Translatum Greek Translation Forum

[mavrodon]

Πραγματικά, δεν περίμενα να διαβάσω τόσο τρυφερά και αισθαντικά ποιήματα από στρατευμένους ποιητές! Αυτά τα ποιήματα είναι, όντως, μικρά διαμάντια.

Έχεις δίκαιο. Βέβαια, τώρα, με το πνεύμα αποδόμησης των πάντων, καλύτερα να μιλάμε για «αποστρατευμένους» ποιητές. Νομίζω θα συμφωνεί και ο Τόλης.

[banned]

Λυπάμαι αλλά δεν συμφωνώ. Η πιο γνήσια τρυφερότητα, η πιο γνήσια αγάπη εκφράζεται από εκείνους που πονάνε κι αγωνίζονται όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για κάθε αδικημένο. Η «στράτευση» για την υπόθεση του ανθρώπου, παρά τις διαψεύσεις και τις απογοητεύσεις, μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές, μα είναι για πάντα.   

[mavrodon]

Σωστός. Συμφωνώ.

[wings]

Υπάρχουν «απόστρατοι» και «αποστρατευμένοι». Η παθητική μετοχή δείχνει και παθητική διάθεση, κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Αν και δεν συνηθίζω να παινεύω ιδιαίτερα κάποια μεμονωμένα ποιήματα της ανθολογίας μας, πρώτον γιατί ποια είμαι εγώ που θα το κάνω και δεύτερον γιατί δεν είναι θεμιτό ο ανθολόγος να κάνει διακρίσεις, θα συμφωνήσω με την Αναστασία για τα συγκεκριμένα ποιήματα. Ήξερα τα «στρατευμένα» ποιήματα του Πάνου Θασίτη από παλαιότερα, από δική μου αμέλεια δεν είχα ποτέ προσέξει τα ερωτικά του και, τώρα που χρειάστηκε να τα βρω για το αφιέρωμα στην ερωτική ποίηση, ήταν και για μένα μια μικρή έκπληξη μόλις τα διάβασα. Υπάρχουν και μερικά ακόμα που σίγουρα θα τα δημοσιεύσουμε στο πλαίσιο του αφιερώματος αυτού και, ναι, είναι όλα τους μικρά διαμάντια, και ομολογώ ότι αποδώ και μπρος θα κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Θα συμφωνήσω με τον Τόλη ότι έξω από τη δωρεά που έχει ο κάθε λογοτέχνης ώστε να γράφει για όσα μας αφορούν με γλώσσα ορθή και στρωτή, όταν είναι και αγωνιστής δεσμεύεται από την προσωπική του «στράτευση» και τότε είναι σε θέση να εκφράσει την αγάπη και την τρυφερότητά του παρά τις κατά εποχές αντίξοες συνθήκες. Δεν συμβαίνει πάντα, γιατί τελικά λίγοι είναι αυτοί που έχουν το χάρισμα της ξεχωριστής γραφής, αλλά όταν συμβαίνει - όπως στην περίπτωση του Πάνου Θασίτη - τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά.

Θα δείτε και τους άλλους πολύ γνωστούς στρατευμένους μας (όπως ο Κλείτος Κύρου, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Άνθος Φιλητάς, ο Πρόδρομος Μάρκογλου), αλλά και τους λιγότερο γνωστούς ως «στρατευμένους» (όπως ο Ανέστης Ευαγγέλου, ο Γιάννης Καρατζόγλου, ο Τόλης Νικηφόρου, ο Μάρκος Μέσκος) να έχουν γράψει εξαιρετικά ερωτικά ποιήματα και θα τους καμαρώσουμε όλοι μαζί.

