Author Topic: Γιώργος Θέμελης  (Read 211281 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης
« on: 11 Jan, 2006, 21:56:02 »
Γιώργος Θέμελης (1900-1976)



Ο Γιώργος Θέμελης γεννήθηκε το 1900 στη Σάμο και σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Το όνομά του συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε και έζησε ως το τέλος της ζωής του (Απρίλης του 1976). Στη Θεσσαλονίκη, άλλωστε, διαμορφώθηκε η ποιητική του προσωπικότητα, κι αυτή στάθηκε η πνευματική του πατρίδα. Ως φιλόλογος δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο και στα Εκπαιδευτήρια Βαλαγιάννη. Διετέλεσε γενικός γραμματέας και μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από την ίδρυσή του, το 1961, και έως το 1965. Η ποιητική ιστορία του Θέμελη αρχίζει ουσιαστικά με τον πόλεμο και την κατοχή. Τότε μυήθηκε στα νεότερα ποιητικά ρεύματα από τον πρωτοποριακό κύκλο του περιοδικού «Κοχλίας», του οποίου υπήρξε τακτικός συνεργάτης.

Ποιητικές συλλογές:
«Γυμνό παράθυρο», 1945
«Άνθρωποι και πουλιά», 1947
«Ο Γυρισμός», 1948
«Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες», 1949
«Ακολουθία», 1950
«Συνομιλίες», 1953
«Δενδρόκηπος», 1955
«Το πρόσωπο και το είδωλο», 1959
«Φωτοσκιάσεις», 1961
«Η Μόνα παίζει», 1961
«Το δίχτυ των ψυχών», 1965
«Έξοδος», 1968
«Ηλιοσκόπιο», 1971
«Περιστροφή», 1973
«Δενδρόκηπος ΙΙ», 1973
«Κήποι», 1974
«Ars Poetica», 1974
«Οίκος Εμπορίου», 1974
«Βιβλικά», 1975
«Το περιστέρι και τα επτά αναστάσιμα θαύματα», 1977

Δοκίμια - μελέτες:
«Η Διδασκαλία των Νέων Ελληνικών», 1933
«Επίγραμμα και Μακεδόνες Επιγραμματοποιοί», 1938
«Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν», 1948
«Η Διδασκαλία των Νέων Ελληνικών - Το πρόβλημα της ερμηνείας», 1949
«Προβελέγγιος - Δροσίνης - Πολέμης - Καμπάς», 1953
«Νεοέλληνες Λυρικοί», 1954
«Το κλειδί» (ανάτυπο), 1960
«Αγγελικό και μαύρο φως» (ανάτυπο), 1962
«Όριο επαφής Σολωμού-Καβάφη» στις «Δώδεκα Διαλέξεις (σειρά α')», Οργανισμός Εθνικού Θεάτρου, 1961
«Ο Παπαδιαμάντης και ο κόσμος του» (ανάτυπο), 1961
«Η Νεώτερη Ποίησή μας Ι», 1963
«Η Έσχατη Κρίση», 1964
«Η Νεώτερη Ποίησή μας ΙΙ», 1967
«Η Ποίηση του Καβάφη», 1970
«Ένας μονόλογος για την ποίηση», 1975
«Οδυσσέας Ελύτης» στον Mario Vitti (επιμέλεια), «Εισαγωγή στην ποίηση του Ελύτη», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1999
«Πολύπτυχο» (αυτοβιογραφικό κείμενο), 2000

Θεατρικά έργα:
«Διδώ», περιοδ. Νέα Εστία, 1950
«Καραγκιόζης», παραγωγή Κ.Θ.Β.Ε. - σκηνοθεσία, σκηνογραφία, ενδυματολογία Ευγ. Σπαθάρη
«Ταξίδι», πολυγραφημένη έκδοση, 1966
«Ο επισκέπτης», περιοδ. Νέα Πορεία, 1969
«Ο χρεώστης», περιοδ. Νέα Εστία, 1973

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:


Ιστότοπος για τον ποιητή: http://users.auth.gr/marsias/gthemelis/


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:43:07 by wings »


elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3188
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Re: Γιώργος Θέμελης
« Reply #1 on: 12 Jan, 2006, 05:01:20 »
Βίκυ και πάλι thanks, αλλά μια και πιάσαμε τις καταγωγές (Ήπειρο και Σάμο), γιατί ο Θέμελης στη Θεσσαλονίκη;;; Σαμιώτης ήταν ο άνθρωπος.


