Translatum Greek Translation Forum

[wings]

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΣΑΡΗΣ



Γεννήθηκε το 1941 στις Σέρρες. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στα πολυτεχνεία τού Γκρατς και της Θεσσαλονίκης. Από το 1962 ως το 1978 έζησε στη Θεσσαλονίκη. Έκτοτε εγκαταστάθηκε στη Αθήνα, όπου εργάζεται και ως γραφίστας. Έχει δημοσιεύσει δοκίμια, ποιήματα και μεταφράσεις σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Από το 1970 ως το 1978 ήταν υπεύθυνος της ελληνικής σύνταξης του περιοδικού Ausblicke. Έχει παρουσιάσει ζωγραφική του σε εννέα ατομικές εκθέσεις.

Ποιητικές συλλογές:
«Όμιλος Φίλων Θαλάσσης - Ο Ισορροπιστής», Λέσχη του Δίσκου, 1976
«Οι παρενέργειες της σιωπής», εκδ. Ύψιλον, 1984
«Οι Τριστάνοι (ποιήματα 1966-1992)», εκδ. Νεφέλη, 1992
«Θα επιστρέψω φωτεινός (ποιήματα 1993-1999)», εκδ. Άγρα, 2000

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Η ασύδοτη τρυφερότητα, Όμιλος φίλων θαλάσσης - Ο ισορροπιστής (1976)
• Κρατάω σφιχτά, Όμιλος φίλων θαλάσσης - Ο ισορροπιστής (1976)
• Μια φούχτα, Όμιλος φίλων θαλάσσης - Ο ισορροπιστής (1976)
• Θυμάσαι, Ρεγκίνα; - Οι Τριστάνοι (1992)
• Το ποίημα της Πλυτώς - Οι Τριστάνοι (1992)
• Horror a Manos Llenas - Οι Τριστάνοι (1992)
• Ανταύγειες - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Έτσι γίνεται το ποίημα - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Η μέρα που νυχτώνει - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Η σιωπή του Θεού - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Θα επιστρέψω φωτεινός - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Πρέπει να βρω μια γλώσσα - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]
• Το τόξο του χαμόγελου - Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) [2000]

Περισσότερα ποιήματα του Αλέξανδρου Ίσαρη θα βρείτε στην ενότητα Πες το μ' ένα ποίημα (των ποιητών της Θεσσαλονίκης) και στο ιστολόγιο Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Πρέπει να βρω μια γλώσσα

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Που να ενώνει τα σύννεφα
Να χωρίζει τη θάλασσα
Να οξύνει τον πόνο
Για να μπορώ να σε κοιτάζω
Σκύβοντας και ρωτώντας
Ρουφώντας και παίζοντας
Περπατώντας στα τέσσερα.

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Που να ταιριάζει στις φωνές
Όταν θα δύουν οι αισθήσεις
Και θα ξυπνά το αίσθημα
Όταν θα βάζω το νύχι
Στις πληγές, το ακάνθινο στεφάνι
Στα μαλλιά μου.

Πρέπει να βρω μια γλώσσα πυρετού
Που να γεμίζει πύον
Θα γίνεται μπλε το πρωινό
Και τρυφερό το βράδυ.
Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Που θα 'χει την πίκρα
Του πιο γλυκού φιλιού
Την αλαφράδα του πουλιού
Και το στυφό της γνώσης.

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Για να σου μιλήσω.

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

[Evmorfia]

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Που θα 'χει την πίκρα
Του πιο γλυκού φιλιού
Την αλαφράδα του πουλιού
Και το στυφό της γνώσης.

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Για να σου μιλήσω.

Και εμείς, που κάθε μέρα χανόμαστε μέσα στα μονοπάτια της γλώσσας, ξέρουμε ίσως λίγο παραπάνω πόσο δύσκολο είναι να βρούμε μια γλώσσα για να μιλήσουμε στους άλλους.

[Anastasia]

Πρέπει να βρω μια γλώσσα
Για να σου μιλήσω.

Ευτυχισμένος αυτός που θα το καταφέρει.

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Το ποίημα της Πλυτώς

Σιωπή είναι ένας πόνος που αρχίζει
Από το στήθος σαν μοναξιά.
 
Το μεσημέρι κιτρινίζει
Ρημάζει το δέρμα μου
Μπαίνει στο μυαλό.
Σκόνη σηκώνεται, τα τζάμια στάζουν
Η προσπάθεια αιμορραγεί.
 
