Translation | Μετάφραση

Favourite texts, movies, lyrics, quotations, recipes => Favourite Music and Lyrics => Favourite Poetry => Topic started by: wings on 21 Jan, 2007, 20:28:43

Title: Κική Δημουλά
Post by: wings on 21 Jan, 2007, 20:28:43
Κική Δημουλά

(http://www.mygreek.fm/covers/artist/cover-292/6316/image.jpg)

Η Κική Δημουλά (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC) είναι Ελληνίδα ποιήτρια, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Ποίησης.

Γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα, όπου και ζεί. Παντρεύτηκε τον μαθηματικό και ποιητή Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Χαρακτηριστικά της ποίησής της είναι η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών, η ασυνήθιστη χρήση κοινών λέξεων και η πικρή φιλοπαίγμων διάθεση.

Τιμήθηκε το 1972 με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε ποτέ και το 1995 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης. Η Association Capitale Européenne des Littératures έχει ήδη αναγγείλει τη βράβευσή της, τον Μάρτιο του 2010, με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας. Ποιήματα της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα ιταλικά, τα πολωνικά, τα βουλγαρικά, τα γερμανικά και τα σουηδικά.

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

Συνεντεύξεις και άλλα


Σύνδεσμοι


[Επιστροφή στο ευρετήριο ελληνικής ποίησης (https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=54631.0)]
Title: Κική Δημουλά, Kλέφτες στη σκέψη
Post by: λinaπ on 08 Jul, 2007, 23:24:04
Κική Δημουλά, Kλέφτες στη σκέψη

Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές
της πήρανε χρυσαφικά και βίασαν οι άθλιοι
γερόντισσες αξίες.

Δε χαίρεται;

Eμένα έχει χρόνια να πατήσει
κλέφτης το πόδι του στο σπίτι
ούτε για καφέ.
Eπίτηδες αφήνω ξεκλείδωτο το μπρίκι.

Kάθε φορά επιστρέφοντας προσεύχομαι
να βρώ σπασμένους τους κυνόδοντες της πόρτας

να σείονται τα φώτα σαν μόλις να κουτούλησαν
με σεισμού πανύψηλου κεφάλι

να δω κλεμμένα τα κτερίσματα
από τις μούμιες βασιλείες του καθρέφτη

σαν κάποιος να ξυρίστηκε στο μπάνιο
και στη σπανή αφή μου να 'χουν φυτρώσει γένια
χάμω δεμένη χειροπόδαρα να κείται η διάψευσή τους

κι απ' την κουζίνα να 'ρχεται με το πάσο του ατμός
ζεστής πατημασιάς με μπόλικη κανέλα από πάνω.

Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Title: Re: Κική Δημουλά, Σαν να διάλεξες
Post by: legally_blonde on 04 Sep, 2007, 23:03:16
Κική Δημουλά, Σαν να διάλεξες

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή
να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια
να δω την ευωδιά της ρίγανης
σκλάβα σε ματσάκια.

Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων
βρίσκεις το πράσινο εύκολο
σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.
Ακούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα
με την κομμένη γλώσσα των καρπών
ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα
και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση
στις κιτρινιάρικες παρειές
μιας μέσα βουβαμάρας.

Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Είναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
που έχει η εκλογή σου.
Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
Ασήκωτες κι αυτές.
Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

Το πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για τα λουλούδια.
Για εξοικείωση.
Εκεί δεν έχει διάλεξε. Εκεί με κλειστά τα μάτια.

Από τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης (1994)
Title: Κική Δημουλά - Ενός λεπτού μαζί
Post by: valevi on 13 May, 2008, 08:50:10
Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας άκουσα στο ραδιόφωνο ένα εκπληκτικό ποίημα της Κικής Δημουλά από τη συλλογή "Ενός λεπτού μαζί". Δεν μπορώ να βοηθήσω με στίχους αλλά μιλούσε για τότε που φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι. Ανέφερε κάτι σαν "το πειρατικό πλέιμομπιλ καράβι δεν μου είχε φανεί τρομαχτικό" και "έπλεκα τις ανησυχίες μου στα μαλλιά της Μπάρμπι"...

Ξέρω πως ζητάω δύσκολα, αλλά νομίζω πως όποιος το γνωρίζει θα καταλάβει σε ποιο ποίημα αναφέρομαι. Μήπως το έχετε στο αρχείο του μυαλού σας (ή στα κιτάπια σας;)



Title: Re: Κική Δημουλά, Υπό την απειλή του θέλω
Post by: Natassa on 22 May, 2008, 23:14:30
Κική Δημουλά, Υπό την απειλή του θέλω

Σοῦ ἔτεινα προσέγγιση
ἀλλὰ ἤδη χαιρετισμὸ μοῦ ἔστελνε τὸ χέρι σου
ἀπογειωμένο σὲ ὕψος ἀσφαλείας του
πάνω ἀπὸ δυὸ χιλιάδες πόδια ὑπολογίζω.

Ἄξιον ἀπορίας τὰ κατάφερα
τηλαισθαντικὸς ἀεροπειρατὴς νὰ μπῶ
στὸν ἐναέριο χῶρο του
καὶ σημαδεύοντάς το μὲ μακρύκανο
κυνηγενικὸν αἰφνιδιασμὸ
νὰ χάσει ὕψος τὸ ἀνάγκασα
καὶ μὲς στὸ χέρι μου νὰ προσγειωθεῖ.

