Translation - Μετάφραση

Favourite texts, movies, lyrics, quotations, recipes => Favourite Music and Lyrics => Favourite Non-Fiction => Topic started by: wings on 12 Nov, 2006, 19:51:34

Title: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 12 Nov, 2006, 19:51:34
Για τον Όμηρο, η ευρύστερνη Γη περιβάλλεται παντού γύρω από τον Ωκεανό, το θεϊκό ποτάμι, και είναι επίπεδη και στρογγυλή, παρόλο που ο ποιητής γνωρίζει -όπως εύστοχα παρατηρεί ο Στράβων-ότι τα πλοία χάνονται πλέοντας στη θάλασσα πρώτα ως προς το πάνω μέρος τους κι έπειτα ως προς το κάτω. Ο Όμηρος επίσης λέει ότι, αν μπει κανείς στον ωκεανό και κατευθυνθεί προς τα βόρεια, θα συναντήσει τους Κιμμέριους, η χώρα των οποίων είναι καλυμμένη από σκοτάδι και συννεφιά. Γι' αυτό άλλωστε ο άνεμος που φυσάει από εκεί ονομάζεται από τον ζόφο της δύσης Ζέφυρος. Γνωρίζει όμως και την Ιταλία, αφού αναφέρει την πόλη Τεμμέση και τους Σικελούς, τη Σικελία και τη Σικανία (με το άλλο της όνομα, στην Οδύσσεια). Ξέρει ακόμη τον Ίστρο/Δούναβη ποταμό και τους Μυσούς, που ζουν κοντά σ' αυτόν, όπως κι εκείνους της Μικράς Ασίας, όπως ξέρει και τον Εύξεινο Πόντο και τους Κόλχους. Μάλιστα τοποθετεί τη Μήδεια στην Αία, κοντά στον Καύκασο, και τη θεία της Κίρκη, σπουδαία μάγισσα σαν εκείνη, στην Αιαίη, κάπου πέρα από την Ιταλία προς τον Ωκεανό.

Γνωρίζει καλά τη Μικρά Ασία επίσης ο ποιητής, ως τον Νότο της, στον Κιλικιακό Ταύρο, όπου και τα όρη των Σολύμων, που μνημονεύει. Ξέρει επιπλέον τη Φοινίκη και τους Φοίνικες, τους Ερεμβούς, δηλαδή τους Άραβες, τους Αιγυπτίους και τη χώρα τους, όπως και τη Λιβύη, ενώ διαιρεί στα δύο τους Αιθίοπες (σε ανατολικούς και δυτικούς). Γνωρίζει τις Θήβες της Αιγύπτου και σε αντιδιαστολή προς τις εφτάπυλες Θήβες της Βοιωτίας, βάει τον Αχιλλέα να παρουσιάζει εκείνες ως εκατομπύλες.

Όσον αφορά τους μυθικούς τόπους στους οποίους περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας συναντώντας απίθανους λαούς και ανθρώπους, ο Στράβων χρησιμοποιεί τα λόγια του Πολυβίου για όσους παίρνουν κατά γράμμα τον ποιητή: «τότε θα μάθει κάποιος πού περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας, όταν ανακαλύψει και τον σκυτοτόμο ο οποίος έραψε τον ασκό των ανέμων».

Μακεδονία της Κυριακής, 30/04/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου

Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 13 Nov, 2006, 21:30:29
Ήδη από τους Αλεξανδρινούς χρόνους υπήρχαν σφαίρες, δηλαδή σφαιρικές αναπαραστάσεις της γης, με καταγραμμένους σ' αυτήν όλους τους γνωστούς τόπους, καθώς και περιγραμμένους κύκλους στις εν λόγω σφαίρες, άλλους κύκλους παράλληλους που να απέχουν σε ίσα διαστήματα ο ένας από τον άλλον, άλλους κάθετους που να προσπίπτουν στους παράλληλους κύκλους κατ' ορθή γωνία, άλλους λοξούς σε σχέση μ' αυτούς. Στις ίδιες σφαίρες επίσης, συμπληρώνει ο Στράβων, σημειώνονταν οι τροπικοί πάντοτε σε εξάρτηση από κάποια ζώδια, καθώς και ο ισημερινός. Από τους τροπικούς μάλιστα προσδιορίζονται τότε τα ηλιοστάσια και η στροφή του ήλιου προς το άλλο ημισφαίριο και όσα σχετίζονται με τη διαφορά ημερών και νυχτών και τις διαφορές στο κλίμα και τους ανέμους.

Τα Βρετανικά νησιά δεν υπάρχουν στην αρχαιότατη κοσμογραφία των Ελλήνων, σύμφωνα με την οποία τη γη περιβρέχει από αντού ο Ωκεανός, το θεϊκό ποτάμι. Ο Όμηρος πάντως, κατά τον Στράβωνα, θεωρεί ότι οι άνθρωποι που κατοικούσαν τη Δύση ήταν ευτυχισμένοι και ζούσαν σε ένα ευχάριστο περιβάλλον, επειδή είχε ακούσει (όπως υποθέτει ο γεωγράφος) για τα πλούτη της Ιβηρίας, εξαιτίας των οποίων εκστράτευσε στη χώρα ο Ηρακλής. Γι' αυτό τον λόγο άλλωστε πήγαν εκεί τόσο οι Φοίνικες όσο και οι Ρωμαίοι έπειτα απ' αυτούς, προσθέτει. Ο ίδιος τοποθετεί στην περιοχή αυτή τα Νησιά των Μακάρων, απέναντι από τη Μαυρουσία (τη Μαυριτανία, που εκτεινόταν βέβαια ως το σημερινό Μαρόκο), προς το σημείο όπου βρίσκονται τόσο το τέρμα της Ιβηρικής χερσονήσου και τα πέρατα της γης, όσο και το Ηλύσιο πεδίο, τόποι στους οποίους δεν πέφτει ποτέ χιόνι ούτε δυνατές βροχές, αλλά ο ωκεανός πάντα στέλνει ζωογόνα την πνοή του ζεφύρου για να δροσίζει ευεργετικός τους ανθρώπους.

Όσον αφορά τα Βρετανικά νησιά, κατά τους θρύλους των Ιρλανδών οι Έλληνες ήρθαν πολλές φορές στο νησί τους, την Ιέρνη, από το 2500 από κτίσεως κόσμου έως το 3500, επίσης από κτίσεως κόσμου, αλλά οι εν λόγω θρύλοι κινούνται ολοφάνερα και ολοκληρωτικά στον χώρο του παραμυθιού.

Μακεδονία της Κυριακής, 07/05/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου

Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 16 Nov, 2006, 01:14:12
Οι Έλληνες έμποροι και ναυτίλοι ήδη από τους μυκηναϊκούς περνούσαν τις Ηράκλειες στήλες πολύ πριν εγκατασταθούν στη Νότια Ιβηρία οι Φοίνικες και αποχτήσουν τον έλεγχο των στενών του Γιβραλτάρ. Στόχος τους ήταν οι θρυλικές Κασσιτερίδες νήσοι (ή κάποιοι τόποι με ορυχεία κασσιτέρου, όπως η Κορνουάλη), από τις οποίες έφερναν στην Ελλάδα τον πολύτιμο κασσίτερο, τον απαραίτητο για την παραγωγή του ορειχάλκου (μπρούντζου). Τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμη (μάλλον) τα ορυχεία κασσιτέρου της Θράκης και της μικρασιατικής Λυδίας, κι έτσι ο μόνος τόπος προσπορισμού του πολύτιμου εκείνου μετάλλου, που έκανε σκληρό τον μαλακό χαλκό, ήταν η Δύση - χωρίς την πρόσμιξή του με κασσίτερο ο καθαρός χαλκός ήταν πάντοτε ελάχιστα ανθεκτικός.

Οι Μυκηναίοι κυριαρχούσαν στην ανατολική μεριά της Μεσογείου (τότε, καθώς και αργότερα, εκείνη ήταν η Μεγάλη θάλασσα, η καθ' ημάς θάλασσα ή η Εντός των Ηρακλείων στηλών θάλασσα), μαζί με τους Μινωίτες και τους Αιγυπτίους, αλλά για λόγους εμπορικούς θαλασσοδέρνονταν και ως τη Δύση, οχι με τόση συχνότητα βέβαια όπως στην Ανατολή. Έρχονταν ως τα βρετανικά νησιά και τη Βορειοδυτική Ιβηρία, με στρόγγυλα πλοία (εμπορικά), πλέοντας κοντά στα παράλια, από ακτή σε ακτή και από όρμο σε όρμο.

Τα πλοία στους αρχαίους χρόνους είναι ήδη αρκετά καλοφτιαγμένα. Από τον Όμηρο που αναφέρεται βέβαια σ' αυτά του καιρού του, χαρακτηρίζονται ως νήες εϊσαι, αμφιέλισσαι, θοαί, γλαφυραί (δηλαδή αντίστοιχα καλοζυγισμένα, με κουπιά κι από τις μεριές τους και κοίλα ή βαθουλά). Τα καλαφατίζουν με πίσσα για να μη διαβρέχουν και περνούν τα ξύλα τους τα νερά, γι' αυτό είναι μαύρα (μέλαιναι νήες). Μπορούν να κάνουν μεγάλα και μακρόχρονα ταξίδια, σκίζοντας τη θάλασσα. Κι έτσι δικαιολογημένα ο ποιητής τα χαρακτηρίζει ποντοπόρα.

Μακεδονία της Κυριακής, 14/05/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 17 Nov, 2006, 13:17:21
Ας έρθουμε τώρα στις Ηράκλειες στήλες. Βέβαια δεν υπήρχαν στήλες που να ορίζουν την αρχή της καθ' ημάς θαλάσσης από το Ατλαντικό πέλαγος, λέει ο Στράβων. Απλώς ο ωκεανός, το Ατλαντικό πέλαγος δηλαδή (όπως το έλεγαν τότε), σχηματίζει πορθμό, και σ' αυτόν τον πορθμό ενώνονται οι δύο θάλασσες, η εξωτερική (ο Ατλαντικός) με την εσωτερική, τη δική μας θάλασσα. Τη βόρεια στήλη αποτελούσε το όρος των Ιβήρων Κάλπη, το οποίο δεν έχει έκταση μεγάλη, αλλά διαθέτει μέγα ύψος και είναι ορθό και απότομο ώστε να φαίνεται από μακριά, σαν νησί. Κοντά σ' αυτό το όρος, που ονομάζεται και Αλύβη, σε απόσταση σαράντα στάδια υπάρχει μια παλιά και αξιόλογη πόλη, η Καρτηία, προσθέτει ο γεωγράφος, την οποία όπως λένε ορισμένοι την ίδρυσε ο Ηρακλής και παλαιότερα μάλιστα λεγόταν Ηράκλεια.

Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι παλιότερα η πόλη λεγόταν Καρπαία. Κοντά στην Καρτηία πάντως βρίσκεται μια άλλη πόλη, η Μελουρία, με εγκαταστάσεις για το πάστωμα ψαριών, και πιο πέρα η πόλη Βελών, από την οποία περνάει κανείς στη Μαυρουσία (τη Μαυριτανία δηλαδή) και ιδιαίτερα στη φοινικική πόλη Τίγγι, τη σημερινή Ταγγέρη με άλλα λόγια. Αντίκρυ από την Κάλπη είναι η νότια στήλη, η Αβύλη, χαμηλού ύψους λόγος.

Επιστρέφοντας πάλι στην Ευρώπη, αν εξακολουθήσει την πορεία προς τα δυτικά ο ταξιδιώτης φθάνει στα Γάδειρα (το τωρινό Κάδιξ), νησί που χωρίζεται από την Τουρδητανία, τη νοτιοδυτική περιοχή της Ιβηρικής χερσονήσου, από στενό πορθμό.

Ακολουθεί τόπος με όνομα ελληνικό: ο λιμή του Μενεσθέως, και εκεί κοντά βρίσκεται επίσης μαντείο του Μενεσθέως. Ποιος ήταν όμως αυτός ο Μενεσθεύς δεν μας το λέει ούτε ο Στράβων, ούτε ο Αρτεμίδωρος, ούτε κανείς άλλος αρχαίος γεωγράφος που μνημονεύει τον λιμένα ή το μαντείο του Μενεσθέα.


Μακεδονία της Κυριακής, 21/05/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: F_idάνι on 17 Nov, 2006, 13:51:38
Ήδη από τους Αλεξανδρινούς χρόνους υπήρχαν σφαίρες, δηλαδή σφαιρικές αναπαραστάσεις της γης, με καταγραμμένους σ' αυτήν όλους τους γνωστούς τόπους, καθώς και περιγραμμένους κύκλους στις εν λόγω σφαίρες, άλλους κύκλους παράλληλους που να απέχουν σε ίσα διαστήματα ο ένας από τον άλλον, άλλους κάθετους που να προσπίπτουν στους παράλληλους κύκλους κατ' ορθή γωνία, άλλους λοξούς σε σχέση μ' αυτούς.

Πολύ θα ήθελα να δω αυτούς τους ''χάρτες''. Άραγε να υπάρχει κανένα σχετικό βιβλίο;
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 17 Nov, 2006, 13:55:18
Βιβλίο δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά μάλλον θα υπάρχουν αντίγραφά τους σε κάποιες βιβλιοθήκες. Ωστόσο, δεν ξέρω πώς θα μπορούσαμε να τους αναζητήσουμε, Εφάκι.
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 19 Nov, 2006, 14:51:30
Ας έρθουμε τώρα στις θρυλικές Κασσιτερίδες νήσους. Κατά τον Πολύβιο, οι Ηράκλειες στήλες απείχαν από το ακρωτήριο Μαλέας είκοσι δύο χιλιάδες πεντακόσια στάδια. Δηλαδή, αυτός που ξεκινούσε από κάποιον λιμένα της Λακωνίας έπρεπε να πλεύσει περίπου 33.992 χλμ. για να φτάσει στο Γιβραλτάρ. Περνώντας ύστερα τον πορθμό των Στηλών, ο τολμηρός ναυτίλος θα παρέπλε κατόπιν (σύμφωνα με τον Στράβωνα) τα Γάδειρα πρώτα και έπειτα το δυτικότερο ακρωτήριο της τότε οικουμένης, που βρισκόταν φυσικά στην Ιβηρία και λεγόταν Ιερόν.

Αν συνέχιζε προς την αντίθετη κατεύθυνση ο θαλασσοπόρος, πλέοντας πάντα έξω από τις Ηράκλειες στήλες, μακριά από κάποιο νησί, την Κέρνη (Ιρλανδία), το οποίο ο ίδιος ο γεωγράφος βέβαια δεν είδε, όμως την ύπαρξή του σημειώνουν άλλοι συγγραφείς, από το Ιερόν ως τους λεγόμενους Αρτάβρους, κατοίκους των τελευταίων βορείων και δυτικών τόπων της Λυσιτανίας, έχοντας στα δεξιά του πάντα τη Λυσιτανία (τη βόρεια Πορτογαλία δηλαδή), θα έφτανε στο βορειοδυτικό τμήμα της Ιβηρίας, στη σημερινή Γαλικία. Ως εδώ όλα καλά, ακόμη και για έναν σημερινό θαλασσοπόρο. Από εκεί κι έπειτα, όμως, ο γεωγράφος υποκύπτει στους μύθους και γράφει: «Αντίκρυ απ' αυτά τα μέρη, προς τα βόρεια, βρίσκονται οι δυτικοί τόποι της Βρετανίας, ενώ απέναντι των Αρτάβρων προς τον Βορρά είναι οι λεγόμενες Κασσιτερίδες νήσοι, οι οποίες βρίσκονται μακριά, μες στο πέλαγος, προν βρετανικό παράλληλο».

Σήμερα είναι φανερό σε όλους πως ουσιαστικά οι μυθικές Κασσιτερίδες νήσοι ήταν οι κασσιτεροφόρες περιοχές της Βρετανίας και της Ιβηρίας, δηλαδή η βρετανική Κορνουάλη και η ιβηρική Γαλικία. Στην Κορνουάλη μάλιστα υπάρχουν ακόμη τα αρχαία ορυχεία κασσιτέρου.



Μακεδονία της Κυριακής, 28/05/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου

Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 20 Nov, 2006, 16:08:40
Βέβαια τους δυτικούς δρόμους του εμπορίου, αυτού προς την Ιβηρία και την Κορνουάλη, έλεγχαν οι Φοίνικες. Ο Στράβων αναφερόμενος σ' αυτούς σημειώνει για την Ιβηρία πως η γειτνίαση των τόπων της με διάφορα μυθικά γεωγραφικά σημεία, όπως τα νησιά των Μακάρων, οφείλεται στον πλούτο της χώρας. Γι' αυτό άλλωστε οι Φοίνικες, ακόμη και πριν από τους χρόνους του Ομήρου, κατέλαβαν τα καλύτερα μέρη της, όπως και της Λιβύης, παρέμειναν μάλιστα κύριοί τους ώσπου οι Ρωμαίοι κατάργησαν την ηγεμονία τους.

Ο ίδιος, αναφερόμενος στην εποχή τους, διατείνεται ότι σε καιρούς παλιότερους οι Φοίνικες ενεργούσαν το ανταλλακτικό εμπόριο με τους Ίβηρες των Γαδείρων και της Τουρδητανίας, κρύβοντας αυτό τον θαλάσσιο δρόμο απ' όλους σαν μέγα μυστικό. Αναφέρει μάλιστα την περίπτωση ενός Φοίνικα εμπόρου, που τον παρακολουθούσαν οι Ρωμαίοι για να μάθουν κι εκείνοι τόπους εμπορικούς και λιμάνια. Ο Φοίνικας εκείνος έριξε το πλοίο του σ' ένα έλος, καταστρέφοντας και το σκάφος και το εμπόρευμά του, ενώ και ο ίδιος μόλις που σώθηκε, κι αυτό το έπραξε για να μη φανερώσει στους Ρωμαίους τη θαλάσσια οδό προς την Τουρδητανία. Βέβαια, συμπληρώνει ο γεωγράφος, την αξία του φορτίου που έχασε εκείνος ο έμπορος την πληρώθηκε από το δημόσιο ταμείο της πατρίδας του.

Μόνο έπειτα από επανειλημμένες προσπάθειες κατόρθωσαν οι Ρωμαίοι να μάθουν τα σχετικά μ' αυτό το θαλάσσιο ταξίδι. Ο Πόπλιος Κράσσος ήταν ο πρώτος που τα κατάφερε να περάσει τις Ηράκλειες στήλες και να έρθει στην Τουρδητανία. Βλέποντας μάλιστα πως οι άνθρωποι του τόπου ήταν ήμεροι και τα μέταλλα ήταν σε μικρό βάθος, παρότρυνε πολλούς να έρθουν να εργαστούν στη θάλασσα και στη στεριά της έξω Ιβηρίας.


Μακεδονία της Κυριακής, 04/06/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 21 Nov, 2006, 11:24:33
Οι Φωκαείς, μας λέει ο Ηρόδοτος, ήταν οι πρώτοι Έλληνες που έκαναν μακρινά ταξίδια στη θάλασσα. Εκεί ανακάλυψαν την Αδριατική, την Τυρρηνία, την Ιβηρία και την Ταρτησσό. Ταξίδευαν μάλιστα όχι με στρόγγυλα πλοία, μα με άλλα μακρόστενα, που ήταν πενήντα κουπιά (πεντηκοντόρους).

