Περί ομοιοπαθητικής: όσοι πονεμένοι προσέλθετε

lpap

  • Full Member
  • ***
    • Posts: 365
    • Gender:Male
Πρωτέας  @ ευχαριστώ για την απάντηση σας, συγγνώμη για την παρανόηση.

Προσπαθώ να καταλάβω το παρακάτω ζήτημα, αν μπορεί κάποιος χριστιανός να βοηθήσει !

"Θεραπεία άγχους και ζήλιας με κλασσική ομοιοπαθητική" βιβλίο του κ. Βυθούλκα, πρύτανη της ομοιοπαθητικής : http://www.vithoulkas.gr/GR/anxiety_jealousy_homeopathy.html

Σύμφωνα με την περιγραφή του βιβλίου: "Περιγράφονται τα 25 πιο σημαντικά φάρμακα για το άγχος και τη ζήλια"

Δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά από όσα λέει και ο κ. Βυθούλκας η ζήλια θεραπεύεται με τις παρακάτω "όμοιες" δραστικές ουσίες :
 
Κεφάλαιο 2: Ζήλεια (pages 202-272)

Lachesis
Hyoscyamus
Nux vomica
Apis mellefica
Medorrhinum
Ignatia
Sepia
Stramonium
Calcarea sulphurica
Gallicum acidum
ΖΩΗ είναι να ζείς τη ζωή των άλλων.


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Θες βοήθεια, lpap; Να σου δώσω εγώ βοήθεια, μολονότι θα άξιζε τον κόπο να αναγνωσθεί το βιβλίο (ιδιαίτερα μετά από όσα άκουσα για την Platina).

Η ιστορία έχει ως εξής:
Σε πειράματα που έγιναν διαπιστώθηκε ότι όσοι (πόσοι;) είχαν πάρει κάποια δόση (πόσο μεγάλη;) π.χ. Apis mellifica (και όχι mellefica), δηλ. (τριμμένη;) μέλισσα, όχι πάντως το δηλητήριο από το κεντρί της, ολόκληρη μέλισσα, παρουσίασαν συμπτώματα ίδια με του Οθέλου στη γνωστή τραγωδία. Βεβαίως, σύμφωνα με αυτή τη σελίδα, παρουσίασαν και άλλα παρόμοια (;) συμπτώματα, όπως:
- προαίσθημα θανάτου
- απάθεια
- αφηρημάδα
- αδεξιότητα (π.χ. τους έπεφταν πράγματα που κρατούσαν)
- υστερία (τσιρίδες)
- απόγνωση (π.χ. έχωναν το κεφάλι τους κάτω από το μαξιλάρι τους)
- ιλίγγους με φτάρνισμα
- φωτοφοβία
- πρήξιμο κάτω από τα μάτια
- έντονη τάση για ούρηση
- ερεθισμό του στήθους
- ημιπληγία
- υπνηλία
ή κάποιο άλλο από 450 συμπτώματα.

Φαντάζομαι ότι έπαιρναν αρκετά γερή δόση, κατέβαζαν δηλαδή πεντέξι μέλισσες την ημέρα για κάποιο διάστημα, για να παρουσιαστούν σε έντονο και αναγνωρίσιμο βαθμό τα συμπτώματα (ένας λέγεται ότι είχε μείνει επί δύο μέρες με το κεφάλι κάτω  από το μαξιλάρι ενώ είχε έντονη τάση για ούρηση, αλλά τελικά τον είχε πάρει ο ύπνος από την υπνηλία).

Άλλα 850 συμπτώματα καταγράφηκαν σε όσους έκαναν πειράματα με το δηλητήριο της Λάχεσης, του μεγαλύτερου δηλητηριώδους φιδιού του Νέου Κόσμου. Και 900 συμπτώματα έχει η Sepia, η σουπιά (δεν ξέρω αν πρόκειται για το μελάνι της ή αποξηραμένη σουπιά). Από τα 900 συμπτώματα, ο συγγραφέας του βιβλίου ξεχωρίζει την απάθεια («INDIFFERENCE to loved ones, spiteful, critical of others»), η οποία ως γνωστόν έχει άμεση σχέση με τη ζήλια. Αλλά δεν είναι μια οποιαδήποτε απάθεια/ζήλια. Αυτή εδώ εκδηλώνεται με την καταστροφή των αγαπημένων του αγαπημένου. Έτρωγε το πειραματόζωο τις σουπιές και πήγαινε μετά και έριχνε στη φωτιά όλα τα σιντί της αγαπημένης του (καταστράφηκαν συλλογές και συλλογές στη διάρκεια των πειραμάτων).

