Translatum Greek Translation Forum

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άτιτλο (Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη...)

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ένας ευήθης μαλώνει τα δέντρα

«Δε λέω, έχετε δίκιο. Όμως κι εσείς τι κάνατε ως τώρα για ν' αποτρέψετε τις πυρκαγιές;
Μήπως κινητοποιηθήκατε καθόλου;
Μήπως δημιουργήσατε ομάδες πυρασφάλειας;
Μήπως ελέγχετε τους ύποπτους που σας πλησιάζουν;
Δεν καταλάβατε λοιπόν πως δε μπορείτε να αφήνεστε παθητικά στον οποιονδήποτε τυχόντα;
Και πώς καταλογίζετε σε μας αδιαφορία, όταν εσείς όχι μόνο κοιμάστε όρθια αλλά μας λέτε από πάνω:
"Μα τι θέλετε επιτέλους;
Πώς κινητοποιείται ένα δέντρο;
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από λουλούδια και καρπούς;"»

Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) (1997)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σαββάτο βράδυ

απ' το Βαρδάρι ως το Συντριβάνι
(τι Λευκό Πύργο τι Πλατεία Δικαστηρίων)
σε ψάχνω σ' όλα τ' αγοραία πεζοδρόμια
έφαγα όλα τα γιαπιά για να σε βρω

Μην είσαι σε κανένα σινεμά
μην παίζεις σε κανένα σφαιριστήριο
ή τάχα ποια ρουφήχτρα να σε χαίρεται
σε ποιο δωμάτιο σε ποιο πάρκο σε ποιο κέντρο,
και τριγυρνώ μονάχος κι αξεδίψαστος
απ' το Βαρδάρι ως το το Συντριβάνι
δεν εξαρθρώνεται αυτός ο πυρετός
δεν επανδρώνεται με άλλους η καρδιά μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι κέρδισα

Δυο χρόνια τώρα έδινα, και τίποτα δεν έπαιρνα.
Ενώ εκείνος, χωρίς να βάζει κρέας, έβγαζε κιμά.
«Τι κέρδισα;» αναρωτιόμουν κάθε λίγο πικραμένος.
Μέχρι που η απάντηση ήρθε απ' τον ίδιο τον Καβάφη:
«Κέρδισες το πιο τίμιο, τη μορφή του».

Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) (1997)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τύψεις

όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:
δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες -
μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου
όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
μ' ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
βουβή ξενυχτισμένη και χλομή

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)

[wings]

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το δάσος

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

[wings]

[Γράφτηκε το 1956 και ανήκει στην ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
δεν θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή
τέλειωσαν πια τα πρελούδια ήρθε η ώρα του κατακλυσμού
όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν στη ζωή
ν' ανοίξουν χαρακώματα για να κυκλοφορεί ο θάνατος σε όλο τους το σώμα

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα
όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

[spiros]

Όλο το λες, αλλά δεν το κάνεις...

[wings]

Το έχει κάνει ήδη ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σπύρο. Σπάνια γράφει ποιήματα τα τελευταία χρόνια. Όλες οι συλλογές του που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Ιανός» μετά το 2000 είναι μικρές συγκεντρωτικές εκδόσεις παλαιότερων ποιημάτων του. Κυρίως ασχολείται πλέον με μελέτες για τη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης και για το ρεμπέτικο.

Μου αρέσει πολύ, πάντως, αυτό το ποίημα. Εκφράζει απόλυτα τους «καημούς» του ποιητή Χριστιανόπουλου.

[banned-vmelas]

Εγώ κρατάω το δίστιχο:

όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

Δεν νομίζω να έχω δει πιο ωμή πρόταση... τόσο to the point.

[wings]

Για ρίξε μια ματιά και στο στίχο του Αλέξη Ασλάνογλου «Τέχνη πιο βρώμικη από το ποίημα δεν ξέρω άλλη τώρα».

[wings]

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το απόγευμα

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ' αυτοκίνητα τρέχανε
και χάνονταν εκεί που είχαμε κατέβει την τελευταία φορά.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί -
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έγραψε το ποίημα αυτό για τον τότε κρατούμενο στο Γεντί Κουλέ Μανόλη Αναγνωστάκη, σε πολύ δύσκολες εποχές (1949). Η Τάπια είναι η περιοχή γύρω από το διασωθέν τμήμα του ρωμαϊκού κάστρου που βρίσκεται απέναντι από το κτίριο της παλιάς Φιλοσοφικής.

