Author Topic: Γιάννης Ποδιναράς  (Read 33716 times)

marinostb

  • Semi-Newbie
  • *
  • Posts: 1
Re: Γιάννης Ποδιναράς
« Reply #30 on: 04 Mar, 2009, 18:18:04 »
Παρακαλώ, εάν κάποιος από εσάς έχει κάποια φωτογραφία του πρώην δημάρχου της Μόρφου, Πολύκαρπου Νικολόπουλου (που αναγράφεται σε προηγούμενο ποστ), ή οποιαδήποτε άλλη στην οποία εμφανίζεται και ο ίδιος ας με ειδοποιήσει. Γεννήθηκα κι εγώ στην όμορφη Μόρφου 2 μήνες πριν την εισβολή και μόλις πρόλαβα να βαπτιστώ στο ναό του Αγίου Μάμα ενώ βομβάρδιζαν οι τουρκοι την περιοχή. Ο Πολύκαρπος Νικολόπουλος ήταν συγγενής μου.

Ευχαριστώ
« Last Edit: 04 Mar, 2009, 18:30:06 by wings »


yiannispodinaras

  • Newbie
  • *
  • Posts: 20
Re: Γιάννης Ποδιναράς
« Reply #31 on: 04 Mar, 2009, 22:34:47 »
Mαρίνο, επικοινώνησα τώρα με τον Νίκο Νικολόπουλο που είναι πρώτος ξάδελφος με την Αθηνούλα τη μητέρα σου κ μου είπε ότι έχει φωτογραφίες του Νικολόπουλου.
« Last Edit: 04 Mar, 2009, 22:36:29 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Κραυγή τής Άνοιξης

[Μέρος Α' της συλλογής]

Αγγίζω τη φωνή
κι ο νους μου σαλεύει.
Λευκό του ρίγους.
Των αθώων στεναγμών.
Λευκό της πέτρας που ακινητεί προσμένοντας.
Της αέναης αφής.
Της αμφίδρομης ροής.
Της πλήρους αποδοχής και άφεσης.
Λευκό των βέβαιων χρόνων.
Άτρωτη όχθη στων ημερών την οργή.
Γυμνό βύθισμα στο γενναίο φως
που χύνεται στο λευκό χέρι
και σε παίρνει πέρα
στην ανελέητη κραυγή
της Άνοιξης.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:50:19 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Καλοκαιρινά γητέματα

I


[Μέρος Β' της συλλογής]

Μέσα στη νάρκη του καλοκαιριού
αφέθηκε ο σωρευμένος μόχθος
στις διαθλάσεις του φωτός να λιώνει.
Η ομίχλη του θερινού πρωινού
διαπέρασε το σώμα
κόβοντας το τεντωμένο νήμα του χειμώνα.
Κάθε μόριο του κορμιού
ντύθηκε την υγρασία της ομίχλης
και ιδρωμένο χόρτασε αρμυρό νερό
-δρόσος στ' ωραίο σμάλτο
δρόσος στ' αφυπνισμένο πνεύμα
στάλες ως μέσα στο κύτταρο της ζωής.-

Μα η αρμύρα άφησε ήδη
τ' άσπρα σημάδια της στην επιφάνεια.
Το χέρι απλώθηκε να γράφει τη ζωή
στο σώμα που φίλησε τη θάλασσα.
Ήπιαμε τη χαρά
κι αυτή μας πότισε τη δίψα της.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:50:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Τίμημα
« Reply #34 on: 13 Sep, 2009, 19:35:16 »


Σταύρος Κουγιουμτζής, Ήταν πέντε ήταν έξι
(με τον Γιώργο Νταλάρα / δίσκος: Μικρές πολιτείες (1974))


Γιάννης Ποδιναράς, Τίμημα

[Μέρος Α' της συλλογής]

Θυμάμαι... Η ψυχή γλιστρά στη μούχλα των θεμελίων.
Χάραξα τ' όνομα στον ασβέστη
και κράτησα τη λάσπη των πλιθαριών στ' άγουρο χέρι.
Το ρούχο της μάνας
μύριζε πάστρα και υγρή κούραση.
Κουρνιάζαμε στα στήθη της τα βράδια
και μας μίλαγε.
Αστέρια χόρευαν στο παραθύρι.
Πολιτείες στον κύκλο του φεγγαριού
γράφανε τη μοίρα μας.
Ο πατέρας στη σιωπή,
με δυο γραμμές ανάμεσα στα φρύδια
κρατούσε τη φωτιά
θρέφοντας τις φτερούγες.
...