Από τη συλλογή Χλόη θερμοκηπίου (2005)
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 23 May, 2008, 14:24:20
Πολύ τρυφερό ποίημα, με μια ελαφριά δόση συναισθηματικής τρομοκρατίας.
Title: Re: Κική Δημουλά, Υπό την απειλή του θέλω
Post by: wings on 23 May, 2008, 14:31:03
Με μια βαριά δόση τρομοκρατίας, θες να πεις. Δηλαδή πόσο πιο βαριά μπορούσε να την κάνει η ποιήτρια; Σε ένα τρυφερό (;;;) πιάσιμο του χεριού θέλει να καταλήξει μετά απ' αυτόν τον φοβερό και τρομερό πρόλογο. Ή κάνω λάθος;
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 23 May, 2008, 14:50:20
Ο ευφημισμός είναι από τα αγαπημένα μου εκφραστικά μέσα όταν αναφέρομαι σε πρακτικές συναισθηματικού εκβιασμού. Θυμάμαι, κάπου είχα διαβάσει ένα Γάλλο ποιητή όπου έλεγε ότι υπάρχουν κάποιες λέξεις οι οποίες δεν έχουν προστακτική. Π.χ. η λέξη «διαβάζω» και η λέξη «αγαπώ» (ως εκ τούτου, το «διάβαζε» και το «αγάπα (με)» δεν πρέπει να υφίστανται στο συναισθηματικό λεξιλόγιο κανενός).

Σε προσωπικό επίπεδο, η απόπειρα ανθρώπων να σε κάνουν να τους αγαπήσεις με χρήση συναισθηματικού εκβιασμού («εγώ θέλω να με αγαπήσεις εδώ και τώρα αλλιώς...») μόνο οίκτο και λύπηση μπορούν να με κάνουν να νοιώσω – συναίσθημα εκ διαμέτρου αντίθετο με τον ερωτισμό.
Title: Re: Κική Δημουλά, Υπό την απειλή του θέλω
Post by: wings on 23 May, 2008, 14:55:26
Ε, ναι, αλλά εδώ το βαραίνει πολύ το πράγμα η Κική Δημουλά. Αν δεν θέλει ο άλλος να σου πιάσει το χέρι, δεν το κάνει ούτε με την απειλή βόμβας. Κι αν τελικά το κάνει κάτω από τόση πίεση, θα είσαι ευχαριστημένος που τον έφερες στα νερά σου;

Γιατί το δικό μου θέλω αρχίζει και τελειώνει δίπλα στο δικό σου. Όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, «με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται».

Ωστόσο, θα μου επιτρέψεις - ανεξάρτητα από το γεγονός ότι συμφωνούμε στην κεντρική ιδέα - να επιμείνω ότι το ποίημα αυτό είναι παραφορτωμένο για τα κυβικά του και με πολλές φραστικές εξάρσεις και υπερβολές που ναι μεν εντυπωσιάζουν λεκτικά, αλλά εμένα προσωπικά μου φέρνουν δυσφορία. Κοντολογίς, δεν το θεωρώ δα μια από τις καλύτερες στιγμές της Δημουλά.
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 23 May, 2008, 14:58:55
Σαφώς κι έχει γράψει καλύτερα ποιήματα.
Εν προκειμένω, η χρήση της εκτεταμένης μεταφοράς εξυπηρετεί τον σκοπό του ποιήματος ο οποίος επιτελείται επιτυχώς.
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: Natassa on 23 May, 2008, 15:36:49
Ναι, δεν είναι από τα καλύτερά της και μοιάζει, πράγματι, λίγο παραφορτωμένο.

Γιατί, όμως, τρομοκρατία; Δεν υπάρχουν μόνο οι δύο αντίθετες καταστάσεις "θέλω" ή "δε θέλω" (να σου πιάσω το χέρι ή ό,τι άλλο) αλλά εσύ με αναγκάζεις. Δεν έχετε βρεθεί ποτέ σε φάση θέλω και δε θέλω ταυτόχρονα -για διάφορους λόγους κι όχι απαραίτητα γιατί δεν επιθυμείτε/αγαπάτε τον άλλο;

Εμένα δε μου μοιάζει καθόλου τρυφερό το ποίημα, ούτε η απόπειρα προσέγγισης σώνει και καλά ερωτική. Υπάρχουν κι άλλες συναισθηματικές καταστάσεις μεταξύ δύο ερωτικών συντρόφων.

Προσθήκη: Τώρα που το σκέφτομαι, λέτε να είμαι τρομοκρατική φύση; Γενικά, η έκφραση μεγάλης τρυφερότητας στην ποίηση με "μπουκώνει" συναισθηματικά.
Title: Re: Κική Δημουλά, Στο πλοίο
Post by: wings on 23 May, 2008, 16:26:03
Κική Δημουλά, Στο πλοίο

Μικρόσωμο νεαρό ζευγάρι.
Εκπατρισμένη των ματιών η καταγωγή.
Κάπου στην επιβίωση θα δουλεύουν
– φημίζεται για την αξιοσύνη της
η υποταγή.

Με άδεια καλοκαιρινή.
Ελεύθερα τώρα τα χέρια νοικοκυρεύουν
τα παραμελημένα χάδια τους.

Θαυμάζω τι επιδέξια ξαπλώνουν τα δάχτυλα
στου παιχνιδιού τους το κρεβάτι
σφιχτά δεμένα
σα να πλέκουν γελαστά καλαθάκια
με πόθου συστροφή τα γεμίζουν
τα ξηλώνουν κι απ' την αρχή τα πλέκουν

σα να κουράστηκε τώρα ο νέος
ίσως απ' την πολλή ελευθερία της πλοκής
λίκνιζε χαρούμενα και το πλοίο
γέρνει κι αποκοιμιέται
πάνω στο αριστερό του σκουλαρίκι

ξύπνια εκείνη ακόμα
κοιτάζει για λίγο το κοιμισμένο χέρι του
κι αργά προσεκτικά μην το ξυπνήσει
στον ώμο της το φέρνει
κι επάνω του γέρνοντας
γλυκά κι αυτή αποκοιμιέται.

