Author Topic: Ντίνος Χριστιανόπουλος  (Read 130838 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το δάσος
« Reply #30 on: 16 Aug, 2008, 20:21:58 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το δάσος

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
« Last Edit: 11 Apr, 2013, 23:30:02 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (αποσπάσματα)

[νέες συλλήψεις]

Θανάση, γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά;
για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία
***
οι μεν της καταστάσεως
οι δε της αντιστάσεως

μονάχα οι προθέσεις διαφέρουν
***
θάλασσα
θαλάσσης
θαλασσών

ούτε μια συλλαβή ακαβαλίκευτη
δεν άφησε αυτός ο τόνος
***
όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

τόσες πληγές
μόνο το νόμπελ μπόρεσε να τις γιατρέψει

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση

[Γράφτηκε το 1956 και ανήκει στην ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
δεν θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή
τέλειωσαν πια τα πρελούδια ήρθε η ώρα του κατακλυσμού
όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν στη ζωή
ν' ανοίξουν χαρακώματα για να κυκλοφορεί ο θάνατος σε όλο τους το σώμα

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα
όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
« Last Edit: 11 Apr, 2013, 23:30:33 by wings »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 290945
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Όλο το λες, αλλά δεν το κάνεις...
« Last Edit: 06 Oct, 2008, 14:54:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Το έχει κάνει ήδη ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σπύρο. Σπάνια γράφει ποιήματα τα τελευταία χρόνια. Όλες οι συλλογές του που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Ιανός» μετά το 2000 είναι μικρές συγκεντρωτικές εκδόσεις παλαιότερων ποιημάτων του. Κυρίως ασχολείται πλέον με μελέτες για τη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης και για το ρεμπέτικο.

Μου αρέσει πολύ, πάντως, αυτό το ποίημα. Εκφράζει απόλυτα τους «καημούς» του ποιητή Χριστιανόπουλου.

« Last Edit: 06 Oct, 2008, 14:57:26 by wings »

vmelas

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4932
  • Gender: Female
Εγώ κρατάω το δίστιχο:

όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;


Δεν νομίζω να έχω δει πιο ωμή πρόταση... τόσο to the point.
« Last Edit: 06 Oct, 2008, 16:14:43 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Για ρίξε μια ματιά και στο στίχο του Αλέξη Ασλάνογλου «Τέχνη πιο βρώμικη από το ποίημα δεν ξέρω άλλη τώρα».
« Last Edit: 08 Sep, 2009, 16:45:28 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το απόγευμα
« Reply #37 on: 20 Oct, 2008, 19:54:26 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το απόγευμα

[Από την ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ' αυτοκίνητα τρέχανε
και χάνονταν εκεί που είχαμε κατέβει την τελευταία φορά.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί -
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)


Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έγραψε το ποίημα αυτό για τον τότε κρατούμενο στο Γεντί Κουλέ Μανόλη Αναγνωστάκη, σε πολύ δύσκολες εποχές (1949). Η Τάπια είναι η περιοχή γύρω από το διασωθέν τμήμα του ρωμαϊκού κάστρου που βρίσκεται απέναντι από το κτίριο της παλιάς Φιλοσοφικής.

Ο δεύτερος καλύτερός μου φίλος επέμενε από παλιά ότι αυτό είναι το κορυφαίο ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Θα συμφωνήσω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό ποίημα και θα το αφιερώσω σ΄εκείνον και σ' όλους τους ανθρώπους που πολύ αγάπησα.

Αν και κάθε μέρα είναι κατάλληλη για να διαβάσουμε ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η σημερινή είναι διαφορετική. Σε λίγη ώρα οι φιλόλογοι της Θεσσαλονίκης τιμούμε τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και η αποψινή βραδιά πραγματικά του ανήκει. Τον ευχαριστούμε ολόψυχα για όσα μας προσφέρει πάνω από μισό αιώνα τώρα και του ευχόμαστε να είναι καλά και να μην πάψει ποτέ να είναι αυτός που είναι. :-)
« Last Edit: 09 May, 2017, 23:06:27 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι γυρεύω
« Reply #38 on: 11 Nov, 2008, 00:36:30 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι γυρεύω

Τι γυρεύω εγώ σ' αυτές τις νύχτες
οδεύοντας σε λασπωμένες ερημιές
μ' ένα απαίσιο συνάχι και το παπούτσι να με χτυπάει
και το φεγγάρι να μη λέει να κρυφτεί
κι η νύχτα να με σφίγγει απ' το λαιμό σαν τοκογλύφος -
τι γυρεύω εγώ αυτές τις νύχτες;

Τι γυρεύω εγώ σ' αυτούς τους δρόμους
που άγρια τους φορολογεί η νύχτα;
Ελεεινά υποκείμενα δυναστεύουν τις γειτονιές,
γεμίσαν καθάρματα τα ξεροπόταμα,
σπίτια που είδαν πολλούς ξυλοδαρμούς -
τι γυρεύω εγώ σ' αυτούς τους δρόμους;

Γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου∙
δεν τα αντέχω πια αυτά τα βλέμματα,
στοιβάχτηκαν πολλά παράπονα στα μάτια μου,
τα χαμόγελά μου πικρίζουν,
το πρόσωπό μου έγινε ολοκαύτωμα -
γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου...

Το ποίημα γράφτηκε το 1959 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
« Last Edit: 08 Sep, 2009, 16:45:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος

Άνδρες Αθηναίοι, τι μας κοιτάτε με περιέργεια;
Αυτός είν' ο πατέρας μου, ο Οιδίποδας,
που κάποτε ήταν βασιλιάς τρανός και τώρα
γυρνάει στην αγορά σας πληγωμένος
από τη μοίρα, κουρελιάρης και τυφλός,
παίζοντας το χαλασμένο του οργανάκι.

Άνδρες Αθηναίοι, κάθε οβολός σας
προσθέτει στην καρδιά σας μια ραγισματιά.
Του Οίκου μας τα μυστικά βαραίνουν
απ' της δικής σας φαντασίας τις προσθήκες.
Αφήστε μας, ως πότε θα μας σέρνετε
εδώ κι εκεί, σα Γύφτο με αρκούδα -
κι οι τραγωδοί να μας ανεβάζουν στα θέατρα,
να μας πολιορκούν για λεπτομέρειες,
και να ρωτούν πώς γίνηκε αυτό,
πώς δεν κατάφερε το χτύπημα να τ' αποφύγει.

Άνδρες Αθηναίοι, δε σας φτάνει
που ο πατέρας μου υπήρξε ποιητής,
ο πρώτος του συμβολισμού εισηγητής,
που με το επίγραμμα «Απάντηση στη Σφίγγα»
έσωσε τη ζωή πολλών σας - χώρια
η αισθητική απόλαυση∙ γιατί
στον ιδιωτικό του βίο εισδύετε
και ψάχνετε για οιδιπόδεια συμπλέγματα,
άνομους έρωτες
και ηδονές που απαγορεύει η τρεχάμενη ηθική;

Σας έφτανε η «Απάντηση στη Σφίγγα».
Τ' άλλα ας τ' αφήνατε στο μισοσκόταδο.
Στο κάτω κάτω, το 'κανε εν αγνοία του
ενώ εσείς το κάνετε εν πλήρει γνώσει.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
« Last Edit: 08 Sep, 2009, 16:46:02 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Ντίνος Χριστιανόπουλος & Μάνος Χατζιδάκις, Ενός λεπτού σιγή
(πιάνο: Ντόρα Μπακοπούλου, τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / έργο: Τα τραγούδια της αμαρτίας (1996))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
« Last Edit: 13 Sep, 2015, 15:29:09 by wings »

and33

  • Jr. Member
  • **
  • Posts: 153
Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
« Reply #41 on: 06 Jan, 2009, 13:07:23 »
Κάποιοι θάπρεπε να κοκκινίσουν. Έστω μια φορά στη ζωή τους, κι ας μη κρατήσουν ενός λεπτού σιγή.

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 290945
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
« Reply #42 on: 06 Jan, 2009, 13:14:04 »
Δυστυχώς, η αιδώς δεν είναι μια ιδιότητα που διακρίνει τους πάντες.
Απαιτεί, και αυτή βλέπεις, ένα έστω στοιχειώδες ενδιαφέρον για τους άλλους...

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μα γι' αυτούς τους λόγους που λέτε και για πολλούς άλλους, βέβαια, οι καημοί μας είναι ανυπεράσπιστοι, όπως λέει κι ο τίτλος της συλλογής του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61971
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όλο και πιο πολύ

Στους ανεπαίσθητους ψιθύρους της εσπέρας,
στα μυστικά καλέσματα της νύχτας,
ψυχή μου, άρχισες και συ να ξεθαρρεύεις
όλο και πιο πολύ∙ κι άρχισες να 'χεις
πιο εύκολα τα μάτια και τα λόγια,
πιο βιαστικά τα χρήματα του πάθους,
όλο και πιο λιγότερους τους δισταγμούς,
και δίνεσαι και τρέχεις και ξεφτίζεις
κι επιμένεις ακόμα να ελπίζεις
με μια πυρακτωμένη φαντασία,
μ' ένα κορμί παρανάλωμα της έξαψης -

ώριμη πια για το χαμό...

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)