Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΜΑΡΙΑ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΥ



Γεννήθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης το 1958 και σήμερα ζει στην Περαία. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Σπούδασε σχέδιο μόδας στην Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γερμανία. Αναδιοργάνωσε εθελοντικά τη δανειστική βιβλιοθήκη του ΠΟΣΠ στο δήμο Θερμαϊκού, η οποία λειτουργεί από το Σεπτέμβριο του 2008. Ίδρυσε λέσχη ανάγνωσης φιλοσοφίας στην Περαία από τον Ιανουάριο του 2008, λέσχη ανάγνωσης λογοτεχνίας στην Περαία και στο Πλαγιάρι καθώς και λέσχη ανάγνωσης παιδικού βιβλίου στην Περαία και στο Πλαγιάρι, οι οποίες λειτουργούν από το Σεπτέμβριο του 2008 με τη στήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

Ποιητικές συλλογές:
«Το αλκοολούχο ύδωρ», εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη, 2005

Πεζογραφία:
«Μη σβήσεις το φως» (διηγηματικό μυθιστόρημα), εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη, 2007
«Ο χορός των κόκκινων παπουτσιών» (παιδικό παραμύθι), εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη, 2008
«Μπόκα, ο γενναίος αετός» (παιδικό παραμύθι), εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη, 2009

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Κι αλλάζω... - Το αλκοολούχο ύδωρ (2005)
• Πουλώ βιβλία - Το αλκοολούχο ύδωρ (2005)
• Περίληψη - προς έκδοση (Ιούνιος 2008)
• Δημοσιογραφία - αδημοσίευτο (2008)
• Ο θίασος του ενάτου ορόφου - αδημοσίευτο (2008)

Ιστολόγιο της ποιήτριας θα βρείτε στη διεύθυνση: http://mariatha.blogspot.com/.

Περισσότερα ποιήματα της Μαρίας Θανοπούλου θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Μαρία Θανοπούλου, Πουλώ βιβλία

Τότε υπάρχω!
Τότε ζω!
Είναι αγάπης ξύσμα
ουσία ξέφρενης χαράς!

Πουλώ βιβλία
κι έχω τη γνώση συντροφιά.
Πάνω στους πάγκους
ξεθαρρεύουν.
Σαν ξωτικά χορεύουν
με την καλή τους φορεσιά,
να σε πλανεύουν.

Σαν τους μιλάς,
φουσκώνουν εύθυμα.
Για τούτα ζω τα εύσημα.

Μηδέ ψυχή πουλώ.
Δεν κάνω τη σπουδαία.
Ρητορικά και σβέλτα πύρινα,
κομμάτια των κυττάρων,
μόνο στην πίεση αντιδρούν.
Στα μάτια των βαρβάρων!

                                     Κωνσταντινούπολη, καλοκαίρι 2004

Από τη συλλογή Το αλκοολούχο ύδωρ (2005)

[Pit]

Πολύ ωραία! Όλα τους!

Μαρία Θανοπούλου, Πουλώ βιβλία

...

Μηδέ ψυχή πουλώ.
Δεν κάνω τη σπουδαία.
Ρητορικά και σβέλτα πύρινα,
κομμάτια των κυττάρων,
μόνο στην πίεση αντιδρούν.
Στα μάτια των βαρβάρων!

[wings]

Η Μαρία κι εγώ σ' ευχαριστούμε θερμά, Πανούλη.

Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το ποίημα αυτό. :-)

[wings]

Μαρία Θανοπούλου, Ο θίασος του ενάτου ορόφου

Ακόμη δεν ξημέρωσε...
Η μυρουδιά του καφέ
διαχέεται στο ισόγειο κυλικείο
Η γερασμένη κορμοστασιά
προσανατολίζει τα πόδια
σε σιγανό βηματισμό
προς τον ένατο όροφο
 
Καλυμμένα κεφάλια
με μαντίλια πολύχρωμα
Περούκες με φυσική τρίχα
Μάτια χωρίς βλεφαρίδες
Πρόσωπα ξεθωριασμένα
Όχι, δεν είναι νεκροί
Ολοζώντανοι απαρτίζουν
το θίασο του ενάτου ορόφου
Όλοι στη σειρά
Νάτη κι η Ευτυχία, πρωτοπόρα
μ' ένα γλυκό χαμόγελο
Περήφανη γέρνει στο θάρρος
που στεγνώνει
κάθε μέρα, κάθε νύχτα
Να τη κι η Αργυρώ...
Στηρίζεται στη στρουμπουλή τη νύφη της
που τη φροντίζει επιμελώς καλύτερα από κόρη
Α... να κι ο νεαρός με το σγουρό μαλλί
Όλοι στην ώρα τους.
Όλοι στη σειρά
Στο ασφυχτικά γεμάτο ασανσέρ
μυρώνει ο θάνατος
την πρωινή ανάσα
Ο ένας πίσω απ' τον άλλον
Γνωρίζουν καλά την πορεία της Πέμπτης
Η άνοδος στον «ένατο» συντονίζει την αποκάρδιωση
Κάποτε ξεκινούσαν χαρούμενοι για τη δουλειά...
Η πόρτα ανοίγει. Εξέρχονται του ανελκυστήρα.
Η Θεσσαλονίκη, κατάξανθη κόρη
προκαλεί
«Ναι, ναι τολμήστε το, θα νιώσετε καλύτερα»,
 
«Βιώστε τη συγκλονιστικότερη θέα  
Βέβαια είναι στο χειρότερο σημείο της πόλης
στο ψηλότερο, κοντά στο Θεό
Το κόκκινο φάρμακο σε λίγο θα εισχωρήσει στις φλέβες σας
κι εσείς δε θα προλάβετε να το αρνηθείτε»
Κίτρινα πρόσωπα, κοιτάνε χωρίς να εστιάζουν
Ο νεαρός διαβάζει εφημερίδα
 
