Μαρία Ψωμά

[wings]

Μαρία Ψωμά, Εξορκισμός

[Από την ενότητα Της αναζήτησης]
 
Ξαναγυρίζουμε σ' εκείνα τα σώματα
του πρωτόγνωρου ρίγους
που μετάλλαξαν τις στιγμές σε ιστορία,
στην έξαψη, την ανάταση, τα ποιητικά λόγια
που παρέμειναν συνθήματα στην μετέπειτα πορεία.
Ξαναγυρίζουμε στην αδημονία της αφετηρίας,
στ' απατηλά συναισθήματα, στις προσαρμογές της αφέλειας,
στον ενθουσιασμό της απειρίας.
Κατερχόμαστε νύχτα στους πρόποδες
ασκεπείς και ξυπόλητοι
με το νόστο μόνη γεύση στο στόμα,
κατερχόμαστε μ' ευλάβεια
στης αθωότητας τις θαμμένες πηγές
να συλλέξουμε αγίασμα
για τον εξορκισμό των λαθών μας.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

Μαρία Ψωμά, Ανεξίτηλα σημάδια

[Από την ενότητα Του έρωτα]
 
Τα σώματα που αναστήθηκαν
στο γέννημα του πόθου,
που ανθίσανε στο άγγιγμα,
στην ηδονή του πάθους,
αυτά που μετέστησαν
απ' την τρυφερότητα της ένωσης
μέχρι το απόλυτο του βάθους ...
Δεν ξεχνούν.
Χρόνια μετά στέκουν δέντρα
με τα σημάδια του θαύματος ανεξίτηλα
στον κορμό τους.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

Μαρία Ψωμά, Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο

[Από την ενότητα Της ανησυχίας]
 
Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο καίω ό,τι με καίει.
Ρίχνω το βήμα, γεμίζω μουσική,
αφήνομαι οι στίχοι να με στοιχειώσουν,
είμαι εκεί μα δε βρίσκομαι,
μετέχω στο μύθο άλλου,
στη στροφή, απ' το εγώ κενή
μόνο κορμί
δοξάρι γίνομαι,
μεθίσταμαι,
απλώνω
σε κόσμους δίχως λόγια,
όπου παλμοί, αισθήματα, ρυθμοί
εκφράζονται έξω απ' τα δόντια.
Σ' ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
τελειώνω
ξαναρχίζω.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Κι είδα γυναίκες
(τραγούδι: Λάκης Χαλκιάς / δίσκος: Θητεία (1974))

[Από την ενότητα Της αναζήτησης]

Μαρία Ψωμά, Ισόβια θητεία
 
Ισόβια θητεία
η έρημος που βρεθήκαμε.
Η ξηρασία στεγνώνει τις φωνές.
Το ίδιο τίποτα
μαραίνει τις κινήσεις.
Τις νύχτες σκάβουμε όπως-όπως
τρύπες στους βράχους για κατάλυμα
μα, έκθετοι ξανά τα πρωινά,
διψασμένοι
νομίζουμε
πως η όαση της ανακούφισης σιμώνει,
ενώ, ιδέα εκείνη,
όλο μετατίθεται
για την επόμενη παραίσθησή μας...

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

Αντώνης Βαρδής & Πάνος Φαλάρας, Με τον Μπομπ Ντύλαν
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1978))

Μαρία Ψωμά, Γενιά του '80

Βρεθήκαμε ανάμεσα,
λίγο μετά την επανάσταση των ψυχών,
λίγο πριν τη κυριαρχία των υπολογιστών,
ακούσιοι γευσιγνώστες της δράσης.
Αμήχανοι, ακούγαμε ροκ
ακολουθούσαμε τη δίνη των αλλαγών,
μέσα στο στρόβιλο
αλλά ποτέ στο κινητήριο πνεύμα,
κάτω απ' τις σημαίες άλλων
βολευτήκαμε,
χαθήκαμε με ξένο όνομα
στο «περνάω καλά»
μιας δανεικής ευημερίας,
κανένα τίτλο δεν αναρτήσαμε στην ιστορία.
Απαίδευτοι στη μοιρασιά,
χέρια δεν απλώσαμε να ενώσουμε κόσμους,
επαναστάτες μαϊμού
καταδυθήκαμε εντός
σε αμφισβήτηση του ίδιου μας του προσώπου,
μεσήλικες πια
κατεβαίνουμε ακόμα,
πάτο δε πιάσαμε,
ακόμα ρωτάμε;

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)

[wings]

Χρυσόστομος Μουράτογλου & Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μια ευχή
(τραγούδι: Ανδριάνα Μπάμπαλη / δίσκος: ... και η γη γυρίζει (2003))

Μαρία Ψωμά, Ευχή

Στη κόρη μου, Ζέτα
 
Είσαι εσύ σε μια κόγχη στο σύμπαν ζεστή,
χαμογελάς,
χρώματα εύγλωττα γράφεις,
στην έκφρασή τους χαλαρά ακουμπάς,
φωτεινή η αύρα σου ώριμο πορτοκαλί,
κύματα απλώνεται, ενώνεται, συγχωνεύει.
Είμαι εγώ σ’ άλλη κόγχη στο σύμπαν μακριά,
μ’ ακουμπάνε οι δονήσεις, το ρεύμα με παίρνει.
Είμαι όπου είσαι…, γαλήνη

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο της Β. Παπαπροδρόμου: http://greek-translation-wings.blogspot.com/2008/10/blog-post_7951.html (17/10/2008)

[wings]

Διονύσης Σαββόπουλος, Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο-δυο (δίσκος: Φορτηγό (1966))

Μαρία Ψωμά, Τα κορίτσια

[Από την ενότητα Της αναζήτησης]
 
Οι παλιές συμμαθήτριες
συναντιούνται αραιά και πού
στα καφέ, στις κοσμικές εκδηλώσεις,
ανάμεσα απ' τ' ανέμελα χαμόγελα,
το κουβεντολόι, τη χαλαρή ευθυμία,
ανήσυχη η ματιά ερευνά
τα πρόσωπα, τα σώματα,
να επιβεβαιώσει αγωνιά
τη γλυκιά πλάνη,
πως αυτές ο χρόνος τις εξαίρεσε,
παραμένουν κορίτσια.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006)

[wings]

Γιάννης Σπανός & Γιάννης Καλαμίτσης, Άνθρωποι μονάχοι
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Η Βίκη Μοσχολιού τραγουδά Σπανό (1977))

Μαρία Ψωμά, Λευκά σεντόνια
 
Ο βίος του λευκά σεντόνια,
θαρρείς δε κουλουριάστηκαν κουρασμένα σώματα,
δεν αιμορράγησαν όνειρα,
ούτε κλάψανε ουτοπίες,
αλώβητη διατηρεί την αφέλεια ποιητή,
ενώ αποπνέει τραχύτητα πλάσματος
που 'σφιξε γερά το χέρι του θανάτου.
Άνθρωπος;
Μόνος

Από την προς έκδοση συλλογή Άλλη ζωή (2008)