Πετάξαμε πέρα σε καινούριους τόπους
με μυρωδιές πρωτόγνωρες
και ήχους που 'φταναν
παράταιρα στ' αυτιά μας.
Μεγάλωσαν οι πολιτείες
να χωρέσουν χιλιάδες όνειρα...

Το τίμημα της ελευθερίας σου
ο ανελέητος συρφετός των οραμάτων.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:49:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Μικρόκοσμοι
« Reply #35 on: 10 Dec, 2009, 22:41:56 »


Μάνος Χατζιδάκις, Το χαμόγελο της Τζοκόντας (1965)


Γιάννης Ποδιναράς, Μικρόκοσμοι

[Μέρος Β' της συλλογής]

Πνίγουμε τις στιγμές μας σε μια στάλα τής έγνοιας
σέρνοντας πίσω μας μικρούς κι ασήμαντους φόβους
που βαραίνουν τα βήματα
ταράζουν τα όνειρα
κι εξασθενίζουν τα χέρια.

Κι όταν ξαφνικά συναντούμε τους άλλους
με τον αιώνιο σταυρό στους ώμους
τις πληγές που δεν κλείνουν
και κείνο το χαμόγελο
της απόλυτης επίγνωσης του μαρτυρίου
στεκόμαστε με δέος να κοιτάμε.
Όπως κοιτάμε την εικόνα ενός αγίου
κρύβοντας αμήχανα τη ντροπή μας
πίσω απ' το χαμόγελο
της ύστατης μεταμέλειας.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:49:01 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Bertolt Brecht & Θάνος Μκρούτσικος, Για το φτωχό B. B. (δίσκος: Μουσική πράξη στον Μπρεχτ (1978))

Γιάννης Ποδιναράς, Φαράγγια των αγγέλων

[Μέρος Β' της συλλογής]

Περαστικοί μαχόμαστε λαθραία
την παράταιρη ιαχή του συρφετού.
Γλιστράμε στα φαράγγια των αγγέλων
στο βαθύ ποτάμι που χάραξε το βάραθρο
έπνιξε τη φωνή πήρε πίσω το λευκό, γυμνό τους σώμα
και τους έριξε σε ξένα σκοτάδια.

Αγκυλώνουμε τους ώμους
μέχρι που τα σώματα πια
να μην ξεχωρίζουν απ' τις λείες πέτρες
που σμίλεψε απαλύνοντας η τριβή των δειλινών
κι οι κορεσμένοι πόνοι.

Εμμένουμε στο χαλασμό του λευκού
ανάβοντας κεριά
στην αγρυπνία της θνητής στιγμής και της διάψευσης.

Κι οι πέτρες στην τριβή της αέναης παρουσίας
μέχρι το στίγμα της τέφρας
μέχρι τους σπόρους της γης.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:48:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Ένα πράσινο θολό
« Reply #37 on: 21 Nov, 2010, 14:31:22 »


Διονύσης Σαββόπουλος, Το περιβόλι (δίσκος: Το περιβόλι του τρελού (1969))

Γιάννης Ποδιναράς, Ένα πράσινο θολό

[Μέρος Α' της συλλογής]

Ο πατέρας γέρασε.
Πάνε χρόνια που 'φυγε
διωγμένος απ' το περιβόλι του
να μετράει την καρδιά του σε παροικιακούς καφενέδες.
Στο καπνό τού τσιγάρου
μορφές βιαστικές σαν πλοκάμια
τυλίγονται στο θαμπό τζάμι.
Το Λονδίνο μια ομίχλη.
Η Μόρφου ένα πράσινο θολό.
Και δε λέει να ταξιδέψει
να δει τ' αγγόνια του στο νότο.
Λέει πως γέρασε πολύ και δε θ' αντέξει το ταξίδι.