Τι εύχρηστο μαξιλάρι η αγάπη
κατάλληλο
για κάθε ταξίδι του πόνου στο σώμα
για κάθε ηλικίας όνειρα
για κάθε είδους νύστα
απαραίτητο
για το σπίτι
για το στοχασμό
για το λεωφορείο
για το πλοίο και για ό,τι
μας πνίγει.

Από τη συλλογή Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)


Ορίστε, λοιπόν, ένα πραγματικά τρυφερό και όμορφο ποίημα από την πιο πρόσφατη συλλογή της Κικής Δημουλά.
Title: Re: Κική Δημουλά, Στο πλοίο
Post by: Natassa on 23 May, 2008, 16:35:58
Ορίστε, λοιπόν, ένα πραγματικά τρυφερό και όμορφο ποίημα από την πιο πρόσφατη συλλογή της Κικής Δημουλά.

Ωραίο είναι κι αυτό αλλά περί ορέξεως, Βίκυ μου...
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: wings on 23 May, 2008, 16:37:42
Ναι. Ούτε λόγος να γίνεται, Νατάσα. :-)))
Title: Re: Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός
Post by: wings on 09 Jun, 2008, 20:22:13
Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.


Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.


Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (1998)


https://www.youtube.com/watch?v=WcbltvPrOeo

https://www.youtube.com/watch?v=TZ1neWQKKy0&NR=1

http://youtube.com/watch?v=d3G1YJGDyCE
Title: Re: Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός
Post by: lionpsyche on 09 Jun, 2008, 22:15:14
Πω πω! Τι τέλειο ποίημα είναι αυτό! Η νύχτα, όντως, γένους θηλυκού. Όπως και η Λέαινα...
Title: Re: Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός
Post by: Pit on 10 Jun, 2008, 00:02:33
Άμα λέω εγώ ότι έχουμε τα ίδια γούστα, βρε Λεοντόψυχη, κάτι ξέρω... Το λατρεύω αυτό το ποίημα, όπως και πολλά-πολλά ακόμη της Δημουλά. Μετά τον Καβάφη είναι η αγαπημένη μου ποιητική πέννα των ελληνικών γραμμάτων.
Title: Re: Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός
Post by: lionpsyche on 10 Jun, 2008, 09:42:38
Γεια σου, βρε pit! Αυτός είσαι! Μα δεν είναι τέλειο, όπως και η νύχτα με τη δροσιά της;
Title: Re: Κική Δημουλά, Βασιλιάς ή πένης
Post by: wings on 15 Jul, 2008, 22:29:39
Κική Δημουλά, Βασιλιάς ή πένης

Ονείρου μανιώδης σαρκασμός
σ' έφερε ολόκληρο ταξίδι από κάτω
όχι για μένα βέβαια, μόνο για να διαλάμψει
μία εχθρά του άσπονδη αλήθεια.

Τελάλης λόφος διαλαλούσε την κορφή του
απ' όπου ανάβλυζε γάργαρο παλάτι.
Όποιος το έπινε γινότανε αμέσως
μονοπάτι έως απάνω, την πύλη του ανερμήνευτου.

Εσύ, κάπου στο μέσον της ανάβασης.
Επίγειος ρυθμός πετώντας τη συντόμευε.

Στους πρόποδες η έγνοια μου
πού πήγαινες εσύ ένας αχρείαστος στα όνειρα
αφού δεν υποφέρεις,
τι πάρε δώσε άνοιξες με ανάκτορα
ποιες ματαιοδοξίες κοιλιόδουλες σε κάλεσαν
πώς θ' αρτυθείς αιματηρά κοψίδια βασιλείας
εσύ που διαιτάσαι με αυστηρή
ισότητα χωμάτων.

Χίλιες φορές τύραννος παρά τυραννισμένος σύριξες
κι άστραψες μπροστά μου καθ' όλα βασιλιάς
με στέμματα με υπηκόους οίνους μουσικές
δούλες πιατέλες έσκυβαν γεμάτες σφάγια ζήτω
βελούδινοι σε τύλιγαν μανδύες
κόλακες πορφυροί της εύπιστης σκιάς σου.

Μυστικοσύμβουλός σου επιστήθιος
ο μανιώδης του ονείρου σαρκασμός.

Άδειος ο θρόνος δίπλα στον δικό σου
κι ας ήμουνα διά νόμου έτερον ήμισυ της δόξας σου.
Μια και την ονειρεύτηκες την ήθελες ολόκληρη δική σου
και όρθιες ξεροστάλιαζαν οι δύο βέρες
σαν πελαργοί στο ένα δάχτυλό μου.

Στο χέρι που μου έτεινες απρόσωπα
για ν' ασπαστώ φορούσες το μονόπετρο
διακριτικό της μοναρχίας σου
εξαίσιο δαχτυλίδι δολοπλόκο
– κούφια η πέτρα μέσα, θήκη
εγγύς για δηλητήριο.

Προς τι να πικραθώ.

Η κάθε αγάπη, εστεμμένη ή απλός πολίτης
ή και νεκρός ακόμα που είναι υπεράνω υποψίας
κάπου πάντα κάπου
θέλεις στο διάδημά της θες στη μεσαία τάξη της
εκεί στης συγχορδίας το πίσω πίσω τέλι
ανάμεσα στο αφόρετο ακόμα ασπρόρουχό της
μα και σε πλαϊνή ραφή φιλιού
αγάζωτου ακόμα στα τρυπώματα στις πρόβες

η κάθε αγάπη πάντα
κάπου σου το 'χει φυλαγμένο το φαρμάκι.

Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Title: Re: Κική Δημουλά, Εν πτωχεύσει
Post by: wings on 20 Jul, 2008, 15:33:34
Κική Δημουλά, Εν πτωχεύσει

Είμαι σχεδόν χωρίς επάγγελμα τώρα.

Νεότερη
κατασκεύαζα κυρίως διαμαρτυρίες.
Αλλά και μεταχειρισμένες καταστάσεις
μάζευα
που μεταποιούσα εύκολα
σε πρωτοτυπίες και παραφορές.
Στρωμένη δουλειά.
Ευπορούσα.
Τώρα επιδίδομαι στο άσκοπο.
Ίσα-ίσα τα προς το ζειν :
επιβαίνω του άνεργου χρόνου μου
κι εκτελώ μικρά δρομολόγια
για λίγη αναδρομή
στα εύκρατα της νεότητός μου
επαγγέλματα ...

Από τη συλλογή Ερήμην (1958)
Title: Re: Κική Δημουλά, Βασιλιάς ή πένης
Post by: lionpsyche on 22 Jul, 2008, 10:24:10
Βασιλιάς ή πένης
...

η κάθε αγάπη πάντα
κάπου σου το 'χει φυλαγμένο το φαρμάκι.

Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)


Δυστυχώς, η κάθε αγάπη και ειδικά όταν είναι δυνατή σε ταϊζει και σε ποτίζει πίκρες και φαρμάκια. Όντως, σαν να στα έχει φυλαγμένα, κρυμμένα κάπου για να σε πληγώσει την κατάλληλη στιγμή... Μια στιγμή που δεν την περιμένεις.
Title: Re: Κική Δημουλά, Το διαζευκτικόν ή
Post by: wings on 20 Sep, 2008, 01:40:58
Κική Δημουλά, Το διαζευκτικόν ή

Μ' έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα
στα δύο ενδεχόμενα : βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα :
βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.
Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ' ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.
Και μεγάλωσα πολύ
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;
Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Και μεγάλωσα πολύ
για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει
κι όταν δεν βρέχει άλλο.
Σταγόνες για όλα.
Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
Εγώ ή μνήμη, πού να ξέρω;
Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
Βροχή ή δάκρυα.

Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.

Από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου (1971)
Title: Re: Κική Δημουλά, Έκστασις
Post by: wings on 28 Oct, 2008, 13:34:48
Κική Δημουλά, Έκστασις

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ' ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να 'ρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958)
Title: Re: Κική Δημουλά, Φωτογραφία 1948
Post by: wings on 08 Dec, 2008, 03:53:12
Κική Δημουλά, Φωτογραφία 1948

https://www.youtube.com/watch?v=pTlEbLyM1qg

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι για αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ή καταδότης.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να 'χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως όπου να 'ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου (1971)
Title: Re: Κική Δημουλά, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα
Post by: wings on 03 Jan, 2009, 01:30:18
Κική Δημουλά, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους.
Μονάχα κάτι γκρίζο παλαιό
καινούργιου χρόνου.

Τρέμουν από το κρύο
τα σταυροδρόμια και οι γωνίες
σφίγγονται κολλάνε να ζεσταθούν
επάνω σε αλλότριας πατρίδας
πλανόδιους ανθοπώλες

μπουκέτα φασκιωμένα
με αγριωπό χαρτί
και η φτηνή ποιότητα
με τρύπες διανθισμένη γύρω γύρω
από αυτοδίδακτο ψαλίδι καμωμένες

όπως κι εμείς όταν παιδιά
για σχέδια πεινασμένα
σ' εφημερίδα διπλωμένη ομοιόμορφα
μικρά τετραγωνάκια ψαλιδίζαμε
κι όπως ξεδιπλωνόταν το χαρτί
τι χαρούμενα τι αλλεπάλληλα, τι συμμετρικά
παραθυράκια διάπλατα μάς άνοιγε το μέλλον.

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους
μόνο κλειστά μεγάλα γκρίζα παράθυρα
κι ένα φτωχό χιονόνερο που ζητιανεύει χιόνι.

Από τη συλλογή Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)
Title: Re: Κική Δημουλά, Στο πλοίο
Post by: yiannispodinaras on 04 Jan, 2009, 17:19:19
Πολύ όμορφο το ποίημα της Δημουλά «Στο Πλοίο».
Title: Re: Κική Δημουλά, Τυφλό σύστημα επαφής
Post by: wings on 18 Jan, 2009, 01:59:41
https://www.youtube.com/watch?v=toBnGH5EdMA

Διαβάζει η Κική Δημουλά.

Κική Δημουλά, Τυφλό σύστημα επαφής

Σε προσκυνώ, γλώσσα, πολλά τα θαύματά σου.

Επί κυμάτων σφοδράς εποχής βαδίζουσα
– ην γαρ ενάντιος της αλαλίας ο άνεμος –
σώα βγήκες στην ακτή και άρθωση εμφύσησες
σε μερικούς τουλάχιστον λόγους κακοποιούς
που εξεβίαζαν την επαφή μας να σιωπά.

Οι υπόλοιποι δεν πίστεψαν.
Έμειναν μέχρι τέλους βουβό εμπόδιό της.

Τη νεκρή θυγατέρα του χρόνου ανάστησες
ευλογώντας την με όνομα διπλό:
Λήθη για όταν έλειπε ο πατέρας της καιρό
Μνήμη δε για ώρα ανάγκης.

Μονοτονική άφησες τη δαιμονιζόμενη έλξη.
Μήτε συ ήξερες τι πνεύμα παίρνει το σώμα.

Τα παραλυτικά μέρη τού λόγου τής υπάρξεως
θεράπευσες και βάδισαν τα επιφωνήματα
οι καλές προθέσεις τα ανάμεικτα ρήματα
οι επεξηγηματικοί σύνδεσμοι και χωρισμοί
– έμαθε κανονικά να γράφει το όνομά του
ο θάνατος και όχι να υπογράφει με σταυρό –
τα σύμφωνα κύρια άρθρα οι εριστικές
αντωνυμίες οι φρόνιμες οι αλληλοπαθείς
– αλήθεια τι συνέβη με τις κτητικές
και δεν ξαναπατήσανε στο μάθημα;

Υπό τον λύχνο τής επιβίωσης σκυμμένες
μερόνυχτα οι στερήσεις μας έγιναν
ευφραδείς είτε πεζά μονολογώντας
είτε με περίπλοκους νευμάτων συνδυασμούς
χάρη στο τυφλό σύστημα που εφαρμόζει
ο λυρισμός σου.