Γιατί όλοι ερωτευτήκαμε κι ερωτευόμαστε, γιατί όλοι ζήσαμε και ζούμε σ' αυτή την πόλη που έβγαλε και βγάζει πολύ καλούς ποιητές, αλλά κυρίως γιατί η φωνή ενός ερωτευμένου ποιητή έχει άλλο άρωμα και άλλον ήχο. :-)))

[wings]

Πάνος Θασίτης, Δυτικά προάστια

Στ' αριστερά ο ηλεχτρικός πορτοκαλιώνας. Χειμώνα - καλοκαίρι
ανάβει κάθε νύχτα, αυτό το περιβόλι.
Βουνό από άδειο πετροκάρβουνο, το αίμα του καμένο, καπνός και σφυρίγματα
κι έργο για το καλό και το κακό, ξετελειωμένα. Σωροί τα κυβικά
του σκοταδιού, ξετροχιασμένα τραίνα, άχρηστο υλικό, το φάντασμα
του μηχανοδηγού ανάμεσα στις ράγιες και τ' άλογο μαρμαρωμένο,
οι ράγιες δένουν και χωρίζουν, στιλπνές ολόγυμνες ψυχές
κάτω απ' το νικέλινο φεγγάρι, ελίσσονται, αδιάκοπα φεύγουν - γυρίζουν
και δε γυρίζουν, βουλιάζουν στ' απροσδόκητο σκοτάδι, κι όλα
τα μαντήλια σταματημένα ξαφνικά στον αέρα∙
απολιθωμένη στρώση του χιονιού από παλιούς χειμώνες.

Πιο κάτω η Σίβυλλα του κάμπου, η λάσπη του Δέλτα
η νεκρή θάλασσα που μαντεύεις, γιατί είναι νύχτα
κι η νύχτα φέρνει κι αυτή το δικό της σκοτάδι
κι η μαντική, το μόνο φως που σου δόθηκε να πορεύεσαι,
να περάσεις ψηλαφώντας την ψυχή του δροσερού καλαμιώνα,
στο ποτάμι, που από κύκλο σε κύκλο κατεβαίνει
γυρεύοντας τη θάλασσα, τη μητέρα.

                                    *

Μετά τη στροφή, φέρε φωτιά, μπορώ να την αγγίξω,
να την κρατήσω σφιχτά. Έχω μάθει τις φωτιές,
αυτές που καίγουνε απ' έξω και την άλλη,
που πάει βαθιά, συντρώγει κόκκαλα και σπλάχνα
πυρπολεί το αίμα και τ' αλλάζει.
Μιλώ για την αγάπη, αν το 'χετε ξεχάσει.
Φωνή στη γη, στον ουρανό για την αγάπη,
αιώνια σπασμένο κλωνάρι, χρυσός μύλος για τις ψυχές μας που βιάζονται,
το μαχαίρι και το ψωμί, αλλάζοντας χέρια.

Φώτα μεγάλα, σταθερή πορεία, χιλιάδες μίλια άσπρη ερημιά.
Ο ουρανός του γκαζιού πάνωθέ μας κι η άσπρη φονική αιθάλη
κατεβαίνοντας αργά, ενώνοντας τη μέρα και τη νύχτα
στο χημικό ευλύγιστο κορμί της, καταργώντας τη μέρα και τη νύχτα
κι ο ήλιος στην αποθήκη και το φεγγάρι στα οξέα.
Κάτω από τις ελεφάντινες φυλλωσιές του μετάλλου
τ' αυτοκίνητο τρέχει,
τάσι ανοιχτό με τις ψυχές μας που παραμιλούν.
Το θρόισμα κι η μεγάλη σιωπή των μαλλιών της και ο τοίχος
που προχωρεί αντίθετα κι ο ίσκιος του πάντα μας προφταίνει.

Ξενοδοχείο Αύγουστος, μαύρα σίδερα σταυρωτά, μαίανδροι
και πουλιά από πυρακτωμένο ψευδάργυρο,
ανώνυμη γεωμετρία του τοίχου. Στη σκοτεινή θύρα που έκλεισα
η βούλα της ερυθρής Αφροδίτης, το μάτι του ξενοδόχου στη σκάλα σα φίδι κι ύστερα,
η μεγάλη πυρά της αγάπης κατακαίγοντας τον πηλό,
ελευθερώνοντας την ήσυχη άσπρη ανταύγεια της καρδιάς
την ακύμαντη τάξη των άστρων που σου 'δειχνα τις νύχτες.