Όταν έφτασαν στην Ταρτησσό, έγιναν τόσο αγαπητοί στον βασιλιά της τον Αργανθώνιο, που βασίλεψε ογδόντα χρόνια στην πόλη εκείνη κι έζησε συνολικά εκατόν είκοσι, ώστε αρχικά τους πρότεινε να έρθουν στην επικράτειά του και να κατοικήσουν εκεί. Κι όταν αρνήθηκαν την προσφορά του, ξέροντας ότι οι Μήδοι απειλούσαν τη Φώκαια, τους πρόσφερε χρήματα για να τειχίσουν την πόλη τους. Μάλιστα τους έδωσε πάρα πολλά, γιατί η περίμετρος των τειχών της Φώκαιας είχε μάκρος αρκετό και τα τείχη χτίστηκαν με μεγάλες και καλά αρμοσμένες πέτρες.

Εκτός από τα μέταλλα που μετέφεραν στον ελληνικό κόσμο, οι Φωκαείς διακινούσαν βέβαια και διάφορα προϊόντα της Ιωνίας και της κυρίως Ελλάδας στα λιμάνια και στους σταθμούς της πορείας τους (επειδή ό,τι έκαναν γινόταν εν πορεία, το σύνολο των εργασιών τους ονομάστηκε εμπόριο). Τα εμπορεύματα αυτά ήταν κυρίως ελαιόλαδο και κρασί σε κομψά αγγεία, ελιές, ξερά σύκα και κομψοτεχνήματα διάφορα.

Οι Φωκαείς όμως δεν ήταν οι μοναδικοί Έλληνες που ταξίδεψαν ως την Ταρτησσό. Τον καιρό που οι κάτοικοι της Θήρας ίδρυσαν την Κυρήνη, στη Λιβύη, δηλαδή περίπου πριν από το 631 π.Χ. και κάπως ενωρίτερα από τους Φωκαείς, ένα σαμιώτικο πλοίο παρασύρθηκε από σφοδρούς ανατολικούς ανέμους, ξεστράτισε, κι επειδή ο άνεμος δεν έπαψε στιγμή να φυσάει, βγήκε έξω από τις Ηράκλειες στήλες κι έφτασε στην Ταρτησσό. Το μυθικό αυτό λιμάνι ήταν τόσο ανεκμετάλλευτο τη συγκεκριμένη περίοδο, υποστηρίζει ο Ηρόδοτος, ώστε όταν οι ναύτες του επέστρεψαν στη Σάμο πραγματοποίησαν τα πλέον απίθανα κέρδη.


Μακεδονία της Κυριακής, 11/06/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 23 Nov, 2006, 15:37:22
Ο Στράβων βέβαια λέει ότι η περιοχή γύρω από την Ταρτησσό στη δική του εποχή παρήγαγε άφθονο άργυρο. Αλλά καταπώς φαίνεται από τα λεγόμενα του Ηροδότου υπήρχε και παραγωγή χαλκού στην Ταρτησσίδα. Επιπλέον ο Παυσανίας μάς πληροφορεί ότι ο θησαυρός των Σικυωνίων στην Ολυμπία είχε δύο θαλάμους, τον έναν δωρικού και τον άλλον ιωνικού ρυθμού, κατασκευασμένους από χαλκό της Ταρτησσού, όπως του είπαν οι Ηλείοι. Ο ίδιος μας παρέχει την πληροφορία ότι ο θησαυρός εκείνος είχε χτιστεί λίγο μετά από το 648 π.Χ. Αλλά ακόμη και αν ο χαλκός του θησαυρού εκείνου δεν είχε έρθει από την Ταρτησσό, η φήμη ότι είχε χρησιμοποιηθεί Ταρτήσσιος χαλκός στην κατασκευή των θαλάμων του προσέδιδε ιδιαίτερη αξία στο ιερό.

Οι Ταρτήσσιοι φαίνεται πως είχαν αναδείξει την πόλη τους πρωιμότατα σε εμπορικό κέντρο μιας εκτεταμένης περιοχής. Εκεί συγκεντρώνονταν τα μέταλλα της κεντρικής και της δυτικής Ιβηρίας, άργυρος από την Τουρδητανία, χαλκός, χρυσός, κασσίτερος από την κατοπινή Γαλικία. Ο Στράβων σημειώνει ότι ορισμένα ορυχεία χαλκού της Τουρδητανίας ονομάζονται χρυσωρυχεία και από αυτό συμπεραίνει ότι σε παλιότερες εποχές έβγαζαν χρυσό από εκείνα. Ο γεωγράφος επίσης παρατηρεί πως όταν οι Φοίνικες εκστράτευσαν υπό την αρχηγία του Αμίλκα Βάρκα στην Τουρδητανία βήκαν τους κατοίκους της να χρησιμοποιούν ασημένια παχνιά για τα ζώα τους, καθώς και ασημένια πιθάρια. Τόσο μεγάλος ήταν ο πλούτος των τόπων αυτών, ώστε ειπώθηκε πως οι κάτοικοί τους λόγως της ευμάρειάς τους ζουν πάρα πολλά χρόνια. Γι' αυτό, προσθέτει, ο ποιητής Ανακρέων έγραψε, «εγώ τουλάχιστον ούτε το κέρας της Αμάλθειας θα ήθελα ούτε και χρόνια εκατόν πενήντα να βασιλέψω στην Ταρτησσό», υπονοώντας βέβαια τον υπεραιωνόβιο βασιλιά Αργανθώνιο της Ταρτησσού. Η φήμη της Ταρτησσού ήταν άλλωστε τόσο μεγάλη σ' ολόκληρη τη Μεσόγειο, ώστε ακόμη και η Βίβλος μνημονεύει την Tarschis και τα πλούτη της.


Μακεδονία της Κυριακής, 18/06/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 29 Nov, 2006, 22:51:56
Ας πάρουμε οδηγό μας πάλι τον Στράβωνα, καθώς θα περιοδεύουμε τα παράλια της Ισπανίας αρχίζοντας από την Κάλπη, για να δούμε τις πόλεις της. Πρώτη προς τη Μεσόγειο η Μάλακα, η σημερινή Μάλαγα, αλλά πριν φτάσουμε σ' αυτήν περνάμε μια δασωμένη ακτή στην οποία υπάρχουν πλλλά ορυχεία χρυσού και άλλων μετάλλων. Ορισμένοι την ταυτίζουν με τη Μαινάκη, την τελευταία προς τα δυτικά πόλη των Φωκαέων, αλλά κάνουν λάθος λέει ο γεωγράφος. Η Μαινάκη βρίσκεται κάπως μακρύτερα από την Κάλπη, κατεστραμμένη πλέον, αλλά ακόμη και τα ερείπιά της δείχνουν ότι ήταν ελληνική πόλη, ενώ η Μάλακα έχει μορφή φοινικική. Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, όπως φαίνεται από το κείμενο, ο γεωγράφος επισκέφτηκε την περιοχή αυτή. Ορισμένοι διατείνονται ότι αργότερα κατοικήθηκε η πόλη ως Μαίνοβα. Πάντως σήμερα ταυτίζεται με την Almunecar. Κατόπιν έρχεται η πόλη με το ελληνικό όνομα Άβδηρα, αλλά κατοικημένη από Φοίνικες. Ο Στράβων εννοεί βέβαια τη σημερινή Άδρα, στα νότια παράλια της Ισπανίας, στην Αλμερία. Όσο για το τοπωνύμιο Άβδηρα συνδέεται προφανέστατα με τον Άβδηρο, τον συνεργάτη και βοηθό του Ηρακλή από τη Λοκρίδα.

Πέρα από την Κάλπη, προς τη μεριά του Ατλαντικού, στη Δυτική Ιβηρική, υπάρχει η πόλη Οδύσσεια, που ήδη προαναφέρθηκε, με το ιερό της Αθηνάς, σύμφωνα με όσα έγραψε ο Ποσειδώνιος και ο Ασκληπιάδης απ΄τη Μύρλεια της Μικρασίας, συνεργάτης του Πομπηίου, ο οποίος έζησε στην Τουρδητανία για αρκετό καιρό, συνοδεύοντας τον πάτρωνά του. Ίδρυσε μάλιστα σχολή των ελληνικών γραμμάτων για τους κατοίκους της χώρας, περιήλθε την περιοχή και συνέταξε μαι περιήγηση του τόπου, αναφέροντας πολλά για τις φυλές που ζουν εκεί. Ο Ασκληπιάδης επιπλέον έγραψε, κατά τον Στράβωνα, ότι βρήκε εκεί δύο αρχαίες πόλεις, με τα ονόματα Έλληνες η μία και Αμφίλοχοι η άλλη. Σύμφωνα με τον Μικρασιάτη συγγραφέα, εδώ έζησε για ένα διάστημα και ο Τεύκρος, στη χώρα των Καλλαϊκών, ενώ στην Τουρδητανία έμειναν κάποιοι συνοδοί του Ηρακλή, όταν εκείνος ήρθε στην Ιβηρία, ενώ στην Κανταβρία εγκαταστάθηκαν πληθυσμοί από τη Λακωνία.


Μακεδονία της Κυριακής, 25/06/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου

Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 01 Dec, 2006, 16:59:26
Μετά την Ταράκκονα (τη σημερινή Ταραγκόνα) βρίσκεται το Εμπόριον. Ολόκληρη η παραλία ως εδώ είναι σχεδόν αλίμενη, από την Ταράκκονα κι έπειτα υπάρχουν καλά λιμάνια, ενώ η χώρα ως το Εμπόριον είναι εύφορη. Το Εμπόριον απέχει περί τα σαράντα στάδια από τα Πυρηναία και τα όρια της Ιβηρίας με τη χώρα των Κελτών και χτίστηκε από τους Έλληνες Μασσαλιώτες. Η χώρα που το περιβάλλει έχει όλη γόνιμα εδάφη και είναι ευλίμενη. Εδώ κοντά έχει ιδρυθεί και η μικρή πόλη Ρόδη, κτίσμα των Εμποριτών ή σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν άλλοι των Ροδίων. Και σ' αυτόν και στο Εμπόριον τιμούν πάντως την Αρτέμιδα της Εφέσου. Οι κάτοικοι του Εμπορίου άλλοτε ζούσαν σε ένα μικρό νησί, που απλώνεται μπροστά από την πόλη τους, η οποία τώρα λέγεται παλαιά πόλις, ενώ πλέον κατοικούν στην κυρίως στεριά. Η σημερινή πόλη τους συντίθεται από δύο πόλεις χωρισμένες μεταξύ τους με τείχος, διότι οι Εμπορίτες είχαν παλαιότερα κάποιους εντόπιους Ινδικήτες ως γείτονες, οι οποίοι αν και είχαν τη δική τους πόλη, ήθελαν ωστόσο να έχουν κοινό περίβολο τειχών μ' αυτούς για λογους ασφαλείας. Συν τω χρόνω, όμως, ενώθηκαν σε μια πόλη και απέκτησαν πολίτευμα κοινό, από ελληνικούς νόμους και έθιμα, ανάμεικτα με βαρβαρικές συνήθειες.

Κοντά στην πόλη τρέχει τα νερά του ποταμός, ο οποίος πηγάζει από τα Πυρηναία και οι εκβολές του χρησιμεύουν ως λιμάνι στους Εμπορίτες. Πρέπει να πούμε, συνεχίζει ο Στράβων, ότι είναι πολύ καλοί στην επεξεργασία του λιναριού οι Εμπορίτες. Η χώρα που κατέχουν προς τα μεσόγαια είναι πολύ εύφορη σε ένα μέρος της. Το άλλο, ωστόσο, το ονομαζόμενο Ιουγκάριο πεδίο, είναι άχρηστη γη, γεμάτη σπάρτα και σχοίνα. Οι Εμπορίτες απλώνονται ως τα Πυρηαναία, πολλοί μάλιστα κατοικούν στην περιοχή όπου ορθώνονται τα αναθήματα του Πομπήιου. Απ' εκεί περνά και ο δρόμος μέσω του οποίου ταξιδεύουν όσοι έρχονται από την Ιταλία και κατευθύνονται προς τη λεγόμενη έξω Ιβηρία, δηλαδή αυτήν που βρέχεται από το Ατλαντικό πέλαγος. Ο δρόμος αυτός άλλοτε πλησιάζει τη (Μεσόγειο) θάλασσα κι άλλοτε απομακρύνεται απ' αυτήν, περνά πάντως από το Σάγουντο και το Ημεροσκοπείο. Κοντά εδώ είναι και η αρχαία πόλη Πυρήνη (το νυν Σαν Σεμπαστιάν).


Μακεδονία της Κυριακής, 09/07/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 02 Dec, 2006, 18:39:38
Τελειώνοντας με την Ιβηρία και τις Βρετανικές νήσους, ας αναφερθούμε στην αρχή των χριστιανικών χρόνων, σημειώνοντας ότι ο απόστολος Παύλος ταξίδεψε (μάλλον) στην Ισπανία μετά την ελευθέρωσή του από τα δεσμά, όπως λέει και ο ίδιος, γράφοντας προς τους χριστιανούς της Ρώμης (ΙΕ' 24) «ως εάν πορεύωμαι εις την Σπανίαν, ελεύσομαι προς υμάς» (όταν πάω στην Ισπανία, θα έρθω σ' εσάς). Ο ανώνυμος συντάκτης του Κανόνα της Καινής Διαθήκης, του γνωστού ως κανόνα Μουρατόρι (από τον Ιταλό βιβλιοθηκάριο που τον ανακάλυψε), θεωρεί βέβαιο ότι ο απόστολος των εθνών επισκέφθηκε την Ισπανία (Παύλου εις Σπανίαν πορευθέντος, γράφει).

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σχολή ελληνικών γραμμάτων, που είχε ιδρύσει ο Ασκληπιάδης Μυρλεανός στα χρόνια του Πομπήιου στην Κορδύβη, δηλαδή την Κόρδοβα, συνέχισε να λειτουργεί επί καιρό. Όντως και τότε και αργότερα (τον Γ' και Δ' μ.Χ. αι.) η ελληνομάθεια ήταν αρκετά διαδομένη στην Ιβηρία. Έτσι, ο Όσιος από την Κορδύβη (γεννημένος περί το 256 και επίσκοπος αυτής της πόλης από το 296) κατείχε αρκετά καλά την ελληνική, όπως φαίνεται από τα κείμενά του. Συμμετείχε στην οικουμενική σύνοδο της Νικαίας, το 325, καθώς και στη σύνοδο της Σαρδικής, το 343, και αναθεμάτισε τον Αρειανισμό και το 357 (Migne, Π.Ε. 25, 409), λίγο πρ9ιν από του θανάτου του. Με επιστολή του στην ελληνική (του 334 ή του 335), που σώθηκε, προς τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ζητούσε την επιείκειά του για τον φίλο του το Μέγα Αθανάσιο (Migne, Π.Ε. 25, 744 κ.ε.), εξόριστο τότε.

Η επήρεια του χριστιανισμού της Ιωνίας επίσης στη Μεγάλη Βρετανία διατηρήθηκε ως τον ΣΤ' αι., αφού οι Βρετανοί εξακολουθούσαν να γιορτάζουν το Πάσχα ως τότε την 14η του μηνός Νισάν, όπως και οι μικρασιατικές εκκλησίες.

Τότε, ο Έλληνας (και άγιος) Θεόδωρος ο Ταρσεύς, επίσκοπος Κανταβριγίας (Canterbury) καθιέρωσε τον εορτασμό του Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την εαρινή ισημερία. Ας σημειωθεί ότι την ίδια συνήθεια είχαν και οι χριστιανοί της Νότιας Γαλλίας ως την πρώτη οικουμενική σύνοδο.


Μακεδονία της Κυριακής, 16/07/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 03 Dec, 2006, 18:46:30
Μετά την Ιβηρική βέβαια σειρά έχει τώρα η χώρα των Κελτών, η πέραν των Άλπεων Γαλατία με άλλα λόγια.

Όποιος, έστω και κάπως υποψιασμένος εν σχέσει με την αρχαία ιστορία, επισκέπτεται τη Νότια Γαλλία δεν μπορεί παρά να σημειώσει ορισμένες σημαντικές διαφορές με τη Βόρεια στην τοπογραφία, τα γεωγραφικά ονόματα, τον τρόπο των ανθρώπων εν γένει. Ο εν λόγω θα πρέπει να ξέρει πως οι κάτοικοι της Προβηγκίας και των τόπων νοτίως της Λυώνος-Λουγδούνου είχαν την αίσθηση ότι συνιστούσαν πάντα μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τους Βόρειους Γάλλους. Γι' αυτό και αποτέλεσαν για πολλούς αιώνες μια ξεχωριστή επικράτεια, το βασίλειο της Αρελάτης, και μόλις το 1251 ενώθηκαν με την υπόλοιπη Γαλλία.

Η σημερινή Αρλ έφερε τα ονόματα Αρέλατον, Αρέλατα ή Αρελάς (ο), ενώ παλαιότερα λεγόταν και Θηγίνη. Ήταν πάντως αποικία των Φωκαέων της Μασσαλίας, χτισμένη σε σημείο καίριο, στο οποίο αντάμωναν οι τρεις βραχίονες του Ροδανού, σε απόσταση 88 χιλιομέτρων από την πόλη των Μασσαλιωτών. Τον ελληνικό της χαρακτήρα διέσωσε ακόμη και μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Μάλιστα από αυτήν καταγόταν και ο καλός συγγραφέας και πολυμαθής Φαβωρίνος ο Αρελατινός, φίλος στενός του Πλουτάρχου (σ' αυτόν επιπλέον είχε αφιερώσει τα «Ηθικά» του ο Χαιρωνεύς συγγραφέας).

Ο αναγνώστης δεν πρέπει να εκπλήσσεται καθόλου με όσα αναγράφονται εδώ - αναφερόμαστε σε μια περίοδο της ιστορίας, στην οποία γράφουν την ελληνική όχι κάτοικοι μιας περιοχής με είκοσι και πλέον ελληνικές πόλεις, όπως η Νότια Γαλλία, αλλά ακόμη και συγγραφείς από την Αφρικανική Μαυριτανία, φέρ' ειπείν ο Ιόβας ο Μαυρούσιος (=Μαυριτανός). Δεν πρέπει να παραξενευτεί επίσης, αν περπατώντας στο παλιό λιμάνι της Μασσαλίας δει μια στήλη με τα ονόματα των πόλεων που ίδρυσαν οι Μασσαλιώτες. Μασσαλία, μάτηρ πόλιων, Αυενεώνος (Αβινιόν), Καβενεώνος (Καβινιόν), Αρελάτων, Μονοίκου λιμένος (Μονακό) κτλ.


Μακεδονία της Κυριακής, 23/07/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 05 Dec, 2006, 00:48:40
Γαλατία, λοιπόν, και οδηγός μας πάλι ο Στράβων. Χώρα μεγάλη που αρχίζει μετά τα όρη της Πυρήνης, στα οποία περατώνεται η Ιβηρία.

Η υπέρ των Άλπεων Γαλατική βρέχεται από τον ωκεανό από τα Πυρηναία όρη ως τις εκβολές του Ρήνου. Στον Νότο της επίσης βρέχεται από την κατά Μασσαλίαν και Νάρβωνα (τη Νοτιοδυτική Γαλλία) θάλασσαν. Ανατολικά η χώρα ορίζεται από τον Ρήνο και τις Άλπεις, από τη Λιλυστική (Λιγουρία) ως τις πηγές του Ρήνου. Στο πεδινό της τμήμα, καθέτως προς τα Πυρηναία, φέρεται το όρος Κέμενον που φθάνει ως το Λούγδουνο (Λυών). Ο Αύγουστος, μας λέει ο Στράβων, χώρισε τους κατοίκους της σε Κέλτες (όσους κατοικούσαν την επαρχία της Νάρβωνος), σε Ακυιτανούς (αυτούς που υπόταξε ο Ιούλιος Καίσαρ), στη χώρα υπό το Λούγδουνο και στην περιοχή των Βέλγων.

