Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ



[Πηγή για την εικόνα: http://vorias.blogspot.com/]

Γεννήθηκε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά (έντυπα και διαδικτυακά) περιοδικά.

Ποιητικές συλλογές:
«Το τρύπιο ταβάνι», εκδ. Ερωδιός, 2005
«Νυχτερινές επιπλοκές», εκδ. Ερωδιός, 2008

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Ξέφυγαν τα όνειρά μας - Το τρύπιο ταβάνι (2005)
• Πεζοδρόμιο - Το τρύπιο ταβάνι (2005)
• Τοίχοι της Θεσσαλονίκης - Το τρύπιο ταβάνι (2005)
• Απόρρητα περιστατικά - Νυχτερινές επιπλοκές (2008)
• Δρόμοι που περπάτησες - Νυχτερινές επιπλοκές (2008)
• Θίασος - Νυχτερινές επιπλοκές (2008)

Περισσότερα ποιήματα του Θοδωρή Βοριά θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.

Ιστολόγιο του ποιητή: http://vorias.blogspot.com/.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

[Από την ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Θοδωρής Βοριάς, Δρόμοι που περπάτησες

Εχθροί και φίλοι οι δρόμοι που περπάτησες,
τους μετράς, με το δάχτυλό σου
να δείχνει την καρδιά σου.

Μητροπόλεως, Βενιζέλου, Εγνατία
ανοίγουν κάθε νύχτα τις μαύρες ραφές τους,
καταπίνουν κάθε παράταιρη μορφή
που δε χώρεσε σε καμιά πόλη,
που δε βολεύτηκε σε κανένα κορμί
και δεν έγινε αίμα να κυλήσει στις φλέβες μας.

Κανένας τοίχος δε φωνάζει ονόματα,
μέσα από ψιλές ματωμένες τρύπες
που αχνίζουν,
καμιά σελίδα με ποιήματα δε φτερουγίζει,
κανένα ποίημα πια δεν υπογράφεται με αίμα.

Κάθε νύχτα, σ' αυτούς τους δρόμους,
φέρνω κρυφά κι από ένα στίχο
και του δείχνω τα σημάδια.
Απλώνω στο οδόστρωμα
κι ένα νήμα της σιωπής μου
να το βάψω με σκοτάδι,
πένθος στο μπράτσο να το ράψω
για τους πολέμους που δεν τέλειωσαν ακόμη.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)

Με ένα όμορφο ποίημα που έχει άρωμα Θεσσαλονίκης και μου θυμίζει έντονα τον αγαπημένο μου Μανόλη Αναγνωστάκη με τον τελευταίο του στίχο για τους πολέμους, καλωσορίζω με μεγάλη μου χαρά στο αφιέρωμά μας στους ποιητές της Θεσσαλονίκης έναν ακόμη εκπρόσωπο της «αφανούς» γενιάς του 1990, τον Θοδωρή Βοριά. :-)

[lionpsyche]

Καλωσόρισε και από εμένα. Μόνο φίλος μας μπορεί να γίνει ένας ποιητής, ποτέ εχθρός!

[wings]

Θοδωρής Βοριάς, Τοίχοι της Θεσσαλονίκης

Λόγια καρφωμένα από παλιά στους τοίχους
συζητάνε χαμηλόφωνα για ιδέες.
Συνθήματα που ήταν κάποτε γραμμένα
φουντώνουν τη συζήτηση...
ανάσες αγωνίας, φανατισμού,
ανάσες ενθουσιασμού, πόνου.

Κάποιοι τοίχοι στη Θεσσαλονίκη ζωντανεύουν,
μαντρότοιχος του λιμανιού,
υδραγωγείο της Καλλιθέας,
μάντρα των μνημάτων της Αγίας Παρασκευής.

Λόγια, συνθήματα, ανάσες στοιχειώνουν,
τρομάζουν τους ανυποψίαστους,
φωνάζουν το χθες στους πρωταγωνιστές.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/NgSv3OS7N-U" target="_blank">http://www.youtube.com/v/NgSv3OS7N-U</a>

Απόστολος Μπουλασίκης, Στο πεζοδρόμιο
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου - δίσκος: Να με φωνάζεις (1999)

Θοδωρής Βοριάς, Πεζοδρόμιο

Βρώμικα πεζοδρόμια καθορίζουν
τους άγριους δρόμους της πόλης
κι όμως πονάνε απ' τη βρωμιά μας,
τρέμουν στην αγριότητα,
μέρα τη μέρα τρίζουν οι πλάκες τους,
ραγίζουνε και κομματιάζονται.

Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές
και άλλοι, χιλιάδες,
φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.

Στα πεζοδρόμια, πρώτα τα βήματά μας
σιχάθηκαν οι πλάκες,
ύστερα τη ζέστη των καθισμένων ζητιάνων
και τη σκιά του απλωμένου τους χεριού,
τέλος εκείνες τις αστικές συνήθειές μας
που τις παρκάρουμε ανέμελα όπου βρούμε.

Στην πορεία δε φωνάζουν όλοι τα συνθήματα,
έγινε πια κι αυτό προνόμιο των καταξιωμένων,
των εκλεγμένων της πρώτης σειράς,
όσων κρατούν ψηλά τον τηλεβόα.

Τις νύχτες, στις έρημες συνοικίες
οι πλάκες κλαίνε,
μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά
κάθε διαβάτη.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/uLX2W5HK84U" target="_blank">http://www.youtube.com/v/uLX2W5HK84U</a>

Σταμάτης Κραουνάκης, Νύχτα θεά
(τραγούδι: Μαρινέλλα - δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000))

[Από την ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Θοδωρής Βοριάς, Θίασος

Στις έρημες καρδιές, στα καλντερίμια,
η νύχτα περπατάει σαν κλέφτης.

Αναζητάει γνώριμες μορφές τού δρόμου
που ανάβανε πιο πριν στους έρωτές τους
και τώρα στροβιλίζουν στο σκοτάδι,
στάχτες που τις σέρνει ο αέρας.

Ακουμπάει τους βρεγμένους τοίχους
κι η ώχρα ξεφλουδίζει,
περπατάει στους βρεγμένους δρόμους
και λασπώνουν οι λοξές σκιές,
ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά που ν' αχνίζουν
απ' τις εκπνοές τού έρωτα.

Η νύχτα περνάει πάνω απ' τα κορμιά μας
–χιλιάδες βυθισμένοι στα όνειρα
δεν καταδέχονται ν' ακούσουν
τους πλανόδιους νυχτερινούς θιάσους.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/JwE1_NUR9j8" target="_blank">http://www.youtube.com/v/JwE1_NUR9j8</a>

Γιάννης Σπανός & Δημήτρης Ιατρόπουλος, Της Χαλιμάς τα παραμύθια
(τραγούδι: Κώστας Καράλης / δίσκος: Τραγούδια και μπαλάντες (1977))

[Από την ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Θοδωρής Βοριάς, Απόρρητα περιστατικά

Να μην ξεχάσεις, να τραβήξεις την κουρτίνα
οι δρόμοι απόψε κρύβουν βλέμματα παράξενα.

Ας συγυρίσουμε,
ας κρύψουμε πίσω απ' τις κουρτίνες
τα παραμύθια που έχτιζαν
ως τώρα τη ζωή μας.

Ας συζητήσουμε για περιστατικά απόρρητα:
για την κραυγή των στίχων,
για τα υγρά υπόγεια διαμερίσματα,
για τα μυαλά που κόλλησαν στην τηλεόραση.

Έπιασε βροχή, μην πλησιάζεις το παράθυρο
άλλωστε ακούγονται οι ψιχάλες
πάνω στη λαμαρίνα τού άστεγου της γειτονιάς.

Γιατί όταν σταθείς μπροστά στο τζάμι
μπορεί να δεις κάποιον να προσπαθεί
να διασχίσει τον πλημμυρισμένο δρόμο,
ίσως γελάσεις που θα γεμίζουν
τα παπούτσια του νερό,
ίσως θυμηθείς τα παραμύθια,
πίσω απ' τις κουρτίνες,
και δε θελήσεις κι απόψε να μιλήσουμε.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/Emd3IiA-ynU" target="_blank">http://www.youtube.com/v/Emd3IiA-ynU</a>

Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος, Θυμάσαι
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Ελλάς κατόπιν αορτής (1989))

Θοδωρής Βοριάς, Ξέφυγαν τα όνειρά μας

Ξέφυγαν τα όνειρά μας,
σκορπίστηκαν στον άνεμο.
Στους δρόμους
σβήστηκαν τα ίχνη μας,
ξεχάστηκε η μορφή μας,
χάθηκαν οι αφίσες.
Πίσω δεν έμεινε κανείς
ή έμειναν πολύ λιγότεροι.

Ξέφυγαν τα όνειρά μας.
Τα παιδιά μας, δικαστές,
δε θα 'χουνε ν' ακούσουνε πολλά,
θα μας καταδικάσουν.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)