Translation | Μετάφραση

Favourite texts, movies, lyrics, quotations, recipes => Favourite Poetry => Favourite Music and Lyrics => Poetry of Thessaloniki => Topic started by: wings on 11 Jan, 2006, 21:16:35

Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Post by: wings on 11 Jan, 2006, 21:16:35
Ντίνος Χριστιανόπουλος

(https://thepoetsiloved.files.wordpress.com/2019/03/christianopoulos-e1552742086463.jpg)

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ και από το 1958 ως το 1965 ήταν βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. Παράλληλα το 1958 ίδρυσε και άρχισε να διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό «Διαγώνιος», που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις εκδόσεις της Διαγωνίου και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που είχε ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του τον Κάρολο Τσίζεκ και τον Νίκο Νικολαΐδη. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Βιογραφία» στο Θεσσαλονικιώτικο περιοδικό «Μορφές». 

Εργογραφία

Ποιητικές συλλογές:
«Εποχή των ισχνών αγελάδων», εκδ. Κοχλίας, Θεσσαλονίκη, 1950
«Ξένα γόνατα, ποιήματα 1950-1955», Θεσσαλονίκη, 1957
«Ανυπεράσπιστος καημός», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1960
«Ποιήματα 1949-1960», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1962
«Το κορμί και το σαράκι», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1964
«Ποιήματα 1949-1964», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1964
«Προάστια», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1969
«Το κορμί και το μεράκι», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1970
«Ποιήματα 1949-1970», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1974
«Μικρά ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1975
«Ιστορίες του γλυκού νερού», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1980
«Το αιώνιο παράπονο» (ποιήματα & τραγούδια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1981.
«Νέα ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1981 (και σε δεύτερη έκδοση με τίτλο «Νεκρή πιάτσα» (πεζά ποιήματα), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1984))
«Δώδεκα τραγούδια εικονογραφημένα με ξυλογραφίες του Νίκου Νικολαΐδη», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1984
«Ποιήματα», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1986
«Δώδεκα τραγούδια του Ντίνου Χριστιανόπουλου», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1994
«Νεκρή πιάτσα / Νεώτερα ποιήματα (1990-1996)», εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1997
«Το κορμί και το σαράκι / Νεώτερα ποιήματα (1990-1996)», εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1997
«Η πιο βαθιά πληγή», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1998

Μελέτες / Παρουσιάσεις / Δοκίμια:
«Κάρολος Τσίζεκ / Μια παρουσίαση από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και τον Ηλία Πετρόπουλο», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1959
«Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1961
«Έκθεσις βιβλίων περί Θεσσαλονίκης», έκδ. επιτροπής πνευματικών εκδηλώσεων εορτασμού 50ής επετείου από της απελευθερώσεως της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 1962
«Δοκίμια / σειρά πρώτη», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1965
«Στρατής Δούκας» (μελέτη), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1969
«Τα γλυπτά της νεώτερης Θεσσαλονίκης» (έρευνα με τη συνεργασία του Ι.Βλαχόπουλου και φωτογραφίες του Δημήτρη Τσίτου), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1969
«Ο ζωγράφος Γιώργος Παραλής» (εισαγωγή / επιλογή έργων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1971
«Ο ζωγράφος Στέλιος Μαυρομάτης» (εισαγωγή / επιλογή έργων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1971
«Στιχάκια του στρατού» (σημείωμα / ανθολόγηση), ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1973
«Τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης (1921-1924)», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1975
«Ο ζωγράφος Κάρολος Τσίζεκ» (εισαγωγή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1976
«Ν. Μουτσόπουλος, Αναμνήσεις [Σχέδια]» (πρόλογος / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1976
«Βασίλειος Λαούρδας, Φιλολογικά δοκίμια» (εισαγωγή / επιλογή κειμένων), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1977
«Αποθήκη Α'» (βιβλιοκρισίες), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1978
«Οι μεταφράσεις του ‘Ύμνου εις την Ελευθερίαν’ του Σολωμού», (βιβλιογραφία / πληροφορίες / σχόλια), ανάτυπο από τον τόμο «Αφιέρωμα στον καθηγητή Λίνο Πολίτη», Θεσσαλονίκη, 1978
«Μελχιόρ Φρόμμελ / 34 σχέδια» (πρόλογος / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1979
«Λογοτεχνικά βιβλία και περιοδικά που τυπώθηκαν στη Θεσσαλονίκη (1850-1950) / Πρώτη καταγραφή», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1980
«Ελληνικές εκδόσεις στη Θεσσαλονίκη επί Τουρκοκρατίας (1850-1912) / Πρώτη καταγραφή», ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1986
«Ζωγράφοι της Διαγωνίου (εισαγωγή - επιλογή)», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1983
«Ο Αμπεντίν πασάς και ένα ελληνικό ποίημά του», ανάτυπο από τον πρώτο τόμο της επετηρίδας του κέντρου ιστορίας Θεσσαλονίκης «Η Θεσσαλονίκη», Θεσσαλονίκη, 1985
«Διαγώνιος: Τριάντα χρόνια προσφοράς / Έκθεση τευχών και εκδόσεων του περιοδικού Διαγώνιος (1957-1986)», εκδ. Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου, Θεσσαλονίκη, 1986
«Εναντίον / Τρία κείμενα του Γιάννη Σκαρίμπα και του Ντίνου Χριστιανόπουλου», εκδ. Άγρα, Αθήνα, 1986
«Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη / Προτάσεις για τη μελέτη των καλών τεχνών στη Θεσσαλονίκη», ανάτυπο από τον τόμο «1ο Συμπόσιο για την τέχνη του Τελλογλείου Ιδρύματος», Αθήνα, 1986
«Η ποίηση στη Θεσσαλονίκη από το 1913 ως το 1940» (μελέτη / ανθολογία / βιβλιογραφία), ανάτυπο από τον τόμο «Η Θεσσαλονίκη μετά το 1912» του κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 1986
«Εκατό χρόνια λογοτεχνικού περιοδικού στη Θεσσαλονίκη (1889-1989)» (έκθεση λογοτεχνικών περιοδικών Θεσσαλονίκης), Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, 1986
«Φαίδων ο Πολίτης» [ποιήματα (εισαγωγή / επιλογή)], εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1988
«Με τέχνη και με πάθος» (δοκίμια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1989
«Συμπληρώνοντας κενά: Σολωμός / Καβάφης / Καββαδίας / Δούκας / Λαούρδας» (φιλολογικές μελέτες», εκδ. Ρόπτρον, Αθήνα, 1988
«Τα αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων» (μια συζήτηση με τον Περικλή Σφυρίδη», εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1990
«Οι προγραμματισμένοι στο χαμό» (ποιήματα Θεσσαλονικέων ποιητών για την καταστροφή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης / επιλογή), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1990
«Εισαγωγή στα ρεμπέτικα», Θεσσαλονίκη, 1991
«Το επ’ εμοί» (δοκίμια), εκδ. Μπιλιέτο, Αθήνα, 1993
«Εναντίον» (δοκίμια), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1993

Πεζογραφήματα:
«Η κάτω βόλτα» (διηγήματα), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1963
«Οι ρεμπέτες του ντουνιά» (μικρά πεζά), εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1986

Μεταφράσεις / Διασκευές:
«Εντευκτήριο / Μεταφράσεις ποιημάτων», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1966
«Τρία παραμύθια / Σπουδές λαϊκού λόγου (διασκευές)», εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1989
«Το Άγιο Ευαγγέλιο κατά τον Ματθαίο», εκδ. Το Ροδακιό, Αθήνα, 1997

[Πηγή πληροφοριών για το βιογραφικό σημείωμα και την εργογραφία του ποιητή: ΕΚΕΒΙ (http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=415)]

Ανθολογημένα ποιήματα:


Συνεντεύξεις του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

Κείμενα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

Έγραψαν για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο:

Στο Translatum έχουν δημοσιευτεί και πεζογραφήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=9746.0).


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=9084.0) ]
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Post by: elena petelos on 10 Mar, 2006, 15:17:24
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στα ιταλικά και προορίζεται για ένα κοινό που αγνοεί παντελώς ή γνωρίζει ελάχιστα την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Υπήρχε και επιλογή ποιημάτων, μερικά ήταν εμβόλιμα στο κείμενο, αλλά γραμμένα σε γραμματοσειρά που δυστυχώς δεν διαβάζεται. Έτσι στην προεπισκόπηση τα αφαίρεσα. Ελπίζω να βοηθήσει κάποιον συνάδελφο.Εγώ δίδαξα αποσπάσματά του στο τμήμα ενηλίκων.
Σίσσυ Αθανασοπούλου

Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Αν έχω κάποια δύναμη την οφείλω ολόκληρη στην ποίηση»

Νικόλαος αρχικά κι αργότερα, όταν ξαναβαφτίστηκε, Κωνσταντίνος, Κώστας στην προσωπική ζωή και Ντίνος στην καλλιτεχνική. Δημητριάδης κανονικά, Δημητρίου από λάθος, Χριστιανόπουλος από δική του επιλογή, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι από τους πιο γνωστούς σήμερα ποιητές και παράλληλα μία από τις πιο μυστηριώδεις, σχεδόν μυθικές, μορφές των νεοελληνικών γραμμάτων.

Μαζί με τον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου και τον Γιώργο Ιωάννου, αποτελούν τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά της Θεσσαλονίκης, που εμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως η «τριάδα των ερωτικών ποιητών» της πόλης. Έζησαν τον τελευταίο πόλεμο και τον εμφύλιο στην παιδική και εφηβική τους ηλικία κι επέλεξαν να μη στρατευθούν ποτέ. Δικό τους μέλημα, που δικαιολογεί άλλωστε και τον χαρακτηρισμό «ερωτικοί ποιητές», η έκφραση της ερωτικής τους ιδιαιτερότητας αλλά και η αλλαγή των παραδοσιακών εκφραστικών μέσων. Και οι τρεις τους θα αποτελέσουν τον πυρήνα του περιοδικού «Διαγώνιος» (1958-1983), που έχει ως ιδρυτή και διευθυντή το Ντίνο Χριστιανόπουλο. Το καλλιτεχνικό πνεύμα που καλλιέργησε η «Διαγώνιος» κι επηρέασε πολλούς νεότερους ποιητές, συνοψίζεται στα λόγια του Ασλάνογλου. «Πρώτα πρώτα ανάγκη ν’ απαλλαγεί ο ποιητικός λόγος από ελαττώματα που ήταν κληρονομιά της παραδοσιακής σχολής (θεματολογία, πλατειασμοί, ρητορικά και φραστικά κλισέ, πολυλογία). Δεύτερο: φειδώ στη χρησιμοποίηση μοντέρνων εκφραστικών μέσων. Τρίτο: λαγάρισμα στην επεξεργασία του στίχου μέχρι την τελική του αποκρυστάλλωση...»(1)

Ο χαρακτηρισμός της ποίησής τους όμως ως ερωτικής κλείνει σε σχήματα και στεγανά την πολυποίκιλη ποιητική δημιουργία και την πραγματικότητα από την οποία αυτή τροφοδοτείται.

Έτσι, και για να περιοριστούμε στο Χριστιανόπουλο, μπορεί η ερωτική αναζήτηση, η συντριβή αλλά και η πρόκληση να κυριαρχούν, δεν λείπουν όμως και οι κοινωνικές προεκτάσεις, η υπαρξιακή αγωνία. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αφού ο έρωτας τα συμπυκνώνει όλα αυτά.

[...]

Η συνέχεια του άρθρου στη σελίδα: http://www.komvos.edu.gr/fryktories/modules.php?name=News&file=article&sid=187
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τσαϊράδα
Post by: wings on 15 Mar, 2007, 23:16:23
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τσαϊράδα

Εδώ δεν είναι τόπος να πλαγιάσουμε.
Τ’ αγκάθια τσιμπούν και τα τριβόλια κολνούν και προδίνουν.
Το λασπωμένο ρέμα, όλο κουνούπι και κακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ξανάρθουμε.
Έχτισαν κι άλλο σπίτι, βλέπω το φως στο παράθυρο.
Ο χωματόδρομος περνάει σχεδόν δίπλα μας.
Ζευγάρια επιστρέφουν με το μοτοσακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ησυχάσουμε.
Αυτό το ρεμπέτικο μου χάλασε όλο το κέφι.
Βουρκώνει το μέσα μου καθώς σ’ αγκαλιάζω.
Μου κάνει κακό ν’ ακούω για ξενιτεμούς.

Εδώ δεν είναι τόπος για μας.
Ακόμη κι η εξοχή έχει τον τρόπο της να μας πληγώνει.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τσαϊράδα
Post by: vmelas on 15 Mar, 2007, 23:29:57
Κάποια ποιήματα ξεπερνάνε τα απλά αισθήματα και περνάνε κατευθείαν στη καρδιά, στο σημείο εκείνο που η λογική δεν έχει θέση, που το άλογο δεν έχει πατήσει... Και η επιστροφή σ' αυτό τον τόπο μάς κάνει να θυμόμαστε τι αξίζει. Αυτό είναι ένα από αυτά τα ποιήματα...

Να 'σαι καλά που μας το ανέβασες το ποίημα. Ήταν ό,τι καλύτερο για να κλείσω τη σημερινή μέρα.
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκείνοι που μας παίδεψαν
Post by: wings on 02 Apr, 2007, 20:23:12
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκείνοι που μας παίδεψαν

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ,
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;
Ό,τι μας γλύκανε το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή∙
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν μες στα πιο βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ...

Το ποίημα γράφτηκε το 1955 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)


Για τον Σπύρο μας, άνευ συγκεκριμένου λόγου και αφορμής...
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκείνοι που μας παίδεψαν
Post by: spiros on 02 Apr, 2007, 22:39:25
Υπέροχο, Βίκυ, σε ευχαριστώ!
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το αιώνιο παράπονο
Post by: wings on 22 Oct, 2007, 15:51:30
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το αιώνιο παράπονο

Ό,τι κι αν κάνει το δοντάκι του γραμμόφωνου,
άλλο τραγούδι δεν μπορεί να τραγουδήσει∙
κι ό,τι να πούμε και μεις, όσο και να σπαράξουμε,
την ίδια επωδό θα προσθέτουμε πάντα
στο αιώνιο παράπονο.

Όμως πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
που σε περίμενα κι απόψε δυόμισι ώρες,
που σε περίμενα κι απόψε μες στο κρύο,
και τα κεντράκια της πλατείας να ξεφαντώνουν,
τα κυριακάτικα ζευγάρια να χορεύουν,
διαρκώς ν’ αδειάζουν τ’ αυτοκίνητα παρέες,
και μόνο εγώ να στέκω ολομόναχος,
εγώ – κι ένα ποντίκι ψόφιο μες στο δρόμο.

Πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
με πόση πίκρα γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι,
με πόσο παίδεμα, με τι καημό,
αυτοί οι στίχοι που επιπόλαια τους βρίσκετε
συνηθισμένη επωδό στο αιώνιο παράπονο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1958 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγνατία
Post by: wings on 24 Oct, 2007, 16:29:21
https://www.youtube.com/watch?v=LUhnxtvGUg8

Ντίνος Χριστιανόπουλος (ποίηση & σύνθεση), Εγνατία
(τραγούδι: Δημήτρης Νικολούδης / δίσκος: Το αιώνιο παράπονο (1994))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγνατία

Με τσάκισε κι απόψε η Εγνατία
με τα κεσάτια της.
Δε μυρμηγκιάζει πια η ομορφιά
στα παραβαρδάρια –
κάτι έχει αλλάξει,
αρχίσαμε κι εδώ τα καμώματα της Αθήνας,
όσοι δε φεύγουν για τη Γερμανία ακριβοπληρώνονται,
ανέβηκαν πολύ οι ταρίφες,
πού ο καιρός που τριγυρνούσαμε χωρίς λεφτά,
κάνοντας κιόλας και τον δύσκολο.

