Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΜΑΡΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

Πεζογραφήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Ένα βράδυ είδα ένα τρομακτικό όνειρο... - Πόλεις του ανέμου (2005)
• Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου... - Πόλεις του ανέμου (2005)
• Υπήρχαν μέρες ολόκληρες... - Πόλεις του ανέμου (2005)
• Χρωματιστά γυαλίζει το εφήμερο... - Πόλεις του ανέμου (2005)

Στο Translatum έχουν δημοσιευτεί και ποιήματα της Μαρίας Αρχιμανδρίτου.

[wings]

Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου την ψευδαίσθηση ενός προορισμού. Προς ένα μέλλον μήλο κόκκινο στο τραπέζι μιας διαρκούς δυνατότητας. Περπατώ αφαιρώντας δραστικά τη δυνατότητα από το μέλλον, περπατώ αφαιρώντας από τη δυνατότητα το μέλλον. Πιρουέτες τού εδώ οι στιγμές, τυφλές χτυπούν πάνω στο τώρα και συνθλίβονται. Πάνω στο τέλος.

Από τη συλλογή Πόλεις του ανέμου (2005)

[wings]

Χρωματιστά γυαλίζει το εφήμερο, χαμογελά η περίσταση, κλείνει με νόημα το μάτι και περνά η μέρα. Καμιά φορά μόνο, απ' το καπρίτσιο μιας συγκίνησης, το μέσα εκρέει ευάλωτο, σαν φιλοδώρημα ανθρωπιάς στο γυάλινο τραπέζι. Θραύσμα διακινδύνευσης του lifestyle, που ενσωματώνεται επιδέξια στον υπολογισμό του κόστους και στη γωνία το fast food για να μειώνει δραστικά το επίδομα της μοναξιάς στη μέρα. Κοστίζει σώμα το όνειρο, γυαλίζει.

Από τη συλλογή Πόλεις του ανέμου (2005)

[user1]

Αυτή τη φορά θα διαφωνήσω μαζί σου, Βίκυ. Παρά τη μορφή τους, αυτά τα δύο είναι ωραία ποιητικά κείμενα και όχι πεζογραφήματα. Και φυσκά ανήκουν στο αφιέρωμα στην ποίηση της Θεσσαλονίκης.

[wings]

Τόλη μου, η ίδια η Μαρία Αρχιμανδρίτου χαρακτηρίζει το βιβλίο της ως «πεζά κείμενα».

Συμφωνώ για την ποιητική δομή και έκφραση του λόγου της και μάλιστα έχω ήδη δημοσιεύσει το κείμενό της για τον «αλήτη τον Θερμαϊκό» από το ίδιο βιβλίο στην ενότητα για την ποίηση. Ωστόσο, οφείλω να σεβαστώ την ίδια τη συγγραφέα.

[wings]

Ένα βράδυ είδα ένα τρομακτικό όνειρο: η πραγματικότητα είχε γίνει ένας απόκρημνος βράχος που πάνω του ήταν αλυσοδεμένοι οι άνθρωποι. Ένας γύπας κάθε πρωί τους έτρωγε τη μνήμη: δίχως το βάρος του χθες άρχιζαν εύκολα την κάθε μέρα και μπορούσαν στη χαρά να δίνονται. Δίχως τη γνώση του χθες κόπιαζαν κάθε φορά από την αρχή στη λύπη. Τη νύχτα όμως το φεγγάρι ξανάτρεφε τη μνήμη. Έρχονταν λέξεις εύθυμες, όπως και λέξεις του θυμού, της απορίας, της ντροπής, και γνώση της ζωής διαβάζονταν τα λάθη... ώσπου ο γύπας ελευθέρωνε απ' τον πόνο και τιμωρούσε απ' την αρχή με νέα λήθη. Ξύπνησα ιδρωμένη. Όλη τη μέρα έσκαβα στη μνήμη χαμένα ονόματα και απολεσμένους τόπους. Όλη τη νύχτα λύπες επούλωνα.

