Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος



Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Α.Π.Θ. και από το 1958 ως το 1965 ήταν βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. Παράλληλα το 1958 ίδρυσε και άρχισε να διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό «Διαγώνιος», που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις εκδόσεις της Διαγωνίου και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που είχε ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του τον Κάρολο Τσίζεκ και τον Νίκο Νικολαΐδη. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Βιογραφία» στο Θεσσαλονικιώτικο περιοδικό «Μορφές».  

Εργογραφία

Ποιητικές συλλογές:
«Εποχή των ισχνών αγελάδων», εκδ. Κοχλίας, Θεσσαλονίκη, 1950
«Ξένα γόνατα, ποιήματα 1950-1955» Θεσσαλονίκη, 1957
«Ανυπεράσπιστος καημός», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1960
«Ποιήματα 1949-1960», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1962
«Το κορμί και το σαράκι», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1964
«Ποιήματα 1949-1964», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1964
«Προάστια», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1969
«Το κορμί και το μεράκι», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1970
«Ποιήματα 1949-1970», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1974
«Μικρά ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1975
«Ιστορίες του γλυκού νερού», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1980
«Το αιώνιο παράπονο» (ποιήματα & τραγούδια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1981.
«Νέα ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1981 (και σε δεύτερη έκδοση με τίτλο «Νεκρή πιάτσα» (πεζά ποιήματα), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1984))
«Δώδεκα τραγούδια εικονογραφημένα με ξυλογραφίες του Νίκου Νικολαΐδη», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1984
«Ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1986
«Δώδεκα τραγούδια του Ντίνου Χριστιανόπουλου», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1994
«Νεκρή πιάτσα / Νεώτερα ποιήματα (1990-1996)», εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1997
«Το κορμί και το σαράκι / Νεώτερα ποιήματα (1990-1996)», εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1997
«Η πιο βαθιά πληγή», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1998

Μελέτες / Παρουσιάσεις / Δοκίμια:
«Κάρολος Τσίζεκ / Μια παρουσίαση από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και τον Ηλία Πετρόπουλο», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1959
«Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1961
«Έκθεσις βιβλίων περί Θεσσαλονίκης», έκδ. επιτροπής πνευματικών εκδηλώσεων εορτασμού 50ής επετείου από της απελευθερώσεως της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 1962
«Δοκίμια / σειρά πρώτη», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1965
«Στρατής Δούκας» (μελέτη), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1969
«Τα γλυπτά της νεώτερης Θεσσαλονίκης» (έρευνα με τη συνεργασία του Ι.Βλαχόπουλου και φωτογραφίες του Δημήτρη Τσίτου), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1969
«Ο ζωγράφος Γιώργος Παραλής» (εισαγωγή / επιλογή έργων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1971
«Ο ζωγράφος Στέλιος Μαυρομάτης» (εισαγωγή / επιλογή έργων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1971
«Στιχάκια του στρατού» (σημείωμα / ανθολόγηση), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1973
«Τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης (1921-1924)», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1975
«Ο ζωγράφος Κάρολος Τσίζεκ» (εισαγωγή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1976
«Ν. Μουτσόπουλος, Αναμνήσεις [Σχέδια]» (πρόλογος / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1976
«Βασίλειος Λαούρδας, Φιλολογικά δοκίμια» (εισαγωγή / επιλογή κειμένων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1977
«Αποθήκη Α'» (βιβλιοκρισίες), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1978
«Οι μεταφράσεις του ‘Ύμνου εις την Ελευθερίαν’ του Σολωμού», (βιβλιογραφία / πληροφορίες / σχόλια), ανάτυπο από τον τόμο «Αφιέρωμα στον καθηγητή Λίνο Πολίτη», Θεσσαλονίκη, 1978
«Μελχιόρ Φρόμμελ / 34 σχέδια» (πρόλογος / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1979
«Λογοτεχνικά βιβλία και περιοδικά που τυπώθηκαν στη Θεσσαλονίκη (1850-1950) / Πρώτη καταγραφή», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1980
«Ελληνικές εκδόσεις στη Θεσσαλονίκη επί Τουρκοκρατίας (1850-1912) / Πρώτη καταγραφή», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1986
«Ζωγράφοι της Διαγωνίου (εισαγωγή - επιλογή)», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1983
«Ο Αμπεντίν πασάς και ένα ελληνικό ποίημά του», ανάτυπο από τον πρώτο τόμο της επετηρίδας του κέντρου ιστορίας Θεσσαλονίκης «Η Θεσσαλονίκη», Θεσσαλονίκη, 1985
«Διαγώνιος: Τριάντα χρόνια προσφοράς / Έκθεση τευχών και εκδόσεων του περιοδικού Διαγώνιος (1957-1986)», εκδ. Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου, Θεσσαλονίκη, 1986
«Εναντίον / Τρία κείμενα του Γιάννη Σκαρίμπα και του Ντίνου Χριστιανόπουλου», εκδ. Άγρα, Αθήνα, 1986
«Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη / Προτάσεις για τη μελέτη των καλών τεχνών στη Θεσσαλονίκη», ανάτυπο από τον τόμο «1ο Συμπόσιο για την τέχνη του Τελλογλείου Ιδρύματος», Αθήνα, 1986
«Η ποίηση στη Θεσσαλονίκη από το 1913 ως το 1940» (μελέτη / ανθολογία / βιβλιογραφία), ανάτυπο από τον τόμο «Η Θεσσαλονίκη μετά το 1912» του κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 1986
«Εκατό χρόνια λογοτεχνικού περιοδικού στη Θεσσαλονίκη (1889-1989)» (έκθεση λογοτεχνικών περιοδικών Θεσσαλονίκης), Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, 1986
«Φαίδων ο Πολίτης» [ποιήματα (εισαγωγή / επιλογή)], εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1988
«Με τέχνη και με πάθος» (δοκίμια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1989
«Συμπληρώνοντας κενά: Σολωμός / Καβάφης / Καββαδίας / Δούκας / Λαούρδας» (φιλολογικές μελέτες», εκδ. Ρόπτρον, Αθήνα, 1988
«Τα αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων» (μια συζήτηση με τον Περικλή Σφυρίδη», εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1990
«Οι προγραμματισμένοι στο χαμό» (ποιήματα Θεσσαλονικέων ποιητών για την καταστροφή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1990
«Εισαγωγή στα ρεμπέτικα», Θεσσαλονίκη, 1991
«Το επ’ εμοί» (δοκίμια), εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1993
«Εναντίον» (δοκίμια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1993