                                    *

Η συνοικία πεθαίνει νωρίς. Όπου φως, αγρύπνια
για τ' άρρωστο κορμί, για την ψυχή που παραδίνεται και πάει.
Το κορίτσι στο κατώφλι, γυμνό ως τη μέση βαστά τον καθρέφτη
που σε δείχνει. Σκούρα μεγάλα δάση οξειδωμένα, πλαστικά πουλιά
άνθη πορφυρά γύρω - γύρω, πληγές από σωριασμένο φθόριο
σκεπάζουν το κορμί του, τέλια χρυσά, ηλεχτρικά αηδόνια
και στη μέση ο πληρωμένος τραγουδιστής με το κουτί της αγάπης
και το κουτί του καϋμού, με το κουτί που ναρκώνει
κι αυτό που τρελλαίνει. Και δίπλα η λίμνη σου κι ο πιστός αντικατοπτρισμός
κι η όχθη εγώ που σε περισφίγγει, θησαυρίζοντας την κρυφή διδαχή.

                                    *

Αυτό είναι τ' όνειρο μες στη χαρτοπετσέτα, πάνω στο τραπέζι
του χαμένου καφενείου. Αν ανοίξεις, πρόσεξε αυτό το πουλί
κι αυτό το φυτό και τη θάλασσα που καίγεται στα δάχτυλά σου
και τ' άσπρο και το γαλάζιο που ικετεύουν,
τον πήλινο ύπερο και τον πήλινο κάλυκα και τη χρυσή σκόνη
ανάμεσά τους, τον πολλαπλασιαστή. Και στ' αφανέρωτα βάθη,
τόσες προσμίξεις μ' άγνωστα μέταλλα και στα ρήγματα
πολυώροφα σκοτάδια, βουνά της Περσεφόνης από γαλαζόπετρα,
ο τυφλός Ορφέας κι η Ευριδίκη η ελαφίνα αποσβολωμένη
στα νύχια του γρύπου.

Ακριβώς στη στροφή, μετά το κίτρινο βενζινάδικο,
που πήρε φωτιά και ουρλιάζει.

Από τη συλλογή Εκατόνησος (1971)

[banned]

Τα λαμπερά φώτα και η γοητεία του κέντρου, η θάλασσα, η Αριστοτέλους, ο Λευκός Πύργος και η παραλιακή λεωφόρος, η θελκτική Άνω Πόλη με τα κάστρα και τα αναπαλαιωμένα σπίτια των αρχιτεκτόνων, η σχετική άνεση των ανατολικών συνοικιών, όπου ζούμε οι περισσότεροι, και οι άλλες ομορφιές της πόλης, δεν σημαίνουν ότι ξεχνάμε την άλλη πλευρά του νομίσματος. 

Ωραία τα ρομαντικά ποιήματα, ωραίοι οι ονειρικοί πίνακες του Σταύρου, πανίσχυρη η νοσταλγία που εξωραΐζει τα παιδικά και τα νεανικά μας χρόνια, αλλά πάντα υπήρχε και υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που μας θυμίζει το ρωμαλέο αυτό ποίημα του Πάνου Θασίτη. Όχι μόνον τα Δυτικά προάστια, που είναι και καταφύγιο των φτωχών και των απόκληρων, αλλά και το κέντρο της πόλης, ολόκληρη η Θεσσαλονίκη είναι πνιγμένη στο αυτοκίνητο και μία από τις πιο μολυσμένες πόλεις της Ευρώπης. Δεν θα μιλήσω για τα ναρκωτικά, για τους νέους που πεθαίνουν στην άσφαλτο και για πολλά άλλα.