Στηρίξου πάνω μου - είπα στον καθρέφτη.
Θα σε κρατήσω.

Από τη συλλογή Οι Τριστάνοι (1992)

[banned]

Ο καθρέφτης είναι ένα από τα πιο κοινά ποιητικά σύμβολα. Ίσως γιατί ο ποιητής προσπαθεί να αναγνωρίσει και να γνωρίσει το πρόσωπό του πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων και των λέξεων. «Πάνω στον καθρέφτη, μέσα απ' τον καθρέφτη, πίσω απ' τον καθρέφτη». Και σε έναν διάλογο με τον καθρέφτη που μοιάζει με ενδοσκόπηση.

Θα μάθει κάτι παραπάνω κάποτε; Μάλλον όχι με τη συμβατική έννοια. Ίσως όμως με την έννοια μιας βαθύτερης επίγνωσης, όπως όταν φωτίζονται τα υπόγεια της ψυχής. Και δεν το ξέρει κανείς άλλος, δεν είναι δυνατόν να το ξέρει κανείς άλλος. 

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Η ασύδοτη τρυφερότητα

Αυτές οι μέρες
Της ασύδοτης τρυφερότητας
Θα ακινητοποιήσουν
Τη ζωή σου∙
Θα σταματήσεις για πολύ
Καιρό να βλέπεις
Τα σύννεφα και τους τυφλούς
Που τραγουδάνε στο δρόμο∙

Μετά
θα ξαναφύγεις
Για τα χιόνια

Από τη συλλογή Όμιλος φίλων θαλάσσης - Ο Ισορροπιστής (1976)

[spiros]

ασύδοτη τρυφερότητα

Τι σύναψη και αυτή. Δεν έχει πει ποτέ κάποιος στους ποιητές να μην κάνουν ασύδοτες συνάψεις; Άμα πια...

[wings]

Πολύ απρόβλεπτη σύναψη, ε; Μου αρέσει. :-)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Η μέρα που νυχτώνει

Η ψυχή βλέπει τη λίμνη
Στο είδωλό της
Στου χρόνου το βλέμμα που διστάζει
Και η προσμονή καλπάζει
Προς τα βουνά.

Αυτός που περιμένω
Έχει για πρόσωπο
Σμάρι από πουλιά.
Χαϊδεύει όμορφα όσο κανείς
Πετά επάνω από πόλεις
Ξαπλώνει σε αγρούς
Τρυπώνει σε σπηλιές.
Η ανάσα του βελούδινη πνοή
Κι η αγκαλιά του ανθισμένη.

Μούσκεψα μες στη βροχή
Τα δάκρυα κυλούν και τον καλούν.
Τόση επιθυμία
Κι αυτός ν' αργεί!...

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Έτσι γίνεται το ποίημα

Χωρίς ολόκληρες αναπνοές
Έχοντας το βλέμμα στραμμένο
Στους φεγγίτες
Τα σώματα συστρέφοντας μες στην ομίχλη
Μικρά παιδάκια έπαιζαν
Και των πουλιών το μαύρο χάιδευε το νερό.
Από καθρέφτες
Πιο πολύ σπασμένους
Έβλεπα τη ζωή τους χαλκοπράσινη
Να μένει άχρηστη στο δρόμο.
Οι αναμνήσεις καίγονταν σε σιγανή φωτιά
Σαν εικονίσματα στη λίμνη του μυαλού.
Οι αρτηρίες, οι απολήξεις των βολβών
Τα οστά, όλα σε μια σακούλα.

Έτσι γίνεται το ποίημα.
Επίσκεψη στο σπίτι του νεκρού
Το τσάι στη βεράντα
Μια μπούκλα, τα όνειρα του δύτη
Που γλιστράνε στον αφρό
Η πέστροφα και ο δημιουργός
Ανάσκελα στη μέση του Στρυμόνα.

Τις ώρες της αναμονής
Τρίβεις τα κόκαλα
Με σάλια νιότης
Σηκώνεις πλάκες
Κι όταν γεμίσεις στάχτες
Που σου κλέβουνε το φως
Γράφεις τον πρώτο στίχο:
Χωρίς ολόκληρες αναπνοές.
Τα άλλα έρχονται σαν βροχή.

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Η σιωπή του Θεού

Η σιωπή του Θεού γέμιζε τ' αυτιά μου
Όταν μικρός γυρνούσα στα λιβάδια
Κοίταζα τον ουρανό
Ξάπλωνα στο χώμα
Πάνω από γκρεμούς ώρες πολλές
Πετούσα μουρμουρίζοντας
Τα σύννεφα ασκεπή κολλούσαν στο πηχτό γαλάζιο.

Στο ματιών σου το Σ' αγαπώ
Στο αντίο του τρένου
Στου φιδιού τα γυρίσματα
Στης λευκής ανηφόρας τις φυλλωσιές
Στου ανέμου τη λύσσα
Στου σπασμού τη χαρά
Πάντα εσένα διψούσα, Θεέ μου.

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης - Θυμάσαι, Ρεγκίνα;

Τις νύχτες πλάγιαζα νωρίς, Τριστάνε μου
Και σε ονειρευόμουν. Οι δρόμοι πλήγωναν
Τα βήματά μου και σε σκεφτόμουν.
Χιόνιζε στο δωμάτιο, το σώμα έπεφτε
Σαν πυρετός.
 
Το ξέρω πως θα ξυπνήσω αν ανοίξω
Την πόρτ' αυτή. Τυλίγομαι με χρώματα
       Ακούω τα φαντάσματα
       Βλέπω το βράχο να επιπλέει
       Στο κεφάλι μου
       Που μόλις τον χωρά.
Τη θάλασσα να με παιδεύει.
 
Κι ο ποιητής;
Έσκασε μέσα σ' ένα αυτοκίνητο -
Άνοιξε, γέμισε καπνούς. Φούσκωσαν τα ποιήματα
Τον εκδικήθηκαν.
 
Η ποίηση είναι μνησίκακη.
Θυμάσαι που σου το 'λεγα, Ρεγκίνα;

Από τη συλλογή Οι Τριστάνοι (1992)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Θα επιστρέψω φωτεινός

Έφτιαξα μια ζωή από πηλό
Που ράγισε στα χέρια μου
Λερώθηκε στα χέρια αλλωνών
Μέχρι που κομματιάστηκε
Ζωγράφισα τη μοναξιά
Με βλέμμα τρομαγμένο ταξίδεψα
Σε έρημα νησιά χωρίς φωνή.
Αγάπησα φαντάσματα που σύρθηκαν
Μαζί μου σε κρεβάτια ηδονικά
Κι έπειτα πέταξαν από κοντά μου κρώζοντας.
Αρρώστησα σε κάτασπρα δωμάτια
Κρατώντας το κορμί να μη σκορπίσει
Έκλαψα από πόνο κι από στέρηση.
Πύργους ονειρεμένους έχτισα
Μα η αρχιτεκτονική λειψή και χάλασαν
Στο δεύτερο σεισμό δεν άντεξαν
Κρίθηκαν κατεδαφιστέοι.
Με βλέμμα άτονο την παγωνιά προσμένω
Νοέμβριος και στο μυαλό μου βρέχει καλοκαίρια.
 
Μα είμαι σίγουρος πως κάποτε
Μέσα από του χωραφιού την πρωινή δροσιά
Μέσα από τη λίμνη την ακύμαντη θα βγω
Και θα επιστρέψω φωτεινός.

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

[wings]

Αλέξανδρος Ίσαρης, Horror a Manos Llenas

Λοξοδρομώντας βρίσκουμε το σωστό δρόμο.
Πρέπει να συνεχίζεις, πρέπει να προχωράς
Συνεχίζω, λοιπόν, μαθαίνοντας από την ένδεια κι απ' τη σκιά.

Η χάλκινη πλευρά του απογεύματος
Κι οι πληγωμένοι άγγελοι στην πόρτα
Το πρόσωπο στραμμένο προς το πέλαγος
Και η ψυχή σκυφτή.

Τους κραδασμούς των άλλων αφουγκράζομαι
Κάτω απ' τα φώτα τής εσπέρας.
Πρέπει να συνεχίζεις, θα συνεχίσω λοιπόν.
Χτίζοντας φράσεις, κι άλλες φράσεις
Με στολίδια και με μαιάνδρους
Με ψεύδη και χειρονομίες άχρηστες
Καμπύλες, τεθλασμένες περιττές
Στης αιωνιότητας τους χάρτες
Κουρδίζοντας τη σκέψη
Κολυμπώντας στις παγωμένες λίμνες τού έρωτα
Με μια βαλίτσα να με περιμένει στην αποβάθρα.

Να τι σημαίνει να 'σαι άνθρωπος:
Χούφτες γεμάτες φρίκη.

Από τη συλλογή Οι Τριστάνοι (1992)