Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ



Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1934. Σπουδές: Λύκειο Καρυωτάκη (Καβάλα), Σχολή Βαλαγιάννη, Αμερικάνικο Κολέγιο Ανατόλια (Θεσσαλονίκη), Νομική Σχολή (ΑΠΘ), Yale University - Drama School, SRT - School of Radio and Television (Νέα Υόρκη) για τηλεσκηνοθεσία. Bοηθός σκηνοθέτη σε ξένες παραγωγές, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος, επιμελητής (Dr) σεναρίων, εισηγητής σεναρίων στην Arte (1990-1993), ερασιτέχνης ηθοποιός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής στην ΕΡΤ-1 (1981-1984), Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων (1994-1996), Πρέσβης εκ προσωπικοτήτων της Ελλάδας στην Ουνέσκο (1996-2004), Πρόεδρος της Εταιρίας Συγγραφέων (2001-2005).

Ποιητικές συλλογές:
«Τα Ποιήματα», εκδ. Ελληνικά γράμματα, Αθήνα 2006

Ανθολογημένα ποιήματα:

• Εισαγωγή - Τα Ποιήματα (2006)
• Μέσα στη νύχτα... - Τα Ποιήματα (2006)
• Μουσικοί σ' ένα παραθαλάσσιο κέντρο - Τα Ποιήματα (2006)

Περισσότερα ποιήματα του Βασίλη Βασιλικού θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/jutqLHP45fw" target="_blank">http://www.youtube.com/v/jutqLHP45fw</a>

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Εμείς οι ταπεινοί (δίσκος: Ο γιος της άνοιξης (1976))

[Τα προεφηβικά (1948-1951) - Το χιώτικο γιασεμί (1948-1949)]

Βασίλης Βασιλικός, Εισαγωγή

Κι ας μη νομίζουμε πως είμαστε μεγάλοι,
τρανοί, υπερκόσμιοι κι αθάνατοι ποιητές.
Περνούμε εμείς∙ έρχονται πίσω άλλοι
κι όλοι μας είμαστε φτωχοί τραγουδιστές.

Ξεπέσαμε –πουλιά αποπλανεμένα–
στη γη∙ κι αναρωτιόμαστε: «πού πάμε;»
Κι εκεί που άλλοι μισούνε –μάταιη έννοια–
τις ομορφάδες της, περνώντας τραγουδάμε.

Αδιόρφωτοι κι ανώφελοι νεφοπαρμένοι
–κι ίσως για σε, αναγνώστη, να 'μαστε τρελοί–
μας τυραννά στο διάβα μας η σκέψη: «τι απομένει;»
κι ένα αναπάντητο κι ασίγαστο «γιατί;».

Κι έτσι φεύγουμε εμείς∙ μας ακολουθάνε άλλοι∙
με άλλα τραγούδια τραγουδούν τις ομορφιές.
Δεν είμαστε τρανοί∙ δεν είμαστε μεγάλοι.
Μόνο περνούμε σαν φτωχοί τραγουδιστές.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα Ποιήματα (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/nW0C4ii5fT4" target="_blank">http://www.youtube.com/v/nW0C4ii5fT4</a>

Μίκης Θεοδωράκης, Το σφαγείο
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος / έργο: Τα τραγούδια του Ανδρέα – από συναυλία στο Ανατολικό Βερολίνο το 1987)

[Λάκα – Σούλι (1967-1974), ενότητα 1: Μέσα στη νύχτα...]

Βασίλης Βασιλικός, Μέσα στη νύχτα...

Μέσα στη νύχτα της Ασφάλειας,
κρατούν τον οικοδόμο.
Έγραψε, λεν, συνθήματα στους τοίχους.
Με την τανάλια τού ξερίζωσαν τα νύχια
ένα ένα, καθώς μαδούν τα πέταλα
της μαργαρίτας: «Μ' αγαπάς; Δεν μ' αγαπάς;»
Για την περίσταση: «Ελευθερία ή Θάνατος».

Στο πέμπτο δάχτυλο, με το μεγάλο νύχι,
εκείνο που καθάριζε το αυτί του,
βρήκαν «Ελευθερία». Όμως στο δέκατο
τον βρήκε ο «Θάνατος». Αντί
να τον σκοτώσουν, του ζήτησαν
να υπογράψει πως είναι με το καθεστώς.

Και είπε: «Τα χέρια είναι για τις σκαλωσιές.
Δεν ξέρουν, ακόμα κι αν μπορούσαν, πώς
να κρατούν μολύβι. Ένας χτίστης λιγότερο,
δεν είναι ένα σπίτι που λείπει».
Μέσα στη νύχτα της Ασφάλειας,
κρατούν τον οικοδόμο.

Τα νύχια φυτρώνουν μόνα τους,
καθώς τα γένια των νεκρών
πέρα απ' το θάνατό τους.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα Ποιήματα (2006)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/p7x8AqahWyE" target="_blank">http://www.youtube.com/v/p7x8AqahWyE</a>

Γιώργος Χατζηνάσιος & Γιάννης Λογοθέτης, Είχα όνειρα μεγάλα
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς - δίσκος: Έχει ο Θεός (1985))

[Τα προεφηβικά (1948-1951) - Σαπφώ (1950-1951)]

Βασίλης Βασιλικός, Μουσικοί σ' ένα παραθαλάσσιο κέντρο

Κάποτε ξεκίνησαν κι αυτοί με όνειρα μεγάλα:
να παίξουν Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σοπέν
σε αμφιθέατρα, κατάμεστα από κόσμο,
την επομένη να διαβάζουν κριτικές
για το ταλέντο τους. Και άλλα.

Τώρα, τι κι αν ξεπέσαν σ' αυτό
το φτωχικό, παραθαλάσσιο κέντρο,
με μια φτηνή τζαζ, ξενυχτώντας
πάνω από ταμπούρλα, τραγουδώντας
τα τραγουδάκια της εποχής
–στο πιάνο μια γριά-φώκια τούς συνοδεύει–
τι κι αν μένουν μετά τη μία να τους ακούν
οι άδειες καρέκλες, τα άδεια τραπέζια
τ' αδιάφορα νυσταγμένα γκαρσόνια...

Υπάρχει πάντα η θάλασσα να δέχεται
ακούραστα, τα κουρασμένα όνειρά τους.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα Ποιήματα (2006)