Ο δεύτερος καλύτερός μου φίλος επέμενε από παλιά ότι αυτό είναι το κορυφαίο ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Θα συμφωνήσω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό ποίημα και θα το αφιερώσω σ΄εκείνον και σ' όλους τους ανθρώπους που πολύ αγάπησα.

Αν και κάθε μέρα είναι κατάλληλη για να διαβάσουμε ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η σημερινή είναι διαφορετική. Σε λίγη ώρα οι φιλόλογοι της Θεσσαλονίκης τιμούμε τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και η αποψινή βραδιά πραγματικά του ανήκει. Τον ευχαριστούμε ολόψυχα για όσα μας προσφέρει πάνω από μισό αιώνα τώρα και του ευχόμαστε να είναι καλά και να μην πάψει ποτέ να είναι αυτός που είναι. :-)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι γυρεύω

Τι γυρεύω εγώ σ' αυτές τις νύχτες
οδεύοντας σε λασπωμένες ερημιές
μ' ένα απαίσιο συνάχι και το παπούτσι να με χτυπάει
και το φεγγάρι να μη λέει να κρυφτεί
κι η νύχτα να με σφίγγει απ' το λαιμό σαν τοκογλύφος -
τι γυρεύω εγώ αυτές τις νύχτες;

Τι γυρεύω εγώ σ' αυτούς τους δρόμους
που άγρια τους φορολογεί η νύχτα;
Ελεεινά υποκείμενα δυναστεύουν τις γειτονιές,
γεμίσαν καθάρματα τα ξεροπόταμα,
σπίτια που είδαν πολλούς ξυλοδαρμούς -
τι γυρεύω εγώ σ' αυτούς τους δρόμους;

Γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου∙
δεν τα αντέχω πια αυτά τα βλέμματα,
στοιβάχτηκαν πολλά παράπονα στα μάτια μου,
τα χαμόγελά μου πικρίζουν,
το πρόσωπό μου έγινε ολοκαύτωμα -
γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου...

Το ποίημα γράφτηκε το 1959 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος

Άνδρες Αθηναίοι, τι μας κοιτάτε με περιέργεια;
Αυτός είν' ο πατέρας μου, ο Οιδίποδας,
που κάποτε ήταν βασιλιάς τρανός και τώρα
γυρνάει στην αγορά σας πληγωμένος
από τη μοίρα, κουρελιάρης και τυφλός,
παίζοντας το χαλασμένο του οργανάκι.

Άνδρες Αθηναίοι, κάθε οβολός σας
προσθέτει στην καρδιά σας μια ραγισματιά.
Του Οίκου μας τα μυστικά βαραίνουν
απ' της δικής σας φαντασίας τις προσθήκες.
Αφήστε μας, ως πότε θα μας σέρνετε
εδώ κι εκεί, σα Γύφτο με αρκούδα -
κι οι τραγωδοί να μας ανεβάζουν στα θέατρα,
να μας πολιορκούν για λεπτομέρειες,
και να ρωτούν πώς γίνηκε αυτό,
πώς δεν κατάφερε το χτύπημα να τ' αποφύγει.

Άνδρες Αθηναίοι, δε σας φτάνει
που ο πατέρας μου υπήρξε ποιητής,
ο πρώτος του συμβολισμού εισηγητής,
που με το επίγραμμα «Απάντηση στη Σφίγγα»
έσωσε τη ζωή πολλών σας - χώρια
η αισθητική απόλαυση∙ γιατί
στον ιδιωτικό του βίο εισδύετε
και ψάχνετε για οιδιπόδεια συμπλέγματα,
άνομους έρωτες
και ηδονές που απαγορεύει η τρεχάμενη ηθική;

Σας έφτανε η «Απάντηση στη Σφίγγα».
Τ' άλλα ας τ' αφήνατε στο μισοσκόταδο.
Στο κάτω κάτω, το 'κανε εν αγνοία του
ενώ εσείς το κάνετε εν πλήρει γνώσει.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

[wings]

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)