Translatum Greek Translation Forum

[wings]

“ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ” Οι λύπες και οι χαρές που ενώνουν Έλληνες και Τούρκους     

Το “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του 1983, ανέβηκε το 2007 από το Κρατικό Θέατρο Άγκυρας, στη μεγαλύτερη από τις 11 σκηνές της τουρκικής πρωτεύουσας, με μέσο όρο θεατών τα 600 άτομα. Από σήμερα ο πολυμελής τουρκικός θίασος παρουσιάζει την παράσταση στη σκηνή του ΚΘΒΕ, με το κοινό να επιδεικνύει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Της Δέσποινας Ντάρτζαλη

Η προπώληση των εισιτηρίων είναι αυξημένη, ενώ μουσουλμάνοι από την Ξάνθη και την Κομοτηνή ετοιμάζονται να καταφθάσουν με πούλμαν. 
Η παράσταση, με τη συμμετοχή 60 τούρκων ηθοποιών, μουσικών και χορευτών, παρουσιάζεται έως την Κυριακή στο Βασιλικό Θέατρο, ολοκληρώνοντας το “Μήνα Θεάτρου-Κρατικές Σκηνές ΝΑ Ευρώπης”. Ο Κώστας Φέρρης αναφέρθηκε στη γενναιότητα του γενικού διευθυντή του τουρκικού κρατικού οργανισμού να ανεβάσει μέσα στην Άγκυρα ένα έργο που εξιστορεί τον ξεριζωμό του μικρασιατικού ελληνισμού. Μίλησε για την έντονη συγκίνηση του κοινού, που σε πολλές περιπτώσεις χειροκροτούσε όρθιο για περισσότερα από δέκα λεπτά, αλλά και για την ενθουσιώδη υποδοχή από τα τουρκικά ΜΜΕ. Έλαβε δε συγχαρητήριες επιστολές από τους πρωθυπουργούς Ελλάδας και Τουρκίας. “Είναι από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου”, εκμυστηρεύτηκε ο σκηνοθέτης, και εξέφρασε εμμέσως πλην σαφώς, ένα παράπονό του: “Θα ήθελα κάποια μέρα να δω το “Ρεμπέτικο” στα ελληνικά με έναν ελληνικό θίασο, κατά προτίμηση κρατικό”. 

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΝΩΝΕΙ
“Στη Θεσσαλονίκη νιώθουμε σαν στο σπίτι μας”, έλεγαν κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, παρουσία του γενικού προξένου της Τουρκίας, ο αναπληρωτής διευθυντής του θεάτρου της Άγκυρας, Νιχάτ Φιράτ Ντεμιράγ και η υπεύθυνη διεθνών σχέσεων, Σουκιούν Ισιτάν, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι αυτά που ενώνουν τους δύο λαούς είναι περισσότερα από εκείνα που τους χωρίζουν. “Είμαι από τη Σμύρνη. Οι γιαγιάδες μου, όταν μιλούν μεταξύ τους, μιλούν ελληνικά. Οι δυο πλευρές του Αιγαίου είναι αδέλφια”, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ντεμιράγ. “Το κοινό παρελθόν οδηγεί στο κοινό μέλλον, το οποίο βασίζεται όχι μόνο στις κοινές λύπες αλλά και στις κοινές χαρές”, πρόσθεσε η κ. Ισιτάν. “Στα Βαλκάνια είμαστε δέσμιοι της ιστορίας. Για να ξεπεραστούν κάποιες αντιπαλότητες του παρελθόντος, πρέπει να γνωριστούν οι λαοί μεταξύ τους”, σημείωσε ο πρόεδρος του ΚΘΒΕ Δημήτρης Γαρούφας. “Αν κυβερνούσαν οι καλλιτέχνες, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θέλουν να κυβερνήσουν, μπορούν, όμως να συμβάλουν μέσα από την τέχνη τους”, υπογράμμισε ο Κώστας Φέρρης. 

ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ
Η παράσταση, που ανέβηκε πρόσφατα στη Λευκωσία ενώπιον κοινού και από το κατεχόμενο τμήμα του νησιού, διατηρεί από την ταινία το βασικό μύθο και τα πρόσωπα, όπως εξήγησε ο δημιουργός. Ως προς τη δομή, εναλλάσσονται τρία βασικά επίπεδα: το προσωπικό με τις περιπέτειες μιας μεγάλης ρεμπέτισσας, που γεννήθηκε στη Σμύρνη πριν τη μικρασιατική καταστροφή και πέθανε στον Πειραιά το 1956, το ιστορικό, από την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη έως τον Εμφύλιο, και το φαντασιακό, όπου δαιμόνια και φαντάσματα κινούν τη δράση. Το κείμενο συνυπογράφει η Κύπρια Θέσια Παναγιώτου. 

    * Θα υπάρχουν ελληνικοί υπέρτιτλοι.

Οκτ 16, 2008

Πηγή: makthes.gr

[wings]

“ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ” Η εκ Τουρκίας απόπειρα    

Οι πολλές τηλεοπτικές κάμερες και φωτογραφικές μηχανές αποτελούν ένδειξη του ενδιαφέροντος για την παράσταση που, αναπόφευκτα, ξεπερνούσε το απλό θεατρικό γεγονός. Δεν είναι λίγο το Εθνικό Θέατρο της Άγκυρας να παρουσιάζει έργο έλληνα συγγραφέα και σκηνοθέτη με θέμα απόλυτα ελληνικό, που έχει περάσει στην κοινή μνήμη από την επιτυχία του ως κινηματογραφική ταινία και τηλεοπτική σειρά.

Του Κώστα Μαρίνου

Έτσι, στην πρώτη παράσταση του “Ρεμπέτικου” του Κώστα Φέρρη παρέστησαν τόσο ο πρόξενος της Τουρκίας όσο και ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, ο οποίος εκφώνησε και λόγο υπέρ, βεβαίως, της ελληνοτουρκικής φιλίας και όσων συνδέουν τους δύο λαούς. Αναγνώστηκαν μηνύματα των υπουργών Πολιτισμού των δύο χωρών και γύρω στις 9.30 το βράδυ τα φώτα χαμήλωσαν και άρχισε η παράσταση μπροστά σε αρκετές άδειες θέσεις.

Τι είδαμε; Ίσως ένα χολιγουντιανό μιούζικαλ σε βαλκανικό μέγεθος. Είδαμε αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, ακούσαμε τραγούδια που κάπου παρακολουθούσαν την εξέλιξη του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού πάνω στον καμβά του γνωστού μύθου της αοιδού που ανακαλύπτει το ταλέντο της, της ανόδου και της πτώσης της. Εντοπίσαμε ονόματα που παρέπεμπαν σε γνωστά ονόματα τραγουδιστριών της εποχής, παραδεχθήκαμε το θετικό τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι, οι αιώνιοι “άλλοι”, αντιμετώπισαν τον δικό τους “άλλο”, τους Έλληνες και την ιστορία τους. Πέραν αυτών, μια σειρά καλών ηθοποιών, αρκετές στιγμές αμηχανίας απέναντι στην απόπειρα μίμησης στάσεων και κινήσεων σωμάτων, έναν συχνά ευφυή σκηνοθετικό τρόπο σκηνικής μεταφοράς της εξέλιξης σε τόπους και χρόνους. Εντέλει αναρωτηθήκαμε εάν και πώς θα αντιμετώπιζε ένας αντίστοιχος θεατρικός οργανισμός στην Ελλάδα ένα ανάλογο κείμενο από την Τουρκία.

Οκτ 18, 2008

Πηγή: makthes.gr