Mε δάνειο:
Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών...
« Last Edit: 24 Jul, 2008, 14:52:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Απ: Γιώργος Θέμελης
« Reply #2 on: 12 Jan, 2006, 10:27:51 »
Ελένη, να με συγχωρείς, αλλά δεν κάνω του κεφαλιού μου στις κατατάξεις των συγγραφέων και ποιητών. Όλες οι ανθολογίες ποίησης συγκαταλέγουν τον Γιώργο Θέμελη στους ποιητές της Θεσσαλονίκης.

Στη σελίδα http://www.karatzoglou-poems.gr/article/art03.htm αναφέρεται ότι ήταν έποικος αλλά και το ότι ο ίδιος επέλεξε τη συμμετοχή του στους λογοτεχνικούς κύκλους της Θεσσαλονίκης.

Αν είναι «καλά και συμφέροντα» είναι να έχει αυτή η πόλη τόσο μεγάλους ποιητές και συγγραφείς, ακόμη και έποικους, που προτίμησαν να συμμετέχουν στα δικά της ρεύματα παρά αλλού, τότε χαίρομαι που είμαι συμφεροντολόγα, και είχα τη χαρά να γνωρίσω τον Γιώργο Θέμελη και δεκάδες άλλους ποιητές μέσα από περιοδικά λόγου και τέχνης της πατρίδας μου από πολύ μικρή.
« Last Edit: 27 Jul, 2008, 15:13:42 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Απ: Γιώργος Θέμελης
« Reply #3 on: 12 Jan, 2006, 11:00:30 »
Μια και το ανέφερε η Ελένη, αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε ένα σύντομο βιογραφικό του Γιώργου Θέμελη.

Γεννήθηκε στη Σάμο το 1900 και πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1975. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1930 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, όπου υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Στα ποιητικά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής: Γυμνό παράθυρο (1945), Άνθρωποι και πουλιά (1947), Ο Γυρισμός (1948), Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες (1949), Ακολουθία (1950), Συνομιλίες (1953), Δενδρόκηπος (Β' Κρατικό Βραβείο, 1955), Το πρόσωπο και το είδωλο (1959), Φωτοσκιάσεις (Α' Κρατικό Βραβείο, 1961), Η Μόνα παίζει (1961), Το δίχτυ των ψυχών (1965), Έξοδος (1968), Ποιήματα Ι (1969), Ποιήματα ΙΙ (1970). Δημοσιεύτηκαν επίσης δοκίμια και μελέτες του: Η διδασκαλία των Ν. Ελληνικών (1933), Επίγραμμα και Μακεδόνες Επιγραμματοποιοί (1936), Ο ύμνος εις την Ελευθερίαν (1948), Η διδασκαλία των Ν. Ελληνικών - Το πρόβλημα της ερμηνείας (1950), Το κλειδί (1960), Αγγελικό και μαύρο φως (1961), Ο Παπαδιαμάντης και ο κόσμος του (1962), Η νεώτερη ποίησή μας (1963), Η Εσχάτη Κρίσις (1964), Η Νεώτερη Ποίησίς μας ΙΙ - Γενικές απόψεις (1967), Η διδασκαλία των Νέων Ελληνικών - Το πρόβλημα της ερμηνείας (1969). Επίσης μετέφρασε Αισχύλο και Σοφοκλή.

Οι δύο υποενότητες που δημιουργήσαμε με τον Σπύρο, για τους συγγραφείς και ποιητές της Θεσσαλονίκης, δεν έχουν στόχο να διεκδικήσουν καταγωγές. Εξάλλου είμαστε μια πολύ μικρή χώρα για να μην προηγείται στις συνειδήσεις μας ότι όλοι Έλληνες είμαστε. Επειδή, ωστόσο, οι προηγούμενοι αιώνες παρείχαν πολύ λιγότερα μέσα μαζικής επικοινωνίας, ήταν λογικό οι λογοτέχνες μας να συσπειρώνονται γύρω από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας ή να αναδεικνύονται στο εξωτερικό.

