Author Topic: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου  (Read 69705 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ναι, πολύ σωστή η επισήμανση, Σπύρο. :-)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Πηγή: katka4.blogspot.com


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Φράγμα Θέρμης

Κατευοδώναμε την αναχώρηση
Των νηκτικών πτηνών
Αγιάζοντας τα ύδατα
Με παπαρούνες
Βγάλαμε και φωτογραφίες

Ανυποψίαστοι κι οι δυο
Για τον κατακλυσμό

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:33:40 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιώργος Ανδρέου, Το μπαλκόνι του Αρχάγγελου
(τραγούδι: Χρήστος Θηβαίος / δίσκος: Μυστήριο τρένο (2006))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Η εξαφάνιση

Μπαλκόνια με τ’ απλωμένα φθινόπωρα στα σχοινιά
την ξέπλεκη γεωμετρία των καστανών μαλλιών
στο αναλόγιο του μεσημεριού προσηλωμένη.
Μπαλκόνια χώροι υποδοχής των άστεγων ποιημάτων
γιατί τελειώνει η ζωή αν κηδευτεί
κι η τελευταία αυταπάτη.

Μπαλκόνια προκυμαίες
για να σαλπάρουν το ξημέρωμα τα όνειρα
βράδια πολλά κρυφά σάς παραμόνευα
και σκάλες να κατεβάζετε σάς είδα
ν’ ανέβει η λύπη να στεγνώσει τα λόγια τη
ν’ ανθίσουν όλα τα άοσμα κι οι γλάστρες
να βλαστήσουνε
μικρούς φακούς αναμμένους στα χρόνια που έρχονται
και στα άλλα – που έχασαν στο δρόμο κουτσαίνοντας
μέσα στου δωματίου την ομίχλη
μ’ ένα δισύλλαβο όνομα στο στόμα
την πρωινή μου προσευχή αντικαθιστώντας.

Μπαλκόνια μοναδικοί αυτόπτες μάρτυρες της εισβολής
των μελανών αρπακτικών πουλιών
γιατί δεν καταγγείλατε ποτέ
τόσων ανέμελων παιδιών την εξαφάνιση;

Από τη συλλογή Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα (2004)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:34:42 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Σπήλιος Μεντής, Στάχτη
(τραγούδι: Αφροδίτη Μάνου / δίσκος: Σερενάτα χωρίς φεγγάρι (1992))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ίσως γι’ αυτό και η ποίηση

Μαργαρίτες ταγμένες στη νύχτα των κλειστών βιβλίων
Και υπνοβασίες παιδικές που βγαίνουν να τις μαζέψουν

Μ’ ένα ασημένιο μαχαιράκι απειλούνε τις λέξεις
Που αποξήραναν τα πέταλα
Να παραδοθούν τις εξαναγκάζουν
μνήμη, Ιούνιος, φυρονεριά, ενιαυτός
μικρό μου, λιποτάκτες
Κι εκείνες ν’ αντιστέκονται. Τι δύναμη, τι πείσμα
Γαντζωμένες από μια φράση θεατρικού στο τέλος της σελίδας:
... άλλοτε ήμουν η φλόγα σου, τώρα έγινα στάχτη...
Ξορκίζουν τη μετοικεσία και απειλούν με πυρκαγιές
Ποιες πυρκαγιές;
Ξέρουν καλά τα όνειρα να υπερασπίζονται τους νεκρούς τους
Τους κρύβουν μες στις φλέβες μας
Τους φυγαδεύουνε στις λέξεις
Σε τέφρα που λαμπυρίζει τους μεταμορφώνουν

Ίσως γι’ αυτό και η Ποίηση στα πέρατα όλων των καιρών
Φλεγόμενους εξαπολύει μονομάχους

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:35:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Τα λαϊκά
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Ό,τι δε γιάτρεψα

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις…
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει∙
κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
–μπορεί και ο ίδιος ο γκρεμός

Γι’ αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους,
άνεργους κηπουρούς

και στην γωνιά απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά-παιδούλα να ρωτά:
«Αν δεν χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;»

Από τη συλλογή Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα (2004)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:36:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Παιδικά παιχνίδια
(τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος / δίσκος: Στον αστερισμό της Μέδουσας (1984))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Ήταν ένα μικρό καράβι...

