LETHE

Fortunate are the dead who forget
the bitterness of life. When the sun sets
and dusk follows, do not weep for them,
no matter how deep your sorrow may be!

At such an hour the souls are thirsty and go
to οblivion's crystal-cold spring;
but the water will turn muddy,
if a tear is shed for them by the beloved.

And if they drink turbid water, they recall,
passing through fields of asphodels,
past sorrows that sleep within them.

If you cannot but weep, at sunset,
your eyes should lament for the living
who seek to forget, but cannot do so.

'Lethe', or 'Oblivion' is a pessimistic poem. Mavilis mingles in it the ancient Greek belief about the Underworld, so well described by Homer in the Odyssey (XXIV, 1-14), and the Modern Greek tradition about the Realm of the Dead. According to Homer, the Underworld is a vast field where the plant asphodel grows.

ΛΗΘΗ

Καλότυχ' οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθήσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μήν τους κλαις, ο καϋμός σου όσος και νά 'ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση.
Μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
Σα στάξει γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται
διαβαίνοντας λιβάδι' απ' ασφοδήλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.-

Α δε μπορείς παρά να κλαις, το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν,
θέλουν -μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Η "Λήθη" είναι απαισιόδοξο ποίημα. Ο Μαβίλης αναμειγνύει σ' αυτό την αρχαία ελληνική πίστη για τον Άδη, που με ενάργεια έχει περιγραφεί από τον Όμηρο στην Οδύσσεια (ραψ. κδ΄, 1-14), και την νεοελληνική παράδοση για τον Κάτω Κόσμο. Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Άδης είναι ένα απέραντο λιβάδι γεμάτο με ασφόδελους.

'Rhodian lady, how did you enter?
An ancient custom does not admit women.'
'I have a nephew, Eucles,
a father, a son, three brothers: all champions;

you must allow me, Judges,
to take pride in the fine bodies wrestling
for Hercules' wild-olive branch,
admirable manly souls.

I am not like other women;
my kin will shine down the ages
with the never-fading privileges of bravery.

Written in gold on bright marble
it is glorified by a golden hymn
of the immortal Pindar.'

Kallipateira was a Greek lady of noble birth, daughter of the famous Olympic Games champion, Diagoras of Rhodes, for whom Pindar wrote his celebrated VIIth Olympian Ode. Pindar's ode was carved in golden letters on a marble slab of the temple of Athena at Lindos, Rhodes

"Αρχόντισσα Ροδίτισσα, πώς μπήκες;
Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαία
εδώθε". "Έχω έν' ανίψι, τον Ευκλέα,
πατέρα, γιο, τρί' αδέρφια Ολυμπιονίκες.

Να μ' αφήσετε πρέπει, Ελλανοδίκες,
κ' εγώ να καμαρώσω μες στα ωραία
κορμιά, που για τ' αγρίλι του Ηρακλέα
παλεύουν, θιαμαστές ψυχές αντρίκες!

Με τες άλλες γυναίκες δεν είμ' όμοια·
στον αιώνα το σόι μου θα φαντάζει
με της αντρειάς τ' αμάραντα προνόμια.

Με μάλαμα γραμμένος το δοξάζει
σ' αστραφτερό κατεβατό μαρμάρου
ύμνος χρυσός τ' αθάνατου Πινδάρου!"

Η Καλλιπάτειρα ήταν γυναίκα από αρχοντική γενιά, κόρη του περίφημου ολυμπιονίκη Διαγόρα της Ρόδου, για τον οποίο ο Πίνδαρος έγραψε την περίφημη Ζ΄ ολυμπιακή ωδή του. Το ποίημα εκείνο χαράχθηκε με χρυσά γράμματα σε μαρμάρινη στήλη του ναού της Λίνδου, στη Ρόδο.