Θα πω όμως ότι οι καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης είχαν πάντοτε μια σχέση αγάπης και μίσους με την πόλη τους (ασχέτως αν εκείνη που τελικά κυριάρχησε σε μένα και σε άλλους ήταν η αγάπη). Η Θεσσαλονίκη των τριακοσίων χιλιάδων κατοίκων τις δεκαετίες του '40 και του '50 ήταν μια πόλη μπαγιάτικη, συντηρητική, πνιγηρή, άξενη και, κατά διαστήματα, δολοφονική. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που πολλοί από τους δημιουργούς αυτούς κατέφυγαν στην Αθήνα (Αναγνωστάκης, Ιωάννου, Ασλάνογλου, κ.α.).

Η Θεσσαλονίκη των πεντακοσίων χιλιάδων κατοίκων στις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν αρκετά καλύτερη αλλά και πάλι όπως την περιγράφει ο Θασίτης στα δυτικά προάστια και αλλού. Η σημερινή Θεσσαλονίκη, η μητρόπολη που προσεγγίζει το ενάμισι εκατομμύριο κατοίκους είναι απλούστατα ένα μικρότερο τέρας από εκείνο του λεκανοπεδίου. Και μεγαλύτερο από τα διάφορα άλλα τέρατα ανά την επικράτεια, αντίγραφα της αθηναϊκής «ανάπτυξης» και «αξιοποίησης».

Εγώ, το γέννημα και θρέμμα του κέντρου της πόλης, όταν βρίσκομαι σε καινούριους δήμους και συνοικίες, πόλεις ολόκληρες, έχω την αίσθηση ότι είμαι ένας ξένος που μπορεί άνετα να χάσει τον προσανατολισμό του. Μπετόν, διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, αποκλεισμός των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, κάθε είδους ρύπανση, η φρενίτιδα της κατανάλωσης. Και ολοένα αυξανόμενη εγκληματικότητα. 

Με αυτές τις συνθήκες και άλλες πολύ χειρότερες, έγραφαν και γράφουν τα ποιήματα του έρωτα και της αγάπης τα παιδιά της μπάλας και της αλάνας με τα σημαδεμένα καλάμια και γόνατα, τα παιδιά της ασφάλτου, οι ποιητές της πόλης. Με αυτές τις συνθήκες δημιουργούν οι ζωγράφοι, οι συνθέτες, και όλοι οι άλλοι. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Ιδίως όταν παρασυρόμαστε σε αφελείς γενικεύσεις και χαρακτηρισμούς. Θέλει μεγάλα κότσια, φίλοι μου, για να μην πέσει κανείς στον κυνισμό, για να μην αφήσει να σκοτώσουν μέσα του το όνειρο και την ουτοπία.

[wings]

«Ρωμαλέο» χαρακτήρισες εσύ, Τόλη, το ποίημα του Πάνου Θασίτη για τα Δυτικά προάστια κι εγώ θα προσθέσω ότι γενικά θεωρώ «στιβαρή» την ποίησή του στο σύνολό της.

Ο συγκεκριμένος ποιητής, πραγματικά «στρατευμένος» στις ιδέες του και στον αγώνα για καλύτερη κοινωνική ζωή, σε κάθε επίπεδο, δείχνει να μη χάνει ούτε λεπτό το στόχο του, ακόμα και σ' ένα τόσο μεγάλο σε μήκος ποίημα (ίσως το μεγαλύτερό του) και, βέβαια, ως συνήθως καλύπτει τα πάντα. Την πάγια υποβάθμιση των δυτικών προαστίων της Θεσσαλονίκης, τη βιομηχανική ζώνη που στη δεκαετία του '70 άρχιζε να δημιουργείται στη δυτική μεριά της πόλης και φούντωσε πια στις δεκαετίες του '80 και του '90, τον πνιγηρό αέρα και τα πολλαπλά χημικά νέφη που από τότε ζώνουν τις δυτικές συνοικίες, την καθημερινή πάλη των «ταπεινών και καταφρονεμένων» αυτής της πόλης, δηλαδή του εργατόκοσμου και των μεταναστών που προσπαθούν μέσα από την πνιγηρή αιθαλομίχλη των διυλιστηρίων να υψώσουν ανάστημα, να βγάλουν το ψωμί τους κρατώντας μια το μαχαίρι και μια το καρβέλι κι αλλάζοντας χέρια, που θέλουν μιλήσουν και να παλέψουν για την αγάπη αν το έχουμε ξεχάσει...