Ξεκαθαρίζω για να μην έχουμε τοπικιστικές παρεξηγήσεις στο μέλλον ότι στις δύο αυτές υποενότητες θα εμφανίζονται ελάχιστα δείγματα έργων λογοτεχνών που έζησαν και μεγαλούργησαν στη Θεσσαλονίκη και που οι λογοτεχνικοί κριτικοί τους κατέταξαν στους δημιουργούς της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως αρχικής καταγωγής. Βλέπετε, η «πρωτεύουσα των προσφύγων», όπως την είπε ο Ιωάννου, αποτέλεσε το εφαλτήριο για πολλούς σημαντικούς ανθρώπους σε όλες τις εποχές και τους χρωστούμε ένα "focus" (κατά τη σύγχρονη ορολογία). Πρόθεσή μου είναι να προχωρήσω σε ένα μικρό αφιέρωμα στους σπουδαίους ανθρώπους όλων των εποχών στην πόλη μου, που βέβαια θα πάρει καιρό αλλά θα μας κάνει όλους να νιώσουμε πιο πλούσιοι και πιο σοφοί στην πορεία.
« Last Edit: 28 Oct, 2009, 20:40:07 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Ερημία
« Reply #4 on: 17 Mar, 2007, 17:52:48 »


Μάνος Χατζιδάκις, Ερημιά [Taki] (δίσκος: Never on Sunday (1960))

Γιώργος Θέμελης, Ερημία

[Ενότητα Κινήσεις]

Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα

Απ’ όπου περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιεις νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:44:06 by wings »

sopherina

  • Full Member
  • ***
  • Posts: 516
  • Gender: Female
  • Η θάλασσα ήρθε ψαρεύοντας!
Re: Γιώργος Θέμελης, Ερημία
« Reply #5 on: 17 Mar, 2007, 18:09:08 »
Εξαιρετικό! Νομίζω είναι η απάντηση στο ποίημα του Πατρίκιου που βρίσκεται σε άλλο νήμα, εκείνο που λέει ότι αντιλαμβανόμαστε όλα τα πρόσωπα μέσα από το «εγώ»! Τελικά αυτός είναι μάλλον ο μόνος τρόπος όχι μόνο αντίληψης αλλά και νοηματοδότησης!

Θυμήθηκα και κάτι άλλο: «Τι θα πει "εξημερώσει";»... Μικρός Πρίγκηπας!!!
« Last Edit: 09 Dec, 2007, 13:03:15 by wings »
"Δεν χρειάζονται επιχειρήματα για ν' αλλάξει ο κόσμος!" Ν.Π.


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Άγγιξα την ομορφιά
« Reply #6 on: 03 Oct, 2007, 17:58:19 »
Γιώργος Θέμελης, Άγγιξα την ομορφιά

[Ενότητα Στα ίχνη των πουλιών]

Άγγιξα την ομορφιά
Με τα χέρια μου

Η φορεσιά μου με ζώνει
Ερωτευμένη

Έξω απ’ το σχήμα
Κι από το ρόδο
Του σώματός μου

Άπληστα χείλη
Άπληστα δάχτυλα που τρέχουν
Σα δάκρυα

Άστρα λευκά
Κόκκινες στάλες αγάπης
Μέσα στις φούχτες μου

Στο στήθος
Στ’ ασημένια μαλλιά
Αντίλαλοι
Σωπασμένων
Αυλών

Καθρεφτισμένο πρόσωπο
Ανείπωτο
Απέραντο
Πολλαπλό

Σαν ένα δέντρο που εκτείνεται
Μέσα
Στον άνεμο

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:44:53 by wings »

sopherina

  • Full Member
  • ***
  • Posts: 516
  • Gender: Female
  • Η θάλασσα ήρθε ψαρεύοντας!
Μέσα στη μεταφραστική μου απελπισία ήταν μια υπέροχη παρένθεση!

Νομίζω είναι ό,τι πιο ερωτικό έχω διαβάσει τώρα τελευταία.

Και το απόλυτα ανθρώπινο (και γι' αυτό πέρα για πέρα αληθινό και όμορφο) είναι ότι ο ερωτισμός «υψώνεται» στον υπερθετικό βαθμό από αυτόν τον αόριστο στο «άγγιξα»! Τι θα φτουρούσε ένα ενεστωτικό «αγγίζω» μπροστά του... Άνθρωποι..! Αχάριστα πλάσματα! :-)
« Last Edit: 23 Dec, 2008, 20:02:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Καλώς την! Άντε, επιτέλους, γιατί ένας θεός ξέρει πόσο μου είχες λείψει από τούτη τη γειτονιά του φόρουμ...

Χαίρομαι που σου άρεσε τόσο αυτό το ποίημα. Ο Θέμελης είναι από τους πολύ αγαπημένους μου ποιητές και ο τρόπος που (μετα)χειρίζεται τις λέξεις μ' αφήνει κι εμένα συχνά άφωνη.

Αυτές τις μέρες έχουμε μόνο ερωτικά ποιήματα, οπότε μη χάνεσαι... οι δημοσιεύσεις τους είναι και για μένα οι πιο υπέροχες παρενθέσεις της ημέρας. :-)
« Last Edit: 22 Feb, 2008, 01:30:47 by wings »

sopherina

  • Full Member
  • ***
  • Posts: 516
  • Gender: Female
  • Η θάλασσα ήρθε ψαρεύοντας!
Ο Θέμελης είναι από τους πολύ αγαπημένους μου ποιητές
Άσε... Εγώ μέχρι τώρα ήξερα μόνο ένα ποίημά του, που είχε διαβάσει κάποιος στη γιορτή της 25ης Μαρτίου στο λύκειο. Νομίζω λεγόταν «Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες». Προφανώς ήταν και η εφηβεία, που τότε βράζει το αίμα του ανθρώπου, αλλά θυμάμαι ότι το είχα βρει τόσο ερωτικό που είχα νιώσει ανατριχίλα! Χωρίς πλάκα! Και πού, παρακαλώ; Σε μια άκρως ξενέρωτη στιγμή! Το διανοείσαι; :-)))
« Last Edit: 22 Feb, 2008, 01:31:14 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μα είναι βαθύτατα ερωτικοί οι στίχοι του Θέμελη - ίσως γιατί η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι τόσο αβίαστη, σωστή και γοητευτική που σου προκαλεί δέος κατά στιγμές.

Σου είχε αρέσει πολύ και το προηγούμενο ποίημα (Ερημία) πριν από κάνα εξάμηνο. Τι άλλο θέλει ένας άνθρωπος σαν εμάς για να γνωρίσει και να αγαπήσει έναν κατά γενική ομολογία τόσο σπουδαίο ποιητή;
« Last Edit: 14 Apr, 2013, 01:33:33 by wings »

sopherina

  • Full Member
  • ***
  • Posts: 516
  • Gender: Female
  • Η θάλασσα ήρθε ψαρεύοντας!
Πω πω! Το είχα ξεχάσει! Τώρα το ξαναδιάβασα και το θυμήθηκα: ΥΠΕΡΟΧΟ! Είναι πραγματικά μεγάλος!
« Last Edit: 09 Dec, 2007, 13:06:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Αγαπώ την ώρα
« Reply #12 on: 06 Oct, 2007, 20:12:55 »


Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Άσπρο περιστέρι
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Της γης το χρυσάφι (1971)


Γιώργος Θέμελης, Αγαπώ την ώρα

[Ενότητα Στα ίχνη των πουλιών]

Αγαπώ την ώρα που έρχεσαι
Σαν ανοιχτή γαλάζια ημέρα
Μ’ ένα στόμα σαν κρίνο

Τα δάκρυα ανοίγουν στο πρόσωπο
Όπως ένα ποτάμι
Τ’ απέραντα μάτια

Τα χέρια σου ταξιδεύουν
Σα λευκά περιστέρια
Επάνω στα πράγματα

Δώσ’ μου τη δύναμη να κοιτάζω τον ήλιο
Να βλέπω το πρόσωπό σου

Άστρα στολίζουν το μέτωπο
Βυθισμένο στο κύμα της εικόνας σου
Μακρινό καθρεφτισμένο πρωινό