Αφού λοιπόν καταγράφηκαν αυτά τα συμπτώματα, σου λέει: «Θα σε θεραπεύσω με το όμοιο. Αλλά δεν θα σου δώσω πολύ και γίνεις χειρότερα. Θα σου δώσω λίγο, να γίνεις καλύτερα. Και όσο πιο λίγο σου δώσω, τόσο καλύτερα θα γίνεις». Πήραν λοιπόν λίγη ξεραμένη μέλισσα, τη βάλανε στο νεράκι και άρχισαν το κοπάνημα. Και τη διάλυση. Και ξανά κοπάνημα και ξανά διάλυση, μέχρι που να μη μείνει καθόλου μέλισσα στο νεράκι. Το νεράκι αυτό μπορεί να έχει περάσει από βουνά και λαγκάδια και θάλασσες και οχετούς, αλλά μετά από τόσο κοπάνημα τα έχει ξεχάσει όλα και θυμάται μόνο τη μέλισσα (ή τη σουπιά ή τη λάχεση). Ή, για την ακρίβεια, τις δηλητηριώδεις ιδιότητές της. Είναι κάτι σαν τα βασανιστήρια της χούντας: σου έριχναν ξύλο μεσημέρι-νύχτα, στο τέλος είχες ξεχάσει και ποιος ήσουν αλλά θυμόσουν μόνο ένα «Ζήτω η επανάσταση της 21ης Απριλίου!».

Έρχεται λοιπόν ο άλλος και του έχει πρηστεί το μάτι (σιγά μην πάει στον ομοιοπαθητικό γιατί τσάκωσε τη γυναίκα του με τον κουμπάρο). Του κάνει ο γιατρός μια ψυχανάλυση επί μία ώρα και ανακαλύπτει ότι ο πραγματικός λόγος για το πρήξιμο στο μάτι είναι η ζήλια που τον κατατρώει. Μιλάμε ότι έχει τόση καταπιεσμένη ζήλια, που είναι έτοιμος να βάλει το κεφάλι της άλλης κάτω από το μαξιλάρι, όχι το δικό του. Είναι σε μια κατάσταση σαν να έχει κατεβάσει ολόκληρο μελίσσι στην καθισιά του. Του λέει λοιπόν ο ομοιοπαθητικός: «Έχω πράμα τεφαρίκι για σένα. Θα το παίρνεις επί ένα μήνα, δεν θα πίνεις καφέ, δεν θα μασάς μέντες, και θα σου φύγει και το πρήξιμο στο μάτι και κάτι άλλα που σε βασανίζουν» (δηλαδή, όχι 2 σε 1, αλλά 900 σε 1).

Πας σπίτι σου, παίρνεις το νεράκι με τις δυσάρεστες αναμνήσεις και έρχεται αυτό σιγά-σιγά, με την ανάμνηση του δηλητηρίου που κάποτε είχε, και σου τονώνει τον αμυντικό μηχανισμό γιατί η μεγάλη δόση του όμοιου του δηλητηρίου που έχεις μέσα σου είναι προφανώς ανίκανη να σου τον τονώσει.

Περνάει ένας μήνας, ξεπρήζεται το μάτι, η γυναίκα σου την έχει γλιτώσει με ένα καβγαδάκι, και είναι όλα πάλι μέλι-γάλα και τα σιντί στη θέση τους (ενδεχομένως έχεις πάψει να τρέχεις και για κατούρημα κάθε τόσο), κι εσύ ευλογείς το γιατρό και την τέχνη του που έσωσαν το σπιτικό σου.

Ηθικό δίδαγμα (διαλέγετε ένα):
a. Ένα ξύλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα.
b. Εάν είστε λίγο σουρλουλού, να κρύβετε τα σιντιά σας
c. Ζητήστε από την ΕΥΔΑΠ ανάλυση του νερού που πίνετε. Ποτέ δεν ξέρετε από τι σας θεραπεύει. Κυρίως να σας πουν αν το βαράνε αυτοί.
d. Δικό σας συμπέρασμα (εκτός από το ΔΞ/ΔΑ)

(Ζητώ συγγνώμη αν αυτό διαβάζεται σαν παρωδία – πάνω μάλιστα που μου είχαν πει κάτι για «ισορροπημένο και μη φανατικό». Τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά. Ή έτσι τουλάχιστον μου λένε.)
« Last Edit: 17 Nov, 2007, 19:07:28 by nickel »



lpap

  • Full Member
  • ***
    • Posts: 365
    • Gender:Male
nickel σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντηση. Είσαστε κατατοπιστικότατος.