Και γίνεται, περίπου μια εικοσαετία νωρίτερα από διάφορα τραγικά συμβάντα, μάντης κακών αφού κλείνει το ποίημα με τους στίχους για το κίτρινο βενζινάδικο, που πήρε φωτιά και ουρλιάζει - ας θυμηθούμε τις φωτιές στα διυλιστήρια και την έκρηξη στο εργοστάσιο αμμωνίας που στο παραπέντε αποσοβήθηκε πριν από 20 περίπου χρόνια.

Και να σου πω κάτι; Δεν νομίζω ότι ο Πάνος Θασίτης είχε μαντικές ικανότητες. Απλώς ο άνθρωπος είχε σώας τας φρένας από πάντα και έβλεπε την τραγική μελλοντική εικόνα αυτής της πόλης, που έτσι κι αλλιώς μάτια έβγαζε. Σε αντίθεση με όσους τοπικούς και εθνικούς άρχοντες εθελοτυφλούν και βαριακούν γιατί έτσι τους βολεύει ή γιατί δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

[wings]

[Από την ενότητα Τ' αδέσποτα]

Πάνος Θασίτης, Να προσπαθήσει

Πληρώνοντας όσα όσα.
Να προσπαθήσει πάλι να ταξιδέψει.

Μ' αυτό ή τ' άλλο ζωγραφισμένο καράβι.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)

[λinaπ]

Τόσο απλό και τόσο σύνθετο, τόσο όμορφο!

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/V-warPq3h0M" target="_blank">http://www.youtube.com/v/V-warPq3h0M</a>

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Άλκης Αλκαίος, Για το αδύνατο ικανοί
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη / δίσκος: Αύριο (1996))

Πάνος Θασίτης, Οι τελευταίοι των Μοϊκανών

                                                                                Στους φίλους

Άνοιξαν οι πύλες
απροσδόκητα,
όμως χωρίς βιάση καμιά,
βουβές∙
–μόνον οι πιο ευαίσθητοι άκουσαν κάτι,
σαν πτώση εντόμου, στο δάπεδο, νεκρού∙
και διάβηκεν η συντροφιά μας.

Βήματα σταθερά, καθαρά περιγράμματα,
μέταλλα στα μάτια
εμείς, σταθήκαμε στην αγορά – οι έμποροι είχαν φύγει∙
κάτι περαστικοί συνάχτηκαν σ' ένα γύρο σκοτεινό.
Ο πιο λαμπρός μας πάει μπροστά και λέει:
«Τώρα ο τρομερός χαλκός των σαλπίγγων θα ηχήσει,
αποσύρεται το τίμιο βάρος μας
κι απ' τον φτωχό τελώνη κι από τον φαρισαίο∙
ωραίοι άνθρωποι, η ζωή σας δεν είχε τόπο για μας,
ήταν πιο μικρή από μας, αφού δεν έχει πίστη
να πολλαπλασιάζεται, να διαρκεί
ή ν' απατά
και δεν αντέχει στον καθρέφτη.
Δεν έχει αγνότητα και σαπίζει
θεούς δεν έχει μήτε καν να τους πυροβολεί
μήτε φως αγάπης άπτεται αυτής∙
Αποσυρόμαστε νικώντας –νικώντας;»

Ήταν η φωνή του ένας ρυθμός κυκλικός,
αδιάκοπος, απαλός
τρομερός,
διαπερνούσε το κάθε τι:
ήταν για τη γη και για τον ουρανό.
Κάποιοι κίνησαν ναρθούν
να προστεθούν στη συντροφιά μας
«Μη μας εγγίζετε
μη μας ακολουθείτε
μη μας βλέπετε
μη μας ενθυμείσθε.