Κραυγάζει η ψυχή
Σ' ένα ταξίδι αργό καταπραΰνεται η οργή
Σύμβολα της πίστης σε κάθε τσάντα σε κάθε τσέπη
ξηλώνουν το φόβο.
Αγοράστε εικόνες, ναι ναι η Παναγιά γαληνεύει την τρεμούλα
κι ο Χριστός θα ξανασταυρωθεί για σας, για σένα...
Ακούς;
Τα κοιμητήρια σαν ξεπεσμένη πόρνη
μεταμορφώνουν τις μούσες
Μελωδικά ανοίγει η πόρτα
Αποδεσμεύονται
Γιατρεύονται
Φύγετε, ελευθερωθείτε όσο είναι καιρός!
Η Ευτυχία με τα ολόλευκα της τα φτερά
βαστά την Αργυρώ, κι εκείνο το παλικάρι πρώτο στο χορό
χαμογελά στη δακρυσμένη μάνα
Να κι οι γιατροί εξέρχονται του πλήθους
Οι γνωστοί σκηνοθέτες κι οι βοηθοί νοσοκόμες
Η κομπάρσος ταμπέλα αναβοσβήνει
αυλαία του ενάτου ορόφου
«Ένας ένας να λαμβάνει το νούμερο του
και να οδηγείται στα δωμάτια που θα του υποδεικνύουν
για τη χημειοθεραπεία...»

Αδημοσίευτο ποίημα (2008)

[Ion]

Δυστυχώς το ίδιο έργο παίζεται σε όλες τις μεγάλες πόλεις, ο θίασος αλλάζει.

[wings]

Δυστυχώς, ναι. Κι ακόμα χειρότερο είναι που αυτός ο θίασος δεν έχει πρωταγωνιστές. Μόνο κομπάρσους της ζωής... ή του θανάτου;

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/tFM3rij7YJg" target="_blank">http://www.youtube.com/v/tFM3rij7YJg</a>

Δημήτρης Κοντόπουλος & Νίκος Γρίτσης, Αλλάζω
(τραγούδι: Ηρώ - δίσκος: Αλλάζω (2008))

Μαρία Θανοπούλου, Κι αλλάζω...

Διαβάζω κι αλλάζω. Ακουμπώ στη μασχάλη
μιας ιστορίας, κι αλλάζω...
Πόσο στοιχίζω; Μαντεύω λοιπόν τα δρώμενα
του κόσμου τα παραλειπόμενα.
Δώρο ο χάρτης της Ελλάδας ψυχοβγάλτης.
Μαθαίνω, κι αλλάζω σελίδα.
Εχθές χιόνισε αξιοπρεπώς,
στην Κεντρική Ελλάδα.
Κλείσανε σοκάκια, πλημμύρισαν
ποτάμια. Αλλιώς... θα βγαίναμε στους δρόμους.
Μέσ' το θυμό... τα βάζουμε με το Θεό. Τώρα που λες,
καλέ μου αναγνώστη, χιόνισε κι άρχισε η γκρίνια.
Του Έλληνα είναι τούτη η φωνή η αυθεντική!
Μαϊμού ο Έλληνας δεν είναι!
Ποτέ του δεν πληρώνει...
... τα λάθη του είναι τα σωστά, των άλλων περηφάνια.
Ευθύνη του το γέλιο... Διαβάζω που λες... κι αλλάζω,
αφέντη μου...
Πλαγιάζω στο σώμα συρραφής... Λαγιάζω, λουφάζω,
κοντολογίς αδειάζω. Γίνομαι αστός,
κι αλλάζω... δέρμα ποιητή
κάτω απ' τη φλέβα ζει ο στίχος,
αδημονεί...

Από τη συλλογή Το αλκοολούχο ύδωρ (2005)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/Nwc8l57rNqw" target="_blank">http://www.youtube.com/v/Nwc8l57rNqw</a>

Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Δημοσιογράφοι

Μαρία Θανοπούλου, Δημοσιογραφία

Οι δημιουργοί
γητευτές λημμάτων
προβληματίζουν τον αναγνώστη,
με αποτέλεσμα
ενίοτε
να αναρριχάται του λόγου του
σε αγκαθωτούς τοίχους
ανακαλύπτοντας σύγχρονες πολιτείες
 
Ανακτώντας τον κόσμο
άλλοτε βουλιάζουν
στη λάσπη αληθινών περιστατικών
κι άλλοτε
σκάβουν τον κήπο απ' την αρχή

Αδημοσίευτο ποίημα (2008)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/IoRvItJd5is" target="_blank">http://www.youtube.com/v/IoRvItJd5is</a>

Loreena McKennit & Χάρις Αλεξίου, Φίλα με
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Παράξενο φως (2000))

Μαρία Θανοπούλου, περίληψη

συνοψίζοντας σ’ αγαπώ

σαν τον καθρέφτη που ραγίζει σε
χίλια κομμάτια
με διαιρείς
σε σπόρους
μ’ ένα περίγραμμα ροζ
σαν προεόρτιο τέλος
συνοψίζεις το σ’ αγαπώ
σε φιλί αναστάσιμο
Γράφεις στο κόκκινο της δύσης
μ’ ένα μπουκέτο ψέματα
για να θυμάσαι...

Από την προς έκδοση συλλογή διαιρώντας λιγάκι ουρανό (2008)

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της ποιήτριας: http://mariatha.blogspot.com/2008/06/blog-post_22.html (22/06/2008)