Mikhail Lermontov → Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Юрьевич Лермонтов)

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824441
    • Gender:Male
  • point d’amour
Mikhail LermontovΜιχαήλ Λέρμοντοφ (Михаил Юрьевич Лермонтов)



Ο Μιχαήλ Γιούριεβιτς Λέρμοντοφ (Михаил Юрьевич Лермонтов, Μόσχα, 15 Οκτωβρίου 1814 – Πιατιγκόρσκ, 27 Ιουλίου 1841) ήταν σημαντικός Ρώσος ποιητής, γνωστός και ως «ποιητής του Καυκάσου». Αποτέλεσε την πιο σημαντική παρουσία στη ρωσική ποίηση από τον θάνατο του Αλεξάντρ Πούσκιν μέχρι και τον δικό του, τέσσερα χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 26 χρονών. Όπως και ο Πούσκιν, έτσι και ο ίδιος έχασε τη ζωή του σε μια μονομαχία. Σ' ένα από τα πιο γνωστά ποιήματά του, που γράφτηκε την Πρωτοχρονιά του 1840, περιέγραψε την ποίησή του σαν «ατσαλένιο στίχο ποτισμένο με πικρία και μίσος».

Mikhail Yuryevich Lermontov (/ˈlɛərməntɔːf, -tɒf/; Russian: Михаил Юрьевич Лермонтов, IPA: [mʲɪxɐˈil ˈjurʲjɪvʲɪtɕ ˈlʲɛrməntəf]; October 15 [O.S. October 3] 1814 – July 27 [O.S. July 15] 1841) was a Russian Romantic writer, poet and painter, sometimes called "the poet of the Caucasus", the most important Russian poet after Alexander Pushkin's death in 1837 and the greatest figure in Russian Romanticism. His influence on later Russian literature is still felt in modern times, not only through his poetry, but also through his prose, which founded the tradition of the Russian psychological novel.
Μιχαήλ Λέρμοντοφ - Βικιπαίδεια
« Last Edit: 22 May, 2021, 13:52:46 by spiros »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824441
    • Gender:Male
  • point d’amour

Выхожу один я на дорогу;
Сквозь туман кремнистый путь блестит;
Ночь тиха. Пустыня внемлет Богу.
И звезда с звездою говорит.
 
В небесах торжественно и чудно!
Спит земля в сияньи голубом…
Что же мне так больно и так трудно?
Жду ль чего? Жалею ли о чём?
 
Уж не жду от жизни ничего я,
И не жаль мне прошлого ничуть;
Я ищу свободы и покоя!
Я б хотел забыться и заснуть!
 
Но не тем холодным сном могилы…
Я б желал навеки так заснуть,
Чтоб в груди дремали жизни силы,
Чтоб, дыша, вздымалась тихо грудь;
 
Чтоб всю ночь, весь день, мой слух лелея,
Про любовь мне сладкий голос пел,
Надо мной чтоб, вечно зеленея,
Тёмный дуб склонялся и шумел.


Μόνος μου παίρνω τον δρόμο
Το λιθόστρωτο λάμπει στην ομίχλη
Νύχτα. Σιωπή. Η ερημιά τον Θεό ακούει,
Συνομιλούνε τ’ άστρα.

Σωστό θαύμα ο ουρανός
Σε βαθυγάλαζη αύρα η γη κοιμάται…
Γιατί νιώθω τόσο πόνο και καημό;
Τι κρύβω μέσα μου; Ελπίδα; Τύψεις;

Δεν ελπίζω στα χρόνια που έρχονται,
Για όσα πέρασαν δεν μετανιώνω
Γαλήνη μόνο και ελευθερία ψάχνω!
Να βυθιστώ σε ύπνο!

Όχι όμως στον κρύο ύπνο του τάφου…
Θέλω να κοιμηθώ τον αιώνιο ύπνο
Με τη ζωή να λαγοκοιμάται στο στήθος
Απαλά με την ανάσα μου να πάλλεται

Και μέρα νύχτα να με γαληνεύουν
Γλυκές φωνές, τραγούδια αγάπης.
Και πάνω μου, αιώνια πράσινη
Σκούρα βελανιδιά γερμένη να θροΐζει.


Μετάφραση, Άγνωστος
Από την εκπομπή: Γνωριμία με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (DOC ON ΕΡΤ) - ΕΡΤflix

Βγαίνω μόνος στον δρόμο.
Στην ομίχλη το λιθόστρωτο λάμπει.
Ήσυχη νύχτα. Η ερημιά προσεκτικά τον Θεό ακούει
και το ’να αστέρι μιλάει στο άλλο.
 
Στον ουρανό υπέροχα και γιορτινά!
Κοιμάται η γη στο λαμπερό γαλάζιο...
Γιατί πονάω τόσο και είναι τόσο δύσκολο;
Σαν τι να περιμένω; Ποιος λόγος να λυπάμαι;
 
Τίποτε πια εγώ δεν περιμένω απ’ τη ζωή,
μα ούτε για το παρελθόν δεν μετανιώνω.
Για ελευθερία ψάχνω και ηρεμία!
Θα ήθελα να ξεχαστώ και ν’ αποκοιμηθώ!
 