Η παραλία της Γαλατίας στην εντός των Ηρακλείων στηλών θάλασσα κατέχεται από τους Μασσαλιώτες και τους Σάλυες, από το ιερό της Πυρηναίας Αφροδίτης στα όρη της Πυρήνης ως τους Λιγύες της Ιταλίας. Η Μασσαλία χτίστηκε βέβαια από τους Φωκαείς, σε βραχώδες έδαφος, ενώ το λιμάνι της έχει σχήμα θεατροειδές. Το λιμάνι, όπως και ολόκληρη η πόλη, είναι καλά τειχισμένο. Στο ακρωτήριο, που αποτελεί τον ένα βραχίονα του λιμένα της, έχει κτιστεί το Εφέσιον και το ιερό του Δελφινίου Απόλλωνος, κοινό ιερό όλων των Ελλήνων της Ιωνίας, ενώ το Εφέσιον αποτελεί ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος, προσθέτει ο γεωγράφος.

Οι Μασσαλιώτες έχουν αριστοκρατικό πολίτευμα (διοικούνται δε αριστοκρατικώς, λέει, από συμβούλιο εξακοσίων ανδρών, που εκλέγονται δια βίου και τους οποίους τιμούχους καλούσι). Προϊστάμενοι των εξακοσίων αυτών είναι δεκαπέντε, κι αυτοί χειρίζονται τις τρέχουσες υποθέσεις. Τρεις όμως είναι οι ισχυροί και απ' αυτούς πάλι ο ένας ο ισχυρότατος. Οι νόμοι τους πάντως είναι ιωνικοί και θεσπίστηκαν δημόσια με την έγκριση του λαού.


Μακεδονία της Κυριακής, 30/07/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 05 Dec, 2006, 19:45:59
Όπως μας λέει ο Αθήναιος με τα ίδια του τα λόγια («Δειπνοσοφιστές», 72), «Ευθυμένης δ' ο Μασσαλιώτης φησίν αυτός πεπλευκώς την έξω θάλασσαν επιρρείν ως επί την Λιβύην, εστραμμένην δε είναι προς βορέν τε και άρκτους. και τον μεν άλλον χρόνον κενήν είναι την θάλασσαν, ταις δε ετησίαις ανωθουμένην υπό πνευμάτων πληρούσθαι και ρειν ταις ημέραις ταύταις, παυσαμένων δε των ετησίων αναχωρείν. είναι δε αυτήν και γλυκείαν και κήτη παραπλήσια τοις εν τω Νείλω κροκοδείλοις και τοις ιπποποτάμοις έχειν».

Και στην απλοελληνική: «Ο δε Ευθυμένης ο Μασσαλιώτης, ο οποίος έπλευσε την έξω θάλασσαν [τον Ατλαντικό δηλαδή], υποστηρίζει ότι εκείνη ρέει ως τη Λιβύη [Αφρική] και είναι επιπλέον στραμμένη προς τους αστερισμούς της Άρκτου και κατά την κατεύθυνση του βορείου ανέμου. Και τον μεν υπόλοιπο χρόνο είναι κενή αυτή η θάλασσα, την εποχή όμως των μελτεμιών ωθημένη από τους ανέμους γεμίζει και ρέει αυτές τις ημέρες, ενώ όταν σταματήσουν τα μελτέμια υποχωρεί. Είναι κι αυτή γλυκιά ως προς το νερό της και κήτη έχει παρόμοια με τους κροκοδείλους του Νείλου και τους ιπποποτάμους».

Εικάζεται ότι το σύγγραμμα του Ευθυμένη ήταν «περίπλους της έξω θαλάσσης», όμως παρότι προϊόν αυτοψίας έσφαλλε, διότι ο συγγραφέας βλέποντας τις εκβολές του Σενεγάλη ή κάποιου άλλου ποταμού της περιοχής τις θεώρησε ως άλλο στόμα του Νείλου. Βλέπετε, την ίδια εντύπωση είχαν οι αρχαίοι και για τον Ίστρο/Δούναβη: νόμιζαν ότι είχε και άλλες εκβολές στον μυχό της Αδριατικής. Μάλιστα απ' εκείνες τις εκβολές βγήκαν στην Μεσόγεια (την εντός θάλασσα) οι Αργοναύτες, σύμφωνα με τον μύθο.

Τα γραφόμενα του Ευθυμένη προφανώς υπήρξαν αιτία να νομίσουν οι αρχαίοι ότι στο κέντρο της Λιβύης-Αφρικής υπήρχε θάλασσα, εντύπωση που διάρκεσε επί αιώνες, ώσπου να κάνει τον περίπλου της Αφρικής ο Καρχηδόνιος Άννων.


Μακεδονία της Κυριακής, 20/08/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 07 Dec, 2006, 01:55:03
Μετά τον ανώνυμο συγγραφέα του περίπλου, που μιμήθηκε ο Αβιηνός, και τον Ευθυμένη, τρίτος θαλασσοπόρος (εκ Μασσαλίας πάντα) υπήρξε ο Πυθέας, ο οποίος έπλευσε από τη Μασσαλία, τον 3ο π.Χ. αιώνα, από την πόλη του ως τις Ηράκλειες στήλες, εξωωκεανίσθηκε και έφτασε ως τη Θούλη.

Αναφερόμενος σ' αυτήν, ο Στράβων (201) λέει: «περί δε της Θούλης έτι μάλλον ασαφής η ιστορία διά τον εκτοπισμόν» (λόγω της μεγάλης αποστάσεώς της). Διότι τη νόμιζαν μία από τις πολύ βορειότερες χώρες (των ονομαζομένων «αρτικωτάτην τιθέασιν»). Αυτά δε τα οποία είπε ο Πυθέας γι' αυτήν και τους άλλους κοντά της τόπους είναι μάλλον πλασμένα από τη φαντασία του, όπως συνάγεται από τα όσα είπε για τους γνωστούς τόπους («α δ' είρηκε Πυθέας περί τε ταύτης και των άλλων των ταύτη τόπων ότι μεν πέπλασται, φανερόν εκ των γνωριζομένων χωρίων»).

Ωστόσο ο γεωγράφρος αναγνωρίζει πως είπε την αλήθεια ο Μασσαλιώτης όσον αφορά τα ουράνια φαινόμενα και τη μαθηματική θεωρία («προς μέντοι τα ουράνια και την μαθηματικήν θεωρίαν ικανώς δόξει κεχρήσθαι τοις πράγμασιν»), πως δηλαδή οι τόποι που πλησιάζουν προς την κατεψυγμένη ζώνη δεν έχουν καθόλου ήμερους καρπούς και ήμερα ζώα, τα οποία είτε σπανίζουν είτε λείπουν εντελώς. Οι κάτοικοί τους πάλι τρέφονται με κεχρί, άγριους καρπούς, ρίζες και λάχανα που τα βγάζει η γη μόνη της.

Τα άπιστα (τα απίστευτα, δηλαδή), που είπε ο Πυθέας, αυτά ακριβώς (όπως τα έλεγαν οι αρχαίοι) μας κάνουν να τον πιστέψουμε σήμερα. Ότι, μ' άλλα λόγια, ανέβηκε προς τον βορρά πλέοντας μεταξύ Ιέρνης (Ιρλανδίας) και Βρετανίας, ώσπου έφτασε στη Θούλη και την παγωμένη θάλασσα. Ύστερα, κατεβαίνοντας, συμπλήρωσε τον γύρο της Βρετανίας και, παραπλέοντας τις βόρειες ακτές της Γαλλίας, ήρθε ως τη σημερινή Δανία.


Μακεδονία της Κυριακής, 27/08/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 07 Dec, 2006, 20:55:42
Πριν προχωρήσουμε στην Ιταλία, για να αναφερθούμε σε συγγένειες ή διαφορές της χώρας αυτής με τους Έλληνες, εμάς (έστω και εν συντομία), θα ήθελα να διευκρινίσω ορισμένα πράγματα για τον αναγνώστη που με τιμά με την προσοχή του, όπως μου ζήτησε ήδη να πράξω κάποιος, απαιτητικός κατά τα λοιπά, λέγοντας συν τοις άλλοις, «και σε παρακαλώ, παράτα τις βαριές κουβέντες, τις κουλτουριάρικες, και γράφε κάπως δημοσιογραφικότερα και για τ' εμάς, που δεν συμμετέχουμε πολύ στην κουλτούρα».

Βέβαια, δεν νομίζω πως είμαι κουλτουριάρης. Καλλιεργημένος κάπως, ναι. Τίποτε παραπάνω. Δεν ξέρω αν είναι αμάρτημα το ότι μιλάω και γράφω χρησιμοποιώντας περισσότερες από διακόσιες λέξεις (όπως πολλοί από τους συναδέλφους μου συγγραφείς). Αν ναι, δηλώνω ότι αμαρταίνω εξακολουθητικά όσον αφορά τη γλώσσα. Ως προς τα κείμενα αυτά. Κατά τα άλλα, με ενδιαφέρει οτιδήποτε έπραξαν οι Έλληνες, ιδίως οι αρχαίοι ή κατά δεύτερο λόγο οι Βυζαντινοί, εκτός Ελλάδος, κι αυτό καταγράφω εδώ όπως μπορώ. Όχι επειδή με κατέχει κάποιος σοβινισμός. Αλλά γιατί η γνώση των ελληνικών γραμμάτων ενδιαφέρει πρωτίστως τους Έλληνες, όπως ακριβώς νοιάζονται οι Γάλλοι για τα δικά τους ιστορικά πεπραγμένα. Ή κάποιοι άλλοι. Έπειτα, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα μια ιστορία τριών χιλιάδων χρόνων, συνεχής και αδιάπτωτη.

Ιταλία, λοιπόν. Όνομα ελληνικό, αφού ο ονοματοδότης της (ή ο επώνυμος ήρωας των Ιταλών) ήταν γιος του Οδυσσέα και της Κίρκης, ο Ιταλός. Όμως και το άλλο αρχαίο όνομα αυτής της χώρας, Αυσωνία, οφείλεται σε έναν αδελφό του Ιταλού, τον Αύσωνα. Και για όσους αμφιβάλλουν, ο Οδυσσέας είχε κάμποσους γιους και μόνο μία κόρη. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, τρεις ήταν από την Πηνελόπη (ο Τηλέμαχος, ο Αρκεσίλαος και ο Πτολιπόρθης). Έναν είχε από την κόρη του Θεσσαλού Θόαντα (τον Λεοντόφονο), οκτώ γιους και μία κόρη από την Κίρκη (τους Τηλέγονο, Άγριο, Λατίνο, Αύσωνα, Ρώμο, Αντεία, Αρδέα, Κασσιφόνη, καθώς και την Κασσιφόνη). Από την Καλυψώ απέκτησε τον Ναυσίθοο και τον Ναυσίνοο. Από τη βασίλισσα Καλλιδίκη των Θεσπρωτών τον Πολυποίτη και τον Λεοντόφρονα ή Ευρύλαο από την Ευίππη, κόρη του Τυρίμμα, βασιλιά της Ηπείρου.


Μακεδονία της Κυριακής, 17/09/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 08 Dec, 2006, 22:07:42
Συνεχίζοντας με την Ιταλία, να προσθέσουμε κοντά στα άλλα δύο της ονόματα (Αυσονία/Αυσωνία και Ιταλία) και ένα τρίτο, Οινωτρία, που ίσχυε κυρίως για το νότιο τμήμα της. Το έλαβε από τον Οινωτρό, γιο νεότερο του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού, ο οποίος, όταν οι μεγαλύτεροι αδελφοί του έχτισαν τις πόλεις της Αρκαδίας και τους έδωσαν τα ονόματά τους, εγκατέλειψε την Πελοπόννησο κι ήρθε εδώ με Αρκάδες, Θεσσαλούς και Αιτωλούς, αποίκισε την περιοχή αυτή και της έδωσε το όνομά του.

Η Ιταλία από τις Άλπεις ως τη Λευκόπετρα της Ρηγίνης, δηλαδή της χώρας που περιβάλλει την πόλη Ρήγιον, το νυν Ρέτζιο της Καλαβρίας, έχει πολλές ελληνικές πόλεις ή άλλες οι οποίες συνδέονται με την ελληνική μυθολογία και ιστορία. Το βορειοανατολικό τμήμα της, την Ενετική, διασχίζει ο ποταμός Πάδος. Στην εύφορη αυτή περιοχή ζούσαν οι Ενετοί, οι οποίοι στο μεγαλύτερο μέρος τους κατά τους ιστορικούς χρόνους ήταν απόγονοι των Ενετών της Παφλαγονίας, συμμάχων των Τρώων, που ήρθαν στην Τροία με ηγέτη τους τον Πυλαιμένη, τον βασιλιά τους, να πολεμίσουν τους Αχαιούς. Αφού σκοτώθηκε ο Πυλαιμένης και αλώθηκε από τους Αχαιούς η πόλη του Πριάμου, ήρθαν εδώ ακολουθώντας τον προεστό των Τρώων Αντήνορα, διασχίζοντας τη Βαλκανική, και εγκαταστάθηκαν στον μυχό της Αδριατικής. Οι Ενετοί, που τους αναφέρει σε πολλές περιπτώσεις ο Όμηρος στην Ιλιάδα, έτρεφαν στις ιταλικές πεδιάδες τους άλογα σπουδαία, κατάλληλα για ιπποδρομίες, τους περίφημους ενετικούς ίππους. Με τέτοιους ίππους είχαν νικήσει συχνά στην Ολυμπία και τους Δελφούς ο Ιέρων και ο Διονύσιος, τύραννοι των Συρακουσίων. Στην κοντινή προς αυτούς πόλη Κώμον (το σημερινό Κόμο), χτισμένη πλάι στη λίμην Λάριον, ο Γάιος Σκιπίων, όπως μας πληροφορεί ο Στράβων, εγκατέστησε πεντακόσιους Έλληνες, που ονομάστηκαν νεοκωμίτες. Κοντά στη Ραβέννα, κτίσμα των Θεσσαλών, βρισκόταν και η Σπίνα, περίφημη και αρχαιότατη ελληνική πόλη, τον Α' μ.Χ. αιώνα ασήμαντη, μα κάποτε ισχυρή όπως δείχνει το οίκημα-θησαυρός που είχαν χτίσει στους Δελφούς οι Σπινήτες. Η Σπίνα κυριαρχούσε στην Αδριατική επί αιώνες, όντας καλό λιμάνι, αλλά ο Πάδος με τις προσχώσεις του την έκανε μεσόγεια πόλη, επιφέροντας ταυτόχρονα και την παρακμή της.


Μακεδονία της Κυριακής, 24/09/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 09 Dec, 2006, 16:06:20
Συνεχίζοντας τα της Ιταλίας, ας πούμε ότι αμέσως μετά τη Λιγουρία, στην Τοσκάνη, υπήρχε η Πισάτις. Όχι, δεν μιλάμε για την Πελοπόννησο και την Ολυμπία, μα για την Πισάτιδα της Τοσκάνης.

Η Πισάτις αυτή, όπως και η Πίσα/Πίζα, σχετίζονται με το τέλος του Τρωικού πολέμου και τις περιπλανήσεις Αχαιών και Τρώων.

Οι μετακινήσεις εκείνες κάποιων πληθυσμών μαρτυρούνται από τον Ηρόδοτο, τον Θουκιδίδη, τον Στράβωνα και άλλους συγγραφείς με ορισμένες χρονικές διαφορές. Έτσι, ο Ηρόδοτος λέει ότι στα χρόνια του βασιλιά Άτη, γιου του Μάνη, η Λυδία γνώρισε μια πρωτοφανή σιτοδεία. Και επειδή η πείνα τούς ανάγκασε να φτάσουν στα άκρα, ο βασιλιάς μοίρασε τον λαό της χώρας σε δύο μέρη, αποφασίζοντας ότι εκείνος θα έμενε στη χώρα, και βασιλιάς του μέρους που θα έφευγε θα γινόταν ο Τυρρηνός. Ύστερα τράβηξαν κλήρο, και οι Λυδοί οι οποίοι θα εγκατέλειπαν την πατρίδα τους ήρθαν στην περιοχή της κατοπινής Σμύρνης, έφτιαξαν πλοία κι έφυγαν μ' αυτά στην Ιταλία, αποτελώντας έκτοτε τους Τυρρηνούς ή κατά τους Λατίνους τους Ετρούσκους ή Τούσκους.

Η ιστορία είναι γνωστή και στον Στράβωνα, ο οποίος την επαναλαμβάνει αναφερόμενος στους Τυρρηνούς, προσθέτει όμως ότι βασιλιάς για όσους εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία ήταν ο Τυρρηνός, γιος του Άτη, ο οποίος υπήρξε απόγονος του Ηρακλή και της Ομφάλης. Αρχηγό των αποίκων ο Τυρρηνός όρισε τον Τάρκωνα και ίδρυσε δώδεκα πόλεις, μία από τις οποίες από τον εν λόγω Τάρκωνα ονομάστηκα Ταρκυνία.

Όσον αφορά τους Πισάτες της Ιταλίας, γράφει ο Στράβων: Η Πίσα είναι κτίσμα των Πισατών της Πελοποννήσου, οι οποίοι εκστράτευσαν μαζί με τον Νέστορα στην Τροία, αλλά κατά τον πλουν της επιστροφής τους περιπλανήθηκαν και κάποιοι απ' αυτούς ήρθαν στο κατοπινό Μεταπόντιο (της Νότιας Ιταλίας, και ειδικότερα στον κόλπο του Τάραντος), ενώ άλλοι εγκαταστάθηκαν στην Πισάτιδα. Όλοι τους όμως για όσο πολεμούσαν τους Τρώες ήταν γνωστοί ως Πύλιοι.


Μακεδονία της Κυριακής, 01/10/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Dec, 2006, 13:18:34
Νοτιότερα της Πισάτιδος, στην περιοχή που χτίστηκε κάποτε η Ρώμη, υπήρχε παλαιότερα η μικρή πόλη Παλλάντιον, αποικία των Αρκάδων. Ο Στράβων, στηριζόμενος μάλλον στο έργο του αρχαιότερού του συγγραφέα Διοκλή του Πεπαρηθίου (δηλαδή του Σκοπελίτη με σημερινούς όρους) «Ιστορία της πόλεως Ρώμης», λέει πως το Παλλάντιον της Ιταλίας ίδρυσε ο Εύανδρος από το Παλλάντιον της Πελοποννήσου, μικρή πόλη στα όρια Αρκαδίας και Αργολίδας. Ο Εύανδρος κατ' αυτόν, φιλοξένησε και τον Ηρακλή, όταν ο ήρωας επέστρεε με τις αγελάδες του Γηρυόνη από την Ερύθεια. Ο ίδιος αναφέρει ότι οι Ρωμαίοι τιμούσαν τη μητέρα του που την ονόμαζαν Καρμέντη και τη θεωρούσαν Νύμφη. Κατ' άλλη παράδοση, ο Εύανδρος ήταν γιος του Ερμή και της Θέτιδας, όχι της Νηρηίδας και μητέρας του Αχιλλέα, αλλά της κόρης του ποταμού-θεού Λάδωνα. Στην Ιταλία ήρθε επικεφαλής αποίκων, όταν σημειώθηκαν έριδες και διαμάχες μεταξύ Αρκάδων και Αργείων.

Τον αναφέρει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα του (8ο βιβλίο). Κατά τον Λατίνο ποιητή, όταν ο Αινείας επισκέπτετι την περιοχή όπου αργότερα θα ιδρυθεί η Ρώμη και ενώ κοιμάται εκεί, ο ποτάμιος θεός του Τίβερη του λέει, σε όραμά του, πως κάπου κοντά κατοικεί ο Αρκάδας Εύανδρος, του οποίου πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια. Έρχεται λοιπόν στο Παλλάντιο ο Τρώας, όπου τον καλωσορίζουν ο Εύανδρος και ο γιος του Πάλλας. Στο 9ο βιβλίο του έπους, ο Εύανδρος συμβουλεύει τον Αινεία να γίνει ηγέτης ενός στρατού Τυρρηνών, το άγημα των οποίων ενισχύει και ο Πάλλας με υπηκόους του πατέρα του. Ακολουθεί μάχη με τους Λατίνους στην οποία σκοτώνεται ο Πάλλας κτλ. Το όνομα του Παλλαντίου επιζεί αργότερα στον Παλατίνο λόφο, έναν από τους εφτά της Ρώμης: εκπίπτουν το ένα από τα δύο λάμδα καθώς και το νι, και ο λόφος από Παλλαντίνος γίνεται Παλατίνος.

Ας πούμε πάντως ότι αυτοκράτορες όπως ο Αδριανός τίμησαν το Παλλάντιο της Αρκαδίας ως μητρόπολη της Ρώμης, κοσμώντας το με διάφορα μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία.


Μακεδονία της Κυριακής, 08/10/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: sopherina on 10 Dec, 2006, 13:40:48
Αυτοί οι Αρκάδες πια! Είναι παντού!!! ;-)))
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Dec, 2006, 14:12:00
Πολυπράγμονες και πανταχού παρόντες.:-) Τη Ρώμη θα άφηναν παραπονεμένη;
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: sopherina on 10 Dec, 2006, 14:21:37
Αλήθεια, εσύ το ήξερες ότι ο Παν ήταν θεός αρχικά της Αρκαδίας;;;
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Dec, 2006, 14:34:20
Εσύ, καριοκούλα μου, τώρα το ανακάλυψες; :-)))))))))
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Dec, 2006, 14:40:07
Ο Πάνας ήταν γιος του αγγελιοφόρου των θεών, του Ερμή. Σ' ένα υπέροχο μέρος της Αρκαδίας έβοσκε τα πρόβατα ενός θνητού ο φτερωτός θεός· ανάμεσα στις ομορφιές της φύσης διέκρινε την ομορφιά της Νύμφης Δρυόπης και την ερωτεύτηκε. Κατάφερε να την κάνει δική του και σύντομα η Νύμφη γέννησε τον καρπό του έρωτά τους.
http://mythologia.8m.com/panas.html

Ο Πάνας ήταν ο τραγοπόδαρος θεός των ποιμένων και των ποιμνίων και κατοικούσε σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες στα βουνά της Αρκαδίας. Ήταν γιος του αγγελιοφόρου των θεών, του Ερμή και της Νύμφης Δρυόπης. Το παιδί που γέννησε είχε αποκρουστική όψη, πόδια τράγου, μυτερά αυτιά, δυο κέρατα στο κεφάλι και το προσωπό που καλυπτόταν από πυκνή γενειάδα. Η Δρυόπη μόλις τον είδε τρόμαξε και τράπηκε σε φυγή εγκαταλείποντας το παιδί της. Ο Ερμής τότε τον λυπήθηκε, τον πήρε στην αγκαλιά του και τον έφερε στην κατοικία των θεών, στον Όλυμπο. Όλοι οι θεοί μόλις τον είδαν άρχισαν να γελούν γοητευμένοι από τη μορφή του. Περισσότερο απ' όλους ο θεός του κεφιού, ο Διόνυσος, που με χαρά δέχτηκε να έρθει στη συντροφιά του και τον ονόμασε Παν, επειδή οι πάντες ευχαριστήθηκαν όταν τον είδαν.
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/panas.html

Στη συνοδεία του Διονύσου εμφανιζόταν συχνά και ο Πάνας, ένας από τους μικρούς θεούς. Ήταν γιος του Ερμή και της Νύμφης Δρυόπης. Στη μορφή του ξεχώριζε από τους άλλους θεούς. Ήταν τραγοπόδαρος με δυό μικρά κέρατα στο κεφάλι και μακριά φουντωτά και ανακατεμένα μαλλιά.     
Με τον καιρό μεγάλωσε ο Πάνας και έγινε ένας πολύ εύθυμος τύπος. Του άρεσαν τα γλέντια και οι χοροί. Τριγυρνούσε  στα δάση και στα λιβάδια μαζί με τις Νύμφες, σκαρφαλώνοντας σε ψηλά και κακοτράχαλα βράχια. Κυνηγούσαν τ' αγρίμια, έπαιζε το σουραύλι του. Το τραγούδι του ήταν πιο γλυκό κι' από τις μελωδίες των πουλιών .Κέντρο της λατρείας του Πάνα ήταν η Αρκαδία. Στους τσοπάνηδες της ήταν ο πιο αγαπητός θεός. Το σουραύλι του τους μάγευε, όταν το άκουαν. Ο Πάνας, ως θεός των τσοπάνηδων και των κοπαδιών που ήταν, είχε σαν κυριότερο έμβλημά του την γκλίτσα. Σύντροφός του ήταν ο σκύλος. Τον λάτρευαν και σαν ένα μικρό θεό της μουσικής και του χορού.
Οι Αθηναίοι, στη μάχη του Μαραθώνα είδαν ανάμεσά τους το θεό, ο οποίος, τρέχοντας πάνω κάτω, έσπειρε τη σύγχυση και το φόβο στον περσικό στρατό και έτσι μπόρεσαν και τον νίκησαν. Από το γεγονός αυτό και από το όνομα "Πάνας" βγήκε μετά η λέξη "πανικός". Οι Αθηναίοι για να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους στο θεό, του αφιέρωσαν ένα ιερό πάνω στην Ακρόπολη και έστησαν εκεί το άγαλμά του.
Λευτέρης Κουκλάκης, Γιάννης Παντελάκης, Κωνσταντίνος Σκαναβής  4β
http://www.haef.gr/chilias/greek/gre/mythology/acropoli/gods.html
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: sopherina on 10 Dec, 2006, 14:49:45
Είσαι ανεκτίμητη βοηθός στον αγώνα μου για αυτομόρφωση και αυτοβελτίωση, νη Πάνα! :-)))))
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Dec, 2006, 14:54:23
Κι εσύ στον δικό μου, Κατερινόπαιδο.:-))))
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 11 Dec, 2006, 08:26:21
Σ' αυτό το σημείο ίσως θα έπρεπε να πούμε ότι το πρώτο έργο της λατινικής γραμματείας οφείλεται σε έναν Έλληνα του Τάραντα, τον Ανδρόνικο, αιχμάλωτο των πολέμων του Πύρρου, ο οποίος υπήρξε δούλος και απελεύθερος των Λιβίων, ενός μέλους της συγκεκριμένης οικογένειας, γι' αυτό και είναι περισσότερο γνωστός ως Λίβιος Ανδρόνικος (Livius Andronicus). Ο Ανδρόνικος φιλοτέχνησε, κάνοντας για πρώτη φορά συνειδητή λογοτεχνία στη λατινική γλώσσα, μια μετάφραση της Οδύσσειας, από την οποία έφτασαν ως εμάς σαράντα έξι στίχοι σε αποσπάσματα συνήθω του ενός στίχου.

Ο Ανδρόνικος υπήρξε πρώτος δάσκαλος στα παιδιά των Λιβίων κι εξακολούθησε να διδάσκει μάλλον και έπειτα από την απελευθέρωσή του, έγραψε μάλιστα και ένα διδακτικό βιβλίο στη λατινική. Ίσως επειδή τα Ελληνόπουλα μάθαιναν τότε γραφή κι ανάγνωση χειριζόμενα τον Όμηρο ως αναγνωστικό, σκέφτηκε και ο Ταραντίνος να μεταφράσει την Οδύσσεια στη λατινική. Τη μετάφρασή του χρησιμοποιούσαν ως τα χρόνια του Ορατίου στη Ρώμη ως αναγνωστικό, παρότι ο Λατίνος ποιητής επικρίνει το ύφος του και χαρακτηρίζει ως απαρχαιωμένη τη γλώσσα του.

Ο Ανδρόνικος επίσης ήδη, σύμφων με τον Κικέρωνα, από το 240 π.Χ. στηριγμένος σε πρότυπα ελληνικά έγραψε θεατρικά, έργα που σήμερα μάλλον θα τα χαρακτηρίζαμε μελοδράματα (με πολλές μονωδίες, που τις απήγγειλε ο ίδιος μάλλον). Επιπλέον, σε μία ή δύο περιπτώσεις έγραψε ύμνους προς τους θεούς, όταν χρειάστηκε οι Ρωμαίοι να κερδίσουν την εύνοιά τους. Γι' αυτό του έδωσαν το δικαίωμα, ως επαγγελματίας που ήταν, να ιδρύσει σωματείο συγγραφέρων και ηθοποιών (scribae et histriones), με έδρα τον ναό της Αθηνάς στον λόφο Αβεντίνο.

Δεύτερος συγγραφέας Λατίνος υπήρξε ο Φάβιος Πίκτωρ, ο οποίος έγραψε, στην ελληνική μάλιστα, ιστορία της πόλεως Ρώμης.


Μακεδονία της Κυριακής, 15/10/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 12 Dec, 2006, 14:25:13
Τελειώνοντας τα σχετικά με τη Ρώμη, ας συμπληρώσουμε τα ακόλουθα και σε ό,τι αφορά τους βασιλείς της. Ο Στράβων αναφερόμενος σ' αυτούς λέει τα εξής: «Μετά την της Ρώμης κτίσιν Δημάρατος αφικνείται λαόν άγων εκ Κορίνθου». Όντως σύμφωνα και με άλλες πηγές, έρχεται ο Δημάρατος επικεφαλής των Βακχιαδών, που έδιωξε ο Κύψελος από την Κόρινθο (όχι όλων, διότι μια μικρότερη ομάδα τους ήρθε στη Λύγκο κι έγιναν βασιλείς των Λυγκηστών). Οι εν λόγω Κορίνθιοι αγόρασαν από τους Ετρούσκους - Τυρρηνούς μια περιοχή, όπου ίδρυσαν την Περουγία, τη νυν Περούτζια. Ο ηγέτης τους Δημάρατος μάλιστα παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ετρούσκου τοπάρχη και απέκτησε απ' εκείνην γιο, τον Λουκούμωνα.

Όντας φίλος με τον βασιλιά Άγκο Μάρκιο, «εβασίλευσεν ούτος» (συνεχίζει ο Στράβων) «και μετωνομάσθη Λεύκιος Ταρκύνιος Πρίσκος». Εκείνος τακτοποίησε, όπως και ο πατέρας του προηγουμένως την Τυρρηνία, ευεργετώντας ταυτόχρονα τον λαό της Ρώμης με τα υλικά μέσα τα οποία έφεραν μαζί τους οι φυγάδες Κορίνθιοι, που ακολούθησαν ως εκεί τον Δημάρατο. Λέγεται πως ο Λουκούμων - Ταρκύνιος ήταν εκείνος που καθιέρωσε τον θρίαμβο ως θεσμό και όλα όσα τον αφορούσαν. Ο ίδιος επίσης θέσπισε τα αφορώντα τους υπάτους, τη στολή τους κτλ. Αλλά και η τάξη των αρχόντων ακολούθησε όσα ίσχυαν στην Κόρινθο, καθώς και οι ράβδοι των ραβδούχων, όπως και οι πέλεκεις, οι σάλπιγγες, οι τελετές για τους θεούς, η μουσική και η μαντική («ράβδοι και πέλεκεις και σάλπιγγες και ιεροποιίαι και μαντική και μουσική, όση δημοσία χρώνται οι Ρωμαίοι»).

Και συνεχίζει ο Στράβων: «Τούτου δε υιος ην ο δεύτερος Ταρκύνιος ο Σούπερβος, όσπερ και τελευταίος βασιλεύσας εξέπεσε» (γιος του, κατ' άλλους εγγονός, ήταν ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος, ο οποίος υπήρξε πριν από την έκπτωσή του ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμης).


Μακεδονία της Κυριακής, 22/10/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 13 Dec, 2006, 12:03:51
Η Περουσία λοιπόν ή Περουγία παραχωρήθηκε από τους Ετρούσκους στους Κορίνθιους Βακχιάδες, όπως είπαμε προηγουμένως. Πριν πάμε όμως αλλού φεύγοντας από το Λάτιο και τη Ρώμη, ας πούμε ότι στην ακτή του Λατίου υπήρχε η πόλη Άντιον, επώνυμος ήρωας της οποίας ήταν ο Αντείας, γιος του Οδυσσέα και της Κίρκης, αδελφός του Αύσωνα, του Ιταλού κ.ά. Κατά τον Στράβωνα, οι κάτοικοι της εν λόγω πόλης παλαιότερα επιδίδονταν σε ληστείες και πειρατείες μαζί με τους Τυρρηνούς («εκοινώνουν των ληιστηρίων τοις Τυρρηνοίς»). Μάλιστα, ο Αλέξανδρος έγραψε στους Ρωμαίους και τους κατηγόρησε για τα καμώματα των κατοίκων του Αντίου, που ανήκε σ' αυτούς, ενώ αργότερα ο Δημήτριος ο Πολιορκητής αιχμαλώτισε κάποιους πειρατές καταγόμενους από το Άντιο (το νυν Anzio), αλλά τους έστειλε πίσω στην πόλη τους ελεύθερους, λόγω της συγγένειάς τους προς τους Έλληνες («δια την προς τους Έλληνας συγγένειαν»).

Λίγο πιο πέρα από το Άντιον είναι το Κιρκαίον όρος, που μπαίνει μες στη θάλασσα, μοιάζοντας με νησί. Σ' αυτό φυτρώνουν φαρμακευτικά βότανα, απ' εκείνα που μάζευε και χρησιμοποιούσε η Κίρκη, ενώ στην κορφή του όρους υπήρχε ιερό της Κίρκης καθώς και βωμός της Αθηνάς. Στην περιοχή αυτή, νοτιότερα των Λατίνων, ζούσαν οι Αυσόνιοι, λαός της ενδοχώρας, που έλαβε το όνομά του από τον Αύσονα, γιο του Οδυσσέα και της Κίρκης, αδελφό του Αντεία κ.ά., ωστόσο παρόλο που δεν έζησαν ποτέ κοντά στο πέλαγος, το ευρισκόμενο στην περιοχή τους ονομάζεται Αυσόνιον. Ή, όπως το λέει ο Στράβων, «των Αυσόνων ουδ' άπαξ οικισάντων επί τη σικελική θαλάττη, το πέλαγος όμως Αυσόνιον καλείται».

Στην ίδια περιοχή, μετά τη σημερινή Ταρατσίνα (την αρχαία Ταρρακίνη), υπήρχε η μικρή πόλη Φορμίαι, «Λακωνικόν κτίσμα» σημειώνει ο Στράβων, πόλη των Λακώνων, η οποία λεγόταν παλιότερα Ορμίαι, επειδή είχε καλό λιμένα (όρμο).


Μακεδονία της Κυριακής, 28/10/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: sopherina on 13 Dec, 2006, 12:41:25
Κι εγώ που από μικρή έτρεφα μια ανομολόγητη συμπάθεια για την Κίρκη που έκανε τους άνδρες γουρούνια!
Τελικά καλή "κουνέλα" ΄του Οδυσσέα ήτανε και δαύτηνε! Μα δεν ξέρεις που να πίστέψεις πια, ε Βίκυ;
:-)))))))))))
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 13 Dec, 2006, 12:43:26
Ελπίζω να αναθεώρησες τώρα που μεγαλώνεις, Κατερινούλα μου. Πάντως, το δίκιο σου είναι αναμφισβήτητο.:-)))

Τελικά τούτος ο Οδυσσέας ήταν περίεργη φάρα.
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 14 Dec, 2006, 17:02:24
Οι Ίωνες ήταν μάλλον οι πρώτοι που επιχείρησαν ήδη από χρόνους αρχαιότατους ταξίδια μακρινά «καθ' εμπορίην και θεωρίην», για εμπόριο και θεωρία ταυτόχρονα, αν και αργότερα αρκετοί απ' αυτούς (όπως ο Εκαταίος ή ο Ηρόδοτος κ.ά.) ταξίδεψαν χάριν μαθήσεως μονάχα. Προς τα στέλη του ΣΤ' αι. π.Χ. ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, Έλληνας της Ιωνίας καταγόμενος από τα Καρύανδα της Καρίας, πραγματοποίησε με εντολή του Δαρείου το ταξίδι στον Περσικό κόλπο και την Αραβική θάλασσα, φθάνοντας ακόμη πιο πέρα, μέχρι τον Ινδό ποταμό και τις εκβολές του, εγχείρημα που επανέλαβε αιώνες αργότερα ο Νέαρχος, ο κρητικής καταγωγής ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Από το έργο του, τον πρώτο Περίπλου, ελάχιστα αποσπάσματα διασώθηκαν, αρκούν όμως και αυτά να μας δείξουν τον άνθρωπο και τους στόχους του. Αλλά ο Περίπλους που σώζεται με το όνομά του είναι έργο ενός αδέξιου συμπιλητή, συρραφέα παλαιότερων κειμένων, στον οποίο ούτε καν μπορούμε να αποδώσουμε την ιδιότητα του περιηγητή. Πάντως και τούτο ανάγεται στον Δ' π.Χ. αι. αφού εμφανίστηκε στα χρόνια του Φιλίππου Β'. Ορισμένοι διατείνονται ότι ο αδέξιος συμπιλητής περιέλαβε ανάμεσα σε πολλά κείμενα και αυτό του Σκύλακος. Άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να έγινε κάτι τέτοιο. Κατ' αυτούς, ο Δαρείος συμπεριέλαβε στο κράτος του και την κοιλάδα του ποταμού Ινδού, περί το 515 π.Χ., χώρο που σήμερα εμπεριέχεται στο Πακιστάν, και από εκεί άρχισε το έργο της η αποστολή του Σκύλακος, τα μέλη της οποίας και ο ίδιος κατέβηκαν από την ενδοχώρα της Πενταποταμίας στις εκβολές του Ινδού και από εκεί παρέπλευσαν τις ακτές κατευθυνόμενοι δυτικά, παρέπλευσαν εν συνεχεία τον Αράβιο κόλπο και ήρθαν ως τον μυχό της Ερυθράς θαλάσσης, τον τελικό προορισμό τους.

Από το βιβλίο: Αρριανού [και] Ανωνύμου, «Περίπλους Ευξείνου», με πρόλογο, μετάφραση, σημειώσεις και επίμετρο Θανάση Γεωργιάδη, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες


Μακεδονία της Κυριακής, 05/11/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 15 Dec, 2006, 16:18:11
Ας έρθουμε τώρα στην Καμπανία, όπου και η Κύμη, πόλη παλαιότατη και αποικία των Χαλκιδέων και των Κυμαίων της Ευβοίας, κατά τον Στράβωνα, «πρεσβυτάτη των τε Σικελικών και των Ιταλωτίδων» (πόλεων, εννοείται). Ο γεωγράφος συμπληρώνει ότι αρχηγοί της αποικίας («οι τον στόλον άγοντες») ήταν «Ιπποκλής ο Κυμαίος και Μεγασθένης ο Χαλκιδεύς». Οι ίδιοι μάλιστα συμφώνησαν τα ακόλουθα: η αποικία να έχει το όνομα της Κύμης, αλλά ιδρυτές της να θεωρούνται οι Χαλκιδείς.

Η πόλη ήκμασε επί αιώνες, όπως και το λεγόμενο Φλεγραίο πεδίο στο οποίο πίστευαν πολλοί ότι διεξήχθη η Γιγαντομαχία, ο αγώνας μεταξύ των θεών και των Γιγάντων, ο οποίος βέβαια κατά την κλασική εκδοχή του μύθου έγινε στη Φλέγρα, την κατοπινή Παλλήνη και σημερινή Κασσάνδρα.