Μέσα από αυτή την απάντηση σας, κατανοώ ότι είστε άνθρωπος που έχετε το χάρισμα να εκφράζετε την τραγικότητα, την οργή και τον αληθινό πόνο για τα ανθρώπινα πράγματα μέσα από τον απέριττο λόγο σας που απλά (ωμά θα έλεγα), προκαλώντας ένα γνήσιο χαμόγελο στα χείλη, με μια αβάσταχτη αθώα ελαφρότητα, σχεδόν με δημοσιογραφική απάθεια και ειλικρινή σκοπιμότητα, μπορείτε να περιγράφετε  και να αποκαλύπτετε το αθέατο προφανές.
« Last Edit: 18 Nov, 2007, 00:22:29 by lpap »
ΖΩΗ είναι να ζείς τη ζωή των άλλων.




Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Βάλτε Ετ3 τώρα...
Μάλλον αυτή που κάνει την εκπομπή διαβάζει translatum.
Θέμα της εκπομπής η ομοιοπαθητική.
Στην επόμενη εκπομπή στο πάνελ θα είναι και ο nickel να διασταυρώνει τα λεκτικά ξίφη του με τους υπέρμαχους της ομοιοπαθητικής.
« Last Edit: 18 Nov, 2007, 02:53:26 by Member f0rm3r|y kn0wn as w4tt4n4b3 »
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Ετοιμαζόμουν να κάνω OCR ένα ενδιαφέρον άρθρο από το βιβλίο The Hundredth Monkey and Other Paradigms of the Paranormal, αλλά ευτυχώς μου έκοψε και το αναζήτησα πρώτα στο διαδίκτυο.

Το πλήρες άρθρο βρίσκεται εδώ: http://www.csicop.org/si/9012/critical-thinking.html

Μια μάλλον αφυδατωμένη περίληψη, δίκην ορεκτικού, υπάρχει εδώ: http://homeoinfo.com/01_philosophy/understanding/critical_thinking.php

Ευαγγέλιο για κάθε νέο (και λιγότερο νέο) επιστήμονα.



Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Ευαγγέλιο να είναι, μην αποδειχτεί ευαγέλιο μόνο.
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1293
    • Gender:Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Δεν μπόρεσα, λόγω χρόνου, να διαβάσω όλο το νήμα κι αν αυτά που γράφω έχουν αναφερθεί, ζητώ συγγνώμη. Καταρχάς, να σταθώ σ' αυτό που είπε ο Ζέφυρους, ότι άλλο πράγμα η αντιμετώπιση της ασθένειας και άλλο η διαχείρηση της υγείας. Καλώς ή κακώς η ιατρική είναι συμπτωματική και όχι προληπτική (ο κλάδος της προληπτικής ιατρικής είναι στα σπάργανα και έχει ενδιαφέρον να δούμε τι μπορεί να προκύψει απο εκεί).
Θεωρώ ότι η ιατρική ορίζει μονοσήμαντα το σώμα μέσα από απλοποιημένες διαδικασίες αιτιότητας (βλ. πείραμα), δηλαδή αυτό το φάρμακο δρα εκεί και γι' αυτό το λόγο. Αυτό ένας γάλλος ψυχίατρος, ο Ζαν Ουρί, (και δεν έχει εφαρμογές μόνο στην ψυχική υγεία) το ονομάζει technocratic simpism - that culture of bureaucratic requirements and qdministrative measure, which, paradoxically is often presented in very complicated formulae. Και συνεχίζει: think for example of recent neuroscientific research on schizophrenia. It is enormously complicated; never the less it is still simplism ... To reach the simple, the fact of being-here, the fact of saying hello, of performing a very simple diagnostic, we need to traverse an enormous complexity. If not, we find ourselves within simplism, and simple is a path leading to homogenization and ultimately dictatorship.

Και, δυστυχώς, υπάρχει σήμερα δικτατορία της ιατρικής που ονομάζεται ιατροποίηση ή κλινικοποίηση της καθημερινής ζωής. Οι φαρμακοβιομηχανίες και πατέντες τους είναι επίσης υπεύθυνες. Η υγεία έχει γίνει το σημείο μηδέν της αρρώστιας για να βγάζουν κάποιοι δολάρια.

