Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ



Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες από το 1963 μέχρι το 1968. Εκεί έγραψε, το 1965-66, το πρώτο θεατρικό του έργο, «Η τιμή της ανταρσίας στην μαύρη αγορά», το οποίο ανέβασε ο Patrice Chereau, το 1968, στο Theatre de la Commune d’ Aubervilliers, στο Παρίσι. Το 1978 εκδόθηκε το «Πεθαίνω σαν χώρα», το πρώτο του πεζογράφημα και το 1980 η ποιητική ενότητα «Κατάλογοι 1-4». Μετέφρασε έργα των J. Genet,  M. Blanchot, G. Bataille, Nerval, Balzac, W. Gombrowicz, B. – M. Koltes, T. Williams, Moliere, Shakespeare, M. Duras, Courteline, S. Beckett,  Ευριπίδη και Αισχύλου.

[Πηγή για το βιογραφικό: Ακτίς Αελίου - πηγή για τη φωτογραφία: Συνεντεύξεις και ατάκες...]

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Κατάλογοι. 1 (Α, πότε θα σταματήσει αυτό το λαχάνιασμα...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 1 (Άγιοι των αναπότρεπτων αμβλώσεων...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 2 (Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 2 (Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 3 (Μια άλλη νύχτα...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 3 (Το αίμα είναι ο προορισμός της γαλήνης...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 4 (Άκουσε τη φωνή σου...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 4 (Το ποίημα...) - Κατάλογοι 1 - 4 (1980)
• Κατάλογοι. 5 (Έπασχε από άνθρωπο...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 5 (Θα πάντα εκεί...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 5 (Πάσχει από άνθρωπο...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 6 (Είμαι δικός σου...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 6 (Ποθάλωση...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 7 (Αρχαίο γένος των ρούχων...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 7 (Και σωπαίνουν τα ρούχα...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 8 (Δεν γύρισαν την πλάτη τους να φύγουν...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 8 (Ξημέρωνε πάλι δηλητήρια...) - Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)
• Κατάλογοι. 9 (Βουνά ατέρμονα το χρώμα τους...) - Κατάλογοι 9, Οι ορισμοί (1994)
• Κατάλογοι. 9 (Και πώς ορίζεται το πούπουλο...) - Κατάλογοι 9, Οι ορισμοί (1994)
• Παρουσίαση - περιοδικό «περίπλους», τεύχος 3 (1984)
• Αν πλησιάσεις τα παιδιά - περιοδικό «Μανδραγόρας», τεύχος 16-17 (1997)

Περισσότερα ποιήματα του Δημήτρη Δημητριάδη θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.

Στο Translatum έχουν δημοσιευτεί και πεζογραφήματα του Δημήτρη Δημητριάδη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Παρουσίαση

Ετών εικοσιεννιά.
Απόκληρος.
Μόνιμος ταξιδιώτης της φαντασίας
μονίμως ιχνηλάτης
ένθερμος εραστής της αμφισβήτησης
κι επιμελέστατα διαμελισμένος.
Κυρίες και κύριοι
Χαίρετε.

Δημοσιευμένο στο περιοδικό περίπλους, τεύχος 3 (φθινόπωρο 1984)

Πηγή: http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Periplous/3/6.html

[spiros]

Βαράει staccato και χωρίς έλεος....
όμορφα.

[wings]

Ναι. Είναι πολύ ενδιαφέρων ποιητής εκτός από σπουδαίος πεζογράφος. Θα δεις τις επόμενες μέρες τι εννοώ. :-)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 1 (απόσπασμα)

