Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Το επιδόρπιο (παρουσίαση βιβλίου) / Θεσσαλονίκη, 16 Απριλίου 2013

wings · 2 · 1306

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72136
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Οι Εκδόσεις Κέδρος και το βιβλιοπωλείο Σαββάλας-ΒΙΒΛΙΟρυθμός σας προσκαλούν την Τρίτη 16 Απριλίου στις 8 μ.μ. στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου Το επιδόρπιο στον χώρο του βιβλιοπωλείου.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Ζωή Σαμαρά, Ομότιμη Καθηγήτρια ΑΠΘ, και ο Δημήτρης Κόκορης, Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ.

Θα ακουστούν μελοποιημένα ποιήματα της Ε. Α. Λουκίδου.
Στο πιάνο ο συνθέτης Θόδωρος Ζουμπούλης
Τραγούδι: Αλεξάνδρα Αποστολίδου

Ποιήματα θα διαβάσει η ποιήτρια.

Βιβλιοπωλείο ΒΙΒΛΙΟρυθμός πίσω από το εμπορικό κέντρο
Βασιλέως Ηρακλείου 47, Θεσσαλονίκη 54623
2310270226


Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72136
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: «Τίποτα και για κανέναν μας δεν είναι εξασφαλισμένο»

Συνέντευξη στη Λεμονιά Βασβάνη

«Προτείνω, αγαπητοί μου, για αλλαγή / να ξεκινήσει η βραδιά με το επιδόρπιο. / Ποτέ δεν ξέρεις, άλλωστε, τι γίνεται / έτσι επικίνδυνα άρρωστοι που είμαστε. / Κι αν σταθήκαμε ως τώρα τυχεροί / και πλαγιάζαμε καμιά φορά / δίχως συγχώρεση / ήταν γιατί πιστεύαμε / πως οι αιφνίδιοι αποχωρισμοί / δε θα μας αφορούσαν…». Κάπως έτσι αρχίζει η νέα της ποιητική συλλογή της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου με τίτλο «Το επιδόρπιο» (Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ) που θα παρουσιαστεί την Τρίτη 16 Απριλίου στις 8 μ.μ. η.στο βιβλιοπωλείο ΣΑΒΒΑΛΑΣ-ΒΙΒΛΙΟρυθμός (Βασιλέως Ηρακλείου 47- πίσω από το εμπορικό κέντρο, Τηλ 2310270226).

«Αξίζει να αντιστραφεί η σειρά στο πρωτόκολλο, αν είναι για να συνειδητοποιηθεί πως τίποτα και για κανέναν μας δεν είναι εξασφαλισμένο, πως ουδείς δύναται να μας εγγυηθεί τη φυσική σειρά των γεγονότων στη ζωή και άρα τη βεβαιότητα ότι θα φθάσουμε, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στο επιδόρπιο», εξήγησε στον «Τ.Θ.» η κα Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, ενώ παράλληλα μας μίλησε για την ποίηση που «ήταν πάντοτε υπόθεση των λίγων», αλλά και για τον πραγματικό πολιτισμό που «ένα γενικευμένο κλίμα ευκολίας, λαϊκισμού και ρηχότητας τον έχει καταστήσει μια υπόθεση των λίγων υποψιασμένων, ένα κρυφό σχολειό το οποίο, (…) τώρα πάνε να του σβήσουν κι αυτά τα λιγοστά καντηλάκια του, που η καλοσύνη κάποιων ανιδιοτελών ευαίσθητων φρόντιζε να συντηρεί με ευλάβεια»/

-Ποια στάθηκε η αφορμή για να γράψετε τη νέα σας ποιητική συλλογή;

-Δε θα ’λεγα ότι υφίσταται συγκεκριμένη αφορμή, για να γραφτεί μία ποιητική συλλογή, τουλάχιστον κάποια που να είναι ορατή και ενσυνείδητα να κινεί τη διεργασία της γραφής. Συνήθως, υπόγειες λειτουργίες ερήμην μας αναλαμβάνουν να μας αποκαλύψουν κάθε φορά τα νέα στοιχεία της ταυτότητάς μας, τα από πάντα εγχαραγμένα στη φύση μας βέβαια, που όμως κάποτε κάτω από νέες συνθήκες αποφασίζουν να αποκαλυφθούν στην πιο επίκαιρη εκδοχή τους. Θέλω να πω ότι η αλλαγή συντελείται αόρατα και ανεπαίσθητα, όπως όταν καθημερινά βλέπεις ένα παιδί που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου, κι εσύ ούτε κρότο ακούς ούτε τα μεγέθη ν’ αλλάζουνε βλέπεις. Αρκεί βέβαια να είσαι παρών στη στιγμή, στη μνήμη και φυσικά στη διαδικασία της εσωτερικής καταγραφής. Κατάδυση στην κατάδυση στήνεται το νέο αυτό χάρτινο οικοδόμημα των λέξεων. Στο τέλος γυρίζεις και βλέπεις πίσω σου τη μακέτα τελειωμένη. Τα περιείχες τα κομμάτια της αλλά έρχεται η ίδια η ζωή και οι στερήσεις που σου επιβάλλει και τότε ένα ένα τα απλώνει μπροστά σου. Αυτή, σού λέει, θα είναι η νέα σου κατοικία. Τώρα εσύ αν θέλεις ονόμασέ την ποιητική συλλογή, σου λέει. Δεν την ενδιαφέρει. Υπάρχει λοιπόν πραγματική αφορμή; Υπάρχει έστω το πρόσχημα; Ή μήπως και τα δύο δεν είναι παρά παραλλαγές της μίας και μοναδικής ανάγκης να υπάρξουμε και να διαρκέσουμε έστω και χάρτινοι;