Όμως εμείς ξέρουμε πως δε θ' αντέξει
το σιδερένιο νήμα τής λήθης και της φωτιάς.
Την έπαρση του εφήμερου
Το κτίσμα το πεπερασμένο.
Τον τάφο των πουλιών
που αψήφησαν τις έγκλειστες πνοές
των ούριων ανέμων.

«Μη σας νοιάζει που δεν έρχομαι στ' αγγόνια μου.
Σαν γυρίσει το σύννεφο
θα τρυγήσω το περιβόλι.»

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:47:22 by wings »

yiannispodinaras

  • Newbie
  • *
  • Posts: 20
Βίκυ, σ' ευχαριστώ για την ανάρτηση αυτού του ποιήματός μου που αναφέρεται στον πρόσφυγα πατέρα μου που έφυγε από την Κύπρο το 1974 όταν έχασε τη Μόρφου και το περιβόλι του. Έζησε στοΛονδίνο για περίπου 25 χρόνια και πέθανε εκεί σε ηλικία 87 ετών. Πολέμησε ενάντια στο ναζισμό στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν αιχμάλωτος πολέμου στη Γερμανία για 4 χρόνια. Δεν ξέρω πόσο σου αρέσει αυτό το ποίημα αλλά να σε πληροφορήσω ότι είχε τη μεγαλύτερη απήχηση στην Κύπρο από όλα μου τα άλλα ποιήματα. Ένας ραδιοσταθμός το μεταδίδει κάθε 2 με 3 εβδομάδες μαζί με ποιήματα άλλων ποιητών με θέμα τα κατεχόμενα εδάφη μας. Προσωπικά δεν περίμενα τόση μεγάλη ανταπόκριση. Όμως τα ποιήματα δεν ανήκουν στον ποιητή αλλά στον αναγνώστη. Πίστεψε με, το έγραψα μερικά χρόνια πριν το θάνατο του πατέρα μου για να επικοινωνήσω με αυτό τον τρόπο με ένα πατέρα παλαιών αρχών, αποστασιοπημένο και κάπως απόμακρο. Μας αγαπούσε με τον τρόπο τον παλιό. Χωρίς να εκφράζει με λόγια και παιχνίδια την αγάπη του. Νιώθω βαθιά ικανοποίηση γιατί ο προσφυγικός και όχι μόνο κόσμος της Μόρφου ταυτίστηκε τόσο πολύ με αυτό το ποίημα. Σ' ευχαριστώ θερμά για ό,τι έκανες και κάνεις για την ποίησή μου στην πνευματική μου πατρίδα τη Θεσσαλονίκη και κατ' επέκταση στην Έλλάδα που με εκφράζει απόλυτα ως υπαρξιαική οντότητα και σημείο αναφοράς. Να είσαι πάντα καλά.
« Last Edit: 22 Nov, 2010, 00:48:29 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννη μου, άργησα να σου απαντήσω λόγω φόρτου εργασίας.

Είναι συγκινητική η ιστορία του πατέρα σου όπως και η έμμεση αφήγησή της μέσω του γραπτού σου. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που έχει μεγάλη απήχηση αυτό το ποίημα γιατί αντιλαμβάνομαι τη μεγάλη του συναισθηματική αξία για σένα.

Να θυμάσαι μόνο ότι δεν υπάρχει ποίημα που να το έχω συμπεριλάβει στην ανθολογία και να μη μου αρέσει. Όσο για τις ευχαριστίες, τα έχουμε ξαναπεί: οι αναγνώστες μας, η Θεσσαλονίκη κι εγώ οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σ' εσάς τους ακάματους εργάτες της γλώσσας και της τέχνης. :-)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Νότης Μαυρουδής & Τάσος Σαμαρτζής, Τσιτσάνη και Ροκ γωνία
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & Παιδική χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου / δίσκος: Λούνα παρκ (1998))


