Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ



Ο Ορέστης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1931. Σπούδασε νομικά και δικηγόρησε στην Αθήνα έως το 1991. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αυτοεξορίστηκε στη Δυτική Γερμανία. Μετά το 1991 έζησε κατά κύριο λόγο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, λίγα χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τώρα πια στην Αθήνα. Φιλολογικά του μελετήματα, δοκίμια και βιβλιοκριτικά του σχόλια δημοσιεύονται κατά καιρούς σε διάφορα περιοδικά. Ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά.

[Πηγή για μέρος του βιογραφικού: Ε.ΚΕ.ΒΙ.]

Ποιητικές συλλογές:
«Η Περσεφόνη των γυρισμών», εκδ. Δωδέκατη ώρα, Αθήνα, 1974
«Οι κόνδορες και το αντιπρανές», περιοδ. Πόρφυρας, Κέρκυρα, 1982
«Η λάμψη», εκδ. Κείμενα, Αθήνα, 1983
«Βυθός», εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα, 1985
«Ο ληξίαρχος», εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα, 1989
«Αγαθά παιχνίδια», εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα, 1994
«Νυχτοφιλία», εκδ. Ευθύνη, Αθήνα, 1995
«Υπήρξε» (επιλογή από όλες τις προηγούμενες συλλογές καθώς και από την ανέκδοτη συλλογή «Ο απόπλους»), εκδ. Απόστροφος, Κέρκυρα, 1999
«Μου γνέφουν» (έμμετρα ποιήματα), εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2000
«Ο μεταμφιεσμένος χρόνος» (συλλεκτικό φυλλάδιο εκτός εμπορίου), ιδιωτική έκδοση, 2005
«Θίασος στην εξέδρα», εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2006
«Το άλμπουμ των αποκομμάτων», εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2009

Μελέτες:
«Τα σονέτα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη» (εισαγωγή και επιμέλεια), εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 1998