Πεζογραφήματα:
«Η κάτω βόλτα» (διηγήματα), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1963
«Οι ρεμπέτες του ντουνιά» (μικρά πεζά), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1986

Μεταφράσεις / Διασκευές:
«Εντευκτήριο / Μεταφράσεις ποιημάτων», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1966
«Τρία παραμύθια / Σπουδές λαϊκού λόγου (διασκευές)», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1989
«Το Άγιο Ευαγγέλιο κατά τον Ματθαίο», εκδ. Το Ροδακιό, Αθήνα, 1997

[Πηγή πληροφοριών για το βιογραφικό σημείωμα και την εργογραφία του ποιητή: Ε.ΚΕ.ΒΙ.]

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος / Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
• Ιθάκη / Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
• Μαγδαληνή / Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
• Μαρία η Αιγυπτία / Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
• Στο δρόμο της Δαμασκού / Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
• Βρόχος / Ξένα γόνατα (1954)
• Ρήμαγμα / Ξένα γόνατα (1954)
• Τύψεις / Ξένα γόνατα (1954)
• Το έγκλημα της μοναξιάς / Ξένα γόνατα (1954)
• Εκείνοι που μας παίδεψαν / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Ενός λεπτού σιγή / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Η νύχτα το 'χει απόψε / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Με κατάνυξη / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Όταν σε περιμένω / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Σαββάτο βράδυ / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Τι γυρεύω / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Το αιώνιο παράπονο / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Τσαϊράδα / Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
• Κακόφημη συνοικία / Πεζά ποιήματα (1986)
• Ένας ευήθης μαλώνει τα δέντρα / Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) [1997]
• Τι κέρδισα / Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) [1997]
• Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη... / Μικρά ποιήματα (2004)
• Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι - Ποιήματα (2004)
• Αποστρατευμένοι / Ποιήματα (2004)
• Εγκαταλείπω την ποίηση / Ποιήματα (2004)
• Κατατρέχουν τη γραφικότητα / Ποιήματα (2004)
• Όσο με πληγώνεις / Ποιήματα (2004)
• Το απόγευμα / Ποιήματα (2004)
• Το δάσος / Ποιήματα (2004)

Συνεντεύξεις:

• Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Όταν ο ερωτισμός συναντά τον πολιτισμό» (εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»)
• Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος μιλάει στον Γιώργο Χρονά
• Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στη ΝΕΤ («Στα άκρα») / Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Περισσότερα ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Στο Translatum έχουν δημοσιευτεί και πεζογραφήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[elena petelos]

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στα ιταλικά και προορίζεται για ένα κοινό που αγνοεί παντελώς ή γνωρίζει ελάχιστα την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Υπήρχε και επιλογή ποιημάτων, μερικά ήταν εμβόλιμα στο κείμενο, αλλά γραμμένα σε γραμματοσειρά που δυστυχώς δεν διαβάζεται. Έτσι στην προεπισκόπηση τα αφαίρεσα. Ελπίζω να βοηθήσει κάποιον συνάδελφο.Εγώ δίδαξα αποσπάσματά του στο τμήμα ενηλίκων.
Σίσσυ Αθανασοπούλου

Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Αν έχω κάποια δύναμη την οφείλω ολόκληρη στην ποίηση»

Νικόλαος αρχικά κι αργότερα, όταν ξαναβαφτίστηκε, Κωνσταντίνος, Κώστας στην προσωπική ζωή και Ντίνος στην καλλιτεχνική. Δημητριάδης κανονικά, Δημητρίου από λάθος, Χριστιανόπουλος από δική του επιλογή, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι από τους πιο γνωστούς σήμερα ποιητές και παράλληλα μία από τις πιο μυστηριώδεις, σχεδόν μυθικές, μορφές των νεοελληνικών γραμμάτων.

Μαζί με τον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου και τον Γιώργο Ιωάννου, αποτελούν τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά της Θεσσαλονίκης, που εμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως η «τριάδα των ερωτικών ποιητών» της πόλης. Έζησαν τον τελευταίο πόλεμο και τον εμφύλιο στην παιδική και εφηβική τους ηλικία κι επέλεξαν να μη στρατευθούν ποτέ. Δικό τους μέλημα, που δικαιολογεί άλλωστε και τον χαρακτηρισμό «ερωτικοί ποιητές», η έκφραση της ερωτικής τους ιδιαιτερότητας αλλά και η αλλαγή των παραδοσιακών εκφραστικών μέσων. Και οι τρεις τους θα αποτελέσουν τον πυρήνα του περιοδικού «Διαγώνιος» (1958-1983), που έχει ως ιδρυτή και διευθυντή το Ντίνο Χριστιανόπουλο. Το καλλιτεχνικό πνεύμα που καλλιέργησε η «Διαγώνιος» κι επηρέασε πολλούς νεότερους ποιητές, συνοψίζεται στα λόγια του Ασλάνογλου. «Πρώτα πρώτα ανάγκη ν’απαλλαγεί ο ποιητικός λόγος από ελαττώματα που ήταν κληρονομιά της παραδοσιακής σχολής (θεματολογία, πλατειασμοί, ρητορικά και φραστικά κλισέ, πολυλογία). Δεύτερο: φειδώ στη χρησιμοποίηση μοντέρνων εκφραστικών μέσων. Τρίτο: λαγάρισμα στην επεξεργασία του στίχου μέχρι την τελική του αποκρυστάλλωση...»(1)

Ο χαρακτηρισμός της ποίησής τους όμως ως ερωτικής κλείνει σε σχήματα και στεγανά την πολυποίκιλη ποιητική δημιουργία και την πραγματικότητα από την οποία αυτή τροφοδοτείται.

Έτσι, και για να περιοριστούμε στο Χριστιανόπουλο, μπορεί η ερωτική αναζήτηση, η συντριβή αλλά και η πρόκληση να κυριαρχούν, δεν λείπουν όμως και οι κοινωνικές προεκτάσεις, η υπαρξιακή αγωνία. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αφού ο έρωτας τα συμπυκνώνει όλα αυτά.

[...]

Η συνέχεια του άρθρου στη σελίδα: http://www.komvos.edu.gr/frykt...s&file=article&sid=187

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τσαϊράδα

Εδώ δεν είναι τόπος να πλαγιάσουμε.
Τ' αγκάθια τσιμπούν και τα τριβόλια κολνούν και προδίνουν.
Το λασπωμένο ρέμα, όλο κουνούπι και κακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ξανάρθουμε.
Έχτισαν κι άλλο σπίτι, βλέπω το φως στο παράθυρο.
Ο χωματόδρομος περνάει σχεδόν δίπλα μας.
Ζευγάρια επιστρέφουν με το μοτοσακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ησυχάσουμε.
Αυτό το ρεμπέτικο μου χάλασε όλο το κέφι.
Βουρκώνει το μέσα μου καθώς σ' αγκαλιάζω.
Μου κάνει κακό ν' ακούω για ξενιτεμούς.

Εδώ δεν είναι τόπος για μάς.
Ακόμη κι η εξοχή έχει τον τρόπο της να μας πληγώνει.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Για μένα αυτό είναι το ομορφότερο ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, που ακόμα και με την ποίηση έχει τον τρόπο του να μας «πληγώνει». Αφιερωμένο στον Νίκο Στρουθόπουλο, φίλο του ποιητή.

[banned-vmelas]

Κάποια ποιήματα ξεπερνάνε τα απλά αισθήματα και περνάνε κατευθείαν στη καρδιά, στο σημείο εκείνο που η λογική δεν έχει θέση, που το άλογο δεν έχει πατήσει... Και η επιστροφή σ' αυτό τον τόπο μάς κάνει να θυμόμαστε τι αξίζει. Αυτό είναι ένα από αυτά τα ποιήματα...

Να 'σαι καλά που μας το ανέβασες το ποίημα. Ήταν ό,τι καλύτερο για να κλείσω τη σημερινή μέρα.

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκείνοι που μας παίδεψαν

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ,
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;
Ό,τι μας γλύκανε το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή∙
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν μες στα πιο βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ...

Το ποίημα γράφτηκε το 1955 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Για τον Σπύρο μας, άνευ συγκεκριμένου λόγου και αφορμής...

[spiros]

Υπέροχο, Βίκυ, σε ευχαριστώ!

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το αιώνιο παράπονο

Ό,τι κι αν κάνει το δοντάκι του γραμμόφωνου,
άλλο τραγούδι δεν μπορεί να τραγουδήσει∙
κι ό,τι να πούμε και μεις, όσο και να σπαράξουμε,
την ίδια επωδό θα προσθέτουμε πάντα
στο αιώνιο παράπονο.

Όμως πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
που σε περίμενα κι απόψε δυόμισι ώρες,
που σε περίμενα κι απόψε μες στο κρύο,
και τα κεντράκια της πλατείας να ξεφαντώνουν,
τα κυριακάτικα ζευγάρια να χορεύουν,
διαρκώς ν' αδειάζουν τ' αυτοκίνητα παρέες,
και μόνο εγώ να στέκω ολομόναχος,
εγώ - κι ένα ποντίκι ψόφιο μες στο δρόμο.

Πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
με πόση πίκρα γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι,
με πόσο παίδεμα, με τι καημό,
αυτοί οι στίχοι που επιπόλαια τους βρίσκετε
συνηθισμένη επωδό στο αιώνιο παράπονο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1958 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

[wings]

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρέχουν τη γραφικότητα

Κατατρέχουν τη γραφικότητα.

Ήρθαν κύριοι με τσάντες και μεζούρες,
μέτρησαν το οικόπεδο, άνοιξαν χαρτιά,
οι εργάτες έδιωξαν τα περιστέρια,
ξήλωσαν το χαγιάτι, έριξαν το σπίτι,
σβήσαν ασβέστη μες στον κήπο,
φέραν τσιμέντο, στήσαν σκαλωσιές -
θα χτίσουν κι άλλη πολυκατοικία.

Ρίχνουν τα ωραία σπίτια ένα ένα,
τα σπίτια που μας ανάστησαν από μικρά,
με τα φαρδιά παράθυρα, τις ξύλινες σκάλες,
με τα ψηλά νταβάνια, τις λάμπες στους τοίχους,
τρόπαια λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Κατατρέχουν τη γραφικότητα,
τη διώχνουν διαρκώς στην πάνω πόλη,
εκπνέει σαν προδομένη επανάσταση,
σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε στις καρτ-ποστάλ,
ούτε στη μνήμη και την ψυχή των παιδιών μας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

[Anastasia]

Νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο ο ποιητής. Την καταστρέφουν την ομορφιά και την παράδοση της πάνω πόλης. Νιώθει κανείς ότι ξεθωριάζει μια όμορφη ζωγραφιά.

[wings]

Ναι, αλλά είναι μερικές ζωγραφιές που, ευτυχώς, ακόμα και ξεθωριασμένες παραμένουν πολύτιμες.

[wings]

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι

Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι.

Έρχομαι – μουδιασμένος με υποδέχεσαι,
κρατάς τα μάτια επίμονα χαμηλωμένα,
ύστερα λίγο λίγο ξεθαρρεύεις,
αρχίζεις να μιλάς με τρυφεράδα,
τα μάτια χρωματίζεις με ιλαρότητα,
ω πόσο εγκάρδια έγινε η κάμαρη,
δε θέλω γλύκισμα, η κουβέντα σου μου αρκεί.

Μα αν ξεχαστώ και κοιτάξω το ρολόι,
και δείξω μέριμνα για τις δουλειές του κόσμου,
σβήνεις σιγά σιγά την ομιλία,
αρχίζεις να μουδιάζεις λίγο λίγο,
σα να 'μουν ξένος μ' αποχαιρετάς,

και κλείνεις, κλείνεις σα λουλούδι.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

[wings]

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όσο με πληγώνεις

Ολόκληρος στον έρωτα δοσμένος,
άλλη χαρά δεν έχω παρά μόνο
στην άγρια σου ματιά να κρυφολιώνω
και να σου είμαι πάντα υποταγμένος.