Γιάννης Ποδιναράς, Παλιός επισκέπτης

[Μέρος Γ' της συλλογής]

Πήρα το δρόμο μετά από καιρό
περπατώντας στην ίδια άκρη.
Θωπεύοντας αγάλματα
που βάραιναν την ψυχή μου όλα τα χρόνια.
Ξεδιπλώνοντας την πελώρια αιχμή των πρώτων σκιών.
Κοιτάζοντας ξανά τους ίδιους δρόμους
Ακούγοντας τους ίδιους ήχους
που μαρμάρωναν παιδί την καρδιά μου.
Ίδιες εικόνες.
Ίδιοι δρόμοι μ' αλλαγμένα τα προσωπεία.
Ρόλοι άγνωστοι χωρίς το δικό μου ταξίδι.
Απλώνω το χέρι να ψηλαφίσω τα σημάδια στα πρόσωπα.
Παλιός επισκέπτης αμετανόητος
ν' αναιρώ τη φυγή.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:47:54 by wings »

yiannispodinaras

  • Newbie
  • *
  • Posts: 20
Βίκυ, σ' ευχαριστώ και πάλι για την ανάρτηση ποημάτων μου στη σημαντική για όλους μας ανθολογία σου. Το ποίημα αυτό το αγαπώ ιδιαίτερα γιατί πάντα μ' άρεσε να επιστρέφω κυριολεκτικά και νοερά στους τόπους που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή μου και προδιέγραψαν την κατοπινή πορεία μου. Το ποίημα βέβαια μπορεί και να εκληφθεί ως αναφορά στη γενέθλια γη που την ξαναείδαμε ως πρόσφυγες «επισκέπτες». Τώρα όμως που μου δίνεις την ευκαιρία να το ξαναδιαβάσω έχω την εντύπωση ότι καλύπτει όλους τους χώρους που νοσταλγούμε κι όταν τους τους ξαναδούμε νιώθουμε τόσο παράξενα. Μας είναι τόσοι οικείοι αλλά και τόσο μακρινοί στην υπαρξιακή μας πορεία.
« Last Edit: 06 Aug, 2011, 19:49:26 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννη μου, κι εγώ έχω την εντύπωση ότι καλύπτει κάθε λογής επιστροφή το γραπτό σου και έτσι το έχω συγκρατήσει μέσα μου.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 57252
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Ποδιναράς, Μόρφου 1997
« Reply #43 on: 03 Nov, 2013, 14:22:41 »


Το γιασεμί, (παραδοσιακό Κύπρου)
(τραγούδι: Σαβίνα Γιαννάτου / δίσκος: Τραγούδια της Μεσογείου (1998))


Γιάννης Ποδιναράς, Μόρφου 1997

[Μέρος Β' της συλλογής]

Δρόμοι στενοί
και πόρτες ανοιχτές.
Περνούσαμε γιασεμί τ' απόγευμα
–χαϊμαλιά της πρώτης αγάπης–
Αλυσίδες απλώναμε
τις ευωδιές των παθών
στις διαδρομές των υγρών ονείρων
και χτίζαμε τα θεμέλιά μας
στα ριζωμένα στη γη
λευκά αγγίγματα
της πρώτης και ανεξίτηλης γεύσης.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008)
« Last Edit: 03 Nov, 2013, 14:48:19 by wings »

yiannispodinaras

  • Newbie
  • *
  • Posts: 20
Re: Γιάννης Ποδιναράς
« Reply #44 on: 17 Nov, 2013, 21:12:04 »
Βίκυ μου μόλις τώρα είδα την ανάρτηση του σημαντικού για μένα ποιήματος για τις πρώτες κι ανεξίτηλες γεύσεις που εν τέλει προσδίδουν το πιο σημαντικό και βαθιά υπαρξιακό νόημα στην σύντομη και τυχαία παρουσία μας στη ζωή.Νάσαι πάντα καλά Βίκυ μου να προσφέρεις και να μοιράζεσαι τα πιο βαθιά σου συναισθήματα ως ευαίσθητος δέκτης και συνάμα κριτικός και ανθολόγος της ελληνικής λογοτεχνίας.