Άγιοι των αναπότρεπτων αμβλώσεων,
Άγιοι των βεβηλώσεων της δημιουργίας,
Μάρτυρες των πνιγμών, των στερήσεων και των κατατρεγμών ακατάπαυστα,
Μαρτυρολόγιο των εγκλωβισμένων,
αυτών που ανασαίνουν με το στόμα τους μέσα στο ίδιο τους το στόμα,
αυτών που κλαίνε άσαρκοι και οστεοφρυγμένοι
γερά κρατώντας το αέρινο λουρί της διφυλίας
που κάνει να κοιτάζονται τα μάτια τους
σαν αντιμέτωποι εχθροί έξω απ' το κρανίο.
Μαρτυρολόγιο αυτών
που είδαν ζωντανοί το μέσα μέρος του κορμιού τους, που
ένιωσαν τον κόσμον όλο να γίνεται βόλι
και να τινάζει τα μυαλά τους στον αέρα, αυτών
που πόθησαν τον πόθο πέρα απ' την αντοχή του πόθου τους
και πέρασαν στο θάνατο με προσευχές για την αθανασία των σωμάτων
που πόθος του πόθου κανείς δεν μπορεί να τα χαρεί σα σώματα στη θέρμη,
αυτών που έζησαν τη ζωή τους κυριολεκτώντας με το αίμα τους.
Αίμα των ανθρώπων που εξοντώθηκαν μιλώντας με το αίμα τους.
Αίμα όλων εκείνων που βρήκαν τη λατρεία μες στο αίμα τους και χάθηκαν.
Οι Ιεροί Κατάλογοι ανθρώπινων άρθρων ως τη συντέλεια της ιεροσυλίας
κι ως την επαναφορά του άλλου βλέμματος που θα ξαναπλάσει τα άγια ερείπια.
Η Εκκλησία των νέων εξευτελισμένων.
Η Εκκλησία των νέων απορφανισμένων που πεθαίνουν χωρίς απογόνους.
Η Εκκλησία των νέων δολοφόνων
που θα κυκλοφορούν ντυμένοι
τις άδειες φλέβες των αναρίθμητων θυμάτων τους.
Η Εκκλησία των νέων εκδικητών
που θα δικαιώνονται με την πυρπόληση του σύμπαντος,
λουσμένοι στη γόνιμη τέφρα του,
μ' ένα όνειρο σαν καταρράκτη στα μάτια.
Η Εκκλησία των απύθμενων σφαγιαστών,
αυτών που έχουν εκτίσει όλες τις ποινές
και έχουν γαζωθεί από όλες τις εκτελέσεις και έχουν ζήσει
όλους τους θανάτους, η Εκκλησία των κυκλώπειων εκσκαφέων
με την ανεξάληπτη ανιδιοτέλεια από γεννησιμιού, τα αβυσσαλέα πάθη,
τους άνομους πόθους και τα φεγγερά μάτια που χαράζουν σαν αιώνες.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/MJAv9Yo8amA" target="_blank">http://www.youtube.com/v/MJAv9Yo8amA</a>

Γιώργος Καζαντζής & Γιάννης Τσατσόπουλος, Μυστικό
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / δίσκος: Μπάρκο ψυχής (1999))

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 1 (απόσπασμα)

Α, πότε θα σταματήσει αυτό το λαχάνιασμα,
το ατέλειωτο πέρασμα ατέλειωτων συνόρων, πότε θα τελεστεί
το άγγιγμα της ακάθεκτης ροής του λόγου,
να μην κρύβεσαι πίσω απ' την καρδιά σου,
να μην κλειδώνεσαι έξω απ' την πόρτα σου, να μην αποφεύγεις
τη θέρμη της άλικης ουσίας σου, να παραδίνεσαι, να δέχεσαι,
να δέχεσαι να πεθάνεις από την πείνα χορτασμένος κι αχόρταγος
από την καταβύθιση στο στόμα της πείνας σου,
φορώντας χωρίς ντροπή τους ιλίγγους σου, δείχνοντας τα ματωμένα χέρια
από αλογάριαστα εγκλήματα τελειωμένα μέσα στο ενδοκρανιακό αλώνι,
πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;
Πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;

Ο άνθρωπος είναι το κλείσιμο του κύκλου του ανθρώπου.
Δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι. Η ζωή,
έλεγε εκείνος ο ανώνυμος που είχε γυρίσει απ' όλες τις εκστρατείες,
δε μας αφήνει να φτάσουμε η ζωή αυτό που ξεκινάμε.
Το φτάνουμε έξω από τη ζωή. Κι αυτό είναι η ζωή.
Γιατί η ζωή είναι παράλειψη.
Ο άνθρωπος αρχίζει πέρα από τη ζωή και πέρα από το θάνατο.
Κι αυτό είναι ο άνθρωπος. Γιατί ο άνθρωπος είναι παράλειψη.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου.
Πρέπει να συντριβεί ανηλεώς. Το έλεος ας επακολουθήσει.
Ας πρώτα όμως συντριβεί ανηλεώς.
Πρέπει ο άνθρωπος να χάσει,
να δει τον εαυτό του να ρίχνει τα ζάρια
και να πιάνει περισσότερα ο άλλος,
ο άλλος να πιάνει περισσότερα,
και τότε να σηκωθεί
και να τα δώσει όλα και να μείνει
μόνο με τα κόκαλά του, μόνο με τα κόκαλά του,
μόνο με τα κόκαλά του,
και να ξανακουμπήσει το άδειο χέρι του στο χώμα
και να ξανανιώσει τη δύναμη του χώματος
πιο μεγάλη απ' τη δική του
που δε θα είναι πια δύναμη
αλλά παραδοχή μιας άλλης.
Πρέπει ο άνθρωπος να συντριβεί
και να πεινάσει όσο δεν πείνασε ποτέ
για να διατηρήσει το νέο χορτασμό του
που θα διατηρεί την πείνα του ατόφια.
Γιατί ο άνθρωπος είναι προς συντριβήν
κι αυτό δεν ξεχνιέται.
Όση νιότη κι αν κοσμεί τα κόκαλα.


Μα τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.


Πάθος παράνομο, ντυμένο στα κουρέλια, τα πόδια ανήμπορα να τρέξουν άλλο,
όλο το σώμα πληγωμένο από τ' αγκάθια,
τα χέρια εξουσιασμένα απ' το πείσμα των νεύρων και των κλειδώσεων,
πάθος λαχανιασμένο, μελανιασμένο,
αναζητώντας κρυψώνες μέσα στα φτερά των εντόμων,
μέσα στις κοιλιές των ερπετών,
στα δαιδαλώδη πετάγματα των πουλιών, στις μυθικές αποδημίες τους,
μες στους καρπούς και μέσα στους κορμούς,
στη σιωπή του χόρτου, στην απόκοσμη απομόνωση της ρίζας,
πάθος που χαράζει τη γραμμή του για ν' αφήνει το σημάδι του
και τα 'χει όλα εναντίον του και είναι εναντίον όλων
και λέει τ' όνομά του και πνίγεται μες στ' όνομά του και δεν υποχωρεί
και φτάνει ως εκεί που φτάνει το τέλος εκείνου που το κυνηγάει,
για ν' αρχίσει από κει τη δική του ζωή,
ζωή μιας άλλης ζωής που τίποτε δεν κυνηγάει.

Το πάθος που,
όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,
παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.
Από σήμερα,
ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,
είναι ζωή.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους
γιατί το λάθος είναι ο διωγμός
κι ο διωγμός η κατεύθυνση του ανθρώπου.
Κανείς δε θα γλιτώσει απ' την κατεύθυνση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου
κι αυτό δεν έχει παρηγοριά. Καθετί που έρχεται,
δε φέρνει την παρηγοριά, φέρνει την κατεύθυνση του ανθρώπου,
και ο άνθρωπος δε θα γλιτώσει ποτέ απ' τον άνθρωπο.
Γιατί ο άνθρωπος είναι το λάθος του ανθρώπου.
Όποιος επιχειρήσει να βγει απ΄το λάθος,
θα εισχωρήσει βαθύτερα μέσα στο λάθος,
κι όποιος επιχειρήσει να διώξει το λάθος,
θα διώξει τον άνθρωπο εισχωρώντας βαθύτερα μέσα στον άνθρωπο.
Γιατί όποιος επιχειρήσει να βγει απ' το λάθος,
θα διώξει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου,
μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από πλανήτη σε πλανήτη.

Δάση του ανθρώπινου μυαλού πριν γίνετε μαύρη πέτρα,
εξιστορήστε τώρα εσείς
τη στάχτη του πάθους
που δέχτηκε την απαγόρευση σε μια αυτογνωσία.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 3 (απόσπασμα)

Μια άλλη νύχτα.
Πάλι χόρτα.
Ένα ξέφρενο κυνηγητό, άγρια χτυπήματα στα κέντρα του σώματος,
χωρίς λόγο, θανάσιμα ίσως, ο άνθρωπος σαν άνθρωπος,
πιστός στον άνθρωπο,
χτυπήματα ανθρωπώδη, ανθρωπώδεις κλωτσιές, ανθρωπώδεις νυχιές.
Όλα στον άνθρωπο είναι ανθρωπώδη, ο άνθρωπος είναι ανθρωπώδης.
Ο άνθρωπος και τίποτε άλλο.
Ο άνθρωπος είναι η δικαιοσύνη του θεού.
Η πρώτη νύχτα. Το μυαλό
δεν μπορεί ακόμα να πιάσει τις δύο άκρες της κλωστής που κεραυνώνεται,
η άλλη νύχτα όμως είναι μέσα στην πρώτη νύχτα,
τα ίδια δέντρα, η ίδια ησυχία μες στα μεγάλα σκοτεινά δέντρα,
η ίδια λαγνεία, η έλξη,
το αίμα είναι πάντα εκεί, το πάντα αίμα,
ένα αφάνταστο μετάξι αρωματισμένο, κατεβαίνει χρυσοκόκκινο
μέσα από τη σμίλη της ψυχής του ουρανού των αντανακλάσεων,
λικνίζεται γύρω απ' τα μικρά σώματα με την άγνοια του σπέρματος,
με την άγνοια της σφαγιαστικής αιχμής του σπέρματος,
γυναίκες που είναι η ζωή,
γυναίκες που η ζωή χωρίς αυτές αφαιρείται,
μέσα στο αφάνταστο μετάξι που λικνίζεται κατεβαίνοντας αρωματισμένο,
μέσα στη δροσιά της θάλασσας των δέντρων,
στη μυρωδιά του τριμμένου χόρτου,
στο ίδιο χόρτο επάνω η μία άκρη, στο ίδιο χόρτο και η άλλη
της κλωστής που πάει να σπάσει κεραυνωμένη,
σώματα μικρά με την άγνοια της σημασίας του χρυσοκόκκινου λικνίσματος,
γυναίκες
που δε θα πεθάνουν ποτέ αλλά που αυτές θα πεθάνουν
για να διαψευστεί η πανάρχαια πίστη.
Οι γυναίκες.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 3 (απόσπασμα)

Το αίμα είναι ο προορισμός τής γαλήνης,
το αίμα είναι ο ανθρωπώδης προορισμός.
Η γαλήνη δεν είναι ανθρωπώδης.
Το κεφάλι συντρίβεται στα πλακάκια, το σπέρμα βγαίνει σα δέσμη από ξυράφια
και κόβει τη σάρκα εκεί που πονά περισσότερο,
πολύ μέσα, στο πολύ τού μέσα, στο πιο πολύ.
Η ανθρωπώδης απειλή, τα άγουρα ρόδια, γιατί το κακό είναι ανθρωπώδες,
γιατί τίποτα πιο πάνω από τον άνθρωπο,
γιατί ο άνθρωπος είναι η ανθρωπωδία του άλλου ανθρώπου
και απ' αυτό δεν υπάρχει γλιτωμός.
Το ταξίδι συνεχίζεται με αλλεπάλληλες σφαγές.
Οι στάσεις εν είδει τιμωρίας.
Το ανθρωπώδες σκυφτό, βουβό και ανήμπορο,
μονάχο σαν το έγκλημά του, μονάχο σαν τις προφάσεις του,
σαν τις προθέσεις του, σαν τις ορμές και τα τινάγματά του,
μονάχο το ανθρωπώδες σαν ανθρωπώδες,
υπάκουο, αντιστρεψόδικο, βαθύτατα αφουγκραστικό και παθομανές
το πολύχορδο
το ασθενικό το ιόπληκτο το ανάποδο
το αιωνίως ανάποδο,
το ανθρωπώδες δονούμενο από το άλλο ύψος
από το ύψος του άλλου
προσκυνώντας το, εικονίζοντάς το, τον καπνό του προσφέροντας,
μέσα στην αδιάλειπτη αποκάλυψη του λάθους και της αποτυχίας,
υποταγμένο, δεμένο, οχιάζοντας ποτέ και ναιόμενο αέναα,
κρεμασμένο από το μεσαίο δέντρο του κήπου
και τα παιδιά από κάτω με καλάμια να το κεντρίζουν
χαράζοντας στη φτέρνα του τα ανομήματά του σαν κραυγές μετανοούντων,
ματώνοντας την εφησυχασμένη σάρκα του, σαρκάζοντας τους σπασμούς του,
αδειάζοντας το αίμα του μέχρι κάτω στα χόρτα και στα λουλούδια,
πίνοντας το χώμα το αίμα του, με τις φωνές των παιδιών
που χαλάνε τον κόσμο,
τα καλάμια μέσα στα αίματα, το ανθρωπώδες μετέωρο σαν ανθρωπώδες
και το αίμα του σαν κρεμάλα,
το κάλεσμα μέσα από τα χόρτα και το αίμα σαν προορισμός της γαλήνης,
η λαγνεία μέσα από τα χόρτα,
το ανθρωπώδες μονάχο, σαν το αίμα του, σαν τον προορισμό του.
Γιατί το ανθρωπώδες δεν έχει γαλήνη. Το ανθρωπώδες
είναι ο προορισμός του ανθρώπου
και η γαλήνη ο προορισμός του αίματος.
Δεν υπάρχει γλιτωμός απ' αυτό.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 4 (απόσπασμα)

...

Το ποίημα.
Το ποίημα μια μπόχα, αλλά το ποίημα, μια απέραντη μπόχα που καίει σπαρτά,
το ποίημα μοναχό του ξεσφίγγει τα μέλη, μέσα στην κρινολίβωση των υγρών,
μέσα στην αχελάτωση των μυών, μέσα στον οστεανισμό των παλμών,
μέσα στη φριχώλαση των δαχτύλων, το ποίημα, μέσα στην πρώκτωση των γλωσσών,
μέσα στη μουναίρεση των συνθημάτων και των εξαγγελιών, μέσα
στην τριχελάτωση των προβλέψεων και των αξιωμάτων, εκεί, το σώμα
σφαγμένο απ' τα σεντόνια και συλημένο απ' τη σιχασιά του,
με την αποφορά να σαπίζει μέσα στο μαξιλάρι
και την καρδιά πεταμένη κάτω από την αναρίθμητη κλωτσιά,
κανένα χέρι, καμιά φωνή, η λευκή σιωπή των τοίχων,
η πορώδης ανάσα των επίπλων,
εκεί, το ποίημα, μοναχό του.

ΤΟ ΦΩΣ αρχίζει πολύ χαμηλά.
Το φως αναθρώσκει από πολύ χαμηλά
και τίποτα δεν φτάνει πιο ψηλά απ' το φως.
Όποιος θέλει το φως, ας πάει εκεί που φτάνει το φως,
και κανείς δεν φτάνει πιο ψηλά από κείνον που φτάνει το φως.
Όποιος θέλει το φως, ας πάει εκεί που φτάνει το φως,
και κανείς δεν φτάνει πιο χαμηλά από κείνον που φτάνει στο φως.
Τόσο χαμηλά δε φτάνουμε ποτέ,
γιατί το φως αρχίζει πιο πάνω απ' όλα,
και τόσο ψηλά δε φτάνουμε ποτέ, γιατί το φως αρχίζει πιο κάτω απ' όλα.
Όποιος θέλει το φως, ας ξεχάσει το φως,
ας κλείσει τα μάτια κι ας το ξεχάσει,
ας γυρίσει τα μάτια ανάποδα κι ας κοιτάξει τα άκρα του,
γιατί αυτά είναι το φως.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 4 (απόσπασμα)

...

Άκουσε τη φωνή σου
και κραύγασε
     κραύγασε
     κραύγασε
από τον ήχο της φωνής σου,
γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομερό
από ολόκληρο τον ήχο του μυαλού,
από ένα μυαλό που ακούει
ολόκληρο τον ήχο του μυαλού,
μέχρι το τέλος,
μέχρι εκεί που τελειώνει το μυαλό
έχοντάς τα αφήσει όλα πίσω
και μην έχοντας να προχωρήσει άλλο.
Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομερό απ' αυτό.
Γιατί αυτό είναι το γκρεμιόλβιο, το ωλιάχτιο, το τρισευμόλπιο,
κι αυτό είν' όλο.
Υπάρχει ανάμεσα στους εδώ και προς τα εκεί,
και θέλει μα δε μπορεί,
μα θέλει και στέκεται,
μα μπορεί επειδή στέκεται εκεί,
το μυαλό σαν άδειο σώμα, σαν παγωμένα δόντια,
στέκεται,
ανάμεσα στους εδώ και στους εκεί,
η συντριβή του μυαλού, το τραυλισμένο σώμα.
Ανασηκώνεται και ξαναπέφτει,
ριζόσχημο χώρισμα, αιμοδιψές κενό,
ακούει τη φωνή του
και κραυγάζει
     κραυγάζει
     κραυγάζει
από τον ήχο της φωνής του,
γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομερό
από ολόκληρο τον ήχο του σώματος,
από ένα σώμα που ακούει
ολόκληρο τον ήχο του σώματος,
μέχρι εκεί που τελειώνει το σώμα.
Γιατί εκεί μιλούν αυτοί που δε συνομιλούν ποτέ αλλιώς
κι αυτό περιμένουν,
γιατί σ' αυτό συνομιλούν,
κι αυτό είν' όλο.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομερό απ' αυτό,
μετά απ' αυτό δεν υπάρχει τίποτε,
έχοντάς τα αφήσει όλα πίσω
και μην έχοντας να προχωρήσει άλλο.
Μέχρι εκεί που τελειώνει το μυαλό.
Μέχρι εκεί που τελειώνει το σώμα.
Μέχρι εκεί που τελειώνει το σώμα.
Μέχρι εκεί που τελειώνει το μυαλό.
Μέχρι εκεί που τελειώνει το σώμα.
Κι αυτό είν' όλο.
Μέχρι εκεί.

...

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 5 - Η Θεά του Τέλους (απόσπασμα)

Έπασχε από άνθρωπο.

Θα μείνει για πάντα εκεί.
Όρθια
με το κεφάλι πίσω. Με το κεφάλι
απροσμέτρητα
ψηλά και πίσω. Τα μάτια παρμένα
απ' τ' άστρα.
Μάτια με μάτια με τ' άστρα.

Δεν ακουμπάει πουθενά. Η ράχη της
στηρίζεται στην ράχη της.
Τα πόδια ανυπόδητα νιώθουν ωμό το χώμα.
Σ' αυτά
μπορεί να βασιστεί
σε ύψος απροσμέτρητο.

Φορά το πιο γυμνό φουστάνι.
Εκείνο που απέφευγε.
Φορούσε όσα την έντυναν. Ολόκληρο
το σώμα βρήκε απεριόριστα το σώμα. Αυτή η άσεμνη
έκθεση των φλεβών της την καθησυχάζει,
η έκρυθμη δήμευση των οστών της,
νιώθει πως έφτασε,
αυτή η αδιάντροπη ρεύση των νεύρων της,
εκεί που πάντα
ένιωθε πως ήθελε να φτάσει. Εκεί που έφτασε.
Θα πάντα εκεί.
Αβλέφαρα κοιτώντας
με μάτια εξόφθαλμα στα μάτια
τα άστρα.
Πανόραση. Δεν έχει
πού αλλού και άλλο τίποτα να φτάσει.

...

Από τη συλλογή Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)

[wings]

Δημήτρης Δημητριάδης, Κατάλογοι. 5 - Η Θεά του Τέλους (απόσπασμα)

...