Αμέτρητα τα θαύματά σου, γλώσσα
γερνάς εντός μου και όλα πού να τα θυμάμαι.

Αχάριστοι δεν είμαστε αλλά
μέμνησο του φόβου μας που
ως απληροφόρητος ουδέποτε ιάθη.

Πάρε λαλιά από την άφθονη
την παραπανίσια που έδωσες στην κραυγή
και επίβαλέ την σε κείνο το βουβό απόρρητο
τουλάχιστον να μας φανερώσει
η νέα μας παιδεία εκεί κάτω

θα σε περιλαμβάνει άραγε, γλώσσα
θα κουβεντιάζουμε καθόλου με τη γειτνίασή μας
ή μόνο χάριν ενός μικρού μεσοδιαστήματος
– τι χαζοπούλι, Θε μου –
κοπίασε η τόση ευγλωττία;

Από τη συλλογή ήχος απομακρύνσεων (2001)


Ένα εντελώς απρόβλεπτο ποίημα-ύμνος για τη γλώσσα από την Κική Δημουλά - ένα εξαιρετικό ποίημα που δείχνει όλη τη δύναμη, την ευρηματικότητα και την ευαισθησία της σπουδαίας αυτής ποιήτριας.
Title: Re: Κική Δημουλά, Μητέρα του κάτω ορόφου
Post by: valevi on 17 Mar, 2009, 10:52:51
Κική Δημουλά, Μητέρα του κάτω ορόφου

Στα παιδιά μου

Ερρίφθη η μετακόμιση κύβος άδειος το σπίτι επάνω.

Μπήκανε σε τεράστιες κούτες η βελόνα κι η κλωστή που
έραβε τα σπλάχνα βήματα τους απόγονους θορύβους
στον ποδόγυρο της καθησύχασής μου – τι τέκνο στοργικό
το καζανάκι πώς κατέβαινε τρέχοντας τη νύχτα
επάνω μου να το αφουγκραστώ.

Κούτες δέματα μπόγοι δεθήκανε καλά με τον κομμένο
ομφάλιο λώρο.
Δε γινόταν άλλο δίχως ανελκυστήρα γκαράζ
χωρίς βεσέ προπάντων, ολόκληρη τετραμελής δικαιολογία
-   πολύ παλιάς κατασκευής η μάνα.

Λίγες οι ζημιές.
Σπάσανε κάτι χρόνια μεταχειρισμένα κι ελάχιστα επόμενα
και βέβαια, θρύψαλα το λάθος να νομίζεις πως τα γκοοοόλ
θα είχαν εσαεί τερματοφύλακα μόνο την ακοή σου
ότι η Μπάρμπι θα μεγάλωνε δεμένη στους παραλογισμούς σου
πώς δεν θα στέρευε ποτέ της ροζ κορδέλας το ποτάμι
θα ψήλωναν στις όχθες του κι άλλο τα καταπράσινα
που φύτεψες κοτσίδια να κάθονται στο θαλερό τους ίσκιο
τα’ άσπρα σου μαλλιά.

Το νόμιζες ακίνδυνο το πειρατικό πλέιμομπίλ καράβι
σα να μην ήξερες πως το’ χουνε παιχνίδι να φεύγουνε τα οικεία
σα να μην είχαν κι άλλοτε βροντήξει με παιδική
συναρμολογούμενη ευκολία κανόνια και πλόες
υπό ενήλικη σημαία.

Μαζεύω από κάτω παρατημένα μικροπράγματα
μην τα πατήσει η αντήχηση και σπάσω.

Μικρές αποχαιρετιστήριες μπαλίτσες κανονιού
σα χοντρό πιπέρι – πιπέρι πιπέρι στο στόμα
στα κακά λόγια του χωρισμού
το νήπιο θερμόμετρο μέρες ξεχασμένο
στης ιστορίας την απύρετη μασχάλη

το πινελάκι που βάφει τα ματάκια της κλαμένα
η κουκλίτσα λύπη
κουρέλι τη μαύρη μπέρτα του Σούπερμαν.

Μην το αποκλείεις. Κι άλλες φορές κουρέλι η αντοχή
κι όμως αποκαλύφθηκε υπεράνθρωπος.

Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Title: Re: Κική Δημουλά, Γράψε λάθος
Post by: wings on 20 Mar, 2009, 18:06:22
Κική Δημουλά, Γράψε λάθος

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυο μαζί ενώνω – το ζω το αφήνουμε έξω
για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που τα κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική τού ζω απεραντοσύνη.

Απ' τη σκοπιά τού καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς από πού ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.

Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

Από τη συλλογή Χαίρε ποτέ (1988)
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 20 Mar, 2009, 19:00:58
Αυτό το ποίημα, στα όρια και στις παρυφές της γλώσσας ψηλαφώντας, μου θυμίζει το παρακάτω:


H ποίηση είναι το απόσταγμα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, κάθε τρόπου και μορφής δημιουργίας. Kαι φυσικά πριν απ’ όλα με τη γλώσσα. Όταν ο άνθρωπος πάψει να επιζητεί (ταλαντούχος ή ατάλαντος, καμία σημασία δεν έχει) να εκφραστεί ποιητικά πρωτίστως με τη γλώσσα, τότε, αλίμονό μας, αυτή, η γλώσσα, θα απομείνει ένα απονευρωμένο και αφυδατωμένο σώμα.