Είναι ένα αίνιγμα
Ένα
Μυστικό

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:45:46 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Κυμοθόη (VII)
« Reply #13 on: 13 Oct, 2007, 19:32:34 »
Γιώργος Θέμελης, Κυμοθόη (VII)

[Από το ποίημα Κυμοθόη]

VII

Σε βλέπω

Στο απλό χέρι που δίνεται
Σε μια κλωστή σ’ ένα φύλλο
Ματιά που γεμίζεις τη θάλασσα

Σ’ ακολουθεί το πλανημένο μάτι
Πέρα από κάθε ακρωτήρι
Τρυπώντας κάθε ορίζοντα

Σαν την κυνηγημένη σκιά του Νότου
Σαν την καρδιά που έκοψε τα σχοινιά

Με χορεύει ο άνεμος
Σαν αφηρημένο

Το πόδι μου έχει πάρει
Όψη κοφτερής φτερούγας

Είσαι αυτό που δεν είναι
Δεν έχει όνομα
Όπως αχτίνα ματιού

Όπως τα δέντρα με τ’ άστρα
Το νερό που τραγουδάει
Και δεν ξέρει τίποτα

Από τη συλλογή Γυμνό παράθυρο (1945)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:46:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιάννης Σταύρου: Αποθήκες, Θερμαϊκός (λάδι σε καμβά)



Πηγή: http://paintings2-yannisstavrou.blogspot.com/


Γιώργος Θέμελης, Θεσσαλονίκη

[Ενότητα Συμπτώσεις]

ΙΙ. Μεσονύχτιο

Ασύμμετρες διαστάσεις, ευρυχωρία κενού χώρου.
Εκεί κατά το Τελωνείο, στην άκρη του λιμανιού.
Καθίσματα οικτρά, υπολείμματα λεηλασίας,
Σα να σου λένε τρίζοντας μη μας αγγίζεις.
Γκαρσόνια αμίλητα και σαν ξυλένια.
Σταματημένα ρολόγια που χτυπούν μεσάνυχτα.

Δεν πάνε τώρα εκεί ψυχές, μα κάτι της Νύχτας.
Ζαρώνουν μες στα ρούχα τους σα να κρυώνουν,
Σα να φοβούνται και γλιστρούν, ξεφεύγουν απ’ το βλέμμα τους.

Μπορεί κανείς να δραπετεύει αθόρυβα
Αφήνοντας την ψυχή του σ’ ένα τραπέζι:
Να σκύβει και να σιωπά – να πίνει και να καπνίζει.
Μπορεί να εξαφανιστεί απ’ το πρόσωπο και να μην είναι,
Ένας νεκρός που υποκρίνεται τον κοιμισμένο.

Πίσω μας ένας μεγάλος, παλαιός καθρέφτης,
Φτωχά, χρωματιστά λαμπιόνια κάποιας γιορτής,
(Παλαιάς δόξας χορού μεταμφιεσμένων.)
Ξεθωριασμένα, περίλυπα και νυσταλέα.
Σε παίρνουν μ’ όλα ταύτα, δεν μπορείς
Να ξεφύγεις, σε τραβούν μαζί με τον παλαιό καθρέφτη, τόσο εκεί
Τυφλό, να πει κανείς, στραμμένο μέσα πρόσωπο.

Ώρες αργές ανάμεσα σε τόση ευρυχωρία,
Οκνές, δυσκίνητες, σέρνοντας πίσω – πλάνο.

Φτάνοντας τέλος οι μεσονύχτιες –παλιές κυρίες
Αριστοκρατικές γριές, τρικλίζοντας μέσα σου– γύρω σου,
Συνοδεία ψυχές μες απ’ τη νύχτα,
(Την Κάτω – Νύχτα), σκοτεινές σαλεύουν οι επιφάνειες,
Ακούγονται κρότοι, ακούγονται σιωπές,
Φουσκαλίδες λάμψεις σπάνοντας επάνω στο γυαλί.
Κάνεις να σηκωθείς, σε δένει μια πέτρα.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 14:48:43 by wings »