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Ένοικος - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Επίγραμμα - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Η καταδίκη - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Ξένος - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Φανέρωση - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Χαιρετισμός στην Κέρκυρα - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Ωραίο να ζεις - Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)
• Βιογραφικά - Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982)
• Ενδόκοσμος (Γ. Χρόνος πραγμάτων) - Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982)
• Ο έσχατος - Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982)
• Πάροικος - Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982)
• Passato la fiesta - Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982)
• αναίτια - Η λάμψη (1983)
• απειλή - Η λάμψη (1983)
• αυτοσύσταση - Η λάμψη (1983)
• αφύπνιση - Η λάμψη (1983)
• έκπληξη - Η λάμψη (1983)
• επισκέπτες - Η λάμψη (1983)
• νύχτα - Η λάμψη (1983)
• πρόσφυγες - Η λάμψη (1983)
• ωκεανός - Η λάμψη (1983)
• Είμαι στον τόπο και στο χρόνο... - Βυθός (1985)
• Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή... - Βυθός (1985)
• Κάθε φορά σ' αγγίζω και πεθαίνω... - Βυθός (1985)
• Κι εσύ σα να μου γνέφεις... - Βυθός (1985)
• Λοιπόν ενσώματος εδώ... - Βυθός (1985)
• Ναι, μόνο στη σιωπή σου υπάρχεις... - Βυθός (1985)
• Νιώθω θρυμματισμένος... - Βυθός (1985)
• Πασχίζω ν' αποτραβηχτώ... - Βυθός (1985)
• Τα επίμετρα (I) - Βυθός (1985)
• Τα επίμετρα (II) - Βυθός (1985)
• Το ανάβρυσμα - Βυθός (1985)
• Είναι μακρύς ο δρόμος προς το θαύμα - Ο ληξίαρχος (1989)
• Ερωτηματικά ψυχοσαββάτων - Ο ληξίαρχος (1989)
• Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι - Ο ληξίαρχος (1989)
• Λεπτομέρειες για σπίτια που παλιώνουν - Ο ληξίαρχος (1989)
• Μαρία ή το θαύμα τής βροχής - Ο ληξίαρχος (1989)
• Ο θάνατος των νεκρών - Ο ληξίαρχος (1989)
• Ο καθρέφτης - Ο ληξίαρχος (1989)
• Ο ληξίαρχος - Ο ληξίαρχος (1989)
• Ο περιπατητής τής παραλίας - Ο ληξίαρχος (1989)
• Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά - Ο ληξίαρχος (1989)
• Στις αίθουσες αναμονής - Ο ληξίαρχος (1989)
• Στο τέλος όλα σωπαίνουν... - Ο ληξίαρχος (1989)
• Τα πατητήρια - Ο ληξίαρχος (1989)
• Το κατοικίδιο ζώο μοναξιά - Ο ληξίαρχος (1989)
• Το πηγάδι - Ο ληξίαρχος (1989)
• Τόσο γυμνός... - Ο ληξίαρχος (1989)
• Χειμών δριμύς επέρχεται - Ο ληξίαρχος (1989)
• Εσύ στα βάθη πάντα... - Νυχτοφιλία (1995)
• Κι αν τα κρυμμένα μάς φανερωθούν... - Νυχτοφιλία (1995)
• Μνήμη συνάζω... - Νυχτοφιλία (1995)
• Νύχτωνε κι ήμουν τόσο μοναχός... - Νυχτοφιλία (1995)
• Όπως ο λύκος έτσι κ' η ψυχή... - Νυχτοφιλία (1995)
• Παρατημένα σπίτια συντηρώ... - Νυχτοφιλία (1995)
• Προς τι λοιπόν η θλίψη κι ο καημός; - Νυχτοφιλία (1995)
• Ψυχή μου που αναθρώσκεις στο αχανές... - Νυχτοφιλία (1995)
• Αιτιάσεις - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Αναμονή - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Δύο μονοκονδυλιές (α. Η γριά) - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Δύο μονοκονδυλιές (β. Το συμβάν) - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Έκλεισα τις ρωγμές - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Ερημίτου απόλογος - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Έτσι θα συντηρήσω τη μορφή σου - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Η εκτέλεση - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Η εκφορά - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Η μεταμόρφωση - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Η μεταμόρφωση - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Η πηγή - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Θαυματουργίες - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Ο ποιητής και το ποίημα (δοκίμιο) - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Τρία ενύπνια (β. Η βάρκα) - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Τρία ενύπνια (γ. Το φαγκότο) - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Ψυχογένεια II - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Adagio - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Côte d'Azur - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Drachenfels - Υπήρξε (συγκεντρωτική έκδοση, 1999)
• Αυτοχειρία - Μου γνέφουν (2000)
• Εξάρχεια - Μου γνέφουν (2000)
• Ταρατατάμ ή το ξόρκι - Μου γνέφουν (2000)
• Σαν ν' αναδύθηκε απ' τα χαμομήλια... - Θίασος στην εξέδρα (2006)
• Δουλτσινέα - Το άλμπουμ των αποκομμάτων (2009)
• Η απρόσμενη - Το άλμπουμ των αποκομμάτων (2009)

Περισσότερα ποιήματα του Ορέστη Αλεξάκη θα βρείτε στο ιστολόγιο Ορέστης Αλεξάκης και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[Επιστροφή στο ευρετήριο ελληνικής ποίησης]

[wings]

Ορέστης Αλεξάκης, Δουλτσινέα
 
Έρχομαι από τα βάθη των καιρών
απ' τους βυθούς ενός χαμένου κόσμου
ματαιωμένος εξερευνητής
ιππότης νικητής
ανεμομύλων
 
'Έρχομαι
σέρνοντας τα πολύχρωμα κουρέλια μου
φορώντας
τα επινικελωμένα μου παράσημα
και πάνω στο κεφάλι μου
—κορώνα
και δόξα των ονείρων της ζωής μου—
την άχρηστη λεκάνη του μπαρμπέρη
 
'Έρχομαι τσακισμένος οδοιπόρος
γονυπετής μπροστά στο θαύμα της αγάπης σου
φώτισε με το βλέμμα σου τα σκοτεινά τοπία μου
ρίξε τα χέρια σου γεφύρια στο αχανές μου
βοήθησέ με πάλι να υψωθώ
μέσ' απ' τη δίψα των ψυχών
και το πανάρχαιο ρίγος των σωμάτων

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Εντευκτήριο, τεύχος 66 (Σεπτέμβριος 2004)

[wings]

Σαν να αναδύθηκε απ' τα χαμομήλια.
                                             κορίτσι δώδεκα χρόνων
λευκοντυμένο. Κρατάει ένα ματσάκι μαργαρίτες και τρέχει γελαστό να μου το δώσει.
  - Είσαι ο πατέρας μου, μου λέει. Στον άλλο. Τον μακρινό κι ευλογημένο κόσμο. Όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν.

     Χρόνια σε περιμένω πέρα εκεί.
     Χαίρομαι που μαθαίνω πως πλησιάζεις.

Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)

[banned]

To perizitito δεν είναι καλά ενημερωμένο. Ο Ορέστης Αλεξάκης ζει εδώ και αρκετά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με περιοδικές επισκέψεις στην Κέρκυρα.

[wings]

Το ξέρω, Τόλη μου. Προτίμησα, ωστόσο, να χρησιμοποιήσω αυτό το βιογραφικό γιατί ήταν λιτό και απέριττο, όπως ταιριάζει στον Ορέστη Αλεξάκη και δεν έκανα καμία αλλαγή ή προσθήκη για να μπορώ να παραθέσω την πηγή.

Πολύ καλά κάνεις και το αναφέρεις. Είναι χαρά και τιμή μας που ο Ορέστης Αλεξάκης ζει εδώ και αρκετά χρόνια στην πόλη μας.

[banned]

Ε, ναι. Αισθάνθηκε ξαφνικά μιαν ακαταμάχητη έλξη για την πόλη μας και είμαι απολύτως βέβαιος ότι εδώ βρήκε την ευτυχία. 

[lionpsyche]

Κι εγώ θα χαιρόμουν αν πλησίαζε το κοριτσάκι ή στην προκειμένη περίπτωση, το αγοράκι, το πριγκιπόπουλο, εκείνο με τα συναισθήματα να ξεχειλίζουν και να τον κάνουν να λαμποκοπά. Πολύ χαρούμενο το ποίημα!

[banned]

Δεν θέλω να σε απογοητεύσω, καλό μου λιονταράκι, αλλά η εκστατική εικόνα στο ποίημα του Ορέστη είναι ένα όραμα θανάτου.

[wings]

Ορέστης Αλεξάκης, Η απρόσμενη

Όμως
ποια να 'σαι Εσύ που αιφνιδιάζεις
—με τόση λάμψη τόση μουσική—
το σκυθρωπό βασίλειο της σιωπής μου;
Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνου
σ' αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα όπου
χρόνια και χρόνια τώρα συντηρώ
τις λιγοστές αναιμικές μου μνήμες;
Μ' αυτή την εκτυφλωτική ομορφιά; Μ' αυτή
την εκκωφαντική σου παρουσία;
Τι ανακαλεί το βλέμμα σου στη μνήμη;
Κι αυτό το αστραφτερό χαμόγελό σου
—σαν άξαφνη αστραπή σε μαύρο φόντο—
ποιο ανέφικτο υπαινίσσεται και ποιες
ακτές πέραν του χρόνου προφητεύει;

Στο φρύδι του γκρεμού με καρτερείς
και με χαμόγελο ήρεμο μου γνέφεις
ανύπαρκτα φτερά να εμπιστευθώ
παγιδευμένες πτήσεις να τολμήσω

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Εντευκτήριο, τεύχος 66 (Σεπτέμβριος 2004)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/xkKbk7fPP6g" target="_blank">http://www.youtube.com/v/xkKbk7fPP6g</a>

Χρήστος Θηβαίος, Με λένε αέρα (δίσκος: Μόνο νερό στη ρίζα (2003)

Ορέστης Αλεξάκης, αυτοσύσταση
 
Με λένε Ορέστη - μα στη λέξη
μη σταθείς

παρακαλώ προσπάθησε
πίσω απ' τη λέξη
να δεις τη νύχτα του χιονιού
- και του αγριμιού
το μάταιο μες στην ερημιά
ν' ακούσεις κλάμα

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983)

[wings]

Ορέστης Αλεξάκης, Η καταδίκη
 
Κατηγορούμενε

Το δικαστήριο σε καταδικάζει

Ρύπανες το άσπρο ατλάζι των νησιών
Τη δροσερή πανίδα των κοιλάδων
Τα ταχύπλοα ιστία των ανέμων
Τους μενεξέδες των επιταφίων
Της αυγής τα σήμαντρα στην αυλή του Πάσχα
Το ρόδι, το κυδώνι και το μοσχολίβανο

Σκότωσες τα δεκαπενταετή χαμόγελα της Άνοιξης
Φύτεψες το μαχαίρι σου στα στήθη των πηγών
Θόλωσες το χιόνι των παρθένων και τις λεμονιές των νυμφών
Πυρπόλησες την εναέρια γέφυρα των χελιδονιών

Γκρέμισες όλους τους μικρούς φράχτες των πρωινών πουλιών
Σώριασες την πολύχρωμη πόρτα του αδέξιου έρωτα
Έσπασες όλα τα εύηχα κρύσταλλα όλα τα εύθραυστα δάκρυα
Σάρωσες τα χρυσά διάττοντα αστέρια
Των παιδικών παραμυθιών  Πρόδωσες τα νερά
Τα κρίνα και τα κάνιστρα  Υπονόμευσες
Τους κήπους της αστροφεγγιάς και τους άυλους φάρους
Των υγρών μελανών σπηλαίων της νύχτας

Καταδικάζεσαι στους αιώνες των νεκρών φεγγαριών
Να περιφέρεσαι γυμνός στην ερημιά της Πομπηίας
Μέσα στην κρύα φωτιά να κρυώνεις
Μες στο ξερό νερό να διψάς
Μες στα φαντάσματα του έρωτα να μονάζεις

Ίσκιος στην ερημιά των στερεωμάτων
Χωρίς απόκριση
Χωρίς συγκομιδή

Από τη συλλογή Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/bnAvcGyy2u8" target="_blank">http://www.youtube.com/v/bnAvcGyy2u8</a>

Θάνος Μικρούτσικος & Κώστας Λαχάς, Ο τυμβωρύχος
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος - δίσκος: Στου αιώνα την παράγκα (1996))

Ορέστης Αλεξάκης, έκπληξη
 
Κ' έτσι, ακουμπώντας στο προσκέφαλό σου
στης ρέμβης σου το λίκνισμα αφημένος
μπήκα μέσα στο ίδιο τ' όνειρό σου
είδα το φως σου
κι ό,τι
μέσα στο φως σου ανθίζει

τη φοβερή απροσδόκητη ομορφιά σου
την κλειδωμένη ερμητικά στο σώμα

– σαν καταθαμπωμένος τυμβωρύχος

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983)

[wings]

Le Printemps, Giverny by Claude Monet , 1900, private collection
Πηγή: http://www.intermonet.com/oeuvre/giverny.htm

Ορέστης Αλεξάκης, Ωραίο να ζεις
 
Ωραίο να ζεις μέσα στην Άνοιξη
Στο φως και των χρωμάτων τη σπατάλη
Στων αρωμάτων τη χλιδή
Στη λάμψη και τη φαντασμαγορία

Ωραίο να ζεις σαν τα λουλούδια που αναβλύζουν
Σαν τα πουλιά που ιχνηλατούν
Σαν τα σκουλήκια που ζητούν τον προορισμό τους

Ωραίο να ζεις ξαλαφρωμένος τ' ουρανού το βάρος
Ωραίο να ζεις απολησμονημένος
Ωραίο να ζεις τρυγώντας γήινες ώρες
Ωραίο να ζεις αντίπερα των άστρων

Ωραίο να ζεις πλησιάζοντας τις βρύσες
Ωραίο να ζεις ακούγοντας τις φλέβες
Ωραίο να ζεις με το ένα μόνο πρόσωπό σου
Ξεχνώντας το άλλο στο δικό του κόσμο

Ωραίο να ξέρεις - κι όμως να σωπαίνεις

Ν' απλώνεις ρίζες - κι όμως να βυθίζεσαι

Από τη συλλογή Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/DlgayHzCGWc" target="_blank">http://www.youtube.com/v/DlgayHzCGWc</a>

Ξένος εδώ (καθιστικό παραδοσιακό ανατολικής Μακεδονίας με την Ξανθίππη Καραθανάση)

Ορέστης Αλεξάκης, Ξένος

                                             μνήμη Αλέξη Τραϊανού
 
Κι άξαφνα πρόβαλε στα μάτια μου απροσδόκητος
Ξένος - σαν άλλου ανέμου κι άλλου τόπου
Κουλουριασμένος στο σκοτάδι του, θανάσιμα
Τραυματισμένος, αμετάπειστα απερχόμενος

Στ' άδυτα βάθη του οι σημαίες μεσίστιες
Τ' αγάλματά του σιωπηλά και τα μαντεία
Χωρίς φωτιά και τρίποδα και λάλον ύδωρ

