Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ



Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1951 και σπούδασε στο Reed College στο Όρεγκον και στη Μεταπτυχιακή Σχολή του New School for Social Research. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στην στη Νέα Υόρκη ως πανεπιστημιακός λέκτορας, σύμβουλος πολιτιστικών φορέων, ανταποκριτής και ακόλουθος Τύπου στην ελληνική Πρεσβεία στην Οτάβα, στην Αθήνα (στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων) και στη Βοστόνη. Σήμερα εργάζεται ως σύμβουλος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον. Υπήρξε συνιδρυτής των περιοδικών «Τραμ» και «Χάρτης» καθώς και επιμελητής του Journal of Hellenic Diaspora και άλλων λογοτεχνικών και επιστημονικών περιοδικών.

Ποιητικές συλλογές:
«Εικονομαχικά», εκδ. Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1972
«Η άλλη γλώσσα», εκδ. Ύψιλον, 1981
«Ο θησαυρός των Βαλκανίων», εκδ. Ύψιλον, 1992
«Fast food classics», εκδ. Ύψιλον, 1992
«Γράμμα», εκδ. Ύψιλον, 1995
«Δρόμοι της Μελάνης» (επιτομή των προγενέστερων ποιητικών συλλογών), εκδ. Ύψιλον, 2005

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Οι λακκούβες / Εικονομαχικά (1972)
• Πολεμική βροχή / Εικονομαχικά (1972)
• Οι χαμένες λέξεις / Η άλλη γλώσσα (1981)
• Το νερό / Η άλλη γλώσσα (1981)
• Η αλήθεια της ποίησης / Ο θησαυρός των Βαλκανίων (1988)
• Μολύβι στο ψωμί (4) / Ο θησαυρός των Βαλκανίων (1988)
• Μολύβι στο ψωμί (11) / Ο θησαυρός των Βαλκανίων (1988)
• Αυτό που περισσεύει / Γράμμα (1995)
• Λυπάσαι που δεν προλάβαμε καθόλου... / Γράμμα (1995)
• Εκκλησίες / Δρόμοι της μελάνης (2005)
• Η οικογένεια των Ελλήνων / Δρόμοι της μελάνης (2005)
• Η πάνω πόλη / Δρόμοι της μελάνης (2005)
• Ο μάγερας / Δρόμοι της μελάνης (2005)
• Οι μυρουδιές / Δρόμοι της μελάνης (2005)
• Πρόσφυγες / Δρόμοι της μελάνης (2005)

Περισσότερα ποιήματα του Γιώργου Χουλιάρα θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Το νερό

Οι κραδασμοί της μέρας ανεβάζουν
τα σχοινιά της προκυμαίας
Σβουρίζουν οι σταγόνες του νερού, αποπλέοντας,
στις επιφάνειες των βρεμμένων φύλλων
στριφογυρνώντας εξατμίζονται
καθώς τις μεγεθύνει
ο απροσδόκητος φακός του ήλιου
Πίσω μας, μέσα στις σκόνες μέσα στα σύννεφα
περνούν τα λεωφορεία
Κουλουριασμένη η θάλασσα αστράφτει
στο σουσάμι και ξετυλίγεται ρυτιδωτά
σχεδόν ερωτικά στο πρωινό κρεβάτι
Κόβει στα δυο η πλώρη το ασήμι

Από τη συλλογή Η άλλη γλώσσα (1981)

[Anastasia]

Διαβάζοντας το Το νερό μού έρχεται στο μυαλό ένα υπέροχο, μουντό, ερωτικό και νωχελικό πρωινό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

[wings]

Ναι, κι εμένα. Και μου άρεσε πολύ εκείνο το σημείο με το σουσάμι. Μυρίζει Θεσσαλονίκη. :-)

[Anastasia]

Έτσι, έτσι! Αυτό σκέφτηκα κι εγώ.

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Οι χαμένες λέξεις

Ο ξερός, βιαστικός κρότος της πένας
διασχίζει την αρυτίδωτη επιφάνεια του χαρτιού
-μια μηχανή καϊκιού στη δικιά της θάλασσα

ο θόρυβος τρομάζει τ' άγρια κοπάδια
των λέξεων που ορμητικά ξεχύνονται
προς το βυθό και χάνονται
αφήνοντας πίσω τους σύννεφα μελάνης

συσκοτίζοντας τη φυγή τους
σαν τις πονηρές σουπιές
που χάνονται για πάντα
απ' την ολιγωρία του άναρθρου ψαρά

Από τη συλλογή Η άλλη γλώσσα (1981)

[lionpsyche]

Ο ξερός, βιαστικός κρότος της πένας
διασχίζει την αρυτίδωτη επιφάνεια του χαρτιού
-μια μηχανή καϊκιού στη δικιά της θάλασσα

Καμιά φορά και ρυτιδωμένη επιφάνεια, ρυτιδωμένη απ' τα δάκρυα, απ' τον πόνο, από το τσάκισμα της ίδιας της ψυχής. Μια μηχανή καϊκιού στη δικιά της θάλασσα! Πόσο εκφραστικός στίχος! Τα λέει όλα. Η πένα διασχίζει τα νερά της δικιάς της θάλασσας ή του δικού της ωκεανού. Καταπληκτικό!

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Άτιτλο (Λυπάσαι που δεν προλάβαμε καθόλου...)

[Από την ενότητα Γράμμα]

Λυπάσαι που δεν προλάβαμε καθόλου
να συναντηθούμε πριν μου γράψεις
αποχαιρετώντας κάθε ελπίδα γνωριμίας
Λυπάμαι έναν τόσο σύντομο χωρισμό
που αποκλείεται κανείς να θυμάται
Λυπάσαι που δύο γράμματα ταυτόχρονα
διέσχισαν την απόσταση που μας χωρίζει
διπλασιάζοντας την απομάκρυνσή μας
Λυπάμαι που αν ήμασταν μαζί
δεν θα υπήρχε ούτε ένα γράμμα

Από τη συλλογή Γράμμα (1995)

[banned-vmelas]

Γιώργος Χουλιάρας, Άτιτλο (Λυπάμαι που δεν προλάβαμε καθόλου...)

...Λυπάμαι που αν ήμασταν μαζί
δεν θα υπήρχε ούτε ένα γράμμα

Από αυτό το ποίημα κρατάω τη φράση αυτή για τη δισημία της... με τη λέξη γράμμα μπορεί να εννοεί τόσο την επιστολή αλλά και όποιο γράμμα της αλφαβήτου... αν ήμασταν μαζί δε θα χρειαζόταν γράμμα... δε θα χρειάζονταν πλέον οι λέξεις... πραγματικά εξαίσιος στίχος.

[wings]

Η αμφισημία που αναφέρεις υπάρχει σε όλα τα ποιήματα αυτής της συλλογής, όπως και στον τίτλο της. Πολύ σωστή η επισήμανσή σου, Βαλεντίνη.

Κι εμένα μου άρεσε το ίδιο δίστιχο. Γιατί προέρχεται από ένα συγγραφέα που τονίζει ότι η φυσική παρουσία και η συνύπαρξη/συμβίωση των ανθρώπων καταργεί την ανάγκη για γραπτά και πολλά λόγια και δίνει τόπο στην έμπρακτη εκδήλωση των συναισθημάτων.

[banned-vmelas]

Ξέρεις τώρα που το ξαναδιαβάζω έχει και ένα περίεργο χιαστί ρυθμό... σου δίνει δύο προοπτικές μαζί...

Η μία είναι τα «Λυπάσαι...» και η άλλη τα «Λυπάμαι...» και πρόσεξε ότι τα «Λυπάσαι» θέτουν την απόσταση και δείχνουν μια απομάκρυνση ενώ τα «Λυπάμαι» μηδενίζουν τις αποστάσεις και δείχνουν τον πόνο μιας ψυχής.

[wings]

Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο. Και θαρρώ πως αυτός είναι και ο στόχος του ποιητή.