Θα πάντα εκεί.
Αμετακίνητη. Εγώ το αποφάσισα,
που δεν σκέφτομαι,
που δεν έχω εξήγηση γι' αυτό όπου έφτασα.
Δεν θα με καταλάβετε. Θα έχουν
τελειώσει οι λέξεις αλλ' ακόμα
δεν θα με καταλάβετε. Δεν θέλω
να κλάψετε για μένα, να κλαίτε
από μένα, να λέτε ότι σας συγκίνησα, να μην το λέτε,
ακούστε μόνον ολόκληρη, μέχρι το τέλος μου. Έλεγα
αν δεν μιλήσω δεν θα φτάσω, αν δεν σας συγκινήσω
δεν θα γίνω, αν δεν με νιώσετε εσείς δεν θα σωθώ.
Όχι. Όχι. Κοιτάξτε με τώρα. Εγώ το αποφάσισα.
Είπα  Εδώ θα σταθώ
εδώ  για  πάντα.
Δεν  θα  φύγω.  Έφτασα.
Στραφείτε όλοι προς εμένα  Θα μιλήσω.
Ένιωθα σαν
πεθαμένη ποίηση. Κι ένιωθα
σαν την ποίηση που μαχαιρώνει
αυτόν που δεν μπορεί
να την γεννήσει και μόνη αναγκάστηκα
να γεννηθώ. Στρέψτε όλοι τα μάτια.
Ορασθείτε με. Γίνετε
οι οραστές μου. Ήμουν
η ποίηση που δεν μπορεί να γεννηθεί. Και ωτασθείτε με.
Γίνετε οι ωταστές μου. Και αναγκάστηκα
να γεννηθώ για να μη μείνει από μένα πίσω
τίποτα, και αναγκάστηκα να γεννηθώ
για να μη γίνει από μένα πίσω
τίποτα, και αναγκάστηκα για να βρεθώ εκεί όπου η γέννηση
αυτή θα μ' άφηνε να φτάσω, εκεί όπου
σε ένα μόνον τίποτα αφήνεται να φτάσει όταν αυτό
πια αναγκάζεται
να γεννηθεί. Και δώστε μου τις λέξεις που μου κρύβετε,
ποτέ ποτέ δεν μίλησα,
κρατάτε τις τραχύτερες κρυμμένες,
δεν μίλησα ποτέ δεν μίλησα, εκείνες που χρειάζομαι,
εκείνες με τα δόντια, με τους γάντζους,
τις πιο δύστροπες πιο δύστροφες
που μπήγονται και βγαίνουν με τους πόνους,
τις δύστοκες
δυσάγγιχτες. Μ' αφήσατε τον κόσμο
χωρίς λέξεις. Φαντάστηκα όλες τις λέξεις που δεν είχα,
είμαι οι λέξεις που φαντάστηκα. Τώρα που έφτασα,
σταθείτε μακριά, λύκοι
της μέρας λύκοι
της νύχτας, δεν θα με φτάσετε
εδώ που έφτασα, θα σας τυφλώσω
με το ύψος μου, και θα σας κάψω
μ' όλη την ποίηση που αναγκάστηκα
άγραφη μόνη μου να γεννήσω.
Η αγάπη δεν υπάρχει.

...

Από τη συλλογή Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)

[spiros]

Μου θυμίζει λίγο τεχνικές stream-of-consciousness, καταιγιστικό, χρησιμοποιώντας με τρόπο σχεδόν καταχρηστικό τη δυνατότητα του νεολογίζειν, για να μεταδώσει με μεγαλύτερο σθένος την πραγματικά καταλυτική συναισθηματική κατάσταση που κρύβεται πίσω από αυτό, την οργή, απέναντι στους «λύκους της ημέρας» — «και τους λύκους της νύχτας» θα προσθέσω εγώ (lupi noctis;).

Και το τέλος, απροσδόκητο, επώδυνο, σαν ένα απότομο φρενάρισμα μπροστά στον γκρεμό, ενώ, παρόλ' αυτά, δεν καταφέρνει να σώσει τη ζωή του οδηγού:

«Η αγάπη δεν υπάρχει»

Αυτό στην ουσία ήθελε να κραυγάσει από τον πρώτο στίχο...