-Το επιδόρπιο είναι το τελευταίο μέρος ενός δείπνου. Οι ήρωες ξεκινούν από αυτό. Γιατί; Είναι μια προσπάθεια να προλάβουν να ζήσουν; Να μην χάσουν πολύτιμο χρόνο;

-Το ποίημα αρχίζει έτσι: «Προτείνω, αγαπητοί μου, για αλλαγή / να ξεκινήσει η βραδιά με το επιδόρπιο. / Ποτέ δεν ξέρεις, άλλωστε, τι γίνεται / έτσι επικίνδυνα άρρωστοι που είμαστε. / Κι αν σταθήκαμε ως τώρα τυχεροί / και πλαγιάζαμε καμιά φορά / δίχως συγχώρεση / ήταν γιατί πιστεύαμε / πως οι αιφνίδιοι αποχωρισμοί / δε θα μας αφορούσαν…».

Η ανατροπή που προτείνω δε σκοπεύει απλώς να αιφνιδιάσει αλλά κυρίως να επιβάλει μιαν εξαναγκασμένη, θα λέγαμε, προσοχή στον λόγο που έπεται, στην εξήγηση δηλαδή που ακολουθεί, προκειμένου να της δοθεί η πρέπουσα σημασία. Αξίζει να αντιστραφεί συνεπώς η σειρά στο πρωτόκολλο, αν είναι για να συνειδητοποιηθεί πως τίποτα και για κανέναν μας δεν είναι εξασφαλισμένο, πως ουδείς δύναται να μας εγγυηθεί τη φυσική σειρά των γεγονότων στη ζωή και άρα τη βεβαιότητα ότι θα φθάσουμε, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στο επιδόρπιο. Το τέλος, ως επικείμενη μα και αναπάντεχη έλευση του αμετάκλητου, είναι μια απειλή που επικρέμεται πάνω από τις αμέριμνες μέρες μας. Με τη συναίσθηση αυτή ως οδηγό και με την επισήμανση πως οι ζωές μας είναι ανοιχτές στον κίνδυνο λόγω φθαρτότητάς μας, κάνω με το «Επιδόρπιο» μια πρόσκληση-έκκληση για Αγάπη και Συγχώρεση, μήπως και στρογγυλέψουν οι αιχμές. Και βέβαια συμφωνώ μαζί σας ότι δεν πρέπει να χαθεί χρόνος πολύτιμος, ακριβώς γιατί ο χρόνος δεν είναι πάντα με το μέρος μας. Ο χρόνος ο δικός μας είναι η στιγμή που συγκλίνει στο «τώρα» και ευχής έργο θα ήταν να είμαστε παρόντες σ’ αυτή τη στιγμή. Παρόντες αλλά και γενναιόδωροι σε δικούς και σε ξένους, σε φίλους και εχθρούς.

-«Ελπίζαμε – οι αφελείς -/σε μιαν αναίτια μεγαλοψυχία./Νιώθαμε κιόλας μιαν ευγνωμοσύνη/που δε γνωρίζαμε ποτέ/σε ποιον συγκεκριμένα τη χρωστούσαμε. Μα η απειλή ήταν εδώ./Κι είναι και τώρα./Προπόσεις και σφυρίγματα/ουδόλως τελικά την αποτρέπουν». Σχολιάστε μας αυτές τις φράσεις.

- Μα, όλοι ζούμε και συμπεριφερόμαστε με την πεποίθηση των αφελών, αυτών δηλαδή που πιστεύουν ότι οι ξαφνικές απώλειες σε κάποιους άλλους θα συμβούν, πως η δική τους η ζωή θα ’ναι ένα δείπνο με προπόσεις και χαρές και πως ο χρόνος τελικά είναι όλος δικός τους, εξ’ ου και οι αναβολές. Αναβολές της συγχώρεσης ή κάποτε ακόμα και αυτής της εκδήλωσης της αγάπης σε πρόσωπα δικά, γι’ αυτό άλλωστε και τόσο δεδομένα.

[...]

Η συνέχεια της συνέντευξης στη σελίδα: http://www.typosthes.gr/culture/45472--l-r
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



 

Search Tools