Πρέπει να βρω μια άλλη Εγνατία.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η φυσαρμόνικα
Post by: wings on 24 Nov, 2007, 14:59:26
https://www.youtube.com/watch?v=w_pSyI-NNtQ

Δήμος Μούτσης, Μια φυσαρμόνικα που κλαίει (δίσκος: Να! (1987))

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η φυσαρμόνικα

Μες στα ψυχρά παγωμένα γραφεία
ακούστηκε μια μέρα κάποια φυσαρμόνικα.
Το δειλό της τρεμούλιασμα ξεχύθηκε σ’ όλο τον όροφο,
μπερδεύτηκε με τα πρωτόκολλα και τις ενστάσεις.
«Ποιος παίζει τόσο όμορφα;» αναρωτήθηκε η δακτυλογράφος
και κάτι ξύπνησε μέσα της απ’ την πρώτη της άνοιξη.

Μα φαίνεται πως κάποιος διαμαρτυρήθηκε
κι η φυσαρμόνικα δεν ξανακούστηκε πια.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απολογισμός της μοναξιάς
Post by: wings on 05 Dec, 2007, 16:24:10
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απολογισμός της μοναξιάς

Σπασμένες μέσα μου εικόνες ανταπόκρισης,
ρήμαγμα μέσα σε ξένες αγκαλιές,
απελπισμένο κρέμασμα από λαγόνια ξένα.

Πέσιμο εκεί που μοναχά η μοναξιά οδηγεί:
να υποτάξω ακόμα και το πνεύμα μου,
να το προσφέρω σαν την έσχατη υποταγή.

Το ποίημα γράφτηκε το 1953 και ανήκει στη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τέλος
Post by: wings on 07 Dec, 2007, 22:37:58
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τέλος

Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου ’ρθαν όλα όπως τα ’θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η κακιά στιγμή
Post by: wings on 13 Dec, 2007, 17:03:40
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η κακιά στιγμή

«Τα μάθατε; Ο τάδε το και το».
Έτσι μια μέρα θα ’ρθει κι η σειρά μας∙
μια αστοχία, μια κακιά στιγμή,
και κουρελιάζεσαι για όλη τη ζωή σου.

Θεέ μου, φύλαγε απ’ την κακιά στιγμή,
κάνε ν' αργήσει η αναπόφευκτη στιγμή,
που η νέμεση χαρίζεται στους κουτσομπόληδες
και κάνουν γλέντι την καταστροφή μας.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Έρωτας
Post by: wings on 15 Dec, 2007, 00:55:19
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Έρωτας

Το χειμώνα χωνόμασταν σ’ ένα γιαπί∙
το είχαμε σα δικό μας∙
ανάλογα με τον καιρό
αλλάζαμε δωμάτιο.

Την άνοιξη στρώναμε
το στρατιωτικό σου μπουφάν∙
οι εξοχές της Σταυρούπολης
μοσκοβολούσαν θυμάρι.

Μια δυο φορές που λείπαν οι δικοί μου
σε κουβάλησα σπίτι∙
με τάραξες στα δαγκάματα∙
ύστερα λεηλατήσαμε το ψυγείο.

Χωρίσαμε παραμονή του Αϊ-Δημήτρη∙
σου αγόρασα μια μπλούζα ζιβάγκο,
σε κέρασα για τελευταία φορά μπουγάτσα –

και τώρα πάλι φτου κι απ’ την αρχή.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Night Club
Post by: wings on 17 Dec, 2007, 03:13:58
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Night Club

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Κάθε φορά που έρχεται ο στόλος,
το λιμάνι ντύνεται τα ψέματά του,
επισκευάζει τα κορίτσια του,
σημαιοστολίζει τις ραγισματιές του,
κι εσύ ξεχνιέσαι σ’ αγκαλιές ψιμυθιωμένες,
σε γέλια δανεικά για μια στιγμή.
– Πόσο κοστίζει εδώ η τρυφερότητα;
– Ένα δολάριο «σ’ αγαπώ»,
δύο δολάρια «τι γλυκά μάτια που έχεις»,
«χρυσό μου, λέκιασες τ’ ωραίο σου πανταλόνι».
Κι ύστερα, όταν βγαίνεις μεθυσμένος
και μέσα σου τρεκλίζουν όλα τα παράπονα –
VISIT US AGAIN
IT’S NOT LIKE HOME
IT’S BETTER.

Δεν σ’ άφησαν ούτε ένα σεντ για καρτ-ποστάλ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Χριστούγεννα
Post by: wings on 25 Dec, 2007, 18:48:25
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Χριστούγεννα

Φυσούσε ένας διαβολεμένος βαρδάρης.
Καταφύγαμε σε ένα αχούρι.
Βολευτήκαμε όπως όπως στα άχερα και τους ψύλλους.

Ένιωθα σα να ήμασταν στη φάτνη της Βηθλεέμ.
Μόνο που αντί για ουράνιες μελωδίες
ένας μπανιστιρτζής μάς έκοψε πάνω στη γλύκα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρέχουν τη γραφικότητα
Post by: wings on 04 Mar, 2008, 03:50:07
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρέχουν τη γραφικότητα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Κατατρέχουν τη γραφικότητα.

Ήρθαν κύριοι με τσάντες και μεζούρες,
μέτρησαν το οικόπεδο, άνοιξαν χαρτιά,
οι εργάτες έδιωξαν τα περιστέρια,
ξήλωσαν το χαγιάτι, έριξαν το σπίτι,
σβήσαν ασβέστη μες στον κήπο,
φέραν τσιμέντο, στήσαν σκαλωσιές –
θα χτίσουν κι άλλη πολυκατοικία.

Ρίχνουν τα ωραία σπίτια ένα ένα,
τα σπίτια που μας ανάστησαν από μικρά,
με τα φαρδιά παράθυρα, τις ξύλινες σκάλες,
με τα ψηλά νταβάνια, τις λάμπες στους τοίχους,
τρόπαια λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Κατατρέχουν τη γραφικότητα,
τη διώχνουν διαρκώς στην πάνω πόλη,
εκπνέει σαν προδομένη επανάσταση,
σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε στις καρτ-ποστάλ,
ούτε στη μνήμη και την ψυχή των παιδιών μας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρέχουν τη γραφικότητα
Post by: Anastasia on 07 Mar, 2008, 16:56:55
Νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο ο ποιητής. Την καταστρέφουν την ομορφιά και την παράδοση της πάνω πόλης. Νιώθει κανείς ότι ξεθωριάζει μια όμορφη ζωγραφιά.
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρέχουν τη γραφικότητα
Post by: wings on 07 Mar, 2008, 17:43:24
Ναι, αλλά είναι μερικές ζωγραφιές που, ευτυχώς, ακόμα και ξεθωριασμένες παραμένουν πολύτιμες.
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι
Post by: wings on 12 Mar, 2008, 04:23:03
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι.

Έρχομαι – μουδιασμένος με υποδέχεσαι,
κρατάς τα μάτια επίμονα χαμηλωμένα,
ύστερα λίγο λίγο ξεθαρρεύεις,
αρχίζεις να μιλάς με τρυφεράδα,
τα μάτια χρωματίζεις με ιλαρότητα,
ω πόσο εγκάρδια έγινε η κάμαρη,
δε θέλω γλύκισμα, η κουβέντα σου μου αρκεί.

Μα αν ξεχαστώ και κοιτάξω το ρολόι,
και δείξω μέριμνα για τις δουλειές του κόσμου,
σβήνεις σιγά σιγά την ομιλία,
αρχίζεις να μουδιάζεις λίγο λίγο,
σα να ’μουν ξένος μ’ αποχαιρετάς,

και κλείνεις, κλείνεις σα λουλούδι.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, [φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας...]
Post by: wings on 21 Mar, 2008, 00:21:28
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άτιτλο (φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας...)

φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας
μού στέλνει τα ποιήματά του με τον κλητήρα του

ω Ποίηση
πώς δέχεσαι να σε υπηρετούν διευθυντές

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όσο με πληγώνεις
Post by: wings on 01 Apr, 2008, 03:39:41
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όσο με πληγώνεις

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ολόκληρος στον έρωτα δοσμένος,
άλλη χαρά δεν έχω παρά μόνο
στην άγρια σου ματιά να κρυφολιώνω
και να σου είμαι πάντα υποταγμένος.

Κι όταν στα πόδια σου γονατισμένος,
τ’ απελπισμένα χέρια μου απλώνω
κι εσύ με διώχνεις, νιώθω τέτοιον πόνο,
που ευφραίνομαι, σα σκύλος κλοτσημένος.

Σκληρό αγόρι, όσο με πληγώνεις,
τόσο και πιο πολλή χαρά μού δίνεις∙
σκιρτά η ψυχή μου όταν τη ματώνεις

και τρέμει από φόβο μήπως γίνεις
πιο τρυφερός μια μέρα – γιατί ξέρει
να χαίρεται μονάχα αν υποφέρει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα το ’χει απόψε
Post by: wings on 15 Apr, 2008, 00:57:03
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα το ’χει απόψε

Η νύχτα το ’χει απόψε να εκμαυλίζει
μπερδεύοντας τα βήματα στη μουσική της.

– Τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,
πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην ψευδαίσθηση
(κι οι άλλοι ας δημιουργήθηκαν,
ας παντρευτήκαν, ας έκαναν παιδιά,
ας αποχτήσαν σπίτι κι αυτοκίνητο,
κι εσύ ας είσαι έρημος και μόνος,
ας στάζει από τα μάτια σου το παράπονο,
ας περιμένει η μάνα σου να δει από σένα προκοπή,
να φάει γλυκό ψωμί στα γερατειά της),

τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,
πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην απόγνωση.

Η νύχτα το ’χει απόψε να εκμαυλίζει...

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το πεινασμένο σκυλί
Post by: wings on 21 Apr, 2008, 18:27:03
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το πεινασμένο σκυλί

Μια διαδήλωση κατεβαίνει στην Τσιμισκή. Ο κόσμος βρήκε θέαμα. Μονάχα ένα κοπρόσκυλο δε δίνει σημασία. Πέτυχε ένα κόκαλο σε μια σακούλα και προσπαθεί να την ξεσκίσει. Δείχνει ευτυχισμένο. Δεν περιμένει τίποτα απ’ τις ιδεολογίες.

Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) (1997)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μαρία η Αιγυπτία
Post by: wings on 27 Apr, 2008, 22:07:29
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μαρία η Αιγυπτία

Ακόμα θυμούμαι την επιγραφή OUT OF BOUNDS.
Συχνά μας επισκέπτονταν ναύτες του N.A.A.F.I. Club.
Μάλιστα ένας μου έλεγε: «Είσαι ένα τίποτα
στο σκοπευτήριο, στο πανδοχείο, στο καπηλειό, στο μπορντέλο».
Όμως τώρα απαρνήθηκα τα εγκόσμια, και τούτο είναι μια ηδονή –
δοσμένη ψυχή τε και σώματι στο Νυμφίο, εν προσευχή και νηστεία,
σε τούτη την έρημο με την ξερή άμμο, το γλυφό νερό, τον αδυσώπητο ήλιο.
Ενίοτε περνούν καραβάνια προσκυνητών με χασίσι και πάπυρο,
όμως η γύμνια μου καταφεύγει στα βράχια∙
έτσι χαράζω τα ποιήματά μου στην άμμο
κι έρχονται οι αγέρηδες να μου τα τραγουδήσουν.
Λίγο πάπυρο, άγιε πάτερ Ζωσιμά, δυο τρία βιβλία θρησκευτικά,
μια σύντομη μέθοδο εκμαθήσεως βυζαντινής μουσικής.
Κει στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρεια,
μη με ξεχάσεις, άγιε πάτερ Ζωσιμά∙
με λένε Μαρία, παλαιότερα Κλεοπάτρα, στην Κυρήνη Εσθήρ –
επί δεκαπενταετίαν διατελέσασα πόρνη.
Μα τώρα όλους σχεδόν, συν Θεώ, τους πειρασμούς τους νίκησα
και μόνο το ρεμπέτικο μοτίβο δεν κατόρθωσα
να διώξω από τα χείλη μου, δε μπόρεσα
να ξεριζώσω απ’ την καρδιά μου, δε δυνήθηκα,
το ρεμπέτικο που τραγούδαγα μικρή στο καπηλειό του Αλκέτα.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στο δρόμο της Δαμασκού
Post by: wings on 08 May, 2008, 21:20:31
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στο δρόμο της Δαμασκού

Αδύνατο να δούμε τίποτε∙ μόνο ακούγαμε,
λες κι ο Θεός μας έκανε μια μικρή συγκατάβαση.
Όμως εκείνος έβλεπε καλά,
με μια ψυχή αναλωμένη περισσότερο,
μέχρι που τον σηκώσαμε τυφλό:
η αποκάλυψη τον έκανε ερείπιο.

Έτσι ο Σαύλος έγινε Παύλος – όσο για μας,
μείναμε οι ίδιοι ύστερα απ’ τις πρώτες εντυπώσεις,
ίσως γιατί δεν ήμασταν σκεύη εκλογής. Αργότερα
πήραμε απόφαση ν’ αλλάξουμε (όταν νιώσαμε
τριγύρω μας μονάχα εγκατάλειψη),
έστω κι αν ξέραμε πως μέσα μας
φέρναμε το δαίμονα μιας νέας φυγής.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, [Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη...]
Post by: wings on 15 May, 2008, 12:25:09
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άτιτλο (Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη...)

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ένας ευήθης μαλώνει τα δέντρα
Post by: wings on 28 May, 2008, 14:25:58
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ένας ευήθης μαλώνει τα δέντρα

«Δε λέω, έχετε δίκιο. Όμως κι εσείς τι κάνατε ως τώρα για ν’ αποτρέψετε τις πυρκαγιές;
Μήπως κινητοποιηθήκατε καθόλου;
Μήπως δημιουργήσατε ομάδες πυρασφάλειας;
Μήπως ελέγχετε τους ύποπτους που σας πλησιάζουν;
Δεν καταλάβατε λοιπόν πως δε μπορείτε να αφήνεστε παθητικά στον οποιονδήποτε τυχόντα;
Και πώς καταλογίζετε σε μας αδιαφορία, όταν εσείς όχι μόνο κοιμάστε όρθια αλλά μας λέτε από πάνω:
"Μα τι θέλετε επιτέλους;
Πώς κινητοποιείται ένα δέντρο;
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από λουλούδια και καρπούς;"»

Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) (1997)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σαββάτο βράδυ
Post by: wings on 07 Jun, 2008, 22:07:15
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σαββάτο βράδυ

απ’ το Βαρδάρι ως το Σιντριβάνι
(τι Λευκό Πύργο τι Πλατεία Δικαστηρίων)
σε ψάχνω σ’ όλα τ’ αγοραία πεζοδρόμια
έφαγα όλα τα γιαπιά για να σε βρω

Μην είσαι σε κανένα σινεμά
μην παίζεις σε κανένα σφαιριστήριο
ή τάχα ποια ρουφήχτρα να σε χαίρεται
σε ποιο δωμάτιο σε ποιο πάρκο σε ποιο κέντρο,
και τριγυρνώ μονάχος κι αξεδίψαστος
απ’ το Βαρδάρι ως το το Σιντριβάνι
δεν εξαρθρώνεται αυτός ο πυρετός
δεν επανδρώνεται με άλλους η καρδιά μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι κέρδισα
Post by: wings on 26 Jun, 2008, 01:02:20
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι κέρδισα

Δυο χρόνια τώρα έδινα, και τίποτα δεν έπαιρνα.
Ενώ εκείνος, χωρίς να βάζει κρέας, έβγαζε κιμά.
«Τι κέρδισα;» αναρωτιόμουν κάθε λίγο πικραμένος.
Μέχρι που η απάντηση ήρθε απ’ τον ίδιο τον Καβάφη:
«Κέρδισες το πιο τίμιο, τη μορφή του».

Από τη συλλογή Νεκρή πιάτσα, νεώτερα ποιήματα (1990-1996) (1997)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τύψεις
Post by: wings on 21 Jul, 2008, 02:37:59
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τύψεις

όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:
δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ’ τις χειρονομίες –
μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου
όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
βουβή ξενυχτισμένη και χλωμή

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το δάσος
Post by: wings on 16 Aug, 2008, 20:21:58
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το δάσος

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (αποσπάσματα)
Post by: wings on 23 Sep, 2008, 16:09:14
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (αποσπάσματα)

[νέες συλλήψεις]

Θανάση, γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά;
για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία
***
οι μεν της καταστάσεως
οι δε της αντιστάσεως

μονάχα οι προθέσεις διαφέρουν
***
θάλασσα
θαλάσσης
θαλασσών

ούτε μια συλλαβή ακαβαλίκευτη
δεν άφησε αυτός ο τόνος
***
όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

τόσες πληγές
μόνο το νόμπελ μπόρεσε να τις γιατρέψει

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση
Post by: wings on 06 Oct, 2008, 14:50:47
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση

[Γράφτηκε το 1956 και ανήκει στην ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
δεν θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή
τέλειωσαν πια τα πρελούδια ήρθε η ώρα του κατακλυσμού
όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν στη ζωή
ν’ ανοίξουν χαρακώματα για να κυκλοφορεί ο θάνατος σε όλο τους το σώμα

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα
όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση
Post by: spiros on 06 Oct, 2008, 14:52:36
Όλο το λες, αλλά δεν το κάνεις...
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση
Post by: wings on 06 Oct, 2008, 14:55:49
Το έχει κάνει ήδη ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σπύρο. Σπάνια γράφει ποιήματα τα τελευταία χρόνια. Όλες οι συλλογές του που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Ιανός» μετά το 2000 είναι μικρές συγκεντρωτικές εκδόσεις παλαιότερων ποιημάτων του. Κυρίως ασχολείται πλέον με μελέτες για τη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης και για το ρεμπέτικο.

Μου αρέσει πολύ, πάντως, αυτό το ποίημα. Εκφράζει απόλυτα τους «καημούς» του ποιητή Χριστιανόπουλου.

Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση
Post by: vmelas on 06 Oct, 2008, 16:10:21
Εγώ κρατάω το δίστιχο:

όμως είμαι άνθρωπος και γω, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;


Δεν νομίζω να έχω δει πιο ωμή πρόταση... τόσο to the point.
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγκαταλείπω την ποίηση
Post by: wings on 06 Oct, 2008, 16:36:45
Για ρίξε μια ματιά και στο στίχο του Αλέξη Ασλάνογλου «Τέχνη πιο βρόμικη από το ποίημα δεν ξέρω άλλη τώρα (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=6787.msg184095#msg184095)».
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απόγευμα
Post by: wings on 20 Oct, 2008, 19:54:26
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απόγευμα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ’ αυτοκίνητα τρέχανε
και χάνονταν εκεί που είχαμε κατέβει την τελευταία φορά.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί –
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)


Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έγραψε το ποίημα αυτό για τον τότε κρατούμενο στο Γεντί Κουλέ Μανόλη Αναγνωστάκη (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=6781.0), σε πολύ δύσκολες εποχές (1949). Η Τάπια είναι η περιοχή γύρω από το διασωθέν τμήμα του ρωμαϊκού κάστρου που βρίσκεται απέναντι από το κτίριο της παλιάς Φιλοσοφικής.

Ο δεύτερος καλύτερός μου φίλος επέμενε από παλιά ότι αυτό είναι το κορυφαίο ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Θα συμφωνήσω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό ποίημα και θα το αφιερώσω σ’ εκείνον και σ’ όλους τους ανθρώπους που πολύ αγάπησα.

Αν και κάθε μέρα είναι κατάλληλη για να διαβάσουμε ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η σημερινή είναι διαφορετική. Σε λίγη ώρα οι φιλόλογοι της Θεσσαλονίκης τιμούμε τον Ντίνο Χριστιανόπουλο (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=27875.msg148382#msg148382) και η αποψινή βραδιά πραγματικά του ανήκει. Τον ευχαριστούμε ολόψυχα για όσα μας προσφέρει πάνω από μισό αιώνα τώρα και του ευχόμαστε να είναι καλά και να μην πάψει ποτέ να είναι αυτός που είναι. :-)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι γυρεύω
Post by: wings on 11 Nov, 2008, 00:36:30
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τι γυρεύω

Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτές τις νύχτες
οδεύοντας σε λασπωμένες ερημιές
μ’ ένα απαίσιο συνάχι και το παπούτσι να με χτυπάει
και το φεγγάρι να μη λέει να κρυφτεί
κι η νύχτα να με σφίγγει απ’ το λαιμό σαν τοκογλύφος –
τι γυρεύω εγώ αυτές τις νύχτες;

Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους
που άγρια τους φορολογεί η νύχτα;
Ελεεινά υποκείμενα δυναστεύουν τις γειτονιές,
γεμίσαν καθάρματα τα ξεροπόταμα,
σπίτια που είδαν πολλούς ξυλοδαρμούς –
τι γυρεύω εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους;

Γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου∙
δεν τα αντέχω πια αυτά τα βλέμματα,
στοιβάχτηκαν πολλά παράπονα στα μάτια μου,
τα χαμόγελά μου πικρίζουν,
το πρόσωπό μου έγινε ολοκαύτωμα –
γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου...

Το ποίημα γράφτηκε το 1959 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος
Post by: wings on 07 Dec, 2008, 01:10:33
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος

Άνδρες Αθηναίοι, τι μας κοιτάτε με περιέργεια;
Αυτός είν’ ο πατέρας μου, ο Οιδίποδας,
που κάποτε ήταν βασιλιάς τρανός και τώρα
γυρνάει στην αγορά σας πληγωμένος
από τη μοίρα, κουρελιάρης και τυφλός,
παίζοντας το χαλασμένο του οργανάκι.

Άνδρες Αθηναίοι, κάθε οβολός σας
προσθέτει στην καρδιά σας μια ραγισματιά.
Του Οίκου μας τα μυστικά βαραίνουν
απ' της δικής σας φαντασίας τις προσθήκες.
Αφήστε μας, ως πότε θα μας σέρνετε
εδώ κι εκεί, σα Γύφτο με αρκούδα –
κι οι τραγωδοί να μας ανεβάζουν στα θέατρα,
να μας πολιορκούν για λεπτομέρειες,
και να ρωτούν πώς γίνηκε αυτό,
πώς δεν κατάφερε το χτύπημα να τ’ αποφύγει.

Άνδρες Αθηναίοι, δε σας φτάνει
που ο πατέρας μου υπήρξε ποιητής,
ο πρώτος του συμβολισμού εισηγητής,
που με το επίγραμμα «Απάντηση στη Σφίγγα»
έσωσε τη ζωή πολλών σας – χώρια
η αισθητική απόλαυση∙ γιατί
στον ιδιωτικό του βίο εισδύετε
και ψάχνετε για οιδιπόδεια συμπλέγματα,
άνομους έρωτες
και ηδονές που απαγορεύει η τρεχάμενη ηθική;

Σας έφτανε η «Απάντηση στη Σφίγγα».
Τ’ άλλα ας τ’ αφήνατε στο μισοσκόταδο.
Στο κάτω κάτω, το ’κανε εν αγνοία του
ενώ εσείς το κάνετε εν πλήρει γνώσει.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή
Post by: wings on 05 Jan, 2009, 20:48:40
https://www.youtube.com/watch?v=YlycCRQ_400

Ντίνος Χριστιανόπουλος & Μάνος Χατζιδάκις, Ενός λεπτού σιγή
(πιάνο: Ντόρα Μπακοπούλου, τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας / έργο: Τα τραγούδια της αμαρτίας (1996))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Post by: and33 on 06 Jan, 2009, 13:07:23
Κάποιοι θάπρεπε να κοκκινίσουν. Έστω μια φορά στη ζωή τους, κι ας μη κρατήσουν ενός λεπτού σιγή.
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Post by: spiros on 06 Jan, 2009, 13:14:04
Δυστυχώς, η αιδώς δεν είναι μια ιδιότητα που διακρίνει τους πάντες.
Απαιτεί, και αυτή βλέπεις, ένα έστω στοιχειώδες ενδιαφέρον για τους άλλους...
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή
Post by: wings on 06 Jan, 2009, 13:21:33
Μα γι' αυτούς τους λόγους που λέτε και για πολλούς άλλους, βέβαια, οι καημοί μας είναι ανυπεράσπιστοι, όπως λέει κι ο τίτλος της συλλογής του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όλο και πιο πολύ
Post by: wings on 29 Jan, 2009, 01:49:23
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όλο και πιο πολύ

Στους ανεπαίσθητους ψιθύρους της εσπέρας,
στα μυστικά καλέσματα της νύχτας,
ψυχή μου, άρχισες και συ να ξεθαρρεύεις
όλο και πιο πολύ∙ κι άρχισες να ’χεις
πιο εύκολα τα μάτια και τα λόγια,
πιο βιαστικά τα χρήματα του πάθους,
όλο και πιο λιγότερους τους δισταγμούς,
και δίνεσαι και τρέχεις και ξεφτίζεις
κι επιμένεις ακόμα να ελπίζεις
με μια πυρακτωμένη φαντασία,
μ’ ένα κορμί παρανάλωμα της έξαψης –

ώριμη πια για το χαμό...

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος: Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί
Post by: wings on 09 Mar, 2009, 00:01:05
Ντίνος Χριστιανόπουλος: Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί

Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί,
να χορτάσω κι απόψε την έξαψή μου
να σκοτώσω κι απόψε την απόγνωσή μου,
δεν αντέχω πια αυτά τα δρομολόγια,
αυτό τον παιδεμό πίσω από ξένα ίχνη.

Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί,
δεν εξετάζω αν το στήθος είναι όμορφο,
αν τα μπράτσα είναι ψημένα στη δουλειά
ούτε και νοιάζομαι για των ματιών το χρώμα,
όνομα, επάγγελμα και ηλικία.

Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί,
έστω και για μισή ώρα, για ένα δεκάλεπτο∙
σου τάζω πρώτα πρώτα το κορμί μου,
σου τάζω το μέλλον μου,
σου τάζω κάτι περισσότερο: την ψυχή μου –

χάρισέ μου ένα κορμί.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αποστρατευμένοι
Post by: wings on 08 Apr, 2009, 02:46:22
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αποστρατευμένοι

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ,
φωνές δεκανέων να σου ξηλώνουν τα όνειρα,
κυρίες ταγματαρχών να σφουγγαρίζεις την κουζίνα τους,
και κάθε βράδυ στο θάλαμο διψώντας για λίγη θαλπωρή,
καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα.

Τώρα,
δίχως μπερέ και ζωστήρα,
οι λερωμένες αρβύλες δίνουν μια ιδέα λευτεριάς,
ξεκουμπωμένο στήθος θα πει είμαι κύριος,
να και το κορδονάκι που καθάριζα το όπλο μου,
θα το κρατήσω να θυμάμαι τις επιθεωρήσεις.

Θα ’θελα κάτι ν’ αγοράσω πριν φύγω,
ένα τσιτάκι για την αδελφή μου, κανένα παιχνίδι για τα μικρά,
μα η τσέπη μου είναι άδεια σαν την καρδιά μου.
Θα ’θελα να τριγυρίσω και πάλι στους δρόμους,
να δω για τελευταία φορά τη Σαλονίκη,
όμως δεν έχω πόδια πια, δεν έχω μάτια,
δεν έχω όρεξη ούτε να μιλήσω,
ο νους μου κιόλας ταξιδεύει στο χωριό.

Ίπποι 8, άνδρες 40
(αυτό ας είναι το τελευταίο μας στρίμωγμα,
η τελευταία ανταμοιβή απ' την πατρίδα),
όμως ετούτο το τράνταγμα γιατί μου σφίγγει έτσι την καρδιά;
Αυτό που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που θα ’ρθει,
αναδουλειά, ξηρασίες, καταστροφή της σοδειάς,
η καθημερινή αγωνία για το καρβέλι,
και τ’ αδελφάκια να κλαίνε, κι η σύνταξη του πατέρα μικρή,
κι ο θείος από την Αμερική μονάχα υποσχέσεις.

Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Με κατάνυξη
Post by: wings on 30 Apr, 2009, 23:14:37
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Με κατάνυξη

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος∙
να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.

Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλοτσάς.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)


Το ποίημα αυτό μελοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Σταύρο Κουγιουμτζή και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο «Όταν σε περιμένω» (1979), όπου το τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού.

Έλα ν' ανταλλάξουμε - Βίκυ Μοσχολιού - YouTube (https://www.youtube.com/watch?v=PXZhit7d7gI)

Στη συνέχεια, μελοποιήθηκε και πάλι από τον Μάνο Χατζιδάκι και συμπεριλήφθηκε με τον τίτλο «Ανταλλαγή» στον δίσκο «Τα τραγούδια της αμαρτίας» (1996), όπου το τραγούδησε ο Ανδρέας Καρακότας.


Ντίνος Χριστιανόπουλος - Με κατάνυξη (Ανταλλαγή) - YouTube (https://www.youtube.com/watch?v=vbzS_9i3dMU)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το πάρκο
Post by: wings on 06 May, 2009, 19:15:51
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το πάρκο

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Παροπλισμένα γεροντάκια και νταντάδες,
μικρά παιδιά που παίζουν στα λουλούδια
και κουλουρτζήδες, και μικροί αλήτες
τα πρωινά στολίζουνε το πάρκο
με την αθώα τους ξενοιασιά και με τη φτώχεια τους.

Κι ο ήλιος λάμπει μέσ’ απ’ τα φυλλώματα,
κι όλα είναι ωραία και μικροαστικά.

Μα όταν πέφτει η νύχτα, αλλάζουν όλα:
Μούτρα επικίνδυνα κυκλοφορούνε τώρα,
λογιώ λογιώ υποκείμενα πίσω απ’ τα δέντρα,
κάθε παγκάκι κι ένας βιασμός.
Μονάχα πού και πού κάνα ζευγάρι,
σε τρυφερές δοσμένο περιπτύξεις,
τον έρωτά του ριψοκινδυνεύει
μπροστά σε μάτια που αχόρταγα κοιτούνε.

Κι όλο το πάρκο γίνεται πρατήριο,
που βγάζει στο σφυρί την παρθενιά του.

Μα το πρωί, θα ’ρθει το συνεργείο
του Δήμου, βιαστικά να καθαρίσει∙
της νύχτας τα τεκμήρια μαζεύονται,
μαντίλια βρόμικα, χαρτιά τσαλακωμένα –

να ’ρθει ο ήλιος, να ’ρθουν τα παιδιά,
να παίξουν στα λουλούδια ανυποψίαστα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το έγκλημα της μοναξιάς
Post by: wings on 22 May, 2009, 22:58:00
https://www.youtube.com/watch?v=mIaJ5gkv3kg

George Moustaki, Ma solitude (1969)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το έγκλημα της μοναξιάς

Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ,
ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει·
κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει,
προβάλλει εντός μου η βρόμικη ομορφιά σου
και σβήνει από τα μάτια τη λάμψη του Θεού.

Και τότε δίνομαι στο έγκλημα της μοναξιάς,
που χρόνια τώρα μέσα μου το ετοιμάζω,
και πια δεν έχει ουράνιο φεγγοβόλημα,
δεν έχει πια παιδικές χορωδίες,
μονάχα μια προσπάθεια για σπασμούς,
νυχτερινά χαρτονομίσματα τσαλακωμένα.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όταν σε περιμένω
Post by: wings on 18 Jun, 2009, 23:12:33
https://www.youtube.com/watch?v=oLZgK9tpLUM

Ντίνος Χριστιανόπουλος & Μάνος Χατζιδάκις, Αναμονή (Όταν σε περιμένω)
(πιάνο: Ντόρα Μπακοπούλου, ερμηνεία: Ανδρέας Καρακότας / έργο: Τα τραγούδια της αμαρτίας (1996))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όταν σε περιμένω

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,
σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,
κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
γίνομαι ένα με τους τσακισμένους.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κακόφημη συνοικία
Post by: wings on 08 Sep, 2009, 16:40:36
https://www.youtube.com/watch?v=sjWYKkrCe40

Σταύρος Ξαρχάκος & Αλέκος Γαλανός, Κόκκινα φανάρια (με την Πόλυ Πάνου)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κακόφημη συνοικία

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Κάθε λίγο και λιγάκι βγαίνει στο μπαλκόνι της και τινάζει, όλο τινάζει, πότε ένα σελτεδάκι, πότε μια μικρή κουρελού, πότε ένα τραπεζομάντιλο. Της είπαν ότι κάτω από το σπίτι τους συχνάζουν πρόστυχες και ανώμαλοι, κι από τότε την τρώει η περιέργεια. Και δώσ’ του και τινάζει, ρίχνοντας κι από καμιά ματιά. Μα, τι παράξενο, ποτέ της δεν κατάφερε ν’ αντιληφθεί τίποτε. Πολλά φορτηγά σταματούν για λίγο, οι φορτηγατζήδες ελέγχουν τα λάστιχα, παίρνουν νερό από τη βρύση και τα λένε λιγάκι μεταξύ τους. Συχνά περνούν ζευγαράκια, μεθυσμένοι, νεαροί με τα μοτοποδήλατα. Μερικοί τύποι κοντοστέκονται και μετά χάνονται στο βάθος της αλάνας, σε κάποιο ημιυπαίθριο μηχανουργείο∙ εκεί, λένε, είναι τα Σόδομα και τα Γόμορρα – μα δε φαίνεται τίποτε, ούτε καβγάδες ακούγονται, ούτε προστυχόλογα. Ή μήπως όλα αυτά γίνονται μετά τα μεσάνυχτα, και γι’ αυτό δεν παίρνει χαμπάρι; Πάντως, κάτι συμβαίνει, κάτι πολύ σοβαρό. Η επάνω οικογένεια έφυγε, γιατί είχαν, λέει, παιδιά και δε μπορούσαν να ζουν σε τέτοιο περιβάλλον. Ο απόστρατος του τρίτου πατώματος φωνάζει κάθε λίγο το 100. Ο ιερεύς που μένει στο ρετιρέ έγραψε στις εφημερίδες διά τον βούρκον της ακολασίας και καλεί τους αρμοδίους να λάβουν τα ενδεδειγμένα μέτρα. Ο δήμος, βέβαια, έβαλε κάτι φανάρια, μα κι αυτά όλο σβήνουν. Κι αυτή, δώσ’ του και βγαίνει κάθε λίγο στο μπαλκόνι, τα χέρια της πιαστήκανε απ’ το πολύ να τινάζει, ούτε ένα μόριο σκόνης δεν έμεινε πια στις κουρελούδες της – μα η κακόφημη συνοικία εξακολουθεί να κρατάει κρυφά τα μυστικά της.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βρόχος
Post by: wings on 08 Feb, 2010, 19:39:02
https://www.youtube.com/watch?v=rhR7Gcvduow

Βασίλης Τσιτσάνης, Μ’ έναν αναστεναγμό (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=3323.msg70933#msg70933) (τραγούδι: Στελλάκης Περπινιάδης & Βασίλης Τσιτσάνης (1940))

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βρόχος

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ' την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά∙
δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βρόχος
Post by: spiros on 08 Feb, 2010, 20:23:16
Άγριο ποίημα, σχεδόν τυραννικό.
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βρόχος
Post by: wings on 08 Feb, 2010, 20:35:46
Σκέτη θηλιά στο λαιμό, όπως ακριβώς το λέει ο τίτλος του.
Title: Re: Ντίνος Χριστιανόπουλος
Post by: spiros on 08 Feb, 2010, 20:43:46
Δεν έχει έλεος η ανάμνηση της τρυφερότητας. Όπως λέει και ο Δάντης (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=58669.0) (La divina commedia, Inferno, V, 121-123 ):

Nessun maggior dolore
Che ricordarsi del tempo felice
Nella miseria


ή ακόμη καλύτερα:

Amor, ch'a nullo amato amar perdona,
mi prese del costui piacer sì forte,
che, come vedi, ancor non m'abbandona.

Amor condusse noi ad una morte.
[...]
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μαγδαληνή
Post by: wings on 03 Apr, 2010, 00:15:31
(http://img225.imageshack.us/img225/5117/stmarymagdalene.jpg)

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Μαρία η Μαγδαληνή
Πηγή: St Mary Magdalene - El Greco (Domenikos Theotokopoulos) - www.el-greco-foundation.org (http://www.el-greco-foundation.org/St--Mary-Magdalene.html)


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μαγδαληνή

Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες∙
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών.

Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.

Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του∙
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ’ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μού ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ».

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ιθάκη
Post by: wings on 07 Aug, 2010, 20:19:32
https://www.youtube.com/watch?v=z5V_SD1uTzI

Κώστας Καρτελιάς & Μίκης Θεοδωράκης, Το τραγούδι των συντρόφων
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη / δίσκος: Οδύσσεια (2007))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ιθάκη

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.

Πάντως, δεν ήταν λύση: ήταν ημίμετρο.

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά.

Τώρα επιστρέφω με μιαν ύστατη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά∙
μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ρήμαγμα
Post by: wings on 24 Jan, 2011, 19:03:39
https://www.youtube.com/watch?v=V23iwtUA2aE

Μίκης Θεοδωράκης & Δημήτρης Χριστοδούλου, Παράπονο
(τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης & Μαρινέλλα / δίσκος: Καζαντζίδης Νο. 5 (1974))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ρήμαγμα

Τις παγωμένες νύχτες,
όταν κι ο τελευταίος τράχηλος σ’ αρνείται,
ποια αρετή σου μένει ακόμα να ρημάξεις,
ποια χαρά να στολίσεις τα όνειρά σου,
ποια αθωότητα να δικαιωθείς;

Τις παγωμένες νύχτες,
ψυχή μου, πώς αντέχεις τέτοιο ρήμαγμα,
εσύ που αναζήταγες τον ουρανό;

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Παπασπύρου, Η παρέα του Ντορέ (1)
Post by: wings on 05 Dec, 2011, 13:48:42
(http://img196.imageshack.us/img196/7851/625ra.jpg)

Ντίνος Παπασπύρου, Η παρέα του Ντορέ (1) [φωτογραφία & τέμπερα, 2008]

Στη φωτογραφία διακρίνουμε (από αριστερά) τον ζωγράφο Ντίνο Παπασπύρου, τον ζωγράφο Γιάννη Τσατσάγια, τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, τον φωτογράφο Γιάννη Βανίδη και τον ζωγράφο Φώνη Ζογλοπίτη. Η παρέα της Διαγωνίου συναντιέται εδώ και χρόνια στο Ντορέ στην περιοχή του Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη.


Title: Παγκόσμια ημέρα ποίησης 2012: Η Αλεξάνδρα Μπακονίκα μιλά για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο
Post by: wings on 20 Apr, 2012, 15:20:27
Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012 19:00 
IANOS Αριστοτέλους 7

Αφιέρωμα
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης παρακολουθήστε σε απευθείας μετάδοση από τον ΙΑΝΟ στην Αθήνα την βραδιά ποίησης με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Παράλληλα ποιητές και λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης απαγγέλουν στο πατάρι του ΙΑΝΟΥ ποιήματα του βραβευμένου ποιητή.

Συμμετέχουν οι Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ρούλα Αλαβέρα, Βασίλης Αμανατίδης, Θοδωρής Βοριάς, Μελίτα Καραχάλιου-Τόκα, Κατερίνα Καριζώνη, Ελευθέριος Ξάνθος, Μανόλης Ξεξάκης,  Νόρα Πυλόροφ Προκοπίου, Σωτηρία Σταυρακοπούλου, Περικλής Σφυρίδης, Χρίστος Τσολάκης.

Συντονίζει η Αλεξάνδρα Μπακονίκα.

Πηγή: http://www.ianos.gr/index.asp?park=ev&cat=71&cns=2&dopt=&key=2569


Η ποιήτρια Αλεξάνδρα Μπακονίκα (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=11286.0) μου έκανε τη μεγάλη τιμή να μου δώσει το κείμενο της εισήγησής της για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Την ευχαριστώ από καρδιάς και το παραθέτω:

Ο Χριστιανόπουλος είναι μια εξέχουσα και πολύπλευρη πνευματική προσωπικότητα που έχει προσφέρει πολλά και σπουδαία στην πόλη μας και ασφαλώς στα Ελληνικά Γράμματα.

Η ποίηση του είναι ένα κόσμημα, ένα διαμάντι για την λογοτεχνία μας.

Δηλώνω θαυμάστρια του έργου του. Και ως συνεχιστής του Καβάφη, η ποίηση του Χριστιανόπουλου έχει κάτι το επαναστατικό, γιατί κάνει βαθιά κατάδυση στο υποσυνείδητο όπου ελλοχεύουν οι επιθυμίες, οι ενοχές, ο ερωτισμός, η σεξουαλικότητα και γενικά η σκοτεινή και απόκρυφη πλευρά του εαυτού μας. Η επαναστατικότητα του Χριστιανόπουλου έγκειται στο γεγονός ότι από αυτόν τον σκοτεινό κόσμο του υποσυνείδητου και των επιθυμιών ανασύρει υλικό το οποίο φιλτραρισμένο μέσα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του γίνεται γνήσια ποίηση, κυρίως για τον εξής λόγο: για την πλήρη και γυμνή έκθεση, ο Χριστιανόπουλος εκτίθεται απροσχημάτιστα και απροκάλυπτα. Τα βγάζει όλα στη φόρα, στο φως, χωρίς κουρτινάκια, φιοριτούρες και περικοκλάδες.

Μέσα από αυτή τη γενναιότητά του και την αριστοτεχνική ικανότητα να φτάσει και να δείξει τον ψυχισμό του μέχρι το κόκκαλο, και στα ερωτικά και στα κοινωνικά του ποιήματα, καταξιώνεται λαμπρά ως δημιουργός.

Έχω μαθητεύσει δίπλα στον Χριστιανόπουλο, ο οποίος με βοήθησε στα πρώτα μου λογοτεχνικά βήματα, οι τρεις πρώτες ποιητικές συλλογές μου έχουν δημοσιευθεί από τις εκδόσεις Διαγωνίου. Με τον ποιητή με συνδέει φιλία δεκαεννιά ετών.

Μέσα από αυτή τη χρονική διαδρομή αποκόμισα πολλές ρήσεις, απόψεις, γνώμες και πιστεύω του, που τον χρωματίζουν και τον προσδιορίζουν ως άνθρωπο και δημιουργό. Επιγραμματικά θα σας μεταφέρω όσα μου χαράχτηκαν στη μνήμη.



Ο Χριστιανόπουλος είχε σχέσεις αγάπης και μίσους με την ανθρώπινη ομορφιά, όμως ουσιαστικά  τον προσείλκυε ακατάπαυστα. Επίσης είχε την ίδια λατρεία για την ομορφιά όταν την έβλεπε και σε ένα τοπίο, σε μια γωνιά της πόλης, σε μια συστάδα δένδρων, σε ένα ηλιοβασίλεμα. Όποτε τύχαινε να βγούμε μαζί έξω σε ταβέρνες, καφετέριες, στην παραλία ή στο δρόμο, μου έκανε φοβερή εντύπωση ο μεγάλος ενθουσιασμός του, η αγαλλίασή του να μου δείξει με χαρά οτιδήποτε όμορφο έπεφτε στο μάτι του.

Ο  Χριστιανόπουλος είναι αυτοσαρκαστικός και αυστηρός με τον εαυτό του, αλλά και δηκτικός, σαρκαστικός και πολλές φορές σκληρός με τους άλλους. Κατ’ επέκταση δεν θέλει να του κάνουν χάρες, εκδουλεύσεις και δώρα, έτσι ώστε να νιώθει αδέσμευτος και  να λέει την γνώμη του άφοβα και σταράτα.

Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που τον φωτογραφίζει:
Ο διηγηματογράφος Τάσος Καλούτσας μια μέρα τού πήγε στη Διαγώνιο ένα μεγάλο τενεκέ με τυρί, παραγωγή από το χωριό των συγγενών του -κάτι σαν δώρο για το γεγονός της έκδοσης από την Διαγώνιο της πρώτης συλλογής διηγημάτων του. Ο Χριστιανόπουλος -που ως γνωστόν πάντα περνούσε φτωχικά και με μεγάλες στερήσεις- δεν δέχτηκε να πάρει το τυρί λέγοντας στον Τάσο Καλούτσα: μη μου το δίνεις δεν το θέλω, αν το πάρω μετά πώς θα μπορώ ελεύθερα να τα βάλω μαζί σου, αν τύχει, ή ακόμα να σε κατσαδιάσω.