Συνεχίζω με τον Ουρί. What I call architectonic - the totality of relations, rules, functions and people that defines where something happens - is based on heterοgeneity rather than homogeneity! Κι εδώ είναι το κλειδί στροφής νομίζω σε ενναλακτικές μορφές ιατρικής. Ο κόσμος όλο και περισσότερο μπουχτίζει με τις ομογενοποιημένες πρακτικές  της ιατρικής. Το ταμπελάκι: είσαι ασθενής και αναζητά μορφές έστω και χωρίς  σταθερό επιστημονικό υπόστρωμα που ομως του προσφέρουν μια πιο ολιστική θεώρηση της καθημερινής του ζωής.

Για την ομοιοπαθητική δεν έχω γνώμη, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι η δημοφιλία της αποτελεί σύμπτωμα αυτών των εγγενών αδυναμιών της σημερινής ιατρικής πρακτικής.

Τέλος να τονίσω ότι είμαι σαφώς υπέρ των φαρμάκων, αλλά μέσα σε μια συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και όχι σ' ένα νοσηρό και άρρωστο νοσοκομείο.     
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Για την ομοιοπαθητική δεν έχω γνώμη, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι η δημοφιλία της αποτελεί σύμπτωμα αυτών των εγγενών αδυναμιών της σημερινής ιατρικής πρακτικής.

Τέλος να τονίσω ότι είμαι σαφώς υπέρ των φαρμάκων, αλλά μέσα σε μια συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και όχι σ' ένα νοσηρό και άρρωστο νοσοκομείο.
Συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχουν άλλωστε γιατροί της παραδοσιακής ιατρικής που παίρνουν κάποια στιγμή το δρόμο προς την ομοιοπαθητική. Παραμένει σ' εμένα αναπάντητο το ερώτημα: από ιδεολογία (εξεγείρονται στις ενοχλητικές διαστάσεις της ιατρικής που αναφέρεις ή και άλλες); Ή από μόδα, ακολουθώντας τη στροφή της «πελατείας»; Αλλά αναπάντητο μένει και το ερώτημα: στον ασθενή πρέπει να πλασάρουν όλο το πακέτο, αλλιώς δεν λειτουργεί μισό και μισερό. Οι ίδιοι το έχουν «ψωνίσει» ολόκληρο;


Πρωτέαs

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1728
  • Χορέψετε, χορέψετε, παπούτσια μη λυπάστε!
Αμάν, βρε Κώστα, καλά το "κουκουλώσαμε" το θέμα! Τι θες και το ξύνεις πάλι;(Χιχιχι)Όνλι κίντινγκ!
Το ότι κάποιοι ζουν στον ίδιο χώρο, δεν σημαίνει ότι ζουν και στον ίδιο χρόνο ή τουλάχιστον ότι βιώνουν τον χρόνο με τον ίδιο τρόπο. Αυτό δεν κάνει τον κόσμο χειρότερο, απλώς πιο πολύπλοκο. σα(ρε)μάλι

14.   Ναι, βεβαίως. Σων, φέρε τα λεφτά του Ανθόνιο.


lycos

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 218
    • Gender:Male
Αργά το ανακάλυψα, αλλά ας πω τα δύο μου σεντς. Η καλή ψυχολογία, ζωή και διατροφή έχουν τεράστια επίδραση στην υγεία του οργανισμού, πολλές φορές ισχυρότερη και από τα φάρμακα. Άρα είναι σχεδόν προφανές ότι κάποιος που τηρεί ευλαβικά τις εντολές του ομοιοπαθητικού του για βελτίωση των συνθηκών ζωής του μπορεί να πάει καλύτερα από κάποιον που απλά παίρνει το κλασικό του φάρμακο και μετά το ξεχνάει.

Για μένα μπορεί να είναι αστείο να συζητά κανείς για όποια επιστημονική βάση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, ωστόσο, επειδή η θετική ψυχολογία και η καλή ζωή και διατροφή συνδυασμένα είναι ικανότατα από μόνα τους να οδηγήσουν σε βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αν για κάποιους η αιτία για να τα εφαρμόσουν είναι η ομοιοπαθητική τότε καλώς υπάρχει.


F_idάνι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3077
    • Gender:Female
Όπως και νά 'χει, πιο σημαντικό, ακόμα και από την ίαση, είναι η εξάλειψη του πόνου.

Αλλά δεν υπάρχει σοβαρό γιατρικό για τον σοβαρό πόνο.


spaceoddity

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1206
    • Gender:Female
Lycos: έθεσες το θέμα στη σωστή του βάση:-)

Έφη: ένα "γιατρικό" υπάρχει για το σοβαρό πόνο: η καλή ψυχολογία.

Μετά το ατύχημά μου υπέφερα από φριχτούς πόνους για δυόμιση χρόνια... αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή, όταν έχεις ολόκληρη "σκαλωσιά" με ράγες και βίδες (στην ακτινογραφία φαίνεται και το σπείρωμα) μήκους περίπου 30 εκ. στη σπονδυλική σου στήλη... για ένα χρόνο περίπου έπαιρνα μέχρι και παυσίπονα για καρκινοπαθείς (κάτι αυτοκόλλητα που απελευθερώνουν σταδιακά οπιοειδή και τα αλλάζεις κάθε 2 μέρες). Υπόψιν ότι ψυχολογικά ήμουν ένα ράκος, αφού είχε αλλάξει για πάντα η εικόνα μου και έπρεπε να τη συνηθίσω (ακούγεται χαζό, αλλά για μια γυναίκα που είχε συνηθίσει να κυκλοφορεί με ψηλά τακούνια, πέδιλα και μίνι φούστα είναι μεγάλο σοκ να αναγκαστεί να τα αφήσει όλα αυτά για φόρμες και αθλητικά). Όταν πλέον μπούχτησα από τον πόνο, τη γκρίνια, τη μιζέρια και αποφάσισα ότι δεν θα περάσω τη ζωή μου πάνω σε ένα κρεβάτι να κλαίω τη μοίρα μου, άρχισα να πετάω ένα-ένα τα "δεκανίκια" και τα αυτοκόλλητα πήραν κι αυτά δρόμο (έχω κρατήσει ένα με ημερμηνία λήξεως Ιούνη του 2002 έτσι για ενθύμιο:-)))) Ο πόνος δεν έχει καταργηθεί - δεν γίνεται να καταργηθεί! - απλά έχει γίνει πια μέρος της ζωής μου, τον έχω αποδεχτεί, μέχρι που τον "αγαπάω" κιόλας γιατί αυτή η περιπέτεια είχε σαν αποτέλεσμα να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Και αν και έχω ακόμα τα σίδερα (και θα τα έχω για πάντα, εκτός αν χτύπα ξύλο δημιουργηθεί κάποια στιγμή φλεγμονή και αναγκαστώ να μπω χειρουργείο να τα βγάλω, κάτι που απεύχομαι), παραπονιέμαι πολύ, πολύ λιγότερο για πόνους απ'οτι οι περισσότεροι φίλοι μου...

Πάντως είχα γραφτεί σε ένα site τότε όπου είναι μαζεμένη όλη η επιστήμη γύρω από το θέμα το πόνου, www.pain.com, ακόμα και τώρα μου στέλνουν το newsletter, το οποίο ευτυχώς μπορώ και το προσπερνάω:-))


spaceoddity

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1206
    • Gender:Female
Σκάλισα και βρήκα το θέμα, με αφορμή εκπομπή που μόλις τέλειωσε στην ΕΤ3 για την ομοιοπαθητική.
Απορία: προκύπτει από πουθενά ότι ο Βυθούλκας είναι γιατρός; ΕΙΝΑΙ γιατρός; Εφόσον είναι κατά γενική ομολογία "αυθεντία" στο θέμα και ζητά την ένταξη της επιστήμης του στις σχολές κλασικής ιατρικής, δεν θα έπρεπε να είναι γιατρός;
Έψαξα το βιογραφικό του, το site του, πουθενά δεν είδα την κατάληξη M.D. μετά το δικό του όνομα...

Άλλη απορία: τι δουλειά έχει μεταπτυχιακό στην ομοιοπαθητική, που απευθύνεται σε αποδεδειμένα απόφοιτους ιατρικής και οδοντιατρικής, να στεγάζεται σε σχολή μηχανικών σχεδίασης προϊόντων;;



