Διαλογισμός (Διδασκαλίες ενός Σούφι)

spiros · 1 · 3907

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 820631
    • Gender:Male
  • point d’amour
Διαλογισμός (Διδασκαλίες ενός Σούφι)

Από το: Seyed Mostafa Azmayesh, Διδασκαλίες ενός Σούφι, Αρχέτυπο (Μετάφραση: Παναγιώτης Ξιφαράς)

Αυτή τη νύχτα ο Σεϊχης Καμήλ θέλει να καταλήξει σε συμπεράσματα από τις ιστορίες της χθεσινής βραδιάς. Πρώτα εξηγεί ότι απευθείας γνώση των αντικειμένων, φαινομένων και όντων αυτού του κόσμου δεν είναι δυνατή ενόσω τον αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μόνο. Χωρίς απευθείας γνώση, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τις πεποιθήσεις μας οι οποίες απορρέουν από  την έρευνα. Συνεχίζει λέγοντας ότι το ανθρώπινο ον έχει τρεις τρόπους να φτάσει την υπερ-αισθητή γνώση:

(1) Θάνατος,  (2) Ύπνος,   (3) Διαλογισμός

Δίνει στους μαθητές του ορισμένα λεπτά για να εσωτερικεύσουν αυτό το μήνυμα και μετά  συνεχίζει τη συζήτησή του για τα τρία μονοπάτια:
Ο φυσικός θάνατος χαρακτηρίζεται από μία ολοκληρωτική εξαφάνιση των πέντε φυσικών αισθήσεων. Μετά θάνατο η ψυχή περνάει μέσα από ενδιαφέρουσες εμπειρίες, όπως έχει ειπωθεί από αυτούς που είχαν την μεταθανάτια εμπειρία και επανήλθαν στη ζωή ερχόμενοι τόσο κοντά στη μεγάλη αναχώρηση. Η ψυχή γενικά δεν έχει έλεγχο πάνω στο δικό της ταξίδι.

Ο ύπνος που οδηγεί φυσικά στην ονειρική επίγνωση αφήνει μόνο κομμάτια μνήμης τη στιγμή που ξυπνάμε, γυρνώντας στην κατάσταση της  φυσιολογικής επίγνωσης. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, η αναζήτηση στον παράλληλο κόσμο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ανάμεσα στους οποίους είναι και το πόσο βαθύς ύπνος είναι .  Παρόλα αυτά, μήτε η κατεύθυνση μήτε  ο προσανατολισμός  του πνεύματος μπορούν να ελεγχθούν.

Ο βαθύς διαλογισμός αντιπροσωπεύει την εθελοντική καταβύθιση στον υπερ-αισθητό κόσμο. Ο διαλογισμός μας επιτρέπει να φτάσουμε αυτό το στάδιο της υπερ-συνειδητότητας, που τόσο δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Σε αντίθεση με το θάνατο και τον ύπνο, ο διαλογισμός επιτρέπει σε κάθε άτομο να μετακινηθεί από τον συνειδητό κόσμο στον υπερ-αισθητό κόσμο και να ταξιδέψει εκεί με συνειδητό τρόπο.

Η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο όνειρο και το διαλογισμό είναι ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου το ταξίδι της ψυχής είναι ανεξέλεγκτο. Η ψυχή κατευθύνεται  εκεί όπου την οδηγούν ο μαγνητισμός της και η συχνότητα του κραδασμού της. Αλλά στην κατάσταση του διαλογισμού, είναι δυνατό να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε το αστρικό ταξίδι.

Κατά τη διάρκεια της φυσικής ζωής, όταν η ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα, αυτός που γνωρίζει κατάλληλες  τεχνικές, μπορεί να ταξιδέψει ανάμεσα στους δύο κόσμους, όχι μόνο στους μετα-φυσικούς και  προ-φυσικούς  κόσμους, αλλά επίσης στο παρελθόν και στο μέλλον.  Μετά το θάνατο η πόρτα του  προ-φυσικού κόσμου είναι οριστικά κλειστή στην απελευθερωμένη από το σώμα ψυχή.

Ο διαλογισμός είναι ο κοντινότερος δρόμος προς τον υπερ-αισθητό κόσμο. Διότι κατά τη διάρκειά του οι πέντε αισθήσεις αδρανοποιούνται και δεν λειτουργούν, θεωρείται ως ο εθελοντικός θάνατος. Αυτό δεν έχει τίποτε να κάνει με τη βιολογική έννοια της λέξης «θάνατος».  Ο διαλογισμός είναι το κλειδί στο διαχωρισμό της ψυχής από το σώμα.. Όποιος διατηρεί την  συνειδητότητα των αισθήσεών του δεν μπορεί να περιπλανιέται γύρω από τον υπερ-αισθητό κόσμο. Το πέρασμα από τον αισθητό κόσμο στον υπερ-αισθητό συμβαίνει όταν και οι πέντε αισθήσεις έχουν μπλοκαριστεί. Αυτό γενικά συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας πνευματικής μοναχικής αναχώρησης  σε απομονωμένα μέρη, μακριά από φασαρία και φως, όταν το άτομο χρησιμοποιεί πρακτικές συγκέντρωσης. (Μοουλάνα / Μασναβί – Μιρχανί / τόμ.1 / σελ. 35).

«Γύρνα  το πρόσωπό σου στον τοίχο της απομόνωσης

Αποχωρήσου από  τα πάντα, ακόμη κι από τον εαυτό σου,

Οι έξυπνοι αναχωρούν στον πάτο του πηγαδιού.

Διότι η καρδιά αυτοκαθαρίζεται στην απομόνωση».

Μετά την απαγγελία του ανωτέρω αποσπάσματος από το Μασναβί, ο Σεϊχης Καμήλ σηκώνει το χέρι του δείχνοντας με το ένα του δάχτυλο τον ουρανό για να τονίσει τη σοβαρότητα αυτών που ετοιμάζεται να πει:

Στο λεξιλόγιο των σούφι, φυσικός θάνατος ονομάζεται «θάνατος κατ’ ανάγκη», ο ύπνος ονομάζεται «ο μικρός θάνατος» και ο διαλογισμός ονομάζεται ο «εθελοντικός θάνατος». Ο θάνατος όταν αναφέρεται στα κείμενα των σούφι, δεν είναι αυτός ο οποίος ακολουθείται από μια  ταφή. Αναφέρεται στην κατάσταση της έκστασης την οποία αγγίζει κανείς κατά τη διάρκεια ενός  κατευθυνόμενου βαθύ διαλογισμού από έναν έμπειρο δάσκαλο, όταν το σώμα βρίσκεται σε στάδιο κατάληψης.

Ο Σεϊχης Καμήλ αναφέρεται στην ιστορία του εμπόρου και του πουλιού.  Έτσι, ολοκληρώνει :

Για την πραγματοποίηση  του ταξιδιού διαμέσω των απείρως μεγάλων υπερ-αισθητών βασιλείων, το ανθρώπινο ον πρέπει να περάσει μέσα από ένα τούνελ το οποίο συνδέει τον υλικό κόσμο με άλλες διαστάσεις. Αυτό απαιτεί την παρέμβαση του θανάτου. Αλλά θάνατος είναι μια αναχώρηση χωρίς  επιστροφή. Μια απομίμηση του θανάτου πρέπει να παραχθεί. Αυτή η απομίμηση έγκειται στην πράξη του να φέρουμε την ψυχή σε ένα βαθύ υπνωτικό στάδιο έκστασης μειώνοντας τους χτύπους της καρδιάς και τον αναπνευστικό ρυθμό στο πιο χαμηλό επίπεδο.

Αυτή η αυτό-ύπνωση είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος την οποία μαθαίνουν οι σούφι μετά από πολλά χρόνια εξάσκησης. Έτσι, μπορούμε  να παρακολουθήσουμε  τις κινήσεις της αποχωρισθείσας ψυχής από το σαρκικό περιτύλιγμα. Αλλά για να φτάσει κανείς σε αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να ακολουθήσει τις άγραφες οδηγίες χιλιάδων ετών, οι οποίες μεταβιβάζονται προφορικά από το δάσκαλο στο μαθητή.  Μέσα από σταδιακή εκμάθηση και εξάσκηση συγκεκριμένων πρακτικών, οι οποίες κρατούνται μυστικές, οι σούφι φτάνουν στο σημείο όπου μπορούν να υποτάξουν τις ορμές και τα πρωτόγονα ένστικτα και να καταργήσουν τον εγωκεντρισμό τους. Αυτή είναι η πνευματική κάθαρση.

Ο Σεϊχης Καμήλ προσθέτει :

Να διευκρινίσουμε ορισμένα από τα πιο δύσκολα ή τα πιο αφηρημένα θέματα αυτού του αντικειμένου, επιτρέψτε μου να σας πω ακόμη μια σημαντική ιστορία από το Μασναβί (τόμ. 1)

Ο διαγωνισμός ανάμεσα στους κινέζους και ρωμαίους καλλιτέχνες

Μια μέρα, ένας βασιλιάς θέλησε να διακοσμήσει τη μεγάλη αίθουσα του νέου του παλατιού. Δύο ομάδες καλλιτεχνών αιτήθηκαν για την πραγματοποίηση αυτής της  εργασίας. Ο βασιλιάς αποφάσισε να δώσει σε κάθε μια ομάδα το μισό χώρο της αίθουσας. Διέταξε να τοποθετηθεί μια κουρτίνα για να χωριστεί την αίθουσα σε δύο ίσα μέρη. Κάθε ένα μέρος  της αίθουσας εκχωρήθηκε σε κάθε μια ομάδα.

Μια ομάδα ήταν κινέζοι και η άλλη ήταν ρωμαίοι.

Οι κινέζοι, που είχαν μεγάλη εμπειρία σε αυτό το είδος δουλειάς  και θεωρούνται ειδικοί στην λαμπρή τους αυτοκρατορία, άρχισαν αμέσως. Ζήτησαν περισσότερο λούστρο, χρώμα, φύλλα χρυσού και άλλες προμήθειες. Δούλευαν μέρα – νύχτα με πολύ βαθιά συγκέντρωση δείχνοντας μεγάλη ευφυία στην οργάνωση και την ομαδική δουλειά.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια οι ρωμαίοι δεν είχαν ζητήσει ούτε κουβά, και εύκολα μπορούσε κανείς να τους δει να περιφέρονται γύρω φωνάζοντας, απόλυτα χαλαροί και ξεκούραστοι.  Αυτή η  κατάσταση κέντρισε την περιέργεια των ανθρώπων της βασιλικής αυλής. Περίμεναν ανυπόμονοι την ημέρα που ο βασιλιάς θα ερχόταν να αποκαλύψει κάθε μια εργασία.

Την ημέρα που έφτασε ο βασιλιάς, αποκάλυψε πρώτα την εργασία  των κινέζων. Έμεινε εμβρόντητος, κατακυριευμένος από το τέλειο σχέδιο και τα πλούσια χρώματα. Η δουλειά των κινέζων καλλιτεχνών ήταν στ’ αλήθεια  ένα έργο τέχνης. Ένα  μοναδικό θαύμα!

Όταν διέταξε να μετακινηθεί η βαριά κουρτίνα από την πλευρά των ρωμαίων, ξαφνιάστηκε όταν είδε ότι η δουλειά ήταν πανομοιότυπη με των κινέζων, αλλά πιο φωτεινή και με κινούμενες αντανακλάσεις που προσέδιδε στο έργο περισσότερη ζωή και μεγαλοπρέπεια. Οι ρωμαίοι καλλιτέχνες είχαν χρησιμοποιήσει γιγάντιους καθρέπτες οι οποίοι αντανακλούσαν την εξαιρετική δουλειά των κινέζων καλλιτεχνών! 

Ο Μοουλάνα εξηγεί ότι οι σούφι είναι όπως οι ρωμαίοι καλλιτέχνες : Εξαγνίζουν και γυαλίζουν  τις καρδιές τους μέχρις ότου να είναι καθαρές όπως οι καθρέπτες, αντανακλώντας έτσι το μεγαλείο της θείας φύσης.  Η πράξη του εξαγνισμού της καρδιάς προϋποθέτει την απάρνηση της υπερηφάνειας και της ατομικότητας του δερβίση. Ο καθρέπτης είναι το σύμβολο αυτής της  πράξης  άρνησης.


 

Search Tools