Έρημος σαν εξόριστος θεός    Οδοιπορούσε
Διασχίζοντας τοπία γυμνά, πόλεις νεκρές, ακτές
Στην καταχνιά και το άλυτο μυστήριο βυθισμένες

Σταυρούς κι αποκαΐδια μελετούσε
Μνήματα κι ενθυμήματα νεκρών
Καπνό και σκόνη προπορευομένων

Αρνιόταν να συγκατανεύσει, αρνιόταν
Μ' όλη τη δύναμη του στήθους του ν' αποδεχτεί
Να δώσει τ' όνομά του, να συναριθμήσει
Τον εαυτό του ανάμεσα στ' ανεξιχνίαστα πράγματα

Αρνιόταν να συμπράξει δίχως όλα
Τα φώτα του αναμμένα, δίχως όλα
Τα μάτια του ανοιχτά – τα μέσα κι έξω

Δεν έστεργε τα ημίφωτα, τις σκιάσεις
Τα διφορούμενα σημάδια, τα εκμαγεία

Ζητούσε φως και σάρκα, λόγο και άρτο
Γνώση και γνώμη, στάχυ και σταφύλι
Το όρος Θαβώρ, τα ιμάτια σαν το χιόνι
Φωνή εκ του βάθους
Άρμα
Ελευθερία

Ξένος - σαν άλλου ανέμου κι άλλης φλόγας
Πανέρημος – χωρίς κοχύλι κι άστρο
Κάποτε σκέπασε τα μέσα του πηγάδι
Και φόρεσε ήρεμος το αθέατο πρόσωπό του

Από τη συλλογή Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/KpVglYk1UNo" target="_blank">http://www.youtube.com/v/KpVglYk1UNo</a>

Γιώργος Θέμελης & Σταύρος Κουγιουμτζής, Αυτός που θα φανερωθεί
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Ηλιοσκόπιο (1973))

Ορέστης Αλεξάκης, Φανέρωση

Φανερώθηκες στη νύχτα μου μ' όλα τα φώτα σου
Τίναξες στο σκοτάδι μου τ' άσπρα σου κρίνα
Μου 'δωσες φως και υπόσταση, τόπο και χρόνο
Σου χρωστώ που αναδύθηκα μέσα στα πράγματα

Σήκωσες τη βαριά κουρτίνα, φωταγώγησες
Πρωτόφαντες του ασύλληπτου εκδοχές
Διαστάσεις, περιγράμματα, μορφές τού αγνώστου

Ήμουν η προβληματική σκιά, έγινα ο πάσχων άνθρωπος
Ήμουν το ασώματο κορμί, έγινα πνεύμα ενσώματο
Σου χρωστώ που κατοίκησα τους γήινους χώρους

Σου χρωστώ την κατάκτηση των αισθήσεών μου
Τη φωνή των χωμάτων, τον ποδηγέτη μου ήλιο
Το πηγάδι, το φεγγάρι, το τραπεζομάντιλο
Το ψωμί, το κυπαρίσσι, το σπιτίσιο αστέρι

Σου χρωστώ που χάνεσαι στην απεραντοσύνη
Σαν το φτερό που στάζει φως, σαν το μαντίλι
Του χωρισμού, σαν το πικρό τραγούδι - και που
Επιστρέφεις την αυγή κομίζοντας ένα λαμπρό
Κοχύλι, ένα θαλασσινό πουλί, ένα ανθισμένο φύκι
Ένα κοράλλι από θαμπούς βυθούς, ένα πεφτάστρι

Σου χρωστώ τα θαύματα του καθ' ημέραν βίου
Σου χρωστώ τα θαύματα με το υλικό τους βάρος
Σου χρωστώ την έξωθεν καλή μαρτυρία τού κόσμου

Σου χρωστώ την ενσάρκωση και τη διδασκαλία
Την προσευχή και τη φανέρωση
Της προδοσίας τ' αργύρια, το λινό σεντόνι
Τη μαύρη βούλα τού αίματος στο έναστρο στήθος

Σου χρωστώ που γεύτηκα το μέλι και το ξύδι
Σου χρωστώ που δέχτηκα τη ζωή χωρίς απόκριση
Σου χρωστώ που καθίδρυσα τη συντέλειά μου στ' άστρα
Σου χρωστώ που καταθέτω ταπεινά τη γραφίδα μου

Σου χρωστώ που επιστρέφω με γαλήνη στον ίσκιο μου

Από τη συλλογή Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)