Είμαστε ανεπανάληπτοι.»

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)

[banned]

Πριν ένα μήνα περίπου, σ' αυτό το νήμα μιλούσαμε για ψευδαισθήσεις και για αυταπάτες. Μια μεγάλη και παρήγορη αυταπάτη είναι για τη μοναδικότητα μιας γενιάς. «Οι τελευταίοι των Μοϊκανών», οι «ανεπανάληπτοι», κ.ο.κ. Από μια άποψη όλοι είναι μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Και όλα. Βλέπε και Ηράκλειτο. Από μια άλλη όμως, κατά τον Παρμενίδη, τίποτα ουσιαστικά δεν αλλάζει.

Η γενιά της Ε.Π.Ο.Ν. και η πρώτη μεταπολεμική ποιητική γενιά (Αναγνωστάκης, Κύρου, Θασίτης, Φωτιάδης αλλά και Λειβαδίτης, Πατρίκιος, Κατσαρός, Δούκαρης, και τόσοι άλλοι) ήταν μια σπουδαία γενιά. Εμπνευσμένη, αγωνιστική, προοδευτική, ελπιδοφόρα. Μια γενιά που τσακίστηκε μαζί με τα όνειρά της. Και σήμερα όμως, με εντελώς διαφορετικές συνθήκες, το λέω με βεβαιότητα, υπάρχουν σπουδαία παιδιά. Όπως υπήρχαν και πριν από τη γενιά του Θασίτη. Θα υπάρχουν και αύριο. Μπορεί να μην τα ξέρουμε, μπορεί να μην τα αναγνωρίζουμε, μπορεί να τα συγκρίνουμε με πράγματα ανόμοια της δικής μας εποχής, αυτά όμως υπάρχουν.

Οι Μοϊκανοί δεν χάθηκαν, κι αν χάθηκαν, θα ξαναγεννηθούν. Αυτή είναι η νομοτέλεια της ζωής. 

[wings]

Ναι, είναι θαυμάσια αυτή η πρώτη μεταπολεμική ποιητική γενιά. Και οφείλω να πω ότι μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφει ο Πάνος Θασίτης. Θαρρώ πως χαρακτήρισα πριν από μήνες «στιβαρή» την ποίησή του. Όλα του τα ποιήματα είναι ξεκάθαρα και γεροδεμένα και ποτέ δεν ξεφεύγει από αυτό που έχει κατά νου να πει.

Κυρίως, όμως, ο κάθε ποιητής μας της γενιάς αυτής έχει τη δικιά του φωνή και ίσως επειδή πολλά είχαν δει τα μάτια τους και ζήσανε δύσκολες στιγμές, δεν διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους (ακόμα και στις πιο τρυφερές αράδες τους ή τις πιο ερωτικές) και συχνά ακούγονται προφητικοί οι στίχοι τους.

[wings]

[Από την ενότητα β']

Πάνος Θασίτης, ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΣ ΣΕ α ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΟΙΝΑ

Και μες στο απόλυτο σκοτάδι θα σε συναντήσω, φίλε.
Ήρωα που πέθανες για ιδανικά
με το φακό θα σ' εντοπίσω.

               *

Θα σου μιλήσω για πράγματα κοινά
που τ' αγνοούσες. Τώρα το αίμα χύνεται μονάχα στα τροχαία.
Ήσυχες Κυριακές στο πάρκο με τα παιδιά∙
κάθε Δευτέρα σινεμά.
Ζούμε τα γεγονότα απ' τις εφημερίδες, τον έρωτα
στα εικονογραφημένα περιοδικά.
Στην ταβέρνα πότε-πότε οι φίλοι, ξαναγυρνούμε στα παλιά.