Ο Χριστιανόπουλος είναι ευαίσθητος αλλά συγχρόνως και μαχητής, δεν τα βάζει εύκολα κάτω, έχει πείσμα, επιμονή, αισιοδοξία. Θα σας μεταφέρω ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε, όπου μπορείτε να καταλάβετε αυτές τις ιδιότητές του:
Στον τρομακτικό σεισμό που έγινε στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1978, στην οδό Στρατηγού Καλάρη, όπου τότε βρισκόταν η μικρή Διαγώνιος, όλος ο κόσμος έφυγε και η γειτονιά άδειασε από φόβο για τον σεισμό. Σε ένα κατάστημα επί της οδού, είχε αφεθεί στην τύχη του ένα μικρό γατάκι, μόνο και νηστικό σε ένα κλειστό κατάστημα, που νιαούριζε σπαρακτικά. Ο Χριστιανόπουλος, φανατικός ζωόφιλος, δεν πέρασε μέρα που να μη κατεβεί από την Τούμπα, όπου έμενε, στη Στρ. Καλάρη στο κέντρο, όχι τόσο για τη Μικρή Διαγώνιο -αφού κανείς δεν πατούσε λόγω των σεισμών- αλλά για να ταΐσει το μικρό γατάκι σπρώχνοντας από μια χαραμάδα της πόρτας λίγη τροφή για να το σώσει και το έσωσε.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ιανός Θεσσαλονίκης, Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα
Post by: wings on 19 Nov, 2013, 23:12:52
https://www.youtube.com/watch?v=xJ_JCvJEIyM

Αφροδίτη Μάνου, Η νύχτα (δίσκος: Σαν Αφροδίτη (1986))
Μάνος Χατζιδάκις παρουσιάζει την Αφροδίτη Μάνου στην μπουάτ «Σείριος» την περίοδο 1986-1987.]


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Η νύχτα επιδεινώνει τη μοναξιά,
καλλιεργεί τα κρυφά μας ερείπια.

Η νύχτα επεξεργάζεται την ομορφιά,
καταρρακώνει την ικεσία μας.

Η νύχτα ξεκουμπώνει τις φλέβες μας,
βρίσκει κρυμμένα τα όνειρά μας και τα τρώει.

Η νύχτα πετσοκόβει την τρυφερότητα,
ανανεώνει τις πληγές μας –

και σαν εξασφαλίσουμε κάνα κορμί
αμέσως αμολάει τα φεγγάρια της.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ξεγύμνωμα
Post by: wings on 28 Dec, 2014, 00:10:48
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ξεγύμνωμα

Χυδαίος μεσολαβητής η νύχτα πάλι,
με τα γλυκά δολώματα της κόλασης,
μιαν αποτρόπαιη αγκαλιά θα σου προσφέρει,
μιαν αγκαλιά που δε μιλάει, που δε γελάει,
που δε γνωρίζει τις κινήσεις της αγάπης.

Όμως, αν μες στο ρήμαγμα και μέσα
στο σπαραγμό, γλυκό τραγούδι ακούσεις
απ’ τις ειρηνικές, ανυποψίαστες αγροικίες
να ’ρχεται ατρικύμιστο, διόλου
να μην ελπίσεις, κουρασμένη μου ψυχή·

γιατί ετούτο το ξεγύμνωμα που θέλεις,
ετούτο το ξετύλιγμα της σάρκας,
από το λάσιο στήθος ως τα πόδια,
αυτή η ακέραια γύμνια που ονειρεύτηκες,
ακέριου μόνο έρωτα δόσιμο είναι.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκατόνταρχος Κορνήλιος
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:04:34
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκατόνταρχος Κορνήλιος

Κύριε, μην απορείς για την τόση μου πίστη·
η αγάπη μού υπαγορεύει την πίστη.
Δε σε παρακαλώ για το Νικήτα ούτε για το Χαρίλαο
μήτε για το Νικόλαο που δεν πρόφτασε να βαρεθεί τις προσευχές.
Τον Αντώνιο κάνε καλά, τον Αντώνιο.
Όταν ήταν μικρός και ελεύθερος,
ασχολούνταν κι αυτός με τα γράμματα και τις τέχνες·
ήταν κάτοχος της αρχαίας ελληνικής και του άρεζε να παίζει ακορντεόν.
Όμως τώρα είναι δούλος μου – μη ρωτάς πώς.
Έχω εξουσία επάνω του τού δεσμείν και του λύειν.
Μπορώ να τον κάνω ό,τι θέλω.
Μπορώ ακόμα και να τον λευτερώσω, αν και μου είναι οδυνηρό·
εξάλλου εργάζεται αποδοτικά με τη μεγάλη του ρώμη.
Γι’ αυτούς, Κύριε, τους λόγους και γι’ άλλους πολλούς
κάνε καλά τον Αντώνιο, το δούλο τού δούλου σου.
Αν παραστεί ανάγκη, μπορεί να γίνω και χριστιανός.
Όμως κάν’ τον καλά, μόν’ αυτό σου ζητώ, τίποτ’ άλλο.
Θα ’ταν ανήθικο κάθε άλλο που θα τολμούσα να σου ζητήσω.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δημάς
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:10:30
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δημάς

Δημάς Παύλω δεσμίω εν Ρώμη· χαίρειν.
Είναι η τέταρτη φορά που επιχειρώ να σας γράψω,
μέσα σε τούτο το πολυθόρυβο μπαρ με το ράδιο να παίζει σουίνγκ
και το κορίτσι να με κοιτάει παραξενεμένο.
Συχνά θυμούμαι την εν Χριστώ ζωή, τους αδελφούς εν Κυρίω,
με ταράζει η νοσταλγία, με διαλύει.
Όλοι με θεωρούν ευτυχισμένο καθώς με βλέπουν με το χακί,
το περίστροφο στα δεξιά, να βαδίζω γεμάτος αυτοπεποίθηση,
στην Μπάρα, στα θέατρα, στα ζαχαροπλαστεία, στα γυμναστήρια.
Όμως νιώθω καλά την τερηδόνα που προχωρεί.
Τι τα θέλετε, κύριε, τι τα θέλετε,
εμείς που γνωρίσαμε μικροί το Χριστό ζούμε τώρα τη θλίψη·
χάσμα γαρ μέγα εστήρικται μεταξύ ημών και υμών.
Όπου να γυρίσω, με σκοτώνει το παράπονό σας:
Δημάς με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα.
Κι όμως νιώθω παράταιρος μέσα στον κόσμο αυτό,
σαν κλασική μουσική σε ταβέρνα.
Κι όταν ανοίγω το αλμπούμ με τα εικόνια που μας κάμναν
πλανόδιοι ζωγράφοι σ’ εξορμήσεις ιεραποστολικές,
δεν ξέρω αν θα ’θελα να επιστρέψω, είναι τόσο οδυνηρή
η εποχή της φρόνησης, θα ’θελα μόνο
να ξεριζώσω με τα χέρια μου τη μνήμη.
Τάχα να βάλω πια τις χώρες μου σε κάποια τάξη;
Και πώς μες στ’ αδιέξοδο έξοδο νάβρω;

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ο θάνατος του Αυνάν
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:14:56
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ο θάνατος του Αυνάν

Πληρώνω ακριβά τη διαστροφή μου με το θάνατο.
Στα φυματικά μου μάτια ποιος θ’ αναγνώριζε το νέο με το ρόδο στο στήθος
να τριγυρνάει στα μηχανουργεία την ώρα που σχολνούνε οι φάμπρικες,
να μη χάνει παρέλαση για παρέλαση
ή να στριμώχνεται στα γήπεδα προσμένοντας σα θείο δώρο το συνωστισμό.
Πληρώνω ακριβά τη διαστροφή μου με το θάνατο.
Τώρα θα πήγαινα και εγώ να κατοικήσω στη Γεσέμ·
αργότερα θα έπαιρνα μετάθεση για την πρωτεύουσα,
γρεμίζοντας όλους τους φράχτες της αστικής ηθικής για μια στιγμή παραδομού.

Ιωσήφ, γλυκέ μου Ιωσήφ, δόξα κι ομορφιά της Αιγύπτου,
συχνά ο θείος Ρουβήν μου μιλούσε για σένα:
Ην Ιωσήφ καλός τω είδει και ωραίος τη όψει σφόδρα έλεγε,
κι εγώ που κοσμούσα το καλύβι μου μ’ αυτά τα παράξενα
ρόδα της ηδυπάθειας, δίχως ηλεκτρικό, με μόνα τα κηροπήγια,
κι εγώ που αναζητούσα στα μάτια του Βενιαμίν τη ματιά σου
μοιράζοντας την καρδιά μου σε ίσες δόσεις τρυφερότητας,
πεθαίνω φορώντας τον άσπιλο χιτώνα σου σπιλωμένο
με το αίμα ερίφου το τελευταίο σου καλοκαίρι στη Χαναάν.

Αδελφέ μου Ηρ, σ’ αυτή την εποχή των ισχνών αγελάδων,
εμείς δεν έχουμε έναν Ιωσήφ, δεν υπάρχει για μας Ιωσήφ,
λυτρωτής Ιωσήφ, αφέντης του κορμιού και της σκέψης.
Αδελφέ μου Ηρ, εσύ που ξέρεις γράμματα, γράψ’ του κάτι για μένα:
όταν ανθίζουν οι πασχαλιές με παιδεύει η νοσταλγία·
συχνά παίρνω Κάιρο στο ράδιο ν’ ακούσω τα διαγγέλματά του.
Πεθαίνω φορώντας το σπιλωμένο χιτώνα του –
η τελευταία που μ’ απόμεινε ηδονή.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανό
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:19:05
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανό

Πεθαίνεις πριν να βαρεθείς τις προσευχές.

Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος
αγαπούν και πλαγιάζουν απαράλλαχτα σαν όλους τους άλλους,
καπνίζουν κι αρέσκονται να βγαίνουν φωτογραφίες
κι ανάβουν ολόιδια κεριά στην Αφροδίτη και την Εστία.
Τίποτε ανάμεσα σ’ αυτούς και το στέρνο σου·
μόνο τα βέλη τους που θα σε υψώσουν στον ουρανό
κι αυτή η πίστη σου που τυραννάει τους ανθρώπους.

Γδυμένος το χιτώνα σου το στρατιωτικό,
γυμνός φαντάζεις πιο άγιος.

Αύριο ένα πλήθος άνθρωποι θα ονομαστούν Σεβαστιανοί:
παιδιά που θα παίζουν σε αυλές, νέοι που θα δουλεύουν σε μηχανοστάσια,
πρόεδροι φιλανθρωπικών σωματείων, ταραχοποιοί και λογοτέχνες.
Αύριο τ’ όνομά σου θα περνάει από στόμα σε στόμα
κι οι αδελφοί θα σε μνημονεύουν στα μαρτυρολόγια
και θα κυκλοφορούν λιθογραφίες με το μαρτύριό σου.
Όμως εσύ, δεμένος στο δέντρο, βουτηγμένος στα αίματα,
κει στον παράδεισο μη μας ξεχνάς,
εμάς που για την πίστη στριμωχτήκαμε μαζί σου,
κυρίως όμως μην ξεχνάς την επαφή μας
το πρώτο βράδυ μετά το μαστίγωμα,
την πιο αθώα, την πιο τυχαία των σωμάτων μας επαφή,
την ώρα που τα χείλη μας υμνολογούσαν τον Κύριο.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άνθρωποι της Λαοδίκειας
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:21:45
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άνθρωποι της Λαοδίκειας

Δοσίθεος Ιωάννη τω αγίω:
η πτώση μας είναι βεβαία.
Αύριο οι ιππότες σου θα εισέρχονται στη Λαοδίκεια,
το ποίμνιό μου θα σκορπίσει σαν τους σπόρους των αγριολούλουδων·
κι όταν ο κόσμος γίνει μια απέραντη Λαοδίκεια,
θα σβήσουμε αφήνοντας μονάχα ένα σύμβολο
του τι θα ’πρεπε να ’μασταν…

Αν δεν είχαμε πίστη, θα ζούσαμε δίχως ενοχή·
αν αμφιβάλαμε για την πίστη, θα εγκαταλείπαμε τα εγκόσμια
και θα το ρίχναμε στους στοχασμούς και τις δεήσεις.
Όμως κι η πίστη δε μας έλειψε κι η αμφιβολία είναι ξένη για μας.
Γιατί λοιπόν ταλαντευόμαστε
σαν ένα νέο που βγαίνει έξω ύστερα απ’ την πράξη
και δε βλέπει τους ανθρώπους στα μάτια και βαδίζει πάντα απ’ τις γωνιές,
ή όταν χορεύει νιώθει πως αυτός δεν είναι για τέτοια,
πως ξεχωρίζει απ’ όλους τους άλλους
μ’ ένα παράξενο στα μάτια διακριτικό;

Τι είναι κείνο που λογοκρίνει την κάθε μας κίνηση
και κάνει ερμαφρόδιτη την κάθε αρετή μας;
Αφήστε μας να ζήσουμε την όμορφη ζωή,
μη μας παιδεύετε με τούτα τα ημίμετρα·
κι εμείς δε θα θέλαμε να ’μαστε απ’ την αγαπημένη αυτή πόλη,
όμως η νίκη σας κι η πτώση μας είναι πολύ αβέβαιες
κι η εκκλησία ραγίζει με το χαμό μας.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Λουκάς ο αγαπητός
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:25:09
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Λουκάς ο αγαπητός

Απορώ μ’ αυτό το παιδί πώς μένει ακόμα στις Αγάπες.
Τον θυμούμαι μικρό στην Αντιόχεια, επάνω στο ποδήλατο.
Νέος δεκάξι χρονώ πρόβαλλε σ’ όλα τα φωτογραφεία
κι όλοι χαιρόμασταν κρυφά τη δροσερή αλκή του.
Γνωστότατος στις κοσμικές συντροφιές, το όνομά του
πολύ σπάνιο, αλήθεια, στην Αντιόχεια.
Φανατικός στο Γιεχωβά, παράτησε το Γιεχωβά,
όταν τον ερωτεύτηκε κάποιος αρχισυνάγωγος.
Για ένα διάστημα τραβήχτηκε από τις συντροφιές·
ένιωθε, λέει, κενό, βρισκόταν σε αδιέξοδο
και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις,
ασπάστηκε στο τέλος το χριστιανισμό. Τις πρώτες μέρες
τον ξένιζε να τον φωνάζουν αδελφό και σύντροφο,
αυτόν τον μαθημένο με τα κύριε και κύριε.
Τέλος, τον πήρε μαζί του ο Παύλος, ένας εξαίρετος άνθρωπος
(κι έτσι γλίτωσε ο φίλος μας απ’ τις χριστιανικές συντροφιές).
Αυτός ο Παύλος συχνά τον αναφέρει στις επιστολές του·
στη μια, τον λέει «νεότερο», στην άλλη, «αγαπητό».
Λουκάς ο αγαπητός – του ’μεινε πλέον η προσωνυμία.
Έτσι τον λένε όσοι για τον α ή β λόγο τον αγαπούν.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σοδομίτες
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:33:21
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/John_Martin_-_Sodom_and_Gomorrah.jpg/1280px-John_Martin_-_Sodom_and_Gomorrah.jpg)

John Martin, The Destruction of Sodom and Gomorrah
Πηγή: wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/Sodom_and_Gomorrah)


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σοδομίτες

Αν μια χορδή μονάχα στην καρδιά σας
δεν είχε σπάσει, όμοια με τις άλλες,
κι απέμενε για να ξυπνάει κάποτε
την τρυφεράδα μες στις πρόστυχές σας νύχτες,
τότε κι οι άγγελοι θα φρόντιζαν για σας,
σαν τις καλές μητέρες, ν’ απαλύνουν
τον πόνο σας, και θα ’τρεμε το χέρι τους
όταν θα ράντιζαν τα σπίτια σας με θειάφι,
και το δαυλί θα πέρναγε από χέρι
σε χέρι, τι κανενός δεν θα το πήγαινε η καρδιά. Όμως
τώρα που δεν αφήσατε κανένα
έφηβο αγνό στη γειτονιά σας, κι όλους
τους μελαψούς, με τη σκληρή ομορφιά, τους κάνατε
θεούς και τρέχετε μαζί τους, για μια νύχτα,
στα Γόμορα με τα φτηνά τα πανδοχεία,
σαν ποια καρδιά να σπλαχνιστεί την πώρωσή σας;