Title: Κική Δημουλά, Απροσδοκίες
Post by: spiros on 10 Apr, 2009, 22:22:54
Κική Δημουλά, Απροσδοκίες

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομα τους semprevives
semprevives –αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες.
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Όπως βρέχει χωρίς να βρέχει.

Όπως σκιά μού επιστρέφει σώμα.
Κι όπως θα συναντηθούμε μια μέρα
εκεί πάνω.

Σε κάποιαν αραιότητα κατάφυτη
με σκιερές απροσδοκίες
και αειθαλείς περιστροφές.
Τον διερμηνέα της σφοδρής
σιωπής που θα αισθανθούμε
–μορφή εξελιγμένη της σφοδρής
μέθης που προκαλεί μια συνάντηση
εδώ κάτω– θα 'ρθει να κάνει ένα κενό.
Και θα μας συνεπάρει τότε
μια αγνωρισιά παράφορη
–μορφή εξελιγμένη του αγκαλιάσματος
που εφαρμόζει η συνάντηση εδώ κάτω.
Ναι θα συναντηθούμε. Ευανάπνευστα, κρυφά
από την έλξη. Κάτω από δυνατή βροχή
ραγδαίας έλλειψης βαρύτητας. Σε κάποιαν
ίσως εκδρομή τού απείρου στο επ' άπειρον∙
στην τελετή απονομής απωλειών στο γνωστό,
για τη μεγάλη προσφορά του στο άγνωστο∙
καλεσμένοι σε αστροφεγγιά προορισμού,
σε διασκεδάσεις παύσεων για φιλευδιάλυτους
σκοπούς και αποχαιρετιστήριες ουρανών
πρώην μεγάλες σημασίες.
Μόνο που ετούτη η συντροφιά των αποστάσεων
θα είναι κάπως άκεφη, ανεύθυμη
κι ας ευθυμεί εκ του μηδενός η ανυπαρξία.
Ίσως γιατί θα λείπει η ψυχή τής παρέας.
Η σάρκα.
Φωνάζω τη στάχτη
να με ξαρματώσει.
Καλώ τη στάχτη
με το συνθηματικό της όνομα: Όλα.

Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατος εκείνου του ονείρου.
Το στερνοπαίδι όνειρο.

Απ' όσα είχα το πιο φρόνιμο.
Ξεθολωμένο, πράο, συνεννοητικό.
Όχι και τόσο βέβαια ονειροπόλο
αλλά ούτε και φτηνά χαμηλωμένο,
όχι σουδάριο κάθε γης.
Πολύ οικονόμο όνειρο,
σε ένταση και λάθη.
Από τα όνειρα που ανάθρεψα
το πιο πονετικό μου: να μη
γερνάω μόνη.

Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατός του.
Δίνε του χαιρετίσματα, πες του να 'ρθει
κι αυτό μαζί εξάπαντος όταν συναντηθούμε
εκεί, στην τελετή απονομής απωλειών.

Όσο δε ζεις να μ' αγαπάς.
Ναι ναι μου φτάνει το αδύνατον.
Κι άλλοτε αγαπήθηκα απ' αυτό.
Όσο δε ζεις να μ' αγαπάς.
Διότι νέα σου δεν έχω.
Κι αλίμονο αν δε δώσει
σημεία ζωής το παράλογο.

Kiki Dimoula, Unexpectations

Lord what’s still not in store for us.

I’m sitting here and sitting.
It’s raining without raining
just as when a shadow
returns to us a body.

I’m sitting here and sitting.
Me here, my heart opposite
and still further away
my weary relationship with it.
So we might seem many
whenever emptiness counts us.

Empty room blowing.
I hold tight to the way
I have of being swept off.

I’ve no news of you.
Your photo stationary.
You stare as if coming
you smile as if not.
Dried flowers at one side
incessantly repeating for you
their unadulterated name semprevives
semprevives—eternal, eternal
in case you forget what you’re not.

I’m asked by time
how I want it to pass
exactly how I pronounce myself
as edging or ageing.
Foolishness.
No end is ever articulate.

I’ve no news of you.
Your photo stationary.
Just as it rains without raining.

Just as a shadow returns to me a body.
And just as we’ll meet one day
up there.
In some lush sparseness
with shady unexpectations
and evergreen rotations.
As interpreter of the intense
silence that we’ll feel
—developed form of the intense
intoxication caused by a meeting
down here—will come a void.

And we’ll be enraptured then
by a passionate unrecognition
—developed form of the embrace
employed by a meeting down here.
Yes we’ll meet. Breathing fine, concealed
form  attraction. In a downpour
of heavy  lack of gravity. Perhaps on one
of infinity’s trips to ad  infinitum;
at the ceremony for loss awards to the known
for its great contribution to the unknown;
guests at destination’s starlight,
at cessation’s galas on behalf of dissolving
causes  and  the skies’ farewell
importances once great.
Expect that this company of distances
will be somewhat downcast, cheerless
even if non-existence finds cheer from nothing.
Perhaps because the soul of the party will be absent.
The flesh.
I call to the ash
to disarm me.
I call upon the ash
by its code name: Everything.

You’ll meet regularly I imagine
you and the death of that dream.
The last-born dream.
Of all I had  the best-behaved.
Clear-headed, gentle, understanding.
Not of course so dreamy
but neither worthless or mean,
no toady to all and sundry.
A very thrifty dream,
in intensity and errors.
Of the dreams I raised
my most loving: so I’d not
grow old alone.

You’ll meet regularly I imagine
you and its death.
Give it my regards, tell it to come
too without fail when we meet
there, at the loss awards ceremony.

Love me as long as you don’t live.
Yes yes the impossible’s enough for me.
Once I was loved by that.
Love me as long as you don’t live.
For I’ve no news of you.
And heaven forbid that the absurd
should show no signs of life.

Από τη συλλογή Χαίρε ποτέ (1988)

Μετάφραση: David Connoly (http://greece.poetryinternationalweb.org/piw_cms/cms/cms_module/index.php?obj_id=2560&x=1)
Title: Re: Κική Δημουλά, Οι λυπημένες φράσεις
Post by: wings on 10 May, 2009, 00:44:33
Κική Δημουλά, Οι λυπημένες φράσεις

Με ημέρα αρχίζει η εβδομάδα,
με ημέρα τελειώνει.
Κι η Κυριακή, κόμπος σφιχτός
να μη λυθούν οι εβδομάδες.
Έρχεται πάντα από το ίδιο Σαββατόβραδο
και φέρνει λίγο ύπνο παραπάνω το πρωί
και το θεό, όσο τον δίνουν οι ορθρινές καμπάνες.
Λίγο να σταθείς στ' ανοιχτά παράθυρα
και να κοντοσταθείς σ' αυτά που δεν συμβαίνουν,
περνάει η ώρα.
Δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
σιγά σιγά η Κυριακή μεσουρανεί
σαν τρομαγμένη απορία.

Στις γειτονιές
περνάνε γύφτισσες να πω το ριζικό σου,
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα, ριζικά.
Πιο πέρα κάποιο ντέφι, έν' αρκουδάκι
δείξε πώς βάζουν πούδρα τα κορίτσια
στον καθρέφτη, πώς γδύνεται η Μονρόε...


Μη γελάς. Βρέθηκε κάποτε νεκρή η Μονρόε.
Με πράγματα που δεν αντέχουν μη γελάς.

Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
πώς μοιάζουν στους τυφλούς οργανοπαίχτες
στους δρόμους τους εμπορικούς, τις Κυριακές.

Να είχαμε μιαν άνοιξη.
Μη γελάς.
Με πράγματα που δεν υπάρχουν μη γελάς.
Ας λένε τα πουλιά κι οι μυρωδιές στα πλάγια
πως είναι Απρίλης.
Το λένε τα πουλιά κι οι έρωτες των άλλων.
Εμένα μ' εξαπατούνε οι θεοί
κάθε που αλλάζει ο καιρός,
κάθε που δεν αλλάζει.
Μη γελάς.
Έαρ δεν γίνεται
με ρίμες
ήλιοι-Απρίλιοι,
ήλιοι-Απρίλιοι,
ομοιοκατάληκτες στιγμές,
χρόνος χρωμάτων,
στρέμματα φωτός,
χαμομηλιών ανυπομονησία να μυρίσουν.
Δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
κι όλα τ' άλλα τρόποι
για να πεθαίνουνε ανώδυνα τα ημερολόγια.

Την Κυριακή τραβάει σε μάκρος
των τραγουδιών η αγωνία
ποια γυναί- ποια γυναί-

Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
στους δρόμους τους εμπορικούς,
τις Κυριακές τις ανοιξιάτικες.

Από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου (1971)
Title: Κική Δημουλά, Πάσχα στο φούρνο
Post by: wings on 04 Apr, 2010, 14:26:02
Κική Δημουλά, Πάσχα στο φούρνο

Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά.
Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι.
Ο φούρνος δεν καίει, βέλαξε
κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική
χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.

Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.
Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια ο σβέρκος
το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα
η σφαγή.

Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Title: Κική Δημουλά, Εκρηκτικό πόρισμα
Post by: crystal on 04 Oct, 2011, 00:48:16
Κική Δημουλά, Εκρηκτικό πόρισμα

https://www.youtube.com/watch?v=7J7ZbSbVkB8&feature=related

Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.

Λυτρώσου.
Όλων μας σχεδόν τα πετάγματα
κάποια τα βρήκε αζύγιαστη
ή ζυγιασμένη σφαίρα.

Είτε σκάρτο νερουλό ήτανε το Ικάριο
κερί
είτε γιατί ο ήλιος είναι συνεργάσιμος
μονάχα με τη δύση του
είτε γιατί κατά την απογείωση εξερράγη
εκρηκτικός αντίπαλος.

Υπολόγισε τώρα τι φτερά ταπείνωσε
ενός κλουβιού το ύψος ότι τάχα
κελαηδούσαν γήινα καθημερινά
λες και η ανάγκη υπέργεια να κελαηδήσεις
δεν είναι γήινη δεν είναι καθημερινή.

Μνημονεύω χώρια, με ευλάβεια προσευχετική
τα αυτοκτόνα εκείνα πετάγματα
με σφαίρα που κρυφά τους επρομήθευσε
του ακατανόητου η μεγάλη γενναιότης
δεδικαίωται:
η νεκροψία όλης αυτής της καντεμιάς
έδειξε πως τα μόνα καλότυχα φτερά
τα είχε η ματαιότης.

Ηρέμησε λοιπόν.
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα.

Και αν καμιά φορά από μανία αδέσποτη συμβεί
κάποιο να σημαδέψω
το πολύ να κλείσω τον τραυματία κελαηδισμό του
σ' ένα κλουβάκι στίχου φευγαλέο.

Από τη συλλογή Ήχος Απομακρύνσεων (2001)
Title: Κική Δημουλά, Ρομαντική Διαφωνία
Post by: crystal on 06 Dec, 2011, 00:20:13
Κική Δημουλά, Ρομαντική Διαφωνία

(http://2.bp.blogspot.com/-RdRLxw05hHg/TYTe9VWxsJI/AAAAAAAAA1c/ni4BzbeQAEI/s200/fullmoon.jpg)

Και βέβαια είμαι

κατά της διαταράξεως της σελήνης.

Οι λόγοι πολλοί.
Εκτός απ’ την κακόσχημην υπερβολή
- εγώ απο καιρό τις αποφεύγω
λόγω υπερκοπώσεως –
είναι και απρέπεια.
Οι σχέσεις της με την γη
υπήρξαν εώς τώρα
άκρως τυπικές.
Διακριτική μες στη μαγευτική απόστασή της,
έδωσε λύσεις άψογες
στης ανθρωπότητας τα ρέμβη.
Και το κυριότερο,
δωρεάν κάθε τόσο
αυτή την ευθαρμένη γη
επαργυρώνει.


Πηγή: To Skooliki (http://toskooliki.blogspot.com/2010/12/blog-post_06.html)
Title: Κική Δημουλά, Τα πάθη της βροχής
Post by: crystal on 14 Mar, 2012, 13:01:49
Κική Δημουλά, Τα πάθη της βροχής

https://www.youtube.com/watch?v=QIUBrilcDhA&feature=related

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ' αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
 
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού 'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
 
Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ' αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ' άλλα νά 'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 16 Mar, 2016, 10:53:13
Ναι, εξαρτώμαι από τις λέξεις, τις τιμώ βέβαια γιατί είναι η πατρίδα της πατρίδας μας, σέβομαι και την ηλικία τους που είναι τόσων αιώνων, και το ότι μόνον αυτές ξέρουν τον κωδικό με τον οποίον ανοίγει το θησαυροφυλάκιο της γλώσσας. Αλλά τις φοβάμαι επειδή με ξεγελάει συχνά η ποιότητά τους καθώς – όπως συμβαίνει στα μαναβικά – η πάνω πάνω σειρά στο τελάρο, είναι εύρωστη και χυμώδης κι από κάτω αφθονεί η μπαγιάτικη ακαταλληλότητα. Παρά ταύτα μου επιβάλλονται λέξεις, επειδή είναι ικανές μόνες τους, χωρίς άλλη βοήθεια να διεγείρουν ένα ποίημα, και να το πείσουν να προκύψει. Το ενθαρρύνουν να μπει στο λαβύρινθο και να προχωρήσει άφοβα, και ξαφνικά στη μέση του δρόμου αλλάζουν συμπεριφορά, εγκαταλείπουν σύξυλο το αρχινισμένο ποίημα, και φεύγουν οριστικά. Κάποιες φορές όμως, απρόσμενα επιστρέφουν φέρνοντας υπολείμματα, κομμάτια από κάποιο άλλο άγνωστο ποίημα, που προφανώς το είχε κατασπαράξει η ατέλεια. Και επιδίδονται στη συρραφή των κομματιών. Ράβουν, ξηλώνουν, ράβουν, ξηλώνουν, γράφουν, σβήνουν, γράφουν, σβήνουν - αυτή είναι η δουλειά τους – προσαρμόζουν τα ξενόφερτα απομεινάρια, στην εντόπια μετέωρη αρχή του ποιήματος που της έδινε κουράγιο η εκκρεμότητα….. Και περίεργο, χάρη σ’ αυτές τις μαστόρισσες λέξεις αποβαίνει να ταιριάζουν απολύτως μια άσχετη αρχή με μια άσχετη αλλοπαρμένη συνέχεια και με ένα εντελώς ανίδεο τέλος. Κάτι που για μένα σημαίνει, ότι το σχετικό, οφείλει πολλά στο άσχετο. Με αυτή την μακρά και περίπλοκη αναπαράσταση μιας από τις πιο χαρακτηριστικές συμπεριφορές της ποίησης που επιχείρησα, δε θέλω να προκύψει τίποτ’ άλλο παρά πόσο ασυλλόγιστη μπορεί να είναι η επιτυχία ή και η αποτυχία ενός ποιήματος. Γι’ αυτό και έχω πάντα στην τσάντα μου το ηρεμιστικό χαπάκι : δεν ξέρω. Επιμένω ότι οι λέξεις είναι η μοίρα του ποιήματος και καμιά παρέμβαση δεν μπορεί να την ανατρέψει. Τώρα αν με ρωτήσετε: Καλά, μόνον οι λέξεις; Οι ιδέες δεν παίζουν κανένα ρόλο, αυτές δεν είναι το στέρεο έδαφος επάνω στο οποίον οι λέξεις θα χτίσουν εκείνο το περιζήτητο «πώς» όπου θα κατοικήσει η μορφή; Ναι, τυπικά έχουν τον πρώτο ρόλο, μόνο που ιδέες δυσκολεύονται πολύ να γεννήσουν τη συμβολή τους. Και οι λέξεις, νωρίτερα έχοντας προσέλθει, παρεμβαίνουν και επιταχύνουν τον τοκετό. Όσο για το ρίγος στο οποίο αναφέρεστε, εξυπακούεται ότι δεν το νοιώθω εγώ. Ενδέχεται να ριγεί από ικανοποίηση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των λέξεων, συνδεδεμένο απολύτως και με τη συντήρηση της δικής μας υπάρξεως μέσω των λέξεων.

Kική Δημουλά, απόσπασμα από την συνέντευξή της στην Νέα Ευθύνη, τεύχος 24
Title: Re: Κική Δημουλά
Post by: spiros on 23 Nov, 2018, 14:54:17

Κική Δημουλά, Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.


Kiki Dimula, Plural

Die Liebe, Substantiv
(sehr substantiell), Singular,
Genus nicht femininum nicht masculinum,
aber wehrlos.
Plural: Wehrlose Lieben.

Die Angst, Substantiv, zu Beginn Singular,
danach Plural: Die Ängste.
Die Ängste von hier an für immer.

Die Erinnerung, Nomen Probrium der Schmerzen,
Singular, ausschließlich Singular und indeklinabel.
Die Erinnerung, die Erinnerung, die Erinnerung.

Die Nacht, Substantiv,
Genus femininum, Singular.
Plural: Die Nächte.
Die Nächte von hier an für immer.



https://www.fixpoetry.com/feuilleton/poiemata/kiki-dimula-gedichte