Ο Γιάννης γλίτωσε απ' τα συνδικάτα
-πάνε τα δωρεάν τρεχάματα για τα κοινά-
μπουτίκ η Μαίρη άνοιξε, αντίκες και κεραμικά
-το γυναικείο ζήτημα το ξεπέρασε σωστά.
Κι ο Μάρκος, τι ξενύχτια γράφε-σβήνε στα ντουβάρια
τι λαϊκά συλλαλητήρια, τι ξύλο και κυνηγητά
οργανωτής πωλήσεων τώρα, θυμάται και χαμογελά.

Κι αν απομείναν λίγ' αγύριστα κεφάλια
κρατάνε θέσεις και φυλάκια αλωμένα
παίζοντας -μάταια- τ' αλλοτινά αλλόκοτα θηρία
θ' απελαθούνε νύχτα, για Λίβανο ή Συρία.

                              *

Στάσου στο φως να σε φωτογραφήσω.
Μη στρέφεις το πρόσωπο αλλού.

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)

[wings]

Πάνος Θασίτης, Επιφώνημα

Εσύ ήσουν η αγάπη. Ίριδα ανοιχτή, απ' το πορτοκαλί
ως το χρυσό κι ως τ' άσπρο που τυφλώνει,
δρασκελώντας κρεμαστά νερά και κρυφά στερεώματα,
έρημη μεγάλη νύχτα, πάνδημο μεσημέρι.

Μαλλιά – ποτάμια που με πνίγατε
η γη κι ο πυρωμένος σπόρος της βαθιά,
ο ουρανός κι η αφανέρωτη όψη του,
μισό κι ολόκληρο του φεγγαριού,
φέξη και χάση του κόσμου.
Η προσευχή κι εικόνισμα για προσευχή,
ασήμαντα χαμένα λόγια την ώρα της καταστροφής,
τρίξιμο της θύρας για ζωή και για θάνατο.
Ναι ή όχι: κι υπάρχεις, δεν υπάρχεις.

                                    *

Εσύ που ήσουν η αγάπη, πες μου τώρα πώς σταματούνε
το μυαλό, πώς το σκοτώνουν.

Ω μονοκύτταρο απολιθωμένο στο νεκρό σημείο,
κλειστό στο ναρκωμένο τείχος∙
και τ' αυλάκι για το αίμα κομμένο∙
κι η φωνή, αγέρας που ζει και φέρνει τον άνθρωπο στον άνθρωπο, φευγάτη∙
κι ο χτύπος της καρδιάς, ένας ρυθμός στ' ανώνυμο ρολόγι
και το κορμί απονευρωμένο κι η σάρκα στο έλεος της βροχής.
Ένα μάτι, γι' αυτό που λένε φως∙ τ' άλλο για το σκοτάδι.
Ο ήλιος, πυρωμένο τρελό πορτοκαλί
κι η νύχτα, μαύρη κυκλοδίωκτη αμμουδιά όπου βουλιάζεις.
Η θρέψη, η πέψη, ο ύπνος.

Οι άλλοι: τα διπλανά μονοκύτταρα, στη σειρά.

Από τη συλλογή Εκατόνησος (1971)

[wings]

<a href="http://www.youtube.com/v/6GgmNJYz0S8" target="_blank">http://www.youtube.com/v/6GgmNJYz0S8</a>

Γιώργος Ζαμπέτας & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ο χωρισμός
(ερμηνεία: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος 45 στροφών του 1965)

Πάνος Θασίτης, Χωρισμός

Ήρθες και τίποτα δεν άντεξε πλάι σου
Έφυγες και τίποτα δε χάθηκε μαζί σου
Στα χέρια μου κρατώ και την ελπίδα και τη μνήμη σου
Το αίμα μου περνάει μέσ' από σένα
Μοίρασα τον ίσκιο μου με σένα
Τίποτα δε μου λείπει∙ γιατί τίποτα δε χάθηκε μαζί σου.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)