Αλλ’ όχι του τάφου τον κρύο ύπνο...
Θα ’θελα αιώνια έτσι να κοιμηθώ,
που να κρατάει η ζωή στο στήθος
με ήρεμη αναπνοή,
 
κι ευχάριστα ν’ ακούω νύχτα μέρα
γλυκιά φωνή να τραγουδάει την αγάπη,
και πάνω μου να πρασινίζει πάντα,
να σκύβει, να θροΐζει η σκούρα δρυς.

Στρόβιλος - Ένα άτιτλο ποίημα του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, μετάφραση, Ελένη Κατσιώλη
« Last Edit: 22 May, 2021, 13:53:07 by spiros »



spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824441
    • Gender:Male
  • point d’amour

Выхожу один я на дорогу;
Сквозь туман кремнистый путь блестит;
Ночь тиха. Пустыня внемлет Богу.
И звезда с звездою говорит.
 
В небесах торжественно и чудно!
Спит земля в сияньи голубом…
Что же мне так больно и так трудно?
Жду ль чего? Жалею ли о чём?
 
Уж не жду от жизни ничего я,
И не жаль мне прошлого ничуть;
Я ищу свободы и покоя!
Я б хотел забыться и заснуть!
 
Но не тем холодным сном могилы…
Я б желал навеки так заснуть,
Чтоб в груди дремали жизни силы,
Чтоб, дыша, вздымалась тихо грудь;
 
Чтоб всю ночь, весь день, мой слух лелея,
Про любовь мне сладкий голос пел,
Надо мной чтоб, вечно зеленея,
Тёмный дуб склонялся и шумел.


I venture out alone along the road;
The stony pathway glows in front of me.
The night is calm; the land defers to God;
And stars engage in quiet colloquy.
 
The heavens are exalted and resplendent!
The Earth sleeps in a scintillating film...
But why is this oppressive pain attendant?
Are these the pangs of prospect, or of guilt?
 
They're neither, for I have no expectations,
And past events don't trouble me the least.
I thirst for thorough peace and liberation,
For memories and consciousness to cease!
 
Yet I would not desire the grave to grimly
Encase me in a somnolent demise...
I'd rather that my life's strength stayed within me,
And that, with breaths, my chest would softly rise,
 
And that a voice, celestial and alluring,
Would sing me everlasting songs of love,
And that, in noble greenery enduring,
A knotted oak would rustle its leaves above




Alone I set out on the road;
The flinty path is sparkling in the mist;
The night is still. The desert harks to God,
And star with star converses.

The vault is overwhelmed with solemn wonder
The earth in cobalt aura sleeps. . .
Why do I feel so pained and troubled?
What do I harbor: hope, regrets?

I see no hope in years to come,
Have no regrets for things gone by.
All that I seek is peace and freedom!
To lose myself and sleep!

But not the frozen slumber of the grave…
I'd like eternal sleep to leave
My life force dozing in my breast
Gently with my breath to rise and fall;

By night and day, my hearing would be soothed
By voices sweet, singing to me of love.
And over me, forever green,
A dark oak tree would bend and rustle.


I come out to the path, alone,
Night and wildness are referred to God,
Through the mist, the road gleams with stone,
Stars are speaking in the shinning lot.

There is grave and wonderful in heaven;
Earth is sleeping in a pale-blue light...
Why is then my heart such pined and heavy?
Is it waiting or regretting plight?

I expect that nothing more goes,
And for past I do not have regret,
I wish only freedom and repose,
I would fall asleep and all forget...

I would like to fall asleep forever,
But without cold sleep of death:
Let my breast be full of dozing fervor
For the life, and heave in gentle breath;

So that enchanting voice would ready
Day and night to sing to me of love,
And the oak, evergreen and shady,
Would decline to me and rustle above.


I Go Out On The Road Alone by Mikhail Yuryevich Lermontov - Famous poems, famous poets. - All Poetry
Mikhail Lermontov - Выхожу один я на дорогу (Vyhozhu odin ya na dorogu) lyrics + English translation (Version #2)
« Last Edit: 22 May, 2021, 13:54:04 by spiros »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824441
    • Gender:Male
  • point d’amour

ПОРТРЕ́Т

Расстались мы, но твой портрет
Я на груди своей храню:
Как бледный призрак лучших лет,
Он душу радует мою.

И, новым преданный страстям,
Я разлюбить его не мог:
Так храм оставленный — всё храм,
Кумир поверженный — всё бог!


ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ

Εμείς χωρίσαμε, μα το πορτρέτο σου
εγώ πάνω στο στήθος μου φυλώ.
Πόση χαρά δίνει στ' αλήθεια στην ψυχή μου
σαν φάντασμα, των πιο ωραίων χρόνων μας, χλωμό.

Μα να πάψω να το αγαπώ, παραδομένος
στα καινούργια πάθη, εγώ δε μπόρεσα.
Έτσι όπως ένας ναός παρατημένος μένει πάντοτε ναός,
κι ένα είδωλο γκρεμισμένο μένει πάντοτε θεός!

Μετάφραση, Γιώργος Ρήγας
Τρία ποιήματα | Poeticanet. Περιοδικό για την ποίηση και τη λογοτεχνία.



 

Search Tools