Κοντά στην Κύμη είναι το ακρωτήριο Μισηνόν και ανάμεσα στην πόλη και σ' αυτό η λίμνη Αχερουσία. Πιο πέρα είναι ο Άορνος, λίμνη η οποία αφήνει αναθυμιάσεις, γι' αυτό και δεν πετούν πτηνά πάνω της κι έτσι προήλθε το όνομά της. Αντιστοιχεί βέβαια με το σημερινό Lago d' Averno. Ο Άορνος περιβαλλόταν παλαιότερα, γράφει ο Στράβων, από βουνά, που τώρα καλλιεργούνται. Παλαιότερα από τη μία πλευρά του ήταν ανοιχτός προς τη θάλασσα, αλλά ποτέ δεν χρησίμευσε ως λιμάνι, επειδή μπροστά του υπήρχε ο ρηχός και εκτεταμένος Λοκρίνος κόλπος. Οι αναθυμιάσεις πάλι που έβγαιναν από τα νερά του τον έκαναν να μοιάζει με τα λεγόμενα Πλουτώνια. Πιστευόταν επιπλέον ότι κοντά εδώ έμεναν οι Κιμμέριοι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ομήρου.

Στον Άορνο οι άνθρωποι έμπαιναν αφού προηγουμένως πρόσφεραν θυσίες στους υποχθόνιους θεούς και τους εξιλέωναν, ακολουθώντας τις οδηγίες ιερέων, οι οποίοι είχαν αναλάβει τη γενική εποπτεία του τόπου εργολαβικώς. Ή, με τα ίδια τα λόγια του γεωγράφου, «υφηγουμένων τα τοιάδε ιερέων ηργολαβικότων τον τόπον».


Μακεδονία της Κυριακής, 12/11/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 17 Dec, 2006, 01:44:06
Ας έρθουμε τώρα στην περιοχή Πικεντίνη, στη δυτική πλευρά της Ιταλίας, η οποία αρχίζει μετά τις πόλεις των Ομβρικών, όσες βρίσκονται ύστερα από την Αγκώνα και το Αρίμινον, δηλαδή το Ρίμινι. Πόλεις της περιοχής αυτής είναι η Αγκών βέβαια, Ελληνίς, «Συρακοσίων κτίσμα, των φυγόντων την Διονυσίου τυραννίδα», κατά τον Στράβωνα (κτίσμα των Συρακοσίων που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους εξαιτίας της τυραννίδας του Διονυσίου).

Ακολουθεί η χώρα των Δαυνίων, που καταλαμβάνει το βόρειο μέρος της Απουλίας και ονομάζεται Δαυνία. Η Δαυνία έλαβε το όνομά της από τον Δαύνο, μυθικό βασιλιά της Ηπείρου, γιο του Λυκάονα και αδελφό του Ιαπύγου. Ο Δαύνος αυτός, σύμφωνα με ορισμένους μυθογράφους, εγκαταστάθηκε σ' αυτή τη μεριά της Ιταλίας, στην οποία ίδρυσε πολλές πόλεις, υποδέχτηκε στη χώρα του το Διομήδη και τον βοήθησε να εγκατασταθεί στη Δαυνία μετά τη φυγή του από το Άργος.

Στην αντικρυνή δυτική πλευρά της Ιταλίας εκτεινόταν η Καμπανία, όπου και η πόλη Δικαιάρχεια, παλαιά αποικία των Σαμίων ή των Κυμαίων, ιδρυμένη περί το 627 π.Χ. στον μυχό του κόλπου των Ποπόλων. Η πόλη αργότερα εκλατινίστηκε και ονομάστηκε Ποτίολοι (σήμερα Pozzuoli). Πλάι στη Δικαιάρχεια υπήρχε και η πόλη Βαίαι, η οποία έλαβε το όνομά της από κάποιον Βαίο, σύντροφο του Οδυσσέα. Κοντά της ήταν και η Παρθενόπη, που ονομάστηκε από μια Σειρήνα, ο τάφος της οποίας βρισκόταν σ' αυτήν. Πλάι στον τάφο της εν λόγω Σειρήνας τελούνταν γυμνικοί αγώνες, σύμφωνα με χρησμό που δόθηκε στους κατοίκους της. Κοντά στην Παρθενόπη χτίστηκε αργότερα και η Νεάπολις, η οποία κατοικήθηκε από Κυμαίους και Χαλκιδείς, από κατοίκους των Πιθηκουσών, καθώς και ορισμένους Αθηναίους. Κι ενώ η πόλη αυτή προόδευε, η Παρθενόπη συρρικνωνόταν συνεχώς, ώσπου έπαψε να κατοικείται πλέον, περί το 328 π.Χ.


Μακεδονία της Κυριακής, 19/11/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 17 Dec, 2006, 22:52:44
Οι κάτοικοι της Νεαπόλεως, κάποτε, αναγκάστηκαν να δεχτούν ως συμπολίτες τους ορισμένους Καμπανούς, κάνοντας έτσι σύνοικούς τους τους χειρότερους των εχθρών τους, συμπεριφερόμενοι σ' αυτούς ως τους πλέον στενούς συγγενείς τους («ηναγκάσθησαν τοις εχθίστοις ως οικειοτάτοις χρήσασθαι»), λέει ο Στράβων, επειδή ακριβώς αποξενώθηκαν θεληματικά από τους δικούς τους συγγενείς και φίλους. Δηλαδή έπραξαν ό,τι πάντα και διαχρονικώς πράττουν οι Έλληνες: μίσησαν τους Έλληνες και συγγενείς τους κατοίκους της Παρθενόπης και της Δικαιάρχειας, προτιμώντας απ' αυτούς τους ξένους.

Πάντως, κι έτσι ακόμη σώζονται στον τόπο πολλά ελληνικά ονόματα, γυμνάσια και γυμναστήρια για εφήβους, σύλλογοι ελληνικοί, ήθη, γιορτές και αγώνες κάθε πέντε χρόνια αθλητικοί και μουσικοί, λέει ο γεωγράφος, αναφερόμενος στην εποχή του (Α' π.Χ. αι. και Α' μ.Χ.). Γράφει λοιπόν επί λέξει, «πλείστα ίχνη της Ελληνικής αναγωγής ενταύθα σώζεται, γυμνάσιά τε και εφηβεία και φρατρίαι και ονόματα Ελληνικά... νυνί δε πεντετηρικός ιερός αγών συντελείται, μουσικός τε και γυμνικός...». Ο ίδιος μας περιγράφει και ένα θαυμαστό για την εποχή του έργο: μια μυστική διώρυγα, που κατασκευάστηκε κάτω από το όρος το οποίο μεσολαβεί μεταξύ Δικαιάρχειας και Νεαπόλεως, ανάλογη με κάποιαν άλλη, που υπήρχε στην Κύμη («έστι δε και ενθάδε διώρυξ κρυπτή, του μεταξύ όρους τής τε Δικαιαρχείας και της Νεαπόλεως υπεργασθέντος»). Παράλληλα διανοίχθηκε και μία οδός μήκους πολλών σταδίων και πολύ πλατιά, ώστε να περνούν απ' αυτήν άμαξες που πηγαίνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις («οδού τε ανοιχθείσης εναντίοις ζεύγεσι πορευτής επί πολλούς σταδίους»). Επιπλέον το φως κατεβαίνει από την επιφάνεια του όρους μέσω φωταγωγών, σε πολλά σημεία, και φθάνει σε πολύ μεγάλο βάθος («τα δε φώτα εκ της επιφανείας του όρους πολλαχόθεν εκκοπεισών θυρίδων, διά βάθους πολλού κατάγεται»).


Μακεδονία της Κυριακής, 26/11/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 20 Dec, 2006, 23:47:45
Λίγο μετά τη Νεάπολη είναι η Πομπηία, μας πληροφορεί ο Στράβων, με την οποία συνέχεται το Συρρεντόν (το Σορέντο δηλαδή), πόλη των Καμπανών. Σ' αυτό κοντά εξέχει μες στο Τυρρηνικό πέλαγος το Αθήναιον, το οποίο ονομάζον ορισμένοι, σύμφωνα με τον γεωγράφο, ακρωτήριο των Σειρηνουσών. Οι Σειρηνούσες νήσοι, που έδωσαν το δεύτερο όνομά του σ' αυτό, είναι τρία νησίδια (τα Λικόζα, Σαν Πιέτρο και Γκαλέτα), στα οποία κατοικούσαν κατά τους μυθογράφους οι Σειρήνες. Όσο για το όνομα Αθήναιον του ίδιου ακρωτηρίου, αυτό οφείλεται στο ότι εκεί υπήρχε αρχαιότατο ιερό της θεάς Αθηνάς, που ίδρυσε ο Οδυσσέας («Αθηνάς ιερόν ίδρυμα Οδυσσέως»).

Από εδώ ως τη νήσο Καπρέα η απόσταση από τη θάλασσα είναι πολύ μικρή, μας πληροφορεί ο Στράβων. Στην Καπρέα, το νυν Κάπρι βέβαια, ίδρυσαν μιαν αποικία πρωίμως οι Έλληνες, ενώ αργότερα είχε δυο μικρές πόλεις. Το νησί κατέλαβαν κάποτε οι Νεαπολίτες, αλλά το έχασαν όταν αποστάτησαν απ' αυτούς οι κάτοικοί του. Το ίδιο έχασαν και τις Πιθηκούσες, πλησιόχωρο νησί, στο οποίο ιδρύθηκε η πρώτη αποικία των Ελλήνων στην Ιταλία. Εδώ κοντά βρίσκεται και η Καπύη, όπως και το Βενεουεντόν (το σημερινό Μπενεβέντο), πόλη κτίσμα του Διομήδη, όπου οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Πύρρο, το 275 π.Χ. Μια άλλη πόλη, αποικία των Χαλκιδέων, ήταν η Αβέλλα, η οποία υπάρχει ως σήμερα με το ίδιο όνομα.

Τους Σαυνίτες, φύλο του χώρου γειτονικό προς τους Καμπανούς, τους ταυτίζουν πολλοί με τους Σαβίνους, νομίζοντας μάλιστα πως σύνοικοί τους στον τόπο τους έγιναν και ορισμένοι Λάκωνες, Πιτανάτες ειδικότερα, δηλαδή κάτοικοι της Λακωνικής Πιτάνης. Κοντά σ' αυτούς είναι και η Πικεντία, μεταξύ Σαλέρνου και Λευκανίας, στην οποία υπήρχε αρχαιότατο ιερό της Ήρας, ιδρυμένο από τον Ιάσονα.


Μακεδονία της Κυριακής, 03/12/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 21 Dec, 2006, 23:13:10
Οι Έλληνες είχαν εγκατασταθεί στην ενδοχώρα του νοτιότερου τμήματος της Ιταλίας, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ήδη από την εποχή του Τρωικού πολέμου και μάλιστα η ισχύς που απέκτησαν σ' αυτούς τους τόπους ήταν τόσο μεγάλη ώστε, μαζί με τη Σικελία, οι πάντες ονόμαζαν την περιοχή Μεγάλη Ελλάδα («επί τοσούτον ηύξαντο ώστε την μεγάλην Ελλάδα ταύτην [την χώραν] έλεγον και την Σικελίαν»). Στα χρόνια του, ωστόσο, συμπλήρωνε ο γεωγράφος, μόνο οι περιοχές του Ρηγίου, της Καλαβρίας, του Τάραντα και της Νεαπόλεως ήταν καθαρώς ελληνικές, οι άλλες κατοικούνταν πλέον από βαρβάρους («νυνί πλην Τάραντος και Ρηγίου και Νεαπόλεως εκβεβαρβαρώσθαι συμβέβηκεν...»).

Όμως, με βάση άλλες πληροφορίες συγγραφέων της ίδιας εποχής, η ελληνική εξακολουθούσε να ομιλείται και σε πολλά άλλα μέρη της Ιταλίας (λόγου χάριν την Κύμη, τον Υδρούντα, την Αγκώνα κτλ.).

Σε ό,τι αφορά παλαιότερες περιόδους, η μητρόπολη των Λευκανών, Πετηλία (σήμερα Στράγκολι), υπήρξε κτίσμα του Φιλοκτήτη, ο οποίος μετά τη λήξη του Τρωικού πολέμου επέστρεψε στο βασίλειο και την πόλη του, τη Μελίβοια (στη Φθιώτιδα Θεσσαλία), αλλά δεν έμεινε εκεί. Στάσεις διάφορες και η λαϊκή δυσαρέσκεια τον ανάγκασαν να ξαναφύγει. Παρόμοια γεγονότα σημειώνει και ο Θουκυδίδης, όπως τον εκπατρισμό του Αμφιλόχου, αδελφού του Αλκμαίωνα, μετά τα Τρωικά, από την Αργολίδα. Ο ίδιος ήρωας φέρεται και ως ιδρυτής άλλης πόλεως στη χερσόνησο Κρίμισσα της περιοχής του Κρότωνα, τη Χώνη. Εκείνος επίσης έστειλε ορισμένους από τους κατοίκους της εν λόγω πόλης στη Σικελία με ηγέτη τον Τρώα Αιγέστη, οι οποίοι ίδρυσαν την πόλη Αιγέστα.

Βασιζόμενος στο περί Ιταλίας σύγγραμμα του Αντιόχου, ο γεωγράφος σημειώνει επίσης ότι η χώρα, που προηγουμένως λεγόταν Οινωτρία, από τον Οινωτρό, γιο του Λυκάονα, βασιλιά της Αρκαδίας, ονομάστηκε Ιταλία. Αλλά ο Αντίλοχος αποκαλούσε τους κατοίκους της Ταραντίνης (δηλ. της ευρύτερης περιοχής του Τάραντα, μετά το Μεταπόντιο) και Ιάπυγες.


Μακεδονία της Κυριακής, 10/12/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 22 Dec, 2006, 21:12:26
Νοτιότερα από τη Νεάπολη κι ύστερα από το Σαλέρνο τρέχει τα νερά του ο ποταμός Σίλαρις, κοντά στον οποίο ο Κράσος νίκησε τον Σπάρτακο, δίνοντας έτσι ένα τέλος στον δουλικό πόλεμο. Μετά τις εκβολές του βρίσκεται το ιερό της Αργείας Ήρας, το οποίο σύμφωνα με τον θρύλο ίδρυσε ο Ιάσων, πριν από την πόλη Ποσειδωνία. Παρακάμπτοντας το ακρωτήριο του κόλπου της Ποσειδωνίας, ο ταξιδιώτης των αρχαίων καιρών έβρισκε στον συνεχόμενο κόλπο μια πόλη, κτίσμα των Ελλήνων της Μικρασιατικής Φώκαιας, οι οποίοι της είχαν δώσει το όνομα Υέλη. Αργότερα η ίδια πόλη μετονομάστηκε σε Έλη, ενώ κατόπιν αποκλήθηκε Ελέα (τώρα Καστελαμάρε ντε λα Μπρούκα). Στην Ελέα των κλασικών αιώνων (το 520 π.Χ. συγκεκριμένα) γεννήθηκε ο φιλόσοφος Παρμενίδης, όπως και ο κατοπινός και μαθητής του Ζήνων ο Ελεάτης (γεννημένος το 464 ή το 460 π.Χ., όμως αν θεωρήσουμε αληθινά τα όσα λέει στον «Παρμενίδη» του ο Πλάτων, ο οποίος υποστηρίζει πως ο Ζήνων επισκέφθηκε περίπου σαραντάχρονος μαζί με τον δάσκαλό του την Αθήνα προ του 450 π.Χ., γνωρίστηκε με τον Σωκράτη και συνομίλησε μαζί του, τότε θα πρέπει να είχε γεννηθεί περί το 490 π.Χ.). Ο Ζήνων, ο οποίος έζησε σε λίγες μόνο περιπτώσεις εκτός Ελέας, δεν υπήρξε φιλόσοφος μόνο των λόγων αλλά και των έργων - πέθανε μαρτυρικά έπειτα από μια απόπειρα εναντίον του τυραννίσκου της πατρίδας του, του Νεάρχου ή Διοδήμονος, και μόνο τότε εξοργισμένοι οι συμπατριώτες του κατέλυσαν την τυραννία και σκότωσαν τον εν λόγω. Τον θάνατό του περιγράφει δραματικά ο Διογένης ο Λαέρτιος (Θ'5), λέγοντας συν τοις άλλοις πως όταν ρωτήθηκε ποιοι άλλοι ήταν οι συνωμότες πλην εκείνου, ονόμασε τον τύραννο και τους φίλους του, ενώ διερωτήθηκε (καθώς τον βασάνιζαν) γιατί οι συμπολίτες του φοβούνται τέτοια μικρά πράγματα και δεν επαναστατούν, κι έπειτα έκοψε με τα δόντια τη γλώσσα του και την έφτυσε στο πρόσωπο του τυράννου.


Μακεδονία της Κυριακής, 17/12/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 25 Dec, 2006, 15:52:11
Συνεχίζοντας τα περί της Ελέας, ας πούμε ότι ιδρυτής της Ελεατικής σχολής ήταν ο Παρμενίδης, διδάσκαλος του Ζήνωνα, άνθρωπος πολυμαθής και περιώνυμος για τον σεμνό του βίο (απ' αυτόν η παροιμιώδης φράση «παρμενίδειος βίος»). Τη βασική του θεωρία, η οποία σχετιζόταν στενά με τις απόψεις του Ξενοφάνη, ανέπτυξε σε ένα μακρόστιχο ποίημα (σώθηκαν απ' εκείνο κι έφτασαν ως εμάς μόλις 160 στίχοι), με τον τίτλο «Περί φύσεως», το οποίο μεριζόταν σε δύο τμήματα, την «αληθείην» (ή «τα προς αληθείην») και τας «βροτείους δόξας». Σ' αυτό αναφερόταν στις ιδιότητες του όντος (τον αναλλοίωτο και ενιαίο χαρακτήρα του και την ακινησία), διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι το ον είναι αγέννητο και ανόλεθρο και δεν έχει αρχή και τέλος - αυτά στο πρώτο μέρος του έργου του. Στο δεύτερο τον απασχολούσε ο κόσμος των φαινομένων. Ο φιλόσοφος εξηγούσε τα φαινόμενα και την πληθώρα των επιμέρους όντων με τη μίξη δύο αμετάβλητων στοιχείων, του λαμπρού και του σκοτεινού, και το πρώτο έβλεπε ως φωτιά, φως θερμό, αραιό, κούφιο κτλ., το δεύτερο ως νύχτα, σκοτάδι, ψυχρό, πυκνό, βαρύ, γη κτλ.

Στην Ελεατική σχολή ανήκαν ο Ξενοφάνης βέβαια, ο Μέλισσος από τη Σάμο, ο Λεύκιππος και ο Εμπεδοκλής, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο. Απ' αυτούς ορισμένοι εισήγαγαν και ένα άλλο στοιχείο, την ανάγκη, η οποία κυριαρχεί στον κόσμο. Κατά τους Ελεάτες, τα πέρατα του κόσμου καταλήγουν σε έναν κύκλο φωτός, που σχηματίζει μια ζώνη. Ο Γαλαξίας είναι ο κύκλος φωτός από τον οποίο προήλθαν ο ήλιος και η σελήνη. Τα άστρα είναι συμπυκνωμένη φωτιά και η γη το βαρύτερο και πυκνότερο ουράνιο σώμα.

Οι αρχαίοι ιστορικοί της φιλοσοφίας διέκριναν στους Ελεάτες δύο τάσεις, τη φυσική και τη μεταφυσική (τη δεύτερη βέβαια έβλεπαν κυρίως στη διδασκαλία του Εμπεδοκλή, αλλά ο Λεύκιππος -ο πρόδρομος της ατομικής φιλοσοφίας και του Δημοκρίτου- δύσκολα μπορεί να συνδυαστεί με τις φυσικές θεωρήσεις του Ξενοφάνη και του Παρμενίδη).


Μακεδονία της Κυριακής, 24/12/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 02 Jan, 2007, 13:34:05
Συνεχίζοντας πάλι τα περί της Ελέας, ας αφήσουμε στην άκρη τους Ελεάτες και τη φιλοσοφία τους, πηγαίνοντας στον Ηρόδοτο (στο Α' βιβλίο της ιστορίας του, το επιγραφόμενο «Κλειώ»), να δούμε τι λέει ο Αλικαρνασσεύς και πατέρας της ιστορίας για την κτίση της Ελέας. Όταν ο Μήδος Άρπαγος ήρθε και πολιόρκησε τη Φώκαια, ζητώντας από τους κατοίκους της να γκρεμίσουν ένα μέρος του τείχους της και να του εκχωρήσουν κατ' αρχήν ένα σπίτι της πόλης, οι Φωκαείς -οι οποίοι σιχαίνονταν τη δουλεία- του ζήτησαν να τους αφήσει μία ημέρα να σκεφτούν τι θα πράξουν και τον παρακάλεσαν να απομακρύνει στο μεταξύ τα στρατεύματά του από το τείχος τους. Μόλις εκείνος εκπλήρωσε αυτό το αίτημά τους έριξαν στη θάλασσα τα πλοία τους (όλα πεντηκοντόρους), έβαλαν σ' αυτά τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και όλα τα ιερά αντικείμενα των ναών και τα υπόλοιπα αφιερώματά τους στους θεούς -εκτός όσων ήταν από μάρμαρο και χαλκό- κι έφυγαν. Έτσι ο Άρπαγος κατέλαβε τη Φώκαια, αλλά δίχως τους κατοίκους της.

Ζήτησαν έπειτα από τους Χίους οι Φωκαείς να τους πουλήσουν τις Οινούσες νήσους, αλλά εκείνοι, επειδή φοβήθηκαν την πασίγνωστη εμπορική τους δεινότητα και την παραγκώνιση του δικού τους νησιού, αρνήθηκαν. Κι έτσι ήρθαν στην Κορσική (ελληνιστί Κύρνο), όπου είχαν χτίσει ήδη μια πόλη, την Αλαλία. Πιεζόμενοι όμως από τους Φοίνικες της Καρχηδονίας και τους Τυρρηνούς, αναγκάστηκαν να ναυμαχήσουν μαζί τους και νίκησαν μεν, αλλά έχασαν τα μισά από τα ογδόντα πλοία τους. Έτσι, έφυγαν από την Κορσική, ήρθαν στην Ιταλία, στο Ρήγιο πρώτα, φιλοξενούμενοι των Ρηγίνων, και απ' εκεί κατέκτησαν μια περιοχή της Οινωτρίας, στην οποία ίδρυσαν την Υέλη, την κατοπινή Ελέα ή Έλη, κοντά στην Ποσειδωνία. Κατά τον Στράβωνα, πάντως, το όνομα της πόλης προήλθε από μια κρήνη στον τόπο εκείνο, την Έλη.


Μακεδονία της Κυριακής, 31/12/2006, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 07 Jan, 2007, 15:06:35
Μετά την πόλη Ελέα, που απέχει περί τα διακόσια στάδια από την Ποσειδωνία (δηλαδή πενήντα δύο χιλιόμετρα), ακολουθεί το ακρωτήριο Παλίνουρος, ήτοι Παλιούρι (το σημερινό κάπο ντι Παλίνουρο), που ωστόσο κατά τους μύθους έλαβε το όνομά του από τον τιμονιέρη του Αινεία, τον τρώα Παλίνουρο, ο οποίος γκρεμίστηκε από το πλοίο του, πνίγηκε και τον έθαψαν εκεί. Μπροστά από την Ελέα επίσης βρίσκονται οι Οινωτρίδες νήσοι, επώνυμοι του αρκάδα Οινωτρού, γιου του Λυκάονα, ο οποίος ήρθε και αποίκισε την περιοχή αυτή, δίνοντας το όνομά του και στην Οινωτρία, τη νότια περιφέρεια της κυρίως Ιταλίας, όπως ήδη είπαμε.

Μετά το Παλίνουρο ακολουθούν ο ποταμός Πυξούς (τώρα Βουσέντο), καθώς και ο ομώνυμος προς αυτόν λιμένας και ένα ακρωτήριο που επίσης ονομάζεται Πυξούς. Στον Πυξούντα εγκατέστησε κάποτε ο Μίκυθος, άρχοντας της σικελικής Μεσσήνης, πλήθος αποίκων, οι περισσότεροι από τους οποίους όμως εγκατέλειψαν τον τόπο και έφυγαν, εκτός από λίγους. Ακολουθούν ο Λάος, κόλπος, ποταμός και πόλη με το ίδιο όνομα (η σημερινή πολίχνη λέγεται Λαίνο), η τελευταία της Λευκανίας, η οποία ήταν αποικία των Συβαριτών και απέχει από την Ελέα τετρακόσια στάδια (δηλαδή εκατόν τέσσερα χιλιόμετρα).

Κοντά εκεί βρίσκεται το ιερό ενός ήρωα του Δράκοντος, συντρόφου του Οδυσσέα, ο οποίος από τον Λάο επικράτησε να αποκαλείται συνήθως Λάιος Δράκοντας. Στο ιερό εκείνο έδιναν και χρησμούς οι ιερείς στους ενδιαφερόμενους. Μια φορά μάλιστα ο ήρωας Δράκοντας έδωσε τον ακόλουθο χρησμό, «Λάιον αμφί Δράκοντα πολύν ποτέ λαόν ολείσθαι», δηλαδή γύρω τον Λάιο Δράκοντα κάποτε θα καταστραφεί πολύς στρατός. Οι άλλοι ιταλιώτες Έλληνες, πιστεύοντας σ' αυτόν τον χρησμό, εκστράτευσαν εναντίον του Λάου, αλλά οι κάτοικοί του, βοηθούμενοι και από τους γείτονές τους Λευκανούς, τους κατατρόπωσαν εύκολα.


Μακεδονία της Κυριακής, 06/01/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 18 Jan, 2007, 23:52:55
Ο Στράβων, περιγράφοντας το νοτιότερο τμήμα της Νοτίου Ιταλίας, υποστηρίζει ότι την εκτεταμένη περιοχή εκείνη, που βρέχεται από το Τυρρηνικό πέλαγος, κατείχαν κάποτε Οινωτροί και Χώνες. Όταν κάποτε οι Σαυνίτες έγιναν πολύ ισχυροί, έδιωξαν αυτούς τους δύο λαούς κι έφεραν εκεί Λευκανούς. Βέβαια, οι Έλληνες εξακολουθούσαν πάντοτε να κατέχουν τα παράλια τμήματα και από τις δύο μεριές του Πορθμού της Μεσσήνης, αλλά αναγκάστηκαν να πολεμούν συνεχώς επί πολλά χρόνια με τους βάρβαρους. Η εγκατάσταση των Ελλήνων σ΄αυτούς τους τόπους άρχισε την εποχή αμέσως μετά τον Τρωικό πόλεμο και ενισχύθηκε τόσο η παρουσία των Ελλήνων σ' αυτούς τους τόπους, ώστε η Νότια Ιταλία και η Σικελία να αποκαλούνται με ένα κοινό όνομα Μεγάλη Ελλάδα («επί τοσούτον ηύξηντο ώστε την μεγάλην Ελλάδα ταύτην [τη Νότια Ιταλία δηλαδή] έλεγον και την Σικελίαν»).

Αργότερα, όμως, οι Τύραννοι της Σικελίας πρώτα, αλλά και οι Καρχηδόνιοι κατόπιν, οι οποίοι πολεμούσαν επί μακρά χρονικά διαστήματα με τους Ρωμαίους, άλλοτε για την κατάληψη του συγκεκριμένου τμήματος της Ιταλίας, άλλοτε για την κατοχή της Σικελίας, κακοποίησαν όλους τους λαούς του τόπου, ιδίως όμως τους Έλληνες, ώστε εκτός από το Ρήγιον, τη Νεάπολη και τον Τάραντα, οι βάρβαροι να επικρατήσουν σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα μέρη. Έτσι, Καμπανοί, Βρέττιοι και Λευκανοί κατέχουν πλέον αυτούς τους τόπους, τυπικώς βέβαια, γιατί ουσιαστικοί τους κύριοι είναι οι Ρωμαίοι.

Η ρωμαιοκρατία, κατά τον γεωγράφο, έβλαψε όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά και τους Λευκανούς, τους Βρεττίους και τους Σαυνίτες, διότι δεν υπάρχει κανένας συνεκτικός δεσμός σε οποιοδήποτε απ' αυτά τα έθνη («ουδέν έτι σύστημα κοινόν των εθνών εκάστου συμμένει») και τα κοινά γνωρίσματά τους, όπως η γλώσσα, ο οπλισμός, η ενδυμασία, έχουν εξαφανιστεί, αλλά και το ίδιο συνέβη με τα ήθη και έθιμά τους.


Μακεδονία της Κυριακής, 14/01/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 26 Jan, 2007, 23:38:43
Ο Στράβων μάς πληροφορεί ότι μητρόπολη των Λευκανών είναι η Πετηλία, την οποία ίδρυσε ο Φιλοκτήτης, όταν έπειτα από τα Τρωικά βρήκε τη Μελίβοια, την πόλη του στη Θεσσαλία, αναστατωμένη, κι εγκαταλείποντας τη γενέθλια γη του ήρθε στην Ιταλία και κατοίκησε σ' έναν χώρο όπου έφτιαξε και τη νέα πόλη του, την Πετηλία.

Ο Στράβων όμως μας πληροφορεί ότι ο ίδιος ήρωας ίδρυσε και την Κρίμισσα στην αυτή περιοχή. Βασιζόμενος στον Απολλόδωρο (όχι στον ψευδο-Απολλόδωρο, συγγραφέα της «Βιβλιοθήκης»), ιστορεί ότι τα πλοία του Φιλοκτήτη έφθασαν στην κατοπινή χώρα των Κροτωνιατών. Εκεί, σε μια χερσόνησο ονομαζόμενη Κρίμισσα, ίδρυσε ο Φιλοκτήτης μια ομώνυμη προς εκείνην πόλη. Έχτισε επιπλέον πιο πέρα απ' αυτήν μια άλλη πόλη, με το όνομα Χώνες. Αργότερα, κατά τον Απολλόδωρο πάντα, ο Φιλοκτήτης έστειλε ορισμένους κατοίκους της δεύτερης πόλης του στη Σικελία, με ηγέτη τους τον Τρώα Αιγέστη, οι οποίοι ίδρυσαν εκεί μια πόλη, την οχύρωσαν και την είπαν Αιγέστα από τον αρχηγό τους.

Ο Κατωιταλιώτης ιστορικός Αντίοχος, που έγραψε σύγγραμμα περί Ιταλίας, πίστευε ότι η Ιταλία τελείωνε στο Μεταπόντιο, ενώ στην περιοχή του Τάραντα κατοικούσαν οι Ιάπυγες, γι' αυτό την ονόμαζε Ιαπυγία, όχι Ιταλία. Πιο κάτω είναι βέβαια ο πορθμός, ο οποίος ορίζεται από δύο κόλπους, τον Ιππωνιάτη (έτσι ονομαζόμενο από την ελληνική πόλη Ιππώνιον, αποικία των Λοκρών) στη Σικελία, και στην ιταλική πλευρά από τον Σκυλλητικό κόλπο, ο οποίος έλαβε το όνομά του από την πόλη Σκυλλήτιον ή Σκυλάκιον, αποικία των Αθηναίων (σήμερα ο κόλπος λέγεται Σκουιλάτσε).

Επανερχόμενος στον Λάο, όπου τελειώνει η Λευκανία, ας πούμε ότι ύστερα απ' αυτόν υπάρχει η πόλη Τεμέση, ομώνυμη προς την κυπριακή, που την κατονομάζει ο Όμηρος στην Οδύσσεια. Αρχικά την ίδρυσαν οι Αύσονες, πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας, αλλά την κατέλαβαν οι Αιτωλοί, που επέστρεφαν από την Τροία, υπό τον Θόαντα, και τα κύματα και οι άνεμοι τούς έριξαν σ' αυτές τις ακτές.


Μακεδονία της Κυριακής, 21/01/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 01 Feb, 2007, 12:19:49
Συνεχίζοντας τα όσα λέγαμε για την Τεμέση, ας προσθέσουμε ότι στα χρόνια του Στράβωνα, αρχές του Α' μ.Χ. αιώνα δηλαδή, η πόλη λεγόταν Τέμψα, και κοντά της υπήρχε ηρώο του Πολίτη, συντρόφου του Οδυσσέα, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους εντόπιους και έκτοτε έγινε πολύ άγριος, οργίλος και βίαιος, ώστε, έπειτα από κάποιον χρησμό, εκείνοι άρχισαν να του αποδίδουν τιμές και να καταβάλουν στο ιερό του φόρους για να τον εξιλεώνουν και να αποφεύγουν την οργή του.

Όταν πολύ αργότερα, οι Λοκροί ήρθαν από τη Λοκρίδα της κυρίως Ελλάδας εδώ, ίδρυσαν την πόλη Λοκροί Επιζεφύριοι, ήτοι Λοκροί της δύσης, επειδή δύση είναι ο ζόφος, αφού στη δύση χάνεται ο ήλιος, και έτσι δυτικός ο επιζεφύριος. Γι' αυτό εξάλλου ο δυτικός άνεμος λέγεται Ζέφυρος. Ένας Λοκρός απ' εδώ, ο Εύθυμος, ο οποίος υπήρξε και ολυμπιονίκης ως πυγμάχος (στους 74ους, τους 76ους και τους 77ους Ολυμπιακούς), πάλεψε με τον Πολίτη και τον νίκησε, κι έτσι τον ανάγκασε να αφήσει ήσυχους τους κατοίκους του τόπου και να μην τους φορολογεί στο εξής.

Πιο εκεί από την πόλη Λοκροί -το σημερινό Λόκρι- ήταν η Κωσεντία, στην οποία πέθανε (από πνευμονία) ο Αλέξανδρος ο Μολοσσός, αδελφός της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αμέσως ύστερα είναι η πόλη Ιππώνιον, κτίσμα των Λοκρών, την οποία κατέλαβαν οι Λευκανοί και τη μετονόμασαν σε Βιβόνιον ή Βιβώνα, κατά τον Στράβωνα. Εδώ ήταν, σύμφωνα με ορισμένους μύθους, που η Κόρη, η Περσεφόνη δηλαδή, μάζευε άνθη στα ωραία λιβάδια και τους λειμώνες της περιοχής, όταν ήρθε με το άρμα του ο Άδης-Πλούτωνας και την απήγαγε. Κατ' άλλους βέβαια αυτό έγινε στη Φυλλίδα του Παγγαίου, δίπλα στον ποταμό Ζυγάκτη.

Κάπου κοντά επίσης υπήρχε το επίνειο των Λοκρών, το οποίο ίδρυσε ο τύραννος των Σικελιωτών Αγαθοκλής, όταν κατέλαβε για μια περίοδο την πόλη. Απ' εδώ αρχίζει η καμπή του ακραίου σημείου της Ιταλίας, όταν πλέει κανείς προς τον Λιμένα του Ηρακλή, όρμο της περιοχής, και την πόλη των Λοκρών Μέδμα, ομώνυμη προς μια μεγάλη πηγή με ωραία νερά. Η Μέδμα διαθέτει επίνειο στην παραλία, που ονομάζεται Εμπόριον, κοντά στον ποταμό Μέταυρο.


Μακεδονία της Κυριακής, 28/01/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 26 Feb, 2007, 15:24:59
Συνεχίζοντας την περιγραφή του δυτικού άκρου της Ιταλίας, ας αναφέρουμε το ακρωτήριο Σκύλαιο, το οποίο καταλήγει σε έναν τεράστιο βράχο, όμοιο με χερσόνησο. Τον βράχο αυτόν ο τύραννος των Ρηγίνων Αναξίλαος τον οχύρωσε κι έχτισε εκεί έναν ναύσταθμο, τον οποίο χρησιμοποίησε ως ορμητήριο εναντίον των Τυρρηνών πειρατών, ώστε να μην μπορούν εκείνοι να περνούν ανεμπόδιστοι τον πορθμό μεταξύ Σικελίας και Ιταλίας. Πιο χαμηλά από εκείνο όμως βρισκόταν η Καίνυς, άλλο ακρωτήριο ακριβώς αντίκρυ από την Πελωριάδα της Σικελίας, η οποία Καίνυς επίσης ανήκε στο Ρήγιο, το σημερινό Ρέτζιο ντι Καλάμπρια. Στην Καίνυ βρισκόταν η Ρηγίνων στηλίς, μικρή κολόντα που έδειχνε στους ναυτικούς το σημείο διέλευσης του πορθμού, και πιο εκεί ήταν ο ναός του Ποσειδώνα.

Το Ρἠγιο υπήρξε αποικία των Χαλκιδέων της Εύβοιας, από τους οποίους ο ένας στους δέκα εγκατέλειψαν (ύστερα από κλήρωση) την πόλη τους λόγω παρατεταμένης σιτοδείας. Οι Χαλκιδείς εκείνοι ήρθαν στους Δελφούς και ζήτησαν χρησμό από τον Απόλλωνα περί του πρακτέου. Ο θεός τούς πρόσταξε να ιδρύσουν αποικία, αφού παραλάβουν και άλλους συμπατριώτες του, κι έτσι έγιναν οι ιδρυτές του Ρηγίου. Ο Κατωιταλιώτης ιστορικός Αντίοχος, ωστόσο, σύμφωνα με τον Στράβωνα, υποστήριζε πως τους Χαλκιδείς κάλεσαν οι κάτοικοι της Ζάγκλης, στη Σικελία. Εκείνοι τους έδωσαν ως αρχηγό τους τον Αντίμνηστο, ενώ μαζί τους ήρθαν και κάποιοι εξόριστοι Μεσσήνιοι, οι οποίοι διατάχθηκαν από τον Δελφικό Απόλλωνα να τους ακολουθήσουν. Μάλιστα, από παράδοση, οι ηγέτες των Ρηγίνων ήταν Μεσσήνιοι, ως τον προαναφερθέντα Μνησίλαο. Η πόλη πάντως σε σύντομο χρόνο έγινε ισχυρότατη, πολλοί άλλοι Ιταλιώτες έγιναν υπήκοοί της, και οι Ρηγίνοι πλούτισαν. Ας προσθέσουμε ότι η αποικία έλαβε το όνομα Ρήγιον, διότι η Σικελία λόγω σεισμών αποσπάστηκε από την Ιταλία. Σχετικός και ο στίχος του Αισχύλου «αφ' ου Ρήγιον κικλήσκεται» (από τον οποίο [σεισμό] Ρήγιο καλείται), από το ρήμα ρήγνυμι βέβαια.


Μακεδονία της Κυριακής, 04/02/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 28 Feb, 2007, 17:15:30
Συνεχίζοντας την περιγραφή της Κάτω Ιταλίας, της ονομαζόμενης μαζί με τη Σικελία στους αρχαίους χρόνους Μεγάλης Ελλάδος (λατινιστί Magna Graecia), ας έλθουμε στη Λευκόπετρα, τεράστιο άσπρο βράχο στην άκρη του Σικελικού πελάγους, ανατολικότερα από το Ρήγιο. Αυτού καταλήγουν, όπως λένε τα Απέννινα όρη. Κατόπιν έρχεται το Ηράκλειον, το νοτιότερο ακρωτήριο της χερσονήσου, και έπειτα το Ζεφύριον ακρωτήριο της χώρας των Λοκρών, οι οποίοι απ' αυτό ονομάστηκαν Επιζεφύριοι Λοκροί. Κατ' άλλους βέβαια ειπώθηκαν μ' αυτό το όνομα διότι απλούστατα είναι οι Λοκροί της δύσης. Το ακρωτήριο αποκλήθηκε έτσι επειδή διαθέτει λιμένα που προφυλάσσει τα πλοία από τους ανέμους. Η πόλη πάντως πήρε το όνομα Λοκροί διότι ιδρύθηκε από τους Λοκρούς, που ζουν κοντά στους Φωκείς, στον κόλπο της Κρίσας, τους λεγόμενους Οπούντιους. Οι πρώτοι άποικοι, με επικεφαλής τους τον Ευάνθη, έμειναν τρία χρόνια κοντά στο Ζεφύριο, όπου υπήρχε και μια πηγή με άφθονα νερά, η Λοκρία. Κατόπιν μετακινήθηκαν στη θέση όπου και σήμερα ακόμη υπάρχει η πόλη τους (τώρα βέβαια λέγεται Λόκρι). Το ύψωμα στο οποίο έχτισαν τα σπίτια τους και τα δημόσια κτίσματα λεγόταν Έπωπις.

Οι Επιζεφύριοι Λοκροί ήταν οι πρώτοι Έλληνες που είχαν πόλη-κράτος με γραπτούς νόμους, και νομοθέτης τους υπήρξε ο ημιθρυλικός Ζάλευκος, στον οποίο αποδίδονται κάποια κείμενα («Προοίμιον νόμων» κ.ά.), που ανήκουν σε κάποιον Πυθαγόρειο μέτριο φιλόσοφο, ηθικολόγο περισσότερο παρά νομοθέτη. Την πόλη κάποτε κατάκτησε ο Διονύσιος, ο τύραννος των Συρακουσών, διωγμένος από την πατρίδα του. Όμως, όταν αργότερα εκστράτευσε εναντίον των Συρακουσών, οι Λοκροί επαναστάτησαν, εξουδετέρωσαν τη φρουρά που άφησε πίσω του, συνέλαβαν τα παιδιά και τη γυναίκα του και αρνήθηκαν να του δώσουν τους αιχμαλώτους, προτιμώντας να πολιορκηθούν επ' αόριστον. Τόσο είχαν αγανακτήσει από την εξουσία του.


Μακεδονία της Κυριακής, 11/02/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 02 Mar, 2007, 15:18:51
Μια και αναφερόμαστε στους Λοκρούς της Ιταλίας, θα πρέπει να πούμε έστω δυο λόγια και για τον Ζάλευκο, τον πρώτο συντάκτη γραπτών νόμων σε οποιαδήποτε ελληνική πόλη της Ανατολής και της Δύσης. Ο ιστορικός  Έφορος σημειώνει (κατά τον Στράβωνα) ότι ο Ζάλευκος έλαβε υπόψη του τα θέσμια των Κρητών, των Λακώνων και τις κρίσεις του Αρείου Πάγου της Αθήνας, πριν συντάξει τους νόμους του. Η αναφορά αυτή, όμως, δεν βεβαιώνεται από κάποιον άλλον. Οι νόμοι του χάθηκαν, όπως και πολλά άλλα τέτοια κείμενα, ενώ σώζεται ένα «Προοίμιον νόμων» υπό το  όνομά του, αλλά είναι μάλλον πλάσμα κάποιων νεοπυθαγορείων του Γ' π.Χ. αι. Μια άλλη πληροφορία που έφθασε ως εμάς φαίνεται περισσότερο πιθανή. Ότι ο Ζάλευκος πρώτος καθόρισε τις ποινές για τα διάφορα εγκλήματα και αδικήματα και δεν τις άφησε στη διάθεση των δικαστών.

Οι εμφύλιοι σπαραγμοί, οι σχεδόν εθιμικοί μεταξύ όλων των Ελλήνων, είχαν εφαρμογή και στους Κατωιταλιώτες. Έτσι, κοντά στον ποταμό Σάγρα (θηλ. γένους), δέκα χιλιάδες Λοκρίνοι νίκησαν τριάντα χιλιάδες Κροτωνιάτες, με τη βοήθεια των Ρηγίνων. Η ήττα εκείνη υπήρξε η αιτία της σταδιακής κατάπτωσης των Κροτωνιατών. Η κρίσιμη εκείνη μάχη για όλους τους Ιταλιώτες Έλληνες έγινε το 500 ή το 530 π.Χ. και απ' αυτήν προήλθε η παροιμία «αληθέστερα των επί Σάγρα», δηλαδή αυτά που σου λέω μπορεί να φαίνονται απίθανα, αλλά είναι πιο αληθινά απ' όσα συνέβησαν κοντά στον ποταμό Σάγρα. Πάντως, κοντά στη Σάγρα και το πεδίο της εκεί μάχης, υπήρξε και η πόλη-αποικία των Αχαιών της Πελοποννήσου Καυλωνία, λίγο πιο πέρα από τη σημερινή Caulonia (προφέρεται Καουλόνια), οι περισσότεροι κάτοικοι της οποίας ίδρυσαν αργότερα στη Σικελία την εκεί Καυλωνία. Πλάι σ' αυτή την πόλη ήταν και το Σκυλλήτιον, αποικία αθηναϊκή, που δήθεν την ίδρυσε μετά τα τρωικά ο Μενεσθέας.


Μακεδονία της Κυριακής, 18/02/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 05 Mar, 2007, 18:50:21
Ερχόμαστε τώρα στην περιοχή του Τάραντα, όπου υπήρξαν πολλές πόλεις αρχαίες, οι οποίες ιδρύθηκαν από Αχαιούς, μια και το εθνικό όνομα Έλληνες δεν είχε επικρατήσει ακόμη. Έτσι, ο Μύσκελλος, που είχε έρθει σ' αυτά τα μέρη μαζί με τον Αρχία, τον Κορίνθιο αριστοκράτη και συγγενή του ποιητή Εύμηλου, ο οποίος ίδρυσε τις Συρακούσες, ο Μύσκελλος λοιπόν ζήτησε χρησμό από τους Δελφούς, ρωτώντας αν έπρεπε να ιδρύσει ξανά τη Σύβαρη, που τότε ήταν μικρή πόλη. Ο θεός των Δελφών του απάντησε να μη ζητάει παραπανίσια πράγματα, αλλά να ικανοποιείται με όσα του δωρίζουν οι θεοί. Κι έτσι, έχτισε τον Κρότωνα, με τη βοήθεια του Αρχία.

Η πόλη του προόδευσε τόσο ώστε να γίνει η καλύτερη στα πολεμικά και τα αθλητικά πράγματα, για πολύν καιρό. Λεγόταν επί αιώνες πως ο άριστος μεταξύ των άλλων Ελλήνων αθλητών ήταν πάντα χειρότερος από τον τελευταίο Κροτωνιάτη συναθλητή του. Ίσως σ' αυτό συνετέλεσε το κλίμα του τόπου. Μάλιστα μια αρχαία παροιμία το δήλωνε ξεκάθαρα: «υγιέστερον Κρότωνος», κρίση για έναν τόπο με καλό κλίμα. Στο μεγαλείο και τη δόξα της πόλης συνετέλεσαν και οι Πυθαγόρειοι, αλλά ιδίως ο περίφημος Μίλων, προσωπικός φίλος του Πυθαγόρα, κατά τον Στράβωνα, και έξοχος αθλητής, ή ορθότερα άνθρωπος με μοναδική ρώμη. Λέγεται ότι κάποτε, όταν κατέρρευσε η στέγη ενός σπιτιού χώθηκε από κάτω και τη συγκράτησε έτσι ώστε να σωθούν όσοι βρίσκονταν μες στο σπίτι εκείνο. Και ο τρόπος του θανάτου του σχετίζεται με τη σωματική του δύναμη. Διότι περπατώντας μες σ' ένα πυκνό δάσος, βρέθηκε εμπρός σ' έναν κορμό δέντρου, αρκετά μεγάλο, στον οποίο είχαν τοποθετήσει σφήνες για να τον σχίσουν. Έχωσε τότε τα χέρια του στις σχισμές, έπεσαν οι σφήνες και πιάστηκε αιχμάλωτος στον κορμό, κι έτσι τον κατασπάραξαν τα θηρία εκείνου του δάσους. Πέθανε δηλαδή επειδή είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στη σωματική του δύναμη.


Μακεδονία της Κυριακής, 25/02/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 10 Mar, 2007, 21:31:09
Στην ίδια περιοχή ήταν και η περιβόητη Σύβαρις, χτισμένη ανάμεσα σε δύο ποταμούς, τον Κράθη και τον Σύβαρη. Ιδρυτής της ήταν ο Ίσος από την Ελίκη της Αιγιαλείας, με άλλα λόγια Ίωνας την καταγωγή. Μάλιστα έδωσε το όνομα Κράθις σε έναν από τους ποταμούς της νέας πόλης, για να του θυμίζει τον Αιγιαλό-Αιγιαλεία, επειδή τέτοιο ποτάμι υπήρχε και υπάρχει στην περιοχή της Βόρειας Πελοποννήσου. Οι Συβαρίτες επέδειξαν την τρυφηλότητα και την τάση προς τη χλιδή των ομοεθνών τους Ιώνων (της Μικράς Ασίας), αλλά τους διέκρινε και μια ιδιαίτερη αλαζονεία - μετρούσαν μόνο εκείνοι και κανείς άλλος. Διότι η Σύβαρη έφτασε στο σημείο να υποτάξει είκοσι πέντε άλλες πόλεις και τέσσερα έθνη ιταλικά και να χειριστεί τους κατοίκους αυτών των πόλεων αισχρά, τόσο ώστε να ανάψει σ' αυτούς ένα μίσος αθεράπευτο. Και να πώς έγινε η καταστροφή της: Εκστράτευσαν κάποτε εναντίον των Κροτωνιατών τριακόσιες χιλιάδες Συβαρίτες και σύμμαχοι ή μισθοφόροι, αλλά ηττήθηκαν κατά κράτος. Ύστερα οι νικητές έστρεψαν τον ποταμό Κράθη ενάντια στην πόλη των ηττημένων και έπνιξαν τα κτίρια και τους κατοίκους της. Διότι τα τείχη της Σύβαρης προς τον Κράθη ποταμό είχαν μήκος πενήντα σταδίων (κάτι που ισούται με δώδεκα χιλιόμετρα περίπου). Μονάχα λίγοι από τους Συβαρίτες σώθηκαν τότε, κι εκείνοι αφού κατοίκησαν στον ίδιο τόπο, αργότερα υποτάχθηκαν στους Αθηναίους και τους άλλους Έλληνες, που ήρθαν στην περιοχή εκείνη (το 452 π.Χ.) και ίδρυσαν την πόλη Θούριοι (λίγο πιο πέρα από την πρώην Σύβαρη). Ίσως θα πρέπει να προσθέσουμε ότι την ιδέα της δημιουργίας των Θουρίων είχε ο Περικλής, ο οποίος έστειλε εκεί θήτες Αθηναίους και συμμάχους. Στους αποίκους της περιλαμβανόταν και ο Ηρόδοτος, ο πατέρας της ιστορίας, ο οποίος πέθανε μάλιστα στην πόλη εκείνη, ενώ στους Θουρίους είχαν μετοικήσει από την Αθήνα και κάποια μέλη της οικογένειας του ρήτορα Λυσία.


Μακεδονία της Κυριακής, 04/03/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 27 Mar, 2007, 19:52:10
Ο Τάρας, λοιπόν, και έπειτα απ' αυτόν η Ιαπυγία κατά τους Ρωμαίους, η Μεσσαπία κατά τους Έλληνες, δηλαδή η νοτιοανατολική χερσόνησος της Ιταλίας, ή το από Βρεντησίου έως Τάραντος διάστημα. Ο κόλπος του Τάραντος, παρά το μέγεθός του, είναι αλίμενος. Όμως ακριβώς κοντά σ' αυτή την πόλη βρισκόταν στην αρχαιότητα ένας μέγας λιμήν, που τότε έκλεινε με γέφυρα. Η πόλη ήταν χτισμένη σε έναν ισθμό που εκτεινόταν ως το ανοιχτό πέλαγος, ενώ το λιμάνι που προαναφέραμε είχε περίμετρο εκατό σταδίων. Ο Τάρας, όπως τον είχε δει ο Στράβων, περικλειόταν από ένα τείχος ισχυρό, το οποίο περιείχε και την ακρόπολη. Την πόλη κοσμούσαν πολλοί ναοί και άλλα ωραιότατα κτίρια, τα περισσότερα από τα οποία κατέστρεψαν οι Καρχηδόνιοι, όταν την κατέλαβαν, στους πολέμους τους εναντίον των Ρωμαίων, σύμμαχοι των οποίων ήταν οι Ταραντίνοι. Σωζόταν όμως ο χάλκινος Κολοσσός του Δία, στην αγορά της πόλης, εφάμιλλος με τον Κολοσσό της Ρόδου. Ένα άλλο λαμπρό άγαλμα, αυτό του Ηρακλή, έργο του Λυσίππου, μετέφεραν οι Ρωμαίοι στο Καπιτώλιο, όταν κατέλαβαν την πόλη.

Οι Ταραντίνοι είχαν πάντοτε δημοκρατική διακυβέρνηση και αυτήν προτιμούσαν. Ήταν επιπλέον οπαδοί του Πυθαγόρα. Η πόλη τους προόδεψε πολύ, τόσο ώστε να διαθέτει στρατό τριάντα χιλιάδων ανδρών. Ο Αρχύτας, ο φιλόσοφος και μαθηματικός, εφτά φορές είχε εκλεγεί αρχηγός τους (στρατηγός) και κυβέρνησε συνετά την πόλη. Υπήρξε μέγας μαθηματικός, αλλά και μηχανικός. Μάλιστα εκείνος εφεύρε την τροχαλία. Η μεγάλη ευμάρεια όμως έφερε την τρυφηλότητα και η τρυφηλότητα έκανε μαλθακούς ακόμη και τους απογόνους των Σπαρτιατών. Διότι οι Ταραντίνοι έφτασαν να έχουν περισσότερες γιορτές τον χρόνο από εργάσιμες ημέρες. Έτσι, σιγά σιγά τα πράγματα γι' αυτούς χειροτέρεψαν και άρχισαν να καλούν ξένους στρατηγούς και στρατούς να τους διοικούν και να τους προστατεύουν.


Μακεδονία της Κυριακής, 18/03/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 03 Apr, 2007, 13:45:28
ΜΑΚΡΙΝΗ, ΜΑ ΚΑΙ ΚΟΝΤΙΝΗ

Ποια; Η βορείως ημών Κροατία, η χώρα του παλαιού βασιλιά Χροβάτ, πράσινη και πανέμορφη, μακρινή μα και κοντινή συνάμα. Και ωστόσο συνδέεται με την αρχαία έως μυθική ιστορία μας, με πολλούς τρόπους. Εκεί ήρθαν, για παράδειγμα, οι Κόλχοι, που ξαμόλησε πίσω από τον Ιάσονα και τη Μήδεια ο Αιήτης, μετά το φόνο και το διαμελισμό του Αψύρτου και την κλοπή της χρυσόμαλλης δοράς, κυνηγώντας εκείνους και τους Αργοναύτες. Και λένε οι μύθοι πως ο Ιάσων και οι φίλοι του μπήκαν στον Ίστρο - Δούναβη με την Αργώ και βγήκαν στον μυχό της Αδριατικής, γιατί τότε ο Ίστρος ήταν ο μόνος ποταμός με δύο εκβολές - μία στον Εύξεινο και μία στην Αδριατική. Γι' αυτό μάλιστα η περιοχή εκεί ονομάστηκε Ιστρία ή Παριστρία. Και οι Κόλχοι, πάλι, απελπισμένοι, πιστεύοντας ότι δεν θα βρουν ποτέ τη Μήδεια, εγκατέλειψαν τον αγώνα και εγκαταστάθηκαν στην Πόλα, την οποία ίδρυσαν εκεί στις κροατικές ακτές, τώρα -κάποτε ακτές της Δαλματίας-, κι έζησαν αυτού το υπόλοιπο του βίου τους.

Κοντά στις ίδιες ακτές υπήρχε η νήσος Φάρος, με ομώνυμη πόλη ελληνική σ' αυτήν, από την οποία καταγόταν ο περιώνυμος Δημήτριος ο Φάριος, ο οποίος συνεργάστηκε με τη βασίλισσα Τεύτα των Ιλλυριών, έγινε κατόπιν δυνάστης των Ιλλυριών (ως σύμμαχος των Ρωμαίων), δραπέτευσε και κατέφυγε στη Μακεδονία του Φιλίππου του Ε' και σκοτώθηκε στην αρχαία Μεσσήνη, προσπαθώντας να την καταλάβει για λογαριασμό του Φιλίππου. Κοντά εκεί ήταν και η νήσος η λεγόμενη Μέλαινα Κέρκυρα, σήμερα Κόρτσουλα. Όμως ας έρθουμε στο σήμερα.

Τη μακρινή και κοντινή μας αυτή χώρα, την Αθέατη Κροατία, μας επιδεικνύει με τις εξαίρετες φωτογραφίες του ο Ίβο Πέρβαν, διεθνούς φήμης φωτογράφος (γεννημένος το 1947), σε μια του έκθεση που θα λειτουργεί επί ένα δεκαήμερο (από τις 21 ως τις 31 Μαρτίου) στην γκαλερί Art Forum, στη Βίλκα. Τα χρώματα και οι εικόνες του αρκούν να σας θέλξουν, όπως έθελξε άλλοτε και κάποιους από τους προγόνους μας η θέα των ακτών της Δαλματίας.


Μακεδονία της Κυριακής, 24/03/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 07 Apr, 2007, 15:33:07
Ας έρθουμε τώρα στη Σικελία, νησί με σχήμα τριγωνικό, το οποίο οι αρχαίοι ταύτιζαν με την ομηρική Θρινακία, το νησί του κύκλωπα Πολύφημου. Λαθεμένα όμως. Γιατί; Διότι, όπως υποστήριζαν, δήθεν το γεωγραφικό όνομα Θρινακία ήταν παράγωγο ενός άλλου, της Τρινακρίας, της νήσου με τις τρεις άκρες. Μ' όλα τούτα όμως ξέχασαν τον Όμηρο, ο οποίος ξέρει καλότατα και τη Σικελία και τη Σικανία, το προηγούμενο όνομά της, αφού ξέρει και τους Σικελούς και τους Σικανούς.

Έτσι στη ραψωδία ω της Οδύσσειας (307), ο Οδυσσέας μιλώντας στον πατέρα του του λέει, «Είμαι από τον Αλύβαντα, με λένε Επήριτο, μα κάποιος θεός με έδιωξε από τη Σικανία». Στην Οδύσσεια πάλι, στην υ ραψωδία (383), κάποιος από τους μνηστήρες λέει στον Τηλέμαχο για τον μεταμορφωμένο σε ζητιάνο πατέρα του, «Ας τον στείλουμε στους Σικελούς». Επιπλέον, δύο άλλες φορές μνημονεύονται Σικελοί (πάντα στη ραψωδία ω της Οδύσσειας). Στον στίχο 211, κι εκεί, στο κτήμα περιποιόταν μια γριά Σικελή τον γέροντα. Στον στίχο 366, κι έπειτα τον έλουσε η Σικελή υπηρέτρια. Στον στίχο 389, κι η γριά μανιά η Σικελή που τους ανέθρεψε...

Ο ιστορικός Πολύβιος, ο οποίος απηύδησε κάποτε με όσους έπαιρναν κατά γράμμα τον Όμηρο, φανταζόμενοι πολλούς και πολλά ως υπαρκτούς και υπαρκτά, είπε τον ακόλουθο λόγο, που μας τον αναφέρει ο Στράβων, ο πάντα καλός ομηριστής, «Μόνο τότε θα μάθουμε πού περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας («πού Οδυσσεύς πεπλάνηται»), όταν πληροφορηθούμε και το όνομα του σκυτοτόμου (δηλαδή του δερματά), που έραψε τον ασκό των ανέμων».

Η Θρινακία λοιπόν ήταν ένας τόπος μυθικός και η Σικελία νησί μεγάλο και υπαρκτό. Την κατοικούσαν πρώτα οι Σικανοί, μα κατέβηκαν από την κυρίως Ιταλία ως Σικελοί ή Σίκουλοι, τους έδιωξαν και έκαναν σ' αυτό την κατοικίας τους.


Μακεδονία της Κυριακής, 01/04/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 15 Apr, 2007, 21:49:24
Πασχάλιον

Εκτάκτως, φίλες και φίλοι, αφήνοντας τη Σικελία, ας πάμε στη Συρία, και ειδικότερα στη Δαμασκό, τη μεγάλη πόλη, όπου στα τέλη του Ζ' μ.Χ. αιώνος γεννήθηκε ο Μέγας Ιωάννης, ο επιλεγόμενος Δαμασκηνός. Γιος του χριστιανού Σεργίου Μανσούρ, συμβούλου του χαλίφη Αβδουμλελίκ, υπήρξε μαθητής του εκ της Ιταλικής Καλαβρίας Κουρή του Μελωδού, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τους Σαρακηνούς αλλά εξαγοράστηκε από τον Σέργιο και μόρφωσε τον Ιωάννη και τον θετό του αδελφό, Κοσμά τον Μελωδό, επίσκοπο Μαϊουμά.

Γιατί σας τα λέω όλα τούτα και μάλιστα πασχαλιάτικα; Διότι ο Σύρος Δαμασκηνός υπήρξε σπουδαίος ποιητής-υμνογράφος, επίσης σπουδαίος φιλόσοφος και θεολόγος, αλλά και εξίσου σπουδαίος πεζογράφος, ως συγγραφέας της ιστορίας «Βαρλαάμ και Ιωάσαφ». Αυτό που εξακολουθητικά με συγκινεί σ' αυτόν, είτε διαβάζω τα Φιλοσοφικά κεφάλαια, είτε ασχολούμαι με τους κατά Μανιχαίων λόγους του, είναι τα εξαίσια ελληνικά του, πολύ καλύτερα από ορισμένων καθαρόαιμων Ελλήνων.

Ιδίως όμως με συγκινούν οι εξαίσιοι στίχοι του, αυτούς που ακούμε όσοι δεν τρέχομε μετά το Χριστός ανέστη στο σπίτι μας με τη μαγειρίτσα, αλλά παραμένουμε στους ναούς και παταγώντας μαζί του ψάλλουμε θριαμβευτικά: Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν, λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα...

Ένα Πάσχα στο Παρίσι, μετά τη λειτουργία στον Άγιο Στέφανο, πήρα τη γυναίκα μου και πήγαμε στη Σορβόνη. Της έδειξα στον τοίχο της Βιβλιοθήκης τα χρυσά γράμματα με τ' όνομά του, Saint Jean Damascene, κι εκεί ψάλαμε κι οι δυο ξανά τον Λαμπριάτικο κανόνα του. Για μένα το Πάσχα είναι πάντα αυτή η κλητή και αγία μέρα, η μια των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, και εξαιτίας του. Διότι χάρη σ' αυτόν γιορτάζει και τότε, μαζί με την Ανάσταση, και ο αναστημένος κατ' εξοχήν Λόγος, η ποίηση.

Χριστός Ανέστη, φίλες και φίλοι. Χαρείτε τη Λαμπρή!


Μακεδονία της Κυριακής, Μέγα Σάββατο, 07/04/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 22 Apr, 2007, 12:23:29
Επανερχόμενοι στη Σικελία, μετά την Πασχάλια διακοπή, ας πούμε ότι το σχήμα της μεγαλονήσου, η οποία ποτέ δεν αποκόπηκε από την Ελλάδα αλλά κάπως μένει νοσταλγικό δεμένη μαζί της, καθορίζεται από τρία ακρωτήρια, σύμφωνα με τους αρχαίους. Την Πελωριάδα που βλέπει προς το Ρήγιο και τις ακτές του, το Πάχυνον, το νοτιοανατολικό ακρωτήριο της νήσου (το νυν Πάσαρο) και τέλος το Λιλύβαιο, το οποίο τείνει προς τη Λιβύη (Αφρική) και ταυτόχρονα προς τη δύση.

Ο Ποσειδώνιος, αναφερόμενος στην περίμετρο της νήσου, λέει ότι φθάνει συνολικά τις τέσσερις χιλιάδες τετρακόσια πόδια. Ο Στράβων υπολογίζει τις αποστάσεις σε μίλια και γράφει: από την Πελωριάδα στις Μύλες η απόσταση είναι είκοσι πέντε μίλια. Από τις Μύλες στην Τυνδαρίδα άλλα τόσα. Από την Τυνδαρίδα στην Αγάθυρνο τριάντα. Η Αγάθυρνος απέχει άλλα τόσα από την Άλαισα. Το Κεφαλοίδιο από την Άλαισα άλλα τριάντα μίλια. Η Ιμέρα (ο ποταμός) από το Κεφαλοίδιο δεκαοχτώ. Από τον ποταμό αυτόν ως την Πάνορμο τα μίλια είναι τριάντα πέντα, ενώ ο λιμένας των Αιγεσταίων απέχει τριάντα οχτώ από το Λιλύβαιο. Όσον αφορά αυτές τις πόλεις, οι περισσότερες είναι μικρές. Οι Μύλες υπήρξαν αποικία της Ζάγκλης. Η Τυνδαρίς ιδρύθηκε από τον τύραννο Διονύσιο των Συρακοσίων. Το Αγάθυρνο υποτίθεται ότι το ίδρυσε ο ομώνυμος προς αυτό γιος του Αιόλου. Η Άλαισα ιδρύθηκε το 403 π.Χ., μόλις τότε. Το Κεφαλοίδιον ήταν μια οχυρή πόλη στη βόρεια ακτή της νήσου, κοντά στην Άλαισα. Η Αιγέστα ήταν ίδρυμα ενός ακολούθου του Αινεία, ενώ η Πάνορμος είναι το νυν Παλέρμο.

Έχουμε όμως ακόμη λίγα μίλια ώστε να συμπληρωθεί η περίμετρος της Σικελίας. Από το Λιλύβαιο ως την Ηράκλεια Μινώα ή απλώς Ηράκλειο τα μίλια είναι εβδομήντα πέντε. Απ' εκεί ως τον λιμένα των Ακραγαντίνων είκοσι μίλια. Μέχρι την Καμάρινα άλλα είκοσι. Από την Καμάρινα ως το Πάχυνον πενήντα. Από εδώ ως τις Συρακούσες τριάντα έξι. Κατόπιν μέχρι την Κατάνη ακολουθούν άλλα εξήντα. Ως το Ταυρομένιο (την νυν Ταορμίνα) τριάντα τρία και από εκεί μέχρι τη Μεσσήνη τριάντα.


Μακεδονία της Κυριακής, 15/04/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 26 Apr, 2007, 19:03:23
Μιλούσαμε, την προηγούμενη εβδομάδα, τις αποστάσεις των πόλεων της Σικελίας μεταξύ τους. Ίσως συναφές με όλα τούτα είναι και το ότι οι αρχαίοι, μεθοδικοί όπως ήταν σε όλα τους, είχαν μετρήσει ακόμη και τον χρόνο που απαιτείται για τον γύρο της μεγαλονήσου με πλοίο. Και βρήκαν βέβαια ότι απαιτούσε πέντε ημέρες και ισάριθμες νύχτες («Έφορος τον περίπλουν [Σικελίας] ημερών πέντε και νυκτών λέγει»).

Σε ό,τι αφορά τις αποστάσεις της νήσου από άλλα γεωγραφικά σημεία, από το σικελικό ακρωτήριο Πάχυνον ως την εκβολή του Αλφειού μεσολαβούν τέσσερις χιλιάδες στάδια. Κατ' άλλους τον ίδιο αριθμό σταδίων απέχει το εν λόγω ακρωτήριο και από το Ταίναρον. Η απόσταση πάλι από το Λιλύβαιον στα δυτικά της Σικελίας ως την Καρχηδόνα είναι ίση με χίλια πεντακόσια στάδια. Το όνομα αυτής της πόλης στη γλώσσα των Φοινίκων είναι (εν παρόδω) Καρτ χαγκάστ και σημαίνει νέα πόλις, νέα βέβαια ως προς την μητρόπολή της, την Τύρο. Οι ιστοριογράφοι της αρχαιότητας μάλιστα διατείνονταν πως άνθρωποι με ισχυρή όραση (μάλλον με οξύτατη, θα έλεγα) μπόρεσαν παρατηρώντας από έναν υψηλό λόφο τον ορίζοντα, να δούνε τάχα τα πλοία των Καρχηδονίων, όταν εκείνοι αποφάσισαν να εκστρατεύσουν εναντίον των ελληνικών πόλεων της νήσου. Και πρώτες απ' αυτές τις πόλεις, δέκα γενιές μετά τον Τρωικό πόλεμο (σύμφωνα με τον Έφορο), χτίστηκαν η Μεσσήνη, η Κατάνη, οι Συρακούσες, η Νάξος και τα Μέγαρα (ή Υβλαία Μέγαρα).

Φτάνει ως εδώ. Τα υπόλοιπα για την ερχόμενη εβδομάδα.


Μακεδονία της Κυριακής, 22/04/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 04 May, 2007, 21:53:14
Από τις πόλεις που προαναφέραμε της Σικελίας, η Μεσσήνη κείται σε έναν κόλπο, που σχηματίζει το ακρωτήριο Πελωριάς, και υπήρξε κτίσμα των Μεσσηνίων της Πελοποννήσου. Η πόλη σε ευθεία γραμμή από το Ρήγιο απέχει ελάχιστα, λέει ο Στράβων (μόλις εξήντα στάδια). Υπήρξε βέβαια και παλιότερα με το όνομα Ζάγκλον ή Ζάγκλη, ως αποικία της Νάξου, η οποία ανήκε στην Κατάνη. Ζάγκλο στη γλώσσα των Σικελών ήταν ο δύσβατος, ο δύσκολος τόπος. Η Μεσσήνη, παρότι ο πληθυσμός της ήταν ελληνικός, καταλήφθηκε το 289 π.Χ. από ικανότατους στα πολεμικά Σαμνίτες μισθοφόρους, που βρίσκονταν στην υπηρεσία του τυράννου των Συρακουσών Αγαθοκλή και ήταν γνωστοί ως Μαμερτίνοι, όνομα το οποίο σήμαινε γιοι του Άρη (ο θεός του πολέμου στη λατινική γλώσσα ήταν Mars). Ως το 264 οι Μαμερτίνοι υπήρξαν κύριοι της πόλης, αλλά αντιμετωπίζοντας τις αντιδράσεις των Ελλήνων της Σικελίας και επειδή η ήττα τους ήταν αναμενόμενη, κάλεσαν και τους Ρωμαίους και τους Καρχηδονίους σε βοήθεια, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει ο Α' Καρχηδονιακός πόλεμος (ο οποίος διήρκεσε από το 268 π.Χ. ως το 241). Οι Μαμερτίνοι στο τέλος έχασαν την πόλη υποκύπτοντας στις δυνάμεις του Ιέρωνα, με τον οποίο συμμάχησαν εντέλει και οι Καρχηδόνιοι. Αλλά οι Ρωμαίοι κατέλαβαν κάποτε τη Μεσσήνη και στη συνέχεια συνέτριψαν επανειλημμένα τους Καρχηδονίους, όπως π.χ. στις Μυλές (το 260 π.Χ.).

Προηγουμένως ο Αγαθοκλής είχε μεταφέρει τον πόλεμο στην Αφρική, απηυδισμένος από τις συνεχείς παρεμβάσεις των Καρχηδονίων στη Σικελία, και κατέλαβε την Ιππώνα, τη Θάψο, την Τύνιδα και άλλες πόλεις (συνολικά εκατό), μες σε τρία χρόνια (από το 310 π.Χ. ως το 307 π.Χ.). Αναγκάστηκε όμως να φύγει, επιστρέφοντας στις Συρακούσες λόγω μιας στάσεως. Όταν ήρθε στην περιοχή ο Πύρρος, οι Καρχηδόνιοι συμμάχησαν με τους Ρωμαίους πρόσκαιρα.


Μακεδονία της Κυριακής, 29/04/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: sopherina on 04 May, 2007, 23:49:32
ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΩ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Συνελόντι ειπείν: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΒΙΚΥ! ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΙ ΑΛΛΑ!!! Μάκια!
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 05 May, 2007, 03:05:29
Κατερινούλι μου, εδώ είμαστε και κυρίως εδώ είναι ο Θανάσης Γεωργιάδης, οπότε θα μάθουμε όλοι μας πολλά ακόμα.
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 14 Jun, 2007, 12:44:44
Αυτά λοιπόν για την Κατάνη, τα εδάφη της οποίας ήταν και είναι πλούσια και εύφορα, επειδή, όπως πίστευαν οι αρχαίοι, τα λιπαίνει η τέφρα του ηφαιστείου Αίτνα. Η τέφρα εκείνη προέρχεται από τους λίθους, που καίγονται. Διότι, λόγω της μεγάλης θερμοκρασίας που αναπτύσσεται εντός των ηφαιστείων, οι πέτρες σ' αυτά καίγονται ακριβώς όπως τα ξύλα («η σποδός των καιομένων λίθων ως από ξύλων γίνεται», λέει ο Στράβων).

Μετά την Κατάνη, σειρά έχουν οι Συρακούσες, ιδρυτής των οποίων ήταν ο Αρχίας, Κορίνθιος από γενιά μεγάλη, συγγενής των Βακχιαδών ή Βακχιάδης. Λέγεται ότι ο Μύσκελλος, ιδρυτής του Κρότωνα, και ο Αρχίας, ήρθαν μαζί στους Δελφούς, να ζητήσουν χρησμό από την Πυθία, κι όταν η προφήτισσα του θεού Απόλλωνα τους ρώτησε τι επιθυμούσαν, ο Αρχίας επέλεξε τον πλούτο και ο Μύσκελλος την υγεία. Έτσι, η μάντισσα χρησμοδότησε στον Αρχία να πάει στη Σικελία κι εκεί να ιδρύσει την πόλη του, ενώ έστειλε τον Μύσκελλο στην Κάτω Ιταλία, στην περιοχή του κατοπινού Κρότωνα. Οι Συρακούσιοι (Συρακόσιοι για τους αρχαίους) λοιπόν απόκτησαν τόσο πλούτο, ώστε για κείνους έγινε μια παροιμία κοινή στους Έλληνες, που λεγόταν για όσους απ' αυτούς ζούσαν με πολυτέλεια υπερβολική πως δεν θα τους έφτανε να ζήσουν ούτε καν η δεκάτη που πλήρωναν ως φόρο οι κάτοικοι των Συρακουσών («ουκ αν εκγένοιτο αυτοίς [ή αυτώ] η Συρακοσίων δεκάτη»). Με την ίδρυση των Συρακουσών σχετίζεται και ο αποικισμός της Κέρκυρας/Κόρκυρας, διότι ο Αρχίας, πλέοντας προς τη Σικελία, άφησε στην Κέρκυρα τον Χερσικράτη, απόγονο του Ηρακλή, μαζί με ένα μέρος των αποίκων που τον συνόδευαν, να ιδρύσουν μια αποικία στη νήσο. Ο Χερσικράτης έδιωξε τότε τους Λιβουρνούς, που την κατοικούσαν, ενώ ο Αρχίας συνέχισε το ταξίδι του ως το ακρωτήριο Ζεφύριο. Εκεί βρήκε κάποιους Δωριείς (όμαιμους των Κορινθίων), που ζούσαν πρόχειρα εκεί, και τους πήρε μαζί του.


Μακεδονία της Κυριακής, 03/06/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου
Title: Re: Θανάσης Γεωργιάδης, Έλληνες του κόσμου
Post by: wings on 15 Jun, 2007, 11:04:25
Οι Συρακούσες έγιναν μια μεγάλη πόλη, επειδή η γη τους ήταν εύφορη και οι λιμένες τους καλά προστατευμένοι. Οι Συρακόσιοι όχι μόνο κυβέρνησαν και τους άλλους Έλληνες της Σικελίας, αλλά δεν άφησαν τους βάρβαρους κατοίκους της μεγαλονήσου να εγκατασταθούν σε κανέναν παράλιο χώρο της. Γιατί οι κάτοικοι της Σικελίας αρχικά ανήκαν όλοι σε βαρβαρικούς πληθυσμούς, ήταν δηλαδή Σικανοί αρχικά, κατόπιν εισέβαλαν στη Σικανία οι Σικελοί, που ήρθαν από την κυρίως Ιταλία, αλλά σύμφωνα με τον Έφορο υπήρχε και ένας άλλος λαός εκεί, οι Μόργητες, πιθανώς ιβηρικής καταγωγής, οι οποίοι ίδρυσαν και μια παλαιότερη πόλη, το Μοργάντιον, που στα χρόνια του Στράβωνα δεν υπήρχε πλέον. Όλους τους κατοίκους της νήσου πάντως ταλαιπωρούσαν με τις εισβολές τους οι Καρχηδόνιοι, αλλά οι Συρακόσιοι αντιστέκονταν σ' αυτούς μονίμως. Τελικά, τους έδιωξαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι πολιόρκησαν και κατέλαβαν και τις Συρακούσες.

Η πόλη είχε μπροστά της ένα νησί, την Ορτυγία, η οποία ενωνόταν με την κυρίως πόλη με μια γέφυρα. Εκτός από την Ορτυγία όμως και την κυρίως πόλη υπήρχαν και τρεις άλλοι οικισμοί, γι' αυτό οι Συρακούσες ονομάζονταν και Πεντάπολις. Πλάι στην πόλη υπήρχε και μια λίμνη, η Συρακώ, αλλά Συρακώ λεγόταν ενίοτε και η πόλη. Στην Ορτυγία βρισκόταν και η περιλάλητη Αρέθουσα, πηγή με γλυκό νερό, που τη σχημάτισε σύμφωνα με τους μύθους ο ποταμός της Πελοποννήσου Αλφειός, τρέχοντας πίσω από τη νύμφη Αρέθουσα, με την οποία ήταν ερωτευμένος (γι' αυτό και διέσχισε όλο το Ιόνιο εξαιτίας της). Για τούτο στον 1ο του Νεμεόνικο ο Πίνδαρος έγραψε:

Ορτυγία, ιερή ανάπαυση του Αλφειού, των ένδοξων Συρακουσών βλαστέ («άμπνευμα σεμνόν Αλφεού, κλεινάν Συρακοσάν θάλος, Ορτυγία. Αλφεός ο Αλφειός, γιατί ο ποιητής ήθελε βραχεία τη δεύτερη συλλαβή του, για λόγους μετρικούς.


Μακεδονία της Κυριακής, 10/06/2007, από τη στήλη του Θανάση Γεωργιάδη ●Έλληνες του κόσμου