Από τη συλλογή Πόλεις του ανέμου (2005)

[user1]

Με έβαλες μεσημεριάτικα και μες στη ζέστη να παλεύω με τη βιβλιοθήκη μου. Βρήκα το βιβλίο της Μαρίας. Πουθενά δεν λέει τίποτα για «πεζά κείμενα». Πες μου εσύ το ακριβές σημείο. Και πώς να το κάνει δηλαδή; Αφού το βιβλίο είναι ποιητικό.

Και δεν μου λες; Από το ίδιο βιβλίο δημοσιεύεις και στην ποίηση και στην πεζογραφία;

[wings]

Έχω σημειώσει στην ενότητα της ποίησης ότι δανείζομαι το συγκεκριμένο πεζό για το αφιέρωμα στα ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη.

Για το βιογραφικό και την εργογραφία της Μαρίας πηγή μου είναι η ανθολογία της Κατερίνας Καριζώνη, όπου, όπως καλά γνωρίζεις, οι ίδιες οι ποιήτριες έδωσαν τα αναγκαία στοιχεία στην Κατερίνα. Η δε Μαρία δεν είναι απλώς ανθολογούμενη ποιήτρια στη συγκεκριμένη ανθολογία, αλλά και την προλογίζει.

[user1]

Όπως και να τα ονομάσει οποιοσδήποτε, ακόμη και η ίδια η Μαρία, η φύση τους δεν αλλάζει.

Δική σου όμως η ανθολογία, δική σου και η ευθύνη.

[wings]

Βρε παιδί μου, στην ενότητα που είμαστε τώρα δεν ανθολογώ. Απλώς προσπαθώ να δώσω στους αναγνώστες μας και ορισμένα μικρά δείγμα πεζογραφημάτων των συγγραφέων της Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας από τους ανθολογούμενους ποιητές μας.

Σημασία έχει οι επισκέπτες μας να διαβάσουν τα κείμενα της Μαρίας Αρχιμανδρίτου είτε είναι «καθαρόαιμα» ποιήματα είτε πεζά γραμμένα με ποιητική πνοή. Όλα γραπτά της Μαρίας δεν είναι;

[user1]

Aφού το θέτεις έτσι, εντάξει. Όταν εσύ βάζεις μικρά δείγματα, πώς να αντιδράσω εγώ με δήγματα;

Με την ευκαιρία αυτή, ίσως θα πρέπει να τονίσουμε ότι ένα κείμενο δεν είναι ποιητικό γιατί έχει την παραδοσιακή μορφή του ποιήματος, ούτε πεζό γιατί έχει την παραδοσιακή μορφή του πεζού. Αυτό το θέμα έχει λυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Καθοριστική είναι η ουσία, ο ποιητικός λόγος με τη δική του ιδιαίτερη πνοή, με τη δική του μουσική και εικόνες. Με τη δική του γοητεία και το δικό του μυστήριο.

Ασφαλώς είναι πιο δύσκολο χωρίς σαφή και προκαθορισμένη πλαίσια. Όπως μου ψιθύρισε όμως εκείνη η σαγηνευτική γυναίκα μια από τις σπάνιες φορές που τύλιξε τα χέρια της στον λαιμό μου «ποιός τόλμησε ποτέ να ισχυριστεί ότι είμαι εύκολη;»

[wings]

Χρωματιστά γυαλίζει το εφήμερο, χαμογελά η περίσταση, κλείνει με νόημα το μάτι και περνά η μέρα.
...
Κοστίζει σώμα το όνειρο, γυαλίζει.

Ας σου απαντήσω με δυο φράσεις της Μαρίας, λοιπόν. :-)

[wings]

Υπήρχαν μέρες ολόκληρες που οι άνθρωποι περπατούσαν ασταμάτητα ανάμεσα στις λέξεις τους. Για να μπορούν να συλλαβίζουνε τις πράξεις.

Από τη συλλογή Πόλεις του ανέμου (2005)