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Η αλήθεια της ποίησης

                                                                                στο Δημήτρη και την Ελένη

Στα πεδία της φαντασίας με τα μυτερά αγκάθια τους
ματώνει η αλήθεια
γεμίζουν δάκρυα τα μάτια στο χαρτί
και τη μελάνη
ακόρεστα απομυζούν από την πένα

καθώς εικόνες αυτοκίνητες τσαλακώνονται
στα σιδερωμένα σεντόνια της ασφάλτου
όπου ξυπνά μια γυναίκα που μέσα της
μαλάκωσε το ελατήριο τού έρωτα

στο τίναγμά του παρασύροντας, όπως φυσά ο καιρός
τα μαύρα στίγματα τού μυστικού ιλίγγου ασκητών
πάνω στα απλωμένα ασπρόρουχα

Τώρα, αταξινόμητη καρποφορία γεγονότων
πάνω στο μάρμαρο μια φανερώνεται η εικόνα
του ψωμιού που το θηλάζει το αλεύρι
μια κρύβεται σε δάχτυλα ζυμωμένα με κιμωλίες

Ενώ αυτούς που περπατούν σταθερά
με τα πόδια στα σύννεφα
και το κεφάλι στη γη
τους ακροβολιστές τού ύπνου με το χαραγμένο σώμα
καταδιώκουν όσοι ζουν πίσω απ' το σκοτάδι
στα ρηχά του αδίστακτου λάθους που κανείς δε θυμάται
σε κοιτώνες για δεσμοφύλακες και μπράβους της λήθης

Και πάλι απ' τις σχισμάδες τής πολιτικής οικονομίας
φυτρώνουν αγριεμένα τα ποιήματα
με τις κραυγές τής επανάστασης
κλεμμένες απ' τους θαλάμους
και τα εγχειρίδια των βασανιστών
με τις κραυγές τού έρωτα ξεσηκωμένες από τα τρυφερά
αφτάκια των παιδιών

Ταξιδεύουμε πάνω σε πελώρια γραμματόσημα
που συνδέουν τις εποχές
μουσκεύουν στους ατμούς του νερού στον αέρα
στεγνώνουνε για λίγο πάνω από την έρημο
κι όταν σαπίσουν τα μικρά δοντάκια τους
συντρίβονται στο έδαφος
το γράμμα φτάνει – περνάμε στη νέα εποχή

Όταν μας γράφει κάποτε τις νύχτες
άφωνος παραμιλά
φωνάζει μόνος του μες στο κλειστό του στόμα

Δε μπορεί
μια μέρα μάς φέρνει πιο κοντά: εκεί που είμαστε

Από τη συλλογή Ο θησαυρός των Βαλκανίων (1988)

[wings]

Γιώργος Χουλιάρας, Πολεμική βροχή

Κάθομαι ήσυχος και βόσκω στο λιβάδι μου
όταν από αέρος εμφανίζεται ο εχθρός
ο ουρανός χειρόγραφος από βομβαρδιστικά
η εξοχή ασπρίζει σαν τετράγωνο δωμάτιο
κι οι βόμβες - ρήματα τσακίζουν το τραπέζι μου
βυθίζονται στο πάτωμα στο χώμα
αφήνουν θραύσματα στους τοίχους
έτσι που να μη μοιάζει πια
τούτος ο χώρος για λιβάδι

Από τη συλλογή Εικονομαχικά (1972)

[wings]

[Από την ενότητα Κλασική κουζίνα]

Γιώργος Χουλιάρας, Πρόσφυγες

Από την άλλη πλευρά
της φωτογραφίας γράφω για να θυμάμαι
όχι το πού και πότε αλλά ποιος

Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία

Τίποτε δεν μας άφησαν
να πάρουμε μαζί μας
Μόνον αυτή την φωτογραφία

Αν τη γυρίσετε από την άλλη θα με δείτε

Εσύ είσαι στη φωτογραφία, με ρωτούν
Δεν ξέρω τι να σας πω

Από τη συλλογή Δρόμοι της μελάνης (2005)