Charles Baudelaire, Un hémisphère dans une chevelure (A hemisphere in her hair, Ένα ημισφαίριο στα μαλλιά, Ένα ημισφαίριο μέσα σε μια κόμη)

spiros · 3 · 18949

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824489
    • Gender:Male
  • point d’amour
Charles Baudelaire, Un hémisphère dans une chevelure (A Hemisphere in Her Hair, English translation Cat Nilan)

Laisse-moi respirer longtemps, longtemps, l'odeur de tes cheveux, y plonger tout mon visage, comme un homme altéré dans l'eau d'une source, et les agiter avec ma main comme un mouchoir odorant, pour secouer des souvenirs dans l'air.

Si tu pouvais savoir tout ce que je vois! tout ce que je sens! tout ce que j'entends dans tes cheveux! Mon âme voyage sur le parfum comme l'âme des autres hommes sur la musique.

Tes cheveux contiennent tout un rêve, plein de voilures et de mâtures; ils contiennent de grandes mers dont les moussons me portent vers de charmants climats, où l'espace est plus bleu et plus profond, où l'atmosphère est parfumée par les fruits, par les feuilles et par la peau humaine.

Dans l'océan de ta chevelure, j'entrevois un port fourmillant de chants mélancoliques, d'hommes vigoureux de toutes nations et de navires de toutes formes découpant leurs architectures fines et compliquées sur un ciel immense où se prélasse l'éternelle chaleur.

Dans les caresses de ta chevelure, je retrouve les langueurs des longues heures passées sur un divan, dans la chambre d'un beau navire, bercées par le roulis imperceptible du port, entre les pots de fleurs et les gargoulettes rafraîchissantes.

Dans l'ardent foyer de ta chevelure, je respire l'odeur du tabac mêlé à l'opium et au sucre; dans la nuit de ta chevelure, je vois resplendir l'infini de l'azur tropical; sur les rivages duvetés de ta chevelure je m'enivre des odeurs combinées du goudron, du musc et de l'huile de coco.

Laisse-moi mordre longtemps tes tresses lourdes et noires. Quand je mordille tes cheveux élastiques et rebelles, il me semble que je mange des souvenirs.

Let me breathe in for a long, long time the scent of your hair, let me plunge my entire face into it, like a thirsty man into the water of a spring, and let me wave it in my hand like a scented handkerchief, to shake memories into the air.

If you could only know all that I see!  All that I feel!  All that I hear in your hair!  My soul voyages upon perfume just as the souls of other men voyage upon music.

Your hair contains a dream in its entirety, filled with sails and masts; it contains great seas whose monsoons carry me toward charming climes, where space is bluer and deeper, where the atmosphere is perfumed by leaves and by human skin.

In the ocean of your hair, I glimpse a port swarming with melancholy songs, with vigorous men of all nations, and with ships of all shapes silhouetting their refined and complicated architecture against an immense sky in which eternal warmth saunters.

In the caresses of your hair, I find again the languors of long hours passed upon a divan, in the cabin of a beautiful ship, rocked by the imperceptible rolling of the port, between pots of flowers and refreshing jugs.

In the ardent hearth of your hair, I breathe the odor of tobacco mixed with opium and sugar; in the night of your hair, I see the infinity of tropical azur resplendent; on the downy shores of your hair I get drunk on the combined odors of tar, of musk, and of coconut oil.

Let me bite into your heavy black tresses for a long time.  When I nibble at your elastic hair, it seems to me that I am eating memories.



Περισσότερα έργα του Μπωντλαίρ: Charles Baudelaire → Σαρλ Μπωντλαίρ
« Last Edit: 29 Nov, 2021, 13:36:53 by spiros »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824489
    • Gender:Male
  • point d’amour
Laisse-moi respirer longtemps, longtemps, l'odeur de tes cheveux, y plonger tout mon visage, comme un homme altéré dans l'eau d'une source, et les agiter avec ma main comme un mouchoir odorant, pour secouer des souvenirs dans l'air.

Si tu pouvais savoir tout ce que je vois! tout ce que je sens! tout ce que j'entends dans tes cheveux! Mon âme voyage sur le parfum comme l'âme des autres hommes sur la musique.

Tes cheveux contiennent tout un rêve, plein de voilures et de mâtures; ils contiennent de grandes mers dont les moussons me portent vers de charmants climats, où l'espace est plus bleu et plus profond, où l'atmosphère est parfumée par les fruits, par les feuilles et par la peau humaine.

Dans l'océan de ta chevelure, j'entrevois un port fourmillant de chants mélancoliques, d'hommes vigoureux de toutes nations et de navires de toutes formes découpant leurs architectures fines et compliquées sur un ciel immense où se prélasse l'éternelle chaleur.

Dans les caresses de ta chevelure, je retrouve les langueurs des longues heures passées sur un divan, dans la chambre d'un beau navire, bercées par le roulis imperceptible du port, entre les pots de fleurs et les gargoulettes rafraîchissantes.

Dans l'ardent foyer de ta chevelure, je respire l'odeur du tabac mêlé à l'opium et au sucre; dans la nuit de ta chevelure, je vois resplendir l'infini de l'azur tropical; sur les rivages duvetés de ta chevelure je m'enivre des odeurs combinées du goudron, du musc et de l'huile de coco.

Laisse-moi mordre longtemps tes tresses lourdes et noires. Quand je mordille tes cheveux élastiques et rebelles, il me semble que je mange des souvenirs.

Άσε με ν' αναπνεύσω πολλή ώρα, πολλή ώρα, τη μυρωδιά των μαλλιών σου, να βυθίσω μέσα κει όλο μου το πρόσωπο, σαν άνθρωπος που δροσίζεται σε νερό πηγής, και να τ’ αναδέψω με το χέρι μου σα μυρωμένο μαντήλι, για να τινάξω θύμησες στον αέρα.

Αν μπορούσες να ξέρεις όλα όσα βλέπω! Όλα όσα νοιώθω! Όλα όσα ακούω μέσα στα μαλλιά σου! Η ψυχή μου ταξιδεύει πάνω στο άρωμα όπως η ψυχή των άλλων ανθρώπων πάνω στη μουσική.

Τα μαλλιά σου κρατούν ολάκερο ένα όνειρο, γεμάτο πανιά και κατάρτια· κρατάνε μεγάλες θάλασσες που τα μελτέμια τους με κουβαλάνε σε κλίματα γοητευτικά, που το διάστημα είναι πιο γαλάζιο και πιο βαθύ, που η ατμόσφαιρα είναι αρωματισμένη από τους καρπούς, από τα φύλλα κι από το ανθρώπινο δέρμα.

Στον ωκεανό της κόμης σου, ξεχωρίζω ένα λιμάνι που μυρμηγκιάζει από μελαγχολικά τραγούδια, από ρωμαλέους άντρες όλων των εθνών και από πλοία με κάθε σχήμα, που γράφουν τα φίνα και μπερδεμένα χνάρια τους πάνω σ’ έναν απέραντο ουρανό όπου ακουμπάει να ξεκουραστεί ο αιώνιος οργασμός!

Μέσα στα χάδια της κόμης σου, ξαναβρίσκω τις λαγγεμάρες των μακριών ωρών που πέρασα πάνω σ’ ένα ντιβάνι, στην κάμαρα ενός όμορφου καραβιού, λικνισμένες από το ανεπαίσθητο καράτι ενός λιμανιού, ανάμεσα σε γλάστρες λουλουδιών και σε δροσιστικά σταμνιά.

Μέσα στο φλογερό τζάκι της κόμης σου αναπνέω το άρωμα του καπνού ανακατεμένο με όπιο και ζάχαρη· μέσα στη νύχτα της κόμης σου, βλέπω να λάμπει δυνατά το άπειρο του τροπικού ουρανού· στις πουπουλένιες όχθες της κόμης σου μεθάω από μύρα καμωμένα με πίσσα, μόσχο και λάδι της καρύδας.

Άσε με να δαγκώσω πολλή ώρα τις βαριές και μαύρες πλεξίδες. Όταν αλαφροδαγκώνω στα λαστιχένια και ανυπόταχτα μαλλιά σου, μου φαίνεται ότι τρώω αναμνήσεις.


Ένα ημισφαίριο μέσα σε μια κόμη. Μετάφραση: Κίμων Λώλος. Νέα Εστία, τ. 430, σελίδα 304.
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου / Αρχείο Λογοτεχνικών Περιοδικών

Ο Κίμων Λώλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τι 1916 και μεγάλωσε στην Έδεσσα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1950 εγκαταστάθηκε στην Η.Π.Α. και σπούδασε θεατρική και ραδιοφωνική σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Την ίδια περίοδο (1950-1951) έγραψε το δράμα Αποδημία του Τσάιλντ Χάρολντ και την κωμωδία Ο λόγος για τα χρώματα, για τα οποία πήρε υποτροφίες από τα Πανεπιστήμια της Αϊόβα και το Ινστιτούτο Carnegie αντίστοιχα. Το 1953, μετά από παραγγελία του αμερικανού εκπροσώπου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μετέφρασε το έργο του Άγγελου Τερζάκη Αυτοκράτωρ Μιχαήλ στα αγγλικά. Με τη λογοτεχνία ασχολήθηκε από την παιδική του ηλικία και δημοσίευσε κείμενά του στο περιοδικό Γυμνασιόπαιδο της Θεσσαλονίκης. Αργότερα δημοσίευσε διηγήματα, δοκίμια και μεταφράσεις στη Νέα Εστία, την Εβδομάδα και την εφημερίδα Πρωία. Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε ωστόσο είναι η συλλογή διηγημάτων Διηγήματα σε πρώτο πρόσωπο (1943). Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Κίμωνα Λώλου βλ. Φαρμάκης Φρ., «Λώλος Κίμων», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
« Last Edit: 29 Nov, 2021, 13:44:19 by spiros »



spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 824489
    • Gender:Male
  • point d’amour
Laisse-moi respirer longtemps, longtemps, l'odeur de tes cheveux, y plonger tout mon visage, comme un homme altéré dans l'eau d'une source, et les agiter avec ma main comme un mouchoir odorant, pour secouer des souvenirs dans l'air.