Οι τρεις ωραίοι νέοι, που ζητάτε,
σα λυσσασμένοι κάτω απ’ το μπαλκόνι μου,
να τους ριχτείτε μόλις σας ανοίξω,
αν ξέρατε γιατί ήρθαν, θε να τρέχατε
έντρομοι στις γυναίκες σας, που τις στερήσατε
χρόνια την ευτυχία να γίνουνε μητέρες.
Οι τρεις ωραίοι νέοι που τιμήσαν
το σπίτι μου, στα γαλανά τους μάτια
φέρνοντας κάτι απ’ την ουράνια ομορφιά,
ήρθαν για μένα, τον αγνό, που είκοσι χρόνια
έζησα μες στη στέρηση κι ολοκληρώθηκα
μέσα στην προσμονή.
Οι τρεις ωραίοι νέοι, που απειλείτε
να με κορώσετε αν δεν σας τους δώσω,
αυτοί θα σας κορώσουν· γιατί, αλήθεια, πού ακούστηκε,
το κάλλος τους τ’ αγγελικό να σπιλωθεί
από τα χέρια σας τα διεστραμμένα;

Βλέπω
το Θεό στο κάθε άστρο να μοιράζει
κι από μια φλόγα, κι η αυγή δε θέλει
πολύ για νά ’ρθει ακόμα.
Ποιος σας φταίει;
Σεις δεν κρατήσατε ούτε τα προσχήματα
που, όσο να πεις, κάτι δίνουν κι αυτά.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Περιστατικό στην Αθήνα
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:39:11
https://www.youtube.com/watch?v=irvczKK9CF4

Μάνος Χατζιδάκις, Συνέβη στην Αθήνα (τραγούδι: Νάνα Μούσχουρη, 1961)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Περιστατικό στην Αθήνα

Το σπίτι ήταν μονόπατο, με κήπο,
και το δωμάτιο ζεστό· το ραδιόφωνο
έπαιζε μια γλυκιά, απαλή μουσική.
Ήπιαμε τσέρι, μου ’δειξε φωτογραφίες.
Ύστερα, βλέποντας τα λασπωμένα μου άρβυλα
και την τσαλακωμένη μου στολή,
«Σεις είσθε χάλια», μου είπε, «επιτρέψτε μου
να σας περιποιηθώ».
Πήρε τη χλαίνη και μου την ξελέκιασε
μ’ ένα πανί και με λίγη βενζίνα·
πήρε τα ρούχα και μου τα σιδέρωσε
με το μικρό ηλεκτρικό του σίδερο·
πήρε τα άρβυλα και τα ’βαψε με προσοχή.
Κι εγώ τον κοίταζα με τι λεπτότητα
τακτοποιούσε το χιτώνιό μου,
με τι φροντίδα μού καθάριζε τα ντοκ.
Δεν του ’πα ευχαριστώ, μόνο τον ρώτησα
σαν έφτασε η στιγμή, κοφτά: «Τι δίνεις;»
Δαγκάθηκε· με κέρασε ακόμη μια φορά
κι ύστερα μου άνοιξε διακριτικά την πόρτα.

Η άρνηση είναι το χειρότερο, σκέφτηκα τότε.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δίχως εξουθένωση
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:44:37
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δίχως εξουθένωση

Το απόγευμα τραβήξαμε κατά το εκκλησάκι
και μου ’παιξε ακορντεόν. Ήταν ωραία,
και το λιβάδι ήσυχο, μες στη λιακάδα.
Το πρόσωπό του είχε αγλαϊστεί
από τον ήλιο και τη μουσική,
και φάνταζε τόσο αγνό, που ντράπηκα
γιατί είχα ακόμα φαντασία κι αισθήσεις.

Έτσι, Θεέ μου, σκέφτηκα, να γίνονταν
πριν από τη στιγμή εκείνη: ένα τραγούδι
να σβήνει αργά αργά στη φυσαρμόνικα
σα μια νεανική αγνότητα που φεύγει.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μυστικός δείπνος
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:48:31
https://www.youtube.com/watch?v=CyTmq1Sfpvk

Νίκος Παπάζογλου & Λάζαρος Ανδρέου, Εγώ δεν είμαι ποιητής
(ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου / δίσκος: Όταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα (1995))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μυστικός δείπνος

Άλλο δεν επιθύμησα – μονάχα
τα κουρασμένα πόδια σου να πλύνω.
Να ’ναι η κάμαρα ζεστή, κι απ’ τις κουρτίνες
να πέφτει η αντηλιά του δειλινού.
Ευλαβικά τις αρβύλες θα σου βγάλω,
τις λασπωμένες, και ζεστό νερό θα φέρω
μες σε βαθιά λεκάνη, και θα σκύψω
να σε υπηρετήσω ταπεινά.

Μα όταν, σηκώνοντας τα βρόμικα απονέρια,
γεμάτα απ’ την αγάπη μου, αντικριστούμε,
μες στην ανατριχίλα των ματιών μου δε θα βρεις
αυτό που τα απονέρια ετούτα μαρτυρούνε.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νυχτερινή ηδυπάθεια
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:52:52
https://www.youtube.com/watch?v=miZj3n6v0W0

Μάριος Τόκας & Ανδρέας Νεοφυτίδης, Λεηλάτησέ με
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου & Γιάννης Πάριος / δίσκος: Στη λεωφόρο της αγάπης (1987))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νυχτερινή ηδυπάθεια

Εχτές είδα στον ύπνο μου πως ήρθες,
αγέλαστος και σκοτεινός και μ’ άδραξες
βίαια και τραχιά, κι ύστερα μ’ έσερνες
μες σε λιμάνια σκοτεινά κι άδειες πλατείες,
μέχρι που το χακί χιτώνιό σου
στρατός πολύς έγινε, που περνούσε,
στρατός πολύς, που με ποδοπατούσε,
στρατός, που με συνέθλιβε κάτω απ’ τις αρβύλες του,
καθώς εβάδιζε άλκιμος· κι εγώ είχα λιώσει,
κουρέλι είχα γίνει, κι ήμουν ένα
με την καυτή την άσφαλτο, που δέχονταν
τ’ αποτυπώματα απ’ τις άπειρες αρβύλες.

Και τότε ήταν, μες στην τόση μου εκμηδένιση,
που εδίψησέ σε, Κύριε, η ψυχή μου.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επικίνδυνη μοναξιά
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:55:49
https://www.youtube.com/watch?v=US89GUJQiNg

Γιάννης Σπανός & Γιάννης Καλαμίτσης, Άνθρωποι μονάχοι
(τραγούδι: Βίκυ Μοσχολιού / δίσκος: Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό (1977))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επικίνδυνη μοναξιά

Όταν τις νύχτες τριγυρνώ στη μοναξιά μου,
ψάχνω μες σε χιλιάδες πρόσωπα να βρω
εκείνο το τρεμούλιασμα στην άκρη του ματιού σου.

Αν έστω κι ένας μόνο απηχούσε
κάτι από τη δική σου ομορφιά,
θα του ’λεγα: «Λοιπόν, τι περιμένεις;
με τα καρφιά των παπουτσιών σου κάρφωσέ με» –

και δε θα καρτερούσα πια γλυκό φιλί
ούτε μια τρυφερή περίπτυξη.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Διάλειμμα
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 21:59:04
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Διάλειμμα

Τις νύχτες μες στο βρόμικο λιμάνι
σβήνει απ’ τ’ αυτιά μου η προδομένη μουσική.

Μα το απομεσήμερο, όταν σχολούνε τα παιδιά,
στήνω καρτέρι για τα πιο ωραία μάτια,
και τότε σβήνουν οι σκληρές φωνές εντός μου,
ξεχνώ τα ξένα γόνατα και τους αυχένες,
λιγότερο επικίνδυνη νιώθω τη μοναξιά μου
κι ακούω ξανά την προδομένη μουσική.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Χαμηλοφώνως
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:11:58
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Χαμηλοφώνως

Μες στην απελπισμένη έξαψή μου
μην είσαι τόσο αδυσώπητος μαζί μου.
Δείξε μου αγάπη, έστω και από συμπόνια,
όταν τα χείλη δεν μπορούν να ειρωνευτούνε,
όταν τα χέρια δεν βαστιούνται άλλο πια.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όραμα γλυκό
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:15:28
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Όραμα γλυκό

Τα βράδια, όταν ξεκόβω από τους φίλους
κι οι γειτονιές της νύχτας με τραβούνε,
ξάφνου αναδύεται μέσα μου η μορφή σου,
όταν απ’ τις ασκήσεις κουρασμένος
στα σύρματα του Κέντρου ακουμπάς
και βλέπεις κατά το βοριά με νοσταλγία.

Έρχεσαι τότε και με παίρνεις απ’ το χέρι,
απ’ τη συναλλαγή της νύχτας με τραβάς
και στους καλούς φίλους με φέρνεις πάλι.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αναστολή
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:19:21
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αναστολή

Ό,τι ονειρεύτηκα τόσα και τόσα βράδια,
ό,τι επιθύμησα με τόση αλλοφροσύνη,
ό,τι σχεδίασα με τόσο πυρετό,
μόλις σε δω, γλυκιά μου εξουθένωση,
στα μάτια και τα χείλη το αναστέλλω,
για μια στιγμή πιο απελπισμένη το αναβάλλω,

γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν,
η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ταβερνάκι
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:23:07
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ταβερνάκι

Σ’ αυτό το καπνισμένο ταβερνάκι
που με το σούρουπο μαζεύονται οι ναύτες
και διασκεδάζουν οι παρέες της ξενοιασιάς,
γλίστρησα ένα βράδυ λαχταρίζοντας
μήπως σε βρω μες στους καπνούς και τα τραγούδια.

Μα ήταν γυμνό δίχως εσέ το ταβερνάκι,
ήταν απάνθρωπα τα ξένα μάτια
και τα τραγούδια βούιζαν τόσο τρομαχτικά,
που γλίστρησα και πάλι απαρηγόρητος
στις γειτονιές της εγκατάλειψης να ξεχαστώ.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα τρυφερά κατώφλια
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:27:24
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα τρυφερά κατώφλια

Μου ’πες πως η αγάπη σου δεν ξέρει από φιλί,
δεν έχει χάδια, δεν κάνει γι’ αγκαλιάσματα,
κι αν θέλει η έξαψή μου τρυφερότητες,
σ’ άλλα κατώφλια να στραφεί.

Κι άλλα κατώφλια ξέρω, τρυφερά,
εκεί που δεν κοστίζει δάκρυα το φιλί,
που δεν εξουθενώνει το χαμόγελο
κι είναι το χάδι τόσο απαλό,
σαν τη μητέρα πάνω από τον ύπνο σου.

Όμως πώς να σ’ απαρνηθώ, γλυκέ μου αδιάλλαχτε,
που είσαι γλυκύτερος και απ’ τα κατώφλια ετούτα;

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επίλογος
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:31:37
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επίλογος

Ξένοι αυχένες τώρα αντί για τον δικό σου,
ξένα λαγόνια, ξένα γόνατα, όλα ξένα,
τίποτα πια δε θα μου μείνει απ’ τη φωνή σου,
ως και τα μάτια σου θα σβήσουν σ’ άλλα μάτια.

Και πια, μέσα στην τόση αλλοφροσύνη,
ψυχή μου, πού θα βρεις τη δύναμη
για να μπορείς ακόμα να ελπίζεις
σε κάποιαν άλλη αγκαλιά πιο τρυφερή;

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ρημαγμένο νταμάρι
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:43:45
https://www.youtube.com/watch?v=yB5nHXPJIWE

Διαβάζει ο ποιητής.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ρημαγμένο νταμάρι

Έρχονται ώρες που τι να σου κάνουν πια και τα χαμόγελα,
πέφτουν ένα ένα σαν τα εφτά πέπλα της Σαλώμης,
και στο τέλος απομένεις γυμνός, και τότε αρχίζουν όλα να κραυγάζουν·
τα μάτια κραυγάζουν: εμείς είμαστε που ρουφήξαμε τόση ομορφιά,
τα χέρια κραυγάζουν: εμείς είμαστε που συντελέσαμε στην υποταγή,
το σώμα κραυγάζει: εγώ είμαι που συσπάστηκα στην κτηνωδία του καλοκαιριού,
οι στίχοι διαλαλούν τα μυστικά μας,
γίναμε πια σαν ιδιωτικό ημερολόγιο σε ξένα χέρια.

Έτσι είναι, δεν ωφελούν πια τα χαμόγελα, όσο κι αν είναι ανοιχτόκαρδα,
ούτε ωφελεί να κρατάς το στόμα κλειστό όταν όλα κραυγάζουν·
και τι να την κάνεις τη διπλομανταλωμένη αξιοπρέπεια της σιωπής
τώρα που όλοι ξέρουν ποιους ικετέψαμε, σε ποιες αγκαλιές συσπειρωθήκαμε,
κι είναι το πρόσωπό μας σα νταμάρι ρημαγμένο
κι είμαστε σαν ψημένα κάστανα που εύκολα τα ξεφλουδίζει κανείς.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Από κορμί σε κορμί
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:47:49
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Από κορμί σε κορμί

Είπα να υποχωρήσω σ’ ένα χαμόγελο,
να δω πού φέρνουν δυο χείλη όταν ανοίγουν σαν αγκαλιά,
κι από υποχώρηση σε υποχώρηση κι από χαμόγελο σε χαμόγελο κι από κορμί σε κορμί
έφτασα εδώ που ο θάνατος γίνεται ένα με το αίμα σου,
παίρνει την όψη σου, σε κουκουλώνει, σε συντρίβει,
σε κάνει πιο ελεεινό, σε φέρνει στο αμήν –

και τότε πια καμιά σιωπή δε σώζει,
καμιά τιμιότητα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βολέματα καταστροφής
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 22:53:00
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βολέματα καταστροφής

Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ·
θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου.

Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί,
να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με χορταίνει.

Όταν βουλιάζω σ’ εύκολες εξάψεις,
να ’ρχεται μια εξευτέλιση και να με συνεφέρνει.

Όταν βουρλίζομαι στα δρομολόγια του πάθους,
να ’χω ένα όραμα να με θαμπώνει.

Όταν εξαγριώνομαι για τρυφερότητα,
να βρίσκονται δυο χέρια για τον παιδεμό μου.

Μα πάνω στου σπασμού την αποθέωση,
που εκμηδενίζει κάθε άλλη ομορφιά,
να ’χω τη δύναμη να πω «Κύριε, όχι άλλο» –

κόβοντας τις υπερωρίες της καταστροφής μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Διάλειμμα χαράς
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:02:44
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Διάλειμμα χαράς

Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά,
να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου,
γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος,
και παν περίπατο όλα μου τα προγράμματα.

Και να που κάθομαι και γράφω πάλι τραγούδια
φλεγόμενος για τα πρασινωπά σου μάτια,
διψώντας το σάλιο σου
κι αναπολώντας τη μοναδική μας τσαϊράδα,
τότε που τα κουνούπια μας τσιμπούσαν σαστισμένα
μ’ αυτή την απαράμιλλη προσήλωσή μας,
και τα αγκάθια μπήγονταν στο σώμα μας
έκπληχτα για την τόση μας αδιαφορία.

Ήταν ένα διάλειμμα χαράς,
ας μου του συγχωρήσουν οι δυστυχισμένοι·
δεν πόνεσα ακόμα αρκετά
για να μ’ αγγίξει ο πόνος του διπλανού μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επέτειος
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:13:40
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επέτειος

«Βουνό με βουνό δε σμίγει», λένε στο στρατό,
«άνθρωπος με άνθρωπος σμίγει»·
όμως περάσαν τρία χρόνια κι ακόμα να σμίξουμε
και Κύριος οίδε τι θα γίνει τώρα που μπαίνουμε στον τέταρτο.

Εν τω μεταξύ, κάθε μέρα έχω μαλώματα με την καρδιά μου.
«Καρδιά μου», της λέω, «κάνε κι εσύ μια υποχώρηση·
υπάρχει τόση ομορφιά σ’ αυτό τον κόσμο,
υπάρχουν τόσα σαββατόβραδα για γλέντι,
επιτέλους δε χάθηκαν οι ευκαιρίες για προσήλωση.»
«Δεν ξέρεις τι ζητάς», μου αποκρίνεται,
«σε χάλασαν οι τόσες διαψεύσεις,
σ’ έκανε εύκολο η απελπισία,
έπαψες να πιστεύεις πια στον έρωτα: σε κλαίω.»

Δεν ξέρω τι της έκανες αυτής της καρδιάς
και ξημεροβραδιάζεται με τ’ όνομά σου·
όμως εγώ είμαι αδύνατος άνθρωπος,
η σάρκα μου πεινάει, θέλει να φάει,
το αίμα μου κρυώνει, θέλει να ζεσταθεί.

Να φύγεις απ’ τη μνήμη μου και την καρδιά μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κοσμικοί νέοι
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:21:05
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κοσμικοί νέοι

Μάτια τυραννισμένα αυτοί δεν έχουν
ούτε χαμόγελο πικρό, ούτε πρόσωπο
που από καημό κρυφό να ’χει σκεβρώσει.

Τους βλέπεις: τραγουδούνε επιπόλαια,
μπαίνουν σε κούρσες, οργανώνουν πάρτι,
μιλούνε για τον Φρόιντ και τα σινεμά –
άψογα λόγια και χειρονομίες.

Δεν έχουν το δικό μας το παράπονο,
τέλεια ανύποπτοι στην ομορφιά τους,
σχεδόν αθώοι στην επιτήδευσή τους,
στους έρωτές τους μάλλον νόμιμοι.

Μάτια τυραννισμένα αυτοί δεν έχουν.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εξόντωση
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:25:11
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εξόντωση

Απόψε οκτώ με δέκα προγραμμάτισα έρωτα.
Ένα δίωρο θα κυλήσει σε τρυφερή αγκαλιά.
Ύστερα θα γυρίσω σπίτι κατευνασμένος.
Τίποτα δεν θα καταλάβει η μητέρα.

Μα ποιος μου λέει πως θά ’ρθουν όλα βολικά;
Θα με φάνε οι δρόμοι και η νύχτα.
Όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω, θα τσαλακωθώ.
Εγώ το ξέρω σε τι κατάσταση θα γυρίσω.

Είτε έτσι είτε αλλιώς με αφανίζει
ο σκοτεινός καημός μου να δοθώ,
η λύσσα μου να εξοντωθώ.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σταυρούπολη
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:33:33
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σταυρούπολη

Σταυρούπολη, νυχτερινή μου πατρίδα,
σιτοβολώνα του έρωτα,
ανάμεσα στα δυο στρατόπεδά σου
κορμί για κάθε μοναξιά.

Η λαϊκή σου προθυμία δε λέγεται,
οι ομορφιές σου πιο πολλές κι απ’ τα ρουμάνια σου·
μονάχα τα τραγούδια σου είναι σκληρά:
διαρκώς υπενθυμίζουν τον καημό μας.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ηλιοβασίλεμα
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:37:26
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ηλιοβασίλεμα

Ο έρωτάς σου είναι σαν ηλιοβασίλεμα·
ο ήλιος πέφτει στα νερά, έρχεται η νύχτα.

Γι’ αυτό θέλω να σε ρουφήξω, να σε καταπιώ,
να διαλυθώ στην αμφιλύκη του κορμιού σου,
όμως και συ μη στέκεσαι σαν άγαλμα,
μη μου μιλάς στον πληθυντικό,
τρύπησε το μεδούλι μου όσο μπορείς,
στράγγιξε μες στο αίμα μου τη μοναξιά σου.

Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ακατάλληλος για τρυφερότητα
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:40:19
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ακατάλληλος για τρυφερότητα

Είσαι ο πρώτος που μου πρότεινες έρωτα.
Η πρότασή σου με αναστατώνει.
Νιώθω ακατάλληλος για τρυφερότητα.
Ως τώρα χτυπιόμουν από τοίχο σε τοίχο.
Συνήθισα σε ψίχουλα και παρακάλια.

Πες το μαζοχισμό, πες το όπως θέλεις,
νιώθω ακατάλληλος για τρυφερότητα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μην περιμένεις
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:43:56
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μην περιμένεις

Μην περιμένεις να σ’ τα φέρει όλα η νύχτα,
δεν είναι αβανταδόρος σου η νύχτα.
Τρέξε κι εσύ λιγάκι, μάθε κατατόπια,
σημάδεψε περάσματα και ώρες,
περπάτησε σε γειτονιές σταμπαρισμένες.

Μην περιμένεις να σ’ τα φέρει όλα η νύχτα.
Δεν είσαι πια παιδί, να σε ταΐζουν άλλοι.
Μόνος σου πρέπει να βγάζεις το ψωμί σου,
και το ψωμί δεν βγαίνει αν δεν παλέψεις,
αν δεν χτυπήσεις πόρτες, αν δεν τρέξεις.

Μην περιμένεις να σ’ τα φέρει όλα η νύχτα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος: Τόση λατρεία, τόση τρυφερότητα
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:47:33
Ντίνος Χριστιανόπουλος: Τόση λατρεία, τόση τρυφερότητα

«Δυο μήνες του πουλούσα έρωτα,
του ’φαγα κάμποσα λεφτά».
Τυχαία τ’ άκουσα σ’ ένα λεωφορείο
και σφίχτηκε η καρδιά μου.

Για ποιον να το έλεγαν άραγε;
Αύριο θα το πουν και για μένα.
Τόση λατρεία, τόση τρυφερότητα,
όλα καταλήγουν στον νταβά.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Προκοπή απ’ τους όμορφους δεν έχει
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:51:33
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Προκοπή απ’ τους όμορφους δεν έχει

Αλέξη, ας το πάρουμε απόφαση:
προκοπή απ’ τους όμορφους δεν έχει.
Είναι καιρός να κοιτάξουμε κι εκείνους
που χέρι δεν τους χάιδεψε ακόμα,
που τα κορίτσια δεν γυρίζουν να τους δούνε,
που δεν τους αποθέωσαν στα γήπεδα.

Είναι καιρός να κοιτάξουμε τους άσκημους,
που γόνιμη προσφέρεται η μοναξιά τους.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το φακελάκι
Post by: wings on 06 Jan, 2018, 23:58:20
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το φακελάκι

Μια Κυριακή που ταχτοποιούσα τα χαρτιά μου,
βρήκα το φακελάκι με τις κατάξανθες τρίχες σου,
που μία μία τις μάζευα τότε που πέφταν τα μαλλιά σου.

Σε θυμούμαι εκείνη την εποχή. Διαβάζαμε μαζί στο αναγνωστήριο.
Είχες πολύ λιγοψυχήσει και το ’ριξες στα γιατροσόφια,
μα η φαλάκρα εξακολουθούσε να μεγαλώνει
κι εγώ, δώσ’ του και να συλλέγω τη μαδημένη σου ομορφιά.

Τώρα, μαθαίνω, περιποιείσαι το γλόμπο σου,
φροντίζεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου,
ανανεώνεις κάθε λίγο το καβουράκι σου.

Τίποτα δε μου έμεινε από σένα,
που αν το πετούσα να γίνονταν μέσα μου θρήνος.
Γι’ αυτό κι εγώ θα εξαφανίσω τα θυμητάρια σου,
ν’ αλαφρώσω απ’ τη σαβούρα που λάτρεψα κάποτε.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μυγδαλιές
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:02:51
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μυγδαλιές

Αυτό το μέρος το λέγαν Μυγδαλιές.
Τις πρόλαβα. Μοσκοβολούσε ο τόπος.
Φίσκα η αγράμπελη, κι ένα ρυάκι
κατέβαζε ξερόφλουδα απ’ τα αλώνια.

Εδώ ερχόμασταν τα βράδια για κορμί.

Σιγά σιγά τις κόψαν όλες. Ένα ένα
ξεφύτρωναν στη θέση τους σπιτάκια.
Πρώτοι εμείς τα εγκαινιάζαμε. Η αγάπη μας
ζυμώθηκε στις σκαλωσιές και τα τσιμέντα τους.

Τώρα δεν έμεινε ούτε μία μυγδαλιά.
Γέμισε ο τόπος μαγαζιά και κατοικίες.
Μας έφαγαν ακόμα ένα τσαΐρι.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στο τυπογραφείο
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:06:33
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στο τυπογραφείο

Μου έδειξαν τα μηχανήματά τους,
το νέο πιεστήριό τους Heidelberg,
τον τρόπο λειτουργίας, τις βαλβίδες.
«Τις δυο λινοτυπίες, αν μπορέσουμε,
θα τις πουλήσουμε, να φέρουμε μονοτυπία.»

Ξέχασαν μόνο να μου δείξουν τους εργάτες,
που λοξοκοίταζαν καθώς τους προσπερνούσαμε.
Οι πιο πολλοί ήταν νεαροί μαθητευόμενοι.

Σ’ αυτούς, εμένα, κόλλησε η καρδιά μου.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αποκούμπι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:15:37
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αποκούμπι

Το ξέρω, είσαι χαμένο υποκείμενο.
Διαρκώς ζητάς δαχτυλίδι και τσιγάρα,
διαμαρτύρεσαι πως είμαι τζαμπατζής,
ξινίζεις τα μούτρα σου όταν κάνω να σε χαϊδέψω,
και μόλις ξεμουδιάσει λίγο η καρδιά μου,
«Λοιπόν, τι θ’ ακουμπήσεις;» με ρωτάς.

... Κι εγώ που νόμιζα πως βρήκα αποκούμπι!

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Πατριωτάκια
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:20:06
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Πατριωτάκια

Εγώ σου μιλώ τρυφερά κι εσύ χασμουριέσαι·
δε θέλεις σινεμά, δε θέλεις βόλτα,
δε με αφήνεις ούτε να σε ακουμπήσω,
ο νους σου μόνο στο μαλλί.

Μα όταν βρεις κάνα πατριωτάκι σου,
πώς ζωντανεύουν ξαφνικά τα μάτια σου,
πόσο λαλίστατος γίνεσαι,
του δίνεις τρυφερά μια καρπαζιά
και πάτε στην ταβέρνα να τα πιείτε.

Κι αμέσως ξαναβρίσκεις το κέφι σου,
θαρρείς πως βρέθηκες ξανά στο χωριό σου,
που χρόνια τώρα το ’χεις στερηθεί
και πας με κάτι τύπους σαν και μένα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Έρωτας στα χωράφια
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:25:00
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Έρωτας στα χωράφια

Καλύτερα να μην μπούμε στο χωράφι,
δε θέλω να τσαλαπατήσουμε τα στάχυα.
Για μια μικρή ερωτική φωλιά
θα πάει χαράμι ένα κιλό στάρι.
Βέβαια, είναι ωραίο να πλαγιάζεις
μέσα στα στάχυα και τις παπαρούνες·
σκέψου όμως και το φουκαρά το γεωργό,
που δεν του φτάνουν τα ζιζάνια, το χαλάζι,
οι έμποροι, τα δάνεια, οι φόροι –
να ’χει κι εμάς, να του κάνουμε χαλάστρα.

Καλύτερα να πάμε παρακάτω.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τετάρτη και Σάββατο
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 00:27:30
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τετάρτη και Σάββατο

Τετάρτη και Σάββατο
σε νοσταλγώ περισσότερο.

Έγινε κιόλας χρόνος που απολύθηκες,
σε ξανακέρδισε το χωριό,
παντρεύτηκες, κόψαμε αλληλογραφία,
ξέχασα και το επίθετό σου.

Κι όμως κάθε Τετάρτη
και προπαντός κάθε Σάββατο
το κορμί μου θυμάται τις λεπτομέρειες
κι ανατριχιάζει.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στην Έκθεση
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 18:44:10
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στην Έκθεση

Σε γνώρισα στην Έκθεση, μέσα στα φώτα,
μέσα στον κόσμο, στο πολύ κολλητήρι,
κι αμέσως σου πρότεινα να πάμε σε καμιά ερημιά.

Μα εσύ είχες έρθει απ’ το χωριό για διασκέδαση·
έπρεπε ν’ ανέβουμε στ’ αυτοκινητάκια,
να πάρουμε παγωτό, να μπούμε στο σπίτι του τρόμου,
να σε κεράσω σάντουιτς και μαύρη μπίρα,
να σου αγοράσω κανένα τσακμάκι για ενθύμιο.

Δε σκέφτηκα πως ήσουν μπουχτισμένος από ερημιές.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ταγκαλάκι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 18:48:24
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ταγκαλάκι

Αν ποτέ με τρακάρετε
να τριγυρνάω ύποπτα
σε πάρκο ή ερημιά,
μη με παρεξηγήσετε
μην πείτε μέσα σας
«το ταγκαλάκι!»

Δεν μπορείτε να ξέρετε
πόσο αγωνίστηκα
πριν λυγίσω.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μπαξέ Τσιφλίκι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 18:52:19
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μπαξέ Τσιφλίκι

Ανάμεσα Μπαξέ κι Αγια-Τριάδα,
στο υψωματάκι πάνω από το δρόμο,
χόρτασα πέρσι έρωτα με την ψυχή μου.

Τώρα περνώ καμιά φορά με το υπεραστικό
κι αμέσως κάτι κελαηδάει μέσα μου·
ξυπνούν τα χείλη που μουδιάζαν απ’ το δάγκαμα,
μοσχοβολούν σαν πρώτα οι μασχάλες σου,
λάμπει ξανά ο μπρούντζος του κορμιού σου
και ζωντανεύει πάλι η αγάπη μας,
που ’γινε τώρα λίπασμα γι’ άλλες αγάπες.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Καλοκαίρι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 18:54:55
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Καλοκαίρι

Βρήκες την εποχή να με ταράξεις στα δαγκάματα
και να μου κάνεις μελανιές σ’ όλο μου το κορμί.

Φοβάμαι μήπως φαίνονται απ’ τον ανοιχτό γιακά,
μήπως το καταλάβει η μητέρα,
μήπως το μυριστούν οι φίλοι
και πώς να εμφανιστώ γυμνός στα μπάνια.

Δεν ξέρω πού ήσουνα ολόκληρο χειμώνα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος: Ό,τι κορόιδευα
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 18:58:24
Ντίνος Χριστιανόπουλος: Ό,τι κορόιδευα

Δεν έχω πια δικαίωμα να κλαίγομαι
τώρα που χόρτασα κι εγώ ψωμί κι αγάπη.
Οι στερημένοι δεν είναι πια αδέλφια μου,
οι πεινασμένοι δε μ’ έχουν για δικό τους,
κι ούτε με ξελασπώνει που ταράζομαι
σαν τύχει κι αντικρίσω τη ματιά τους.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Προσκυνήματα
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 19:01:08
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Προσκυνήματα

Από μικρός συνήθισα να προσκυνώ
χέρια παπάδων, ιερές εικόνες·
μετά το γύρισα σε πόδια αγαπημένα.