liberta

  • Semi-Newbie
  • *
    • Posts: 1
Καλησπέρα σας,
Είμαι καινούργια στο forum και το ανακάλυψα τυχαία, ψάχνοντας να βρω πληροφορίες για ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Διάβασα τα σχόλια διάφορων ανθρώπων που αντιμετωπίζουν επιφυλακτικά την ομοιοπαθητική χωρίς να έχουν προτιμήσει ποτέ αυτό το είδος ιατρικής βοήθειας και  θεραπείας, σε κάποιο πρόβλημά τους. Θα σας πω λοιπόν ότι κάνω ομοιοπαθητική πολλά χρόνια και ξεκίνησα εντελώς τυχαία και πειραματικά μετά από παρότρυνση ενός φίλου. Η προσωπική μου εμπειρία, μου λέει ότι η ομοιοπαθητική είναι κατά πολύ καλύτερη δυνατότερη από την κλασική ιατρική καθώς και πολύ πιο αποτελεσματική.Υπάρχουν προβλήματα, στα οποία η κλασική ιατρική δεν δίνει καμμία λύση όπως για παράδειγμα οι αλλεργίες. Εγώ προσωπικά είχα αλλεργικό άσθμα και επισκέφτηκα πολλές φορές τους κλασικούς γιατρούς και λύση δεν έβρισκα για να φύγει το πρόβλημα.Η ομοιοπαθητική μου έδιωξε αυτό το πρόβλημα σε μια εβδομάδα.Επίσης είχα πρόβλημα με το στομάχι μου, με καούρες τρομερές και δυσανεξία σε πολλές τροφές και το ξεπέρασα με θεραπεία τεσσάρων μηνών. Πρέπει να σας πω ότι αργότερα συνέστησα και στην οικογένειά μου να δοκιμάσει την ομοιοπαθητική σαν λύση σε προβλήματά τους. Αυτή την στιγμή έχω δει αποτελέσματα όχι μόνο σε εμένα, αλλά και από τους πιο κοντινούς μου συγγενείς και μάλιστα προβλήματα χρόνια και δύσκολα. Η ομοιοπαθητική έχει εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από την κλασσική ιατρική και για να καταλάβεις τον τρόπο που λειτουργεί, πρέπει να την δοκιμάσεις. Προσωπικά σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Ορισμένοι άνθρωποι ρώτησαν αν χρειάζεται εφ' όρου ζωής να κάνουν ομοιοπαθητική. Η προσωπική μου γνώμη είναι, ότι αυτό εξαρτάται από το πρόβλημα του καθενός από εμάς. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι με πάρα πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο γιατρός κάνει αυτό που μπορεί και πιο πάνω από όλους είναι ο θεός μονάχα. Κανένας γιατρός δεν είναι και θεός!!!!Σε όλα τα είδη ιατρικής υπάρχουν άνθρωποι με ανίατες ασθένειες και άνθρωποι που πεθαίνουν από σοβαρά προβλήματα.

Σκάλισα και βρήκα το θέμα, με αφορμή εκπομπή που μόλις τέλειωσε στην ΕΤ3 για την ομοιοπαθητική.
Απορία: προκύπτει από πουθενά ότι ο Βυθούλκας είναι γιατρός; ΕΙΝΑΙ γιατρός; Εφόσον είναι κατά γενική ομολογία "αυθεντία" στο θέμα και ζητά την ένταξη της επιστήμης του στις σχολές κλασικής ιατρικής, δεν θα έπρεπε να είναι γιατρός;
Έψαξα το βιογραφικό του, το site του, πουθενά δεν είδα την κατάληξη M.D. μετά το δικό του όνομα...

Άλλη απορία: τι δουλειά έχει μεταπτυχιακό στην ομοιοπαθητική, που απευθύνεται σε αποδεδειμένα απόφοιτους ιατρικής και οδοντιατρικής, να στεγάζεται σε σχολή μηχανικών σχεδίασης προϊόντων;;

Η ομοιοπαθητική είναι ιατρικός κλάδος. Στο εξωτερικό και σε πολλά μέρη της Ευρώπης η ομοιοπαθητική διδάσκεται στα πανεπιστήμια, εκτός από την Ελλάδα βέβαια που δεν έχει πανεπιστήμιο για αυτό το είδος ιατρικής. Στην Ελλάδα διδασκόμαστε μόνο ότι οι ομοιοπαθητικοί είναι αγύρτες. Δυστυχώς εδώ το κλίμα που καλλιεργείται είναι μόνο αυτό, γιατί από πίσω υπάρχουν πολύ δυνατά συμφέροντα. Αν καταλάβει ή μάθει ο κόσμος τι είναι ομοιοπαθητική, τότε θα κλείσουν οι κλινικές και τα νοσοκομεία, γιατί θα έχουμε πολύ λιγότερους ασθενείς.

Ελευθερία από Κολωνό
« Last Edit: 24 Jun, 2010, 17:51:03 by spiros »


 

Search Tools