Si tu pouvais savoir tout ce que je vois! tout ce que je sens! tout ce que j'entends dans tes cheveux! Mon âme voyage sur le parfum comme l'âme des autres hommes sur la musique.

Tes cheveux contiennent tout un rêve, plein de voilures et de mâtures; ils contiennent de grandes mers dont les moussons me portent vers de charmants climats, où l'espace est plus bleu et plus profond, où l'atmosphère est parfumée par les fruits, par les feuilles et par la peau humaine.

Dans l'océan de ta chevelure, j'entrevois un port fourmillant de chants mélancoliques, d'hommes vigoureux de toutes nations et de navires de toutes formes découpant leurs architectures fines et compliquées sur un ciel immense où se prélasse l'éternelle chaleur.

Dans les caresses de ta chevelure, je retrouve les langueurs des longues heures passées sur un divan, dans la chambre d'un beau navire, bercées par le roulis imperceptible du port, entre les pots de fleurs et les gargoulettes rafraîchissantes.

Dans l'ardent foyer de ta chevelure, je respire l'odeur du tabac mêlé à l'opium et au sucre; dans la nuit de ta chevelure, je vois resplendir l'infini de l'azur tropical; sur les rivages duvetés de ta chevelure je m'enivre des odeurs combinées du goudron, du musc et de l'huile de coco.

Laisse-moi mordre longtemps tes tresses lourdes et noires. Quand je mordille tes cheveux élastiques et rebelles, il me semble que je mange des souvenirs.

Άσε με ν’ αναπνεύσω ώρα πολλή, πολλή, το μύρο των μαλλιών σου, να βυθίσω όλο το πρόσωπό μου σαν άνθρωπος λουσμένος στα νερά κάποιας πηγής, αναταράζοντάς τα με τα χέρια μου σαν ένα μαντίλι μοσκοβολημένο, διαλύοντας τις αναμνήσεις στον αέρα.

Αν ήξερες όλα όσα βλέπω, όλα όσα νιώθω, όλα όσα ακούω μέσα απ’ τα μαλλιά σου. Η ψυχή μου πλέει πάνω στο μόσκο όπως των άλλων πλέει πάνω στη μουσική.

Τα μαλλιά σου κλείνουν ένα καθολικό όνειρο γεμάτο κατάρτια και πανιά, μεγάλες θάλασσες με θερμούς άνεμους ωθώντας με σε κλίματα ιλαρά, εκεί όπου το διάστημα βασιλεύει βαθύτερο και γαλανότερο, όπου η ατμόσφαιρα πάλλεται αρωματική μαζί με φύλλα με καρπούς και δέρμα ανθρώπινο.

Στο πέλαο των μαλλιών σου το μάτι μου ξεκρίνει ένα λιμάνι πρησμένο με τραγούδια μελαγχολικά, στιβαρούς άντρες κάθε τόπου, πλεούμενα κάθε λογής, διαγράφοντας την πλέον περίπλοκη, λεπτοφυέστατη αρχιτεκτονική τους στο φόντο ενός απέραντου ουρανού όπου κυριαρχεί αέναη θερμότητα.

Μέσα στα χάδια των μαλλιών σου ξαναβρίσκω τη νωχέλεια των αργόσυρτων ωρών πάνω σε ένα ανάκλιντρο μες στην καμπίνα κάποιου ωραίου καραβιού, βαυκαλισμένος από το ανεπαίσθητο λίκνισμα των νερών του λιμανιού, ανάμεσα σε γλάστρες και στάμνες με δροσερό νερό.

Μες στο σπινθηροβόλο τζάκι των μαλλιών σου, ανασαίνω τη μυρουδιά καπνού ανακατωμένου με όπιο και ζάχαρη. Μέσα στη νύχτα των μαλλιών σου βλέπω να λάμπει το άπειρο του τροπικού κυανού. Μέσα στις χαμηλές αμμουδιές των μαλλιών σου, μεθώ από τις διάχυτες οσμές του μόσχου, της πίσσας, και του κακαόλαδου.

Άσε με να δαγκάσω ώρα πολλή, πολλή, τις μελανές, βαριές πλεξούδες σου. Σαν τραγανίζω τα μαλλιά σου, ελαστικά και επαναστατικά, θαρρώ ότι μασώ τις αναμνήσεις.


Μετάφραση: Νίκος Σπάνιας


 

Search Tools