Τώρα μπερδεύω τι θα πει προσκυνημένος.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βασιλάκης
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 19:06:40
https://www.youtube.com/watch?v=OZegtQ_7g7w

Χρήστος Κολοκοτρώνης, Αφήστε με να κλάψω (με τον Στέλιο Καζαντζίδη, 1953)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βασιλάκης

Δυο μήνες τώρα σε λιμπίζομαι
και δεν το λέω.

Μες στο μπλουτζίν λαμποκοπάς
όλο δροσιά και νιάτα.

Στα χέρια σου η ομορφιά
σπατάλησε όλο της το χνούδι.

Κι όταν γυρνάς στις δέκα
από το λούνα παρκ
και τραγουδάς «Αφήστε με να κλάψω»
(δεκαοχτώ χρονώ, τι ξέρεις από κλάμα),

στημένος στο σοκάκι σου,
πίσω από κάτι βαρέλια,
περιμένω να κλείσει η νύχτα μου
με σένα.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δυτικές συνοικίες
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 19:14:07
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δυτικές συνοικίες

Σταυρούπολη, Ηλιούπολη, Πολίχνη,
συνοικίες του λαθρόβιου έρωτά μου,
με τι συγκίνηση κάθε φορά σας βρίσκω
να προοδεύετε σε νιάτα κι ομορφιά.

Τα ευωδιαστά τσαΐρια σας που άλλοτε
φιλοξενούσαν κάθε άστεγη αγάπη,
έγιναν τώρα γειτονιές που μυρμηγκιάζουν
ωραία και βαρβάτα τζουτζουκλέρια.

Τάχα να ξέρουν όλοι αυτοί οι νεανίσκοι
με τα μοτοσακό και τα μπλουτζίν,
σε τι αγροτεμάχια γεννήθηκαν,
τι έρωτας είναι σπαρμένος στην αυλή τους;

Σταυρούπολη, Ηλιούπολη, Πολίχνη,
θεριέψατε με του έρωτα το γάλα,
παλιά αναχωρητήρια αγάπης,
καινούρια ενδιαιτήματα ομορφιάς.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ατμόσφαιρα 1949
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 19:30:53
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ατμόσφαιρα 1949

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Τώρα που κληρονομήσαμε την εμπειρία των άλλων, χάσαμε την πνοή τους
και δεν μας απομένει πια παρά να χαράζουμε σχήματα,
να συζητούμε με τακτ
και να ξεφυλλίζουμε συλλογές γραμματοσήμων.
Όταν κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο, αποφασίσαμε
να του διαθέσω πέντε αντίτυπα· δέχτηκε
και μου ’κανε κάπου κριτική για τα νέα μου ποιήματα.
Έτσι περνούσαμε τον καιρό μας και κάναμε βόλτες στην Τσιμισκή
μιλώντας γι’ αμερικανική λογοτεχνία κι ωραία κορίτσια.
Ο νεαρός με τα «Μαραμπού», ψηλός, μελαχρινός,
συνόδεψε ένα φίλο του, πρωτοετή της Στρατιωτικής Ιατρικής, σε ζαχαροπλαστείο.
«Άσ’ τα», μου έλεγε, «μου ’φυγαν έξι χιλιάδες·
η φιλία, βλέπεις – με είχε βοηθήσει στις εξετάσεις.»
«Φυσικά», του απάντησα, «φυσικά·
ίσως κάνω την περίπτωσή σου ποίημα.
Είναι πολύ πεζή, θα μου βρουν ελιοτικές επιδράσεις.
Στα πρωτόλεια, τα τέτοια είναι συχνά,
όμως δίνει χαρά μια δημοσίευσηυ
κι η έκδοση σε καλλιτεχνικό τυπογραφείο.
Θα με μνημονέψουν σ’ εφημερίδες μ’ ευνοϊκά σημειώματα
κι ύστερα θα με ξεχάσουν· ευνόητο,
μια κι έλειψε η πνοή των παλαιών από τους στίχους μας
και μένει τώρα μοναχά η εμπειρία τους.»

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στον φίλο που πάει για δάσκαλος
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 19:38:32
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στον φίλο που πάει για δάσκαλος

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Μονάχος σου, σε αψηλό χωριό απομονωμένος,
δίχως μάνα να σου καρικώνει τις κάλτσες, δίχως φίλους για βόλτα,
τότε θα νιώσεις πως ό,τι πήρες, πήρες· τώρα πρέπει να δώσεις·
κι αν έχεις πολλά, πολλά θα δώσεις· αν λίγα,
σκέψου τις ώρες που σπατάλησες εδώ κι εκεί.
Παρ’ όλες τις τυχόν επιφυλάξεις μου, σε συμβουλεύω
να την κρατήσεις την αγνότητά σου. Βέβαια,
είναι οδυνηρή η εγκράτεια, όταν μάλιστα
η φαντασία οργιάζει· όμως, αν θέλεις
του κόσμου την εκτίμηση, όλο και πρέπει
να ολοκληρώνεσαι στη στέρηση.

Εξόν απ’ τη διδασκαλία στο σχολείο,
κοίτα να κάνεις και καμιά μικρή βιβλιοθήκη,
να ’ρχονται οι νέοι του χωριού και να διαβάζουν.
Στην ενδοχώρα να εργαστείς. Έτσι προσφέρεις
πολύ περισσότερα απ’ τους νεανίσκους της Τσιμισκή.
Ωστόσο κοίτα και την ηθική σου ακεραιότητα:
από έναν νέο δροσερό κι αγνό, κυρίως αγνό,
ιδιότητα δεν έχει η ανθρωπότης τιμιωτέραν.

Κι εν τω μεταξύ θα κρατούμε αλληλογραφία και θα μου στέλνεις
φωτογραφίες σου ανάμεσα στα παιδιά του χωριού.
Και θα ’μαι, αλήθεια, περήφανος για έναν τέτοιο φίλο.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Καθαρίστρια
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:07:00
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Καθαρίστρια

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Φώναζε έξαλλη.

Μπήκαν μπουλούκι, λέρωσαν
με τις αρβύλες τους το πάτωμα.
Μόλις το είχε σφουγγαρίσει
τρίβοντας ένα ένα τα σανίδια,
φτύνοντας αίμα ένα ολόκληρο πρωί.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, In memoriam
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:10:09
Ντίνος Χριστιανόπουλος, In memoriam

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Αίμα στη χλαίνη, αίμα στο χορτάρι,
αίμα στο επικίνδυνο φεγγάρι.

Το επικίνδυνο φεγγάρι θα χαθεί,
το χορτάρι — κι αυτό θα μαραθεί.

Μα στην καθημερινή σου χλαίνη,
άνθος αμάραντο, το αίμα μου θα μένει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βαλτάσαρ
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:13:42
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βαλτάσαρ

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Το χέρι που ερήμωσε την ξενοιασιά σου
γράφοντας μυστικά στον τοίχο επάνω
το κρυπτογράφημα της συμφοράς,
πόσες φορές κι εγώ δεν το αντίκρισα,
όχι σε τοίχο ή σε οθόνη αλλά στα μάτια
εκείνων που είναι επικίνδυνοι φεγγίτες
της ομορφιάς.
Μα δεν το εξήγησα ποτέ μου
ούτε επιδίωξα ποτέ να το εξηγήσω,
ίσως γιατί τα κοκαλιάρικα αυτά δάχτυλα
μου λένε πιο πολλά κι απ’ όσα γράφουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κυκλάμινα και χαμομήλια
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:18:28
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κυκλάμινα και χαμομήλια

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Μέσα σε θάμνους, κάτω από πουρνάρια
ανάμεσα σε πέτρες και σε βράχια,
φυτρώνουν τα κυκλάμινα· κανένα
πόδι ανθρώπινο ποτέ δεν τα πατάει,
κανένα χέρι δεν τα ξεριζώνει·
μένουν εκεί με τη σεμνή τους αξιοπρέπεια
μικρές κρυμμένες ομορφιές που σε ξαφνιάζουν.

Και μόνο του αγρού τα χαμομήλια,
που ξένοιαστα απλώνονται στον κάμπο,
λεύτερα στο αγέρι και το φως,
κάποιος τσομπάνης θα βρεθεί να τα πατήσει
ή κάποιο κάρο με τις ρόδες του τα λιώνει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εσύ που πάντα κάτι διασώζεις
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:24:59
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εσύ που πάντα κάτι διασώζεις

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Σένα λατρεύω, ω αιωνιότητα,
που ξέρεις μυστικά να διακλαδίζεσαι
κυλώντας μες στης έξαψης τ’ αυλάκια,
κρυμμένη πίσω απ’ τα ινδάλματα του πάθους
και πάντα δείχνοντας στο τέλος μία πόρτα,
όταν πυκνώνουν τ’ αδιέξοδα της μοναξιάς.

Κι όταν η νύχτα συσσωρεύει ερεθισμούς
σαν προσανάμματα επάνω στο κορμί μου
κι αρκεί μονάχα ένα βλέμμα για να γίνει
παρευθύς παρανάλωμα η σάρκα,
είσαι εσύ που πάντα κάτι διασώζεις
μέσ’ απ’ τ’ αποκαΐδια της σεμνότητας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Οι δράκοι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:43:55
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Οι δράκοι

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ω τρυφεροί εραστές, που αμέριμνοι οδεύετε
έξω απ’ τα προάστια, σ’ αισθηματικές ερημιές,
όπου η νύχτα συνάζει με στοργή τα ζευγαράκια της,
μακριά από τα μάτια των κακών ανθρώπων·

ω τρυφεροί εραστές, που ανύποπτοι γέρνετε
στις απαλές περιπτύξεις της αγαπημένης
κι ο κόσμος σάς φαίνεται εύκολος διαμέσου του έρωτα,
χωρίς ούτε μια στιγμή να σκεφτείτε τους στερημένους·

ω τρυφεροί εραστές, δυο βήματα πίσω απ’ την πλάτη σας
ελλοχεύει εκείνος που δεν γνώρισε ποτέ την τρυφερότητα,
καραδοκώντας τους ανυποψίαστους σπασμούς σας
να εγκαινιάσει κι απόψε την αποκτήνωσή του.

Ω τρυφεροί εραστές, μετά την πρωινή νεκροψία
ποιος θα βρεθεί να σας εξηγήσει τι άραγε θέλουν
κι επιτίθενται έτσι αποτρόπαια οι στερημένοι,
γιατί πληθαίνουν επικίνδυνα οι δράκοι;

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρεγμένοι
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:51:03
https://www.youtube.com/watch?v=xuTIz5Em43Y

Ντίνος Χριστιανόπουλος & Μάνος Χατζιδάκις, Σαν τους αριστερούς (Κατατρεγμένοι)
(τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας, πιάνο: Ντόρα Μπακοπούλου / δίσκος: Τα τραγούδια της αμαρτίας (1996))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κατατρεγμένοι

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Σαν τους αριστερούς σάς αγαπώ, αδέλφια μου·
κι αυτοί κι εμείς διαρκώς κατατρεγμένοι:
αυτοί για το ψωμί — εμείς για το κορμί,
αυτοί για λευτεριά — εμείς για έρωτα,
για μια ζωή δίχως φόβο και χλεύη.

Σαν τους αριστερούς σάς αγαπώ, αδέλφια μου,
παρόλο που κι αυτοί μας κατατρέχουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Θάλασσα
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 20:55:11
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Θάλασσα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η αγκίδα
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 21:01:24
https://www.youtube.com/watch?v=UdWKIAIlyZQ

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 στη Θεσσαλονίκη
Απόσπασμα από την εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» με τίτλο «Ένα τροχαίο ατύχημα»


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η αγκίδα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
«Τι έγινε;» ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.

Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
Όμως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το σπίτι μας
Post by: wings on 07 Jan, 2018, 21:06:56
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το σπίτι μας

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Ας παίζει το τρανζιστοράκι, ας μεταδίδει
τη θεία λειτουργία ή παλιές οπερέτες
και τα παντζούρια ας μένουν πάντα ανοιχτά,
τα φώτα ας είναι όλα αναμμένα.

Ας δίνει μια επίφαση ειρήνης
το ταραγμένο σπίτι μας. Όταν γυρνώ απ’ τη δουλειά
κατάκοπος, ας μη τα βρίσκω όλα
κλειστά και θεοσκότεινα, κι η γριά στο ντιβάνι,
μόλις η πόρτα ανοίξει, ν’ αρχινάει τα βογγητά.

Όσο αντέχουμε ακόμα τα τραγούδια,
λιγότερο θανάσιμη γίνεται η μουγκαμάρα,
ο θάνατος, θαρρείς, μας τριγυρίζει πιο δειλά.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος: [ένα άγγιγμα μονάχα...]
Post by: wings on 17 Nov, 2018, 00:15:08
Ντίνος Χριστιανόπουλος: [ένα άγγιγμα μονάχα...]

ένα άγγιγμα μονάχα
δεν αρκεί

ένα κορμί μονάχα
πέφτει λίγο

θέλουμε πιο πολλά
θέλουμε χώμα

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)
Title: Ντίνος Χριστιανόπουλος: Βαρδάρι 1977
Post by: wings on 01 Jan, 2019, 19:02:46
Ντίνος Χριστιανόπουλος: Βαρδάρι 1977

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Σα στολισμένο σαλονάκι το Βαρδάρι υποδέχεται κάθε βράδυ τα φαντάρια του, και σαν τις οικοδέσποινες οι αδερφές τα φιλεύουν κουνήματα και χαρτζιλίκια. Μοναχικοί τύποι περιφέρονται στα πέριξ, μέχρι που το παίρνουν απόφαση και βολεύονται κατά τα γνωστά. Από τις βόρειες και δυτικές συνοικίες τα λεωφορεία κατεβάζουν λογιώ λογιώ παίδαρους και μαγκάκια, μαθητές του καράτε, μουτζούρηδες και εργατοτεχνίτες, που σπουδάζουν σε νυχτερινές σχολές. Όλη τους η ψυχαγωγία: ποδοσφαιράκια και αυνανιστήρια. Το βραδινό τους: μια μπουγάτσα και γάλα. Στις κυριακάτικες κριτικές για το ποδόσφαιρο, το «μαλάκα» παίρνει και δίνει σε όλους τους τόνους. Καροτσάκια με λαθραίες κασέτες διαφημίζουν Αγγελόπουλο και Καζαντζίδη. ΥΠΑΡΧΩ διαβάζεις σε τρίκυκλα και μπλουζάκια. Από τα τέσσερα ύποπτα σινεμά, τα τρία πέρασαν ήδη στη λογοτεχνία και τώρα έχουν σειρά τα πατσατζίδικα. Τα μπαρ ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, κρατώντας όσο μπορούν την παράδοση του Βαρδάρι. Σέρβοι τουρίστες γδύνουν τα ετοιματζίδικα, και κιτρινόμαυρες φυλές απ’ την Ασία τρελαίνονται για τσόντες και πορνό.

Μέσα σ’ αυτή την τοιχογραφία, κάπου θα πάρει το μάτι σας και μένα, να στέκομαι σε μια άκρη ακίνητος, παίζοντας με το κομπολόι των παθών μου.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.