Κι όταν στα πόδια σου γονατισμένος,
τ' απελπισμένα χέρια μου απλώνω
κι εσύ με διώχνεις, νιώθω τέτοιον πόνο,
που ευφραίνομαι, σα σκύλος κλοτσημένος.

Σκληρό αγόρι, όσο με πληγώνεις,
τόσο και πιο πολλή χαρά μού δίνεις∙
σκιρτά η ψυχή μου όταν τη ματώνεις

και τρέμει από φόβο μήπως γίνεις
πιο τρυφερός μια μέρα - γιατί ξέρει
να χαίρεται μονάχα αν υποφέρει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα το 'χει απόψε

Η νύχτα το 'χει απόψε να εκμαυλίζει
μπερδεύοντας τα βήματα στη μουσική της.

– Τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,
πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην ψευδαίσθηση
(κι οι άλλοι ας δημιουργήθηκαν,
ας παντρευτήκαν, ας έκαναν παιδιά,
ας αποχτήσαν σπίτι κι αυτοκίνητο,
κι εσύ ας είσαι έρημος και μόνος,
ας στάζει από τα μάτια σου το παράπονο,
ας περιμένει η μάνα σου να δει από σένα προκοπή,
να φάει γλυκό ψωμί στα γερατειά της),

τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,
πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην απόγνωση.

Η νύχτα το 'χει απόψε να εκμαυλίζει...

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μαρία η Αιγυπτία

Ακόμα θυμούμαι την επιγραφή OUT OF BOUNDS.
Συχνά μας επισκέπτονταν ναύτες του N.A.A.F.I. Club.
Μάλιστα ένας μου έλεγε: «Είσαι ένα τίποτα
στο σκοπευτήριο, στο πανδοχείο, στο καπηλειό, στο μπορντέλο».
Όμως τώρα απαρνήθηκα τα εγκόσμια, και τούτο είναι μια ηδονή –
δοσμένη ψυχή τε και σώματι στο Νυμφίο, εν προσευχή και νηστεία,
σε τούτη την έρημο με την ξερή άμμο, το γλυφό νερό, τον αδυσώπητο ήλιο.
Ενίοτε περνούν καραβάνια προσκυνητών με χασίσι και πάπυρο,
όμως η γύμνια μου καταφεύγει στα βράχια∙
έτσι χαράζω τα ποιήματά μου στην άμμο
κι έρχονται οι αγέρηδες να μου τα τραγουδήσουν.
Λίγο πάπυρο, άγιε πάτερ Ζωσιμά, δυο τρία βιβλία θρησκευτικά,
μια σύντομη μέθοδο εκμαθήσεως βυζαντινής μουσικής.
Κει στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρεια,
μη με ξεχάσεις, άγιες πάτερ Ζωσιμά∙
με λένε Μαρία, παλαιότερα Κλεοπάτρα, στην Κυρήνη Εσθήρ –
επί δεκαπενταετίαν διατελέσασα πόρνη.
Μα τώρα όλους σχεδόν, συν Θεώ, τους πειρασμούς τούς νίκησα
και μόνο το ρεμπέτικο μοτίβο δεν κατόρθωσα
να διώξω από τα χείλη μου, δε μπόρεσα
να ξεριζώσω απ' την καρδιά μου, δε δυνήθηκα,
το ρεμπέτικο που τραγούδαγα μικρή στο καπηλειό του Αλκέτα.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στο δρόμο της Δαμασκού

Αδύνατο να δούμε τίποτε∙ μόνο ακούγαμε,
λες κι ο Θεός μάς έκανε μια μικρή συγκατάβαση.
Όμως εκείνος έβλεπε καλά,
με μια ψυχή αναλωμένη περισσότερο,
μέχρι που τον σηκώσαμε τυφλό:
η αποκάλυψη τον έκανε ερείπιο.

Έτσι ο Σαύλος έγινε Παύλος - όσο για μας,
μείναμε οι ίδιοι ύστερα απ' τις πρώτες εντυπώσεις,
ίσως γιατί δεν ήμασταν σκεύη εκλογής. Αργότερα
πήραμε απόφαση ν' αλλάξουμε (όταν νιώσαμε
τριγύρω μας μονάχα εγκατάλειψη),
έστω κι αν ξέραμε πως μέσα μας
φέρναμε το δαίμονα μιας νέας φυγής.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)