωραία. Σε ξέρω τώρα», είπες, «μα τώρα με
ξέρεις κι εσύ: έκαψα τον εαυτό σου παιδί,
για να μην είσαι πια αναλφάβητος στο σκοτάδι:
για να τραγουδούμε μαζί πάντα το ίδιο τραγούδι...»

Από το βιβλίο 4 - D, Ποιήματα Τεσσάρων Διαστάσεων (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/bNhzyOpk27U" target="_blank">http://www.youtube.com/v/bNhzyOpk27U</a>

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης & Μίκης Θεοδωράκης, Η αγράμπελη
(παιδική χορωδία & ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας / δίσκος: 40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά (1994))

[Από την ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Βασίλης Αμανατίδης, Πάντα Μισώ και Ποτέ Αγαπώ

Ο Πάντα Μισώ κι ο Ποτέ Αγαπώ
Κυριακή αγκαζέ
Με μαύρα καπέλα, γενάκι, μια μπάλα
Πηγαίνουν στο πάρκο να πούνε «Allez!»
σε μαμάδες, παιδάκια, που κούνια-τραμπάλα

Ο Πάντα Μισώ μ' ένα βλέμμα καρώ
Σαν μύγα κοιτάζει μωρό που όλο κλαίει.
Ο Ποτέ λέει: «Κοίτα... Εξατμίζω μωράκι
-και λέξη δεν λέει!»

Η μαμά πλησιάζει τον Πάντα ευθύς
και ρωτά «Κύριε, αχ, το παιδί μου πού είναι;»
Μα απάνω της αίφνης φαρδύς και πλατύς
πετιέται ο Ποτέ: «Η ψυχή σου αμήν. Ε;»

Όταν καθόλου μαμά και ούτ' ένα παιδί
Δεν στέκει πια ορθό μες στο πάρκο εκείνο,
Βγάζει ο Πάντα τρανή μια φωνή:
«Πιάσε Ποτέ! Την μπάλα σου δίνω...»

(Και έριχνε ο ένας στον άλλον την μπάλα
για ώρα πολλή στο άδειο πάρκο εκείνο)

Μετά. Κουρασμένοι. Κινούν για να φύγουν.
Και en face στη βροχή, είπαν: «Πάντα, εσύ
πόσο πάντα μισείς... Τι και πώς;»
«Ποτέ, αφού πίσω δεν πας! Εσύ ποτέ αγαπάς...»

Γιατί ο Πάντα Μισώ κι ο Ποτέ Αγαπώ
Τις Κυριακές αγκαζέ: κι ό,τι δουν
και στο φως αναπνέει, το πνίγουν

(Μα Δευτέρα με Σάββατο αργούν.
Και κοιτάζουνε τότε στο σπίτι με τρόμο
Το χέρι αγάπης του ενός
στου άλλου τον ώμο)

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)