Πέρα από κάθε υπολογισμό και φαντασία
κατώτεροι των περιστάσεων φανήκατε.
Κι ας είχατε στα χέρια σας
ραβδάκι δυόσμου, τεχνητές αναπνοές
και κάνα δυο ζαχαρωτά.

Πλησιάσατε σαν λυτρωτές
κι αφού κερδίσατε
τη δύσπιστη καρδιά μας
αποσυρθήκατε σε μια γωνιά
και ρίξατε σφυρίζοντας τον κλήρο

«... να δούμε
ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί
να δούμε
ποιος, ποιος, ποιος θα τα φυλάει...
»

Ποιος;
Μα, φυσικά, εγώ
κι όχι μόνο τα νώτα μου
αλλά τα ρούχα, τα γραφτά
τα μυστικά μου
και ό,τι άλλο θα μπορεί να φυλαχτεί.

Άσε που από δω κι εμπρός
θα ανοίγω –ακόμη και στο τρένο– τα παράθυρα
και τότε
όλες οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες
θα γίνονται αμέσως παρελθόν
θα μεγαλώνουν μονομιάς οι νύχτες που έσφαλα
και το ξημέρωμα θα ναυαγεί
σαν πυροβολισμός που ματαιώθηκε

ενώ εγώ
θα ανεβαίνω ατάραχη
μια σκάλα από αναβολές
προτιμώντας για τρόπαιο
μια λέξη άγνωστη τελείως σ’ εσάς
από έναν κήπο με νάνους
και βαρετά θαύματα.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)
« Last Edit: 18 May, 2019, 23:17:27 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ρεζεντά
« Reply #36 on: 07 Dec, 2013, 21:54:32 »


Λόλα Βώττη, Ρεζεντά (1930)
(τραγούδι: Ορέστης Μακρής / από την επιθεώρηση Παναθήναια του 1931)


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ρεζεντά

Εκείνη:
– Δεν ομοιοκαταληκτούσανε ποτέ
τα λόγια μου με τη φωνή μου.
Κι ήμουν αυτό που αρνιόμουν
ηχώ από βράχια που έπεφταν
ίχνη γεμάτη μιας αφής
που όμως της λείπαν δάχτυλα
– κάποιος μετράει
επάνω στο σεντόνι τα λεφτά του
τα βρίσκει πάντοτε λειψά -
μια επανάληψη αστροφεγγιάς
κι ύστερα πάλι το άδειο

και όταν λέμε άδειο
δεν εννοούμε τη σιωπή
αλλά να ζεις το αταίριαστο
κι άφαντος να ’ναι ο κήπος.


Εκείνος:
– Μην παραδίνεσαι, μικρή μου Ρεζεντά
ανέλπιστα κάποια στιγμή
τα αδύνατα μπορούν να γίνουν δυνατά
κι ας αναβοσβήνει σταθερά τα φώτα της
η ηλικία του καθρέφτη
–θα λήξει κάποτε κι αυτή
σύντομη σαν διήγηση
με έκβαση προβλεπόμενη–
κι ας είναι αφηρημένοι οι δικαστές
και σιωπηλοί οι άγιοι μες στα εορτολόγια.

Η απάντηση θά ’ρθει μια βραδιά
όταν οι επιζήσαντες σχίσουν μεμιάς
του κόσμου όλα τα σεντόνια
– τι θάβρουν τότε
να φορέσουν τα φαντάσματα
ποια τύψη θα εφεύρει ο θάνατος
για να μας διεκδικήσει;


Εκείνη:
– Μα τι κουβέντες, κύριε
τι απερισκεψία
κι αν όσα αισιόδοξα μου υπόσχεστε
αίφνης πραγματοποιηθούν
–για τα σεντόνια, λέω, τα σχισμένα–
τότε όλο αυτό το θέατρο σκιών
πού θα παιχτεί
κι εμείς που ως γνωστόν
φοβόμαστε το χιόνι
χωρίς μία παράσταση

πώς θα περάσουμε το απόγευμα
πριν τη Μεγάλη Νύχτα;


Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:40:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάριος Τόκας & Σαράντης Αλιβιζάτος, Το σημάδι
(τραγούδι: Κωνσταντίνα / δίσκος: Τραγούδια για την Κωνσταντίνα (1987))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Σχήμα πρωθύστερο

Κι αν κάποιος τολμήσει ν’ απολογηθεί
για όλα τα απρόοπτα και τις παρανοήσεις
κι αν δείξει τη διάθεση
ακόμα και να επανορθώσει
που δεν προέβλεψε για εμάς
κανένα σχέδιο διαφυγής

εγώ και πάλι
θα επικαλεστώ τα λιόδεντρα
απ’ το παραθαλάσσιο σπίτι
όταν τη μελανιά του έρωτα
βουβά χρησμοδοτούσαν
–ανάγωγη, αισθησιακή
δραματικά ανυποψίαστη–

ολόιδια με τη μοναχή
εκείνου του πορτρέτου
που ούτε καν στη φαντασία
του Αλεξάντερ Ιβάνοβιτς υπήρξε
όμως υδράργυρος το σώμα της
και –δίχως όχθη ποταμός– το πρόσωπό της
γλίστρησε
εισχώρησε
δε ρώτησε κανέναν

να απαντήσει σπεύδοντας
σε ερωτήσεις που
δεν έγιναν ποτέ.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)
« Last Edit: 19 May, 2019, 18:23:54 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μίκης Θεοδωράκης & Κώστας Τριπολίτης, Στη νύχτα δοσμένος
(ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη / δίσκος: Ο επιβάτης (1981))


Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ανθρωποπαγίδες

Άκουσέ με:
την ώρα που στα πεζοδρόμια
θα λαμπαδιάζουν οι σκιές
κι οι αρετές μες στα κουφάρια τους
θα απειλούν τα όνειρα
στην ενδοχώρα του θανάτου θα εισβάλω
ν’ αχρηστευτούν εξ άπαντος
οι ανθρωποπαγίδες

στην ανθισμένη ασχήμια τους
χάδια απ’ το σκόρο φαγωμένα
και μισθωμένοι θρηνωδοί του εφήμερου
που μάλλον
δεν αγαπήθηκαν ποτέ

κι όταν το άρρωστο παιδί
κάψει όλα τα σπίρτα του
το μουσείο των αζήτητων αποσκευών
θα πυρπολήσω
έγγραφα επαπειλούμενων αναχωρήσεων
και πράξεις θανάτου ανυπόγραφες
κι έπειτα
ας παραχώσει κάποιος
αυτόν τον άγνωστο νεκρό
που ξενυχτά στο στέρνο μου
θέλω να κοιμηθώ
και μ’ εμποδίζει.

Από τη συλλογή Όροφος μείον ένα (2008)
« Last Edit: 25 May, 2019, 12:51:51 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Διάσωση απωλειών

Καθώς πια όλα είναι εφικτά
Πλην της αθανασίας

Φύλαξέ μου
Πάνω σε φτερό ερωδιού
Την πτώση ενός άστρου
Για τα στερνά Χριστούγεννα
Του αναιμικού παιδιού

Δυο λευκά σανδάλια
Καθώς αναπαύονται
Σε ράχη πολυθρόνας
Για τις χωλές ελπίδες μας

Το παλιό σχολικό κουδούνι
Για να ξυπνάει τους νεκρούς
Μέσα στο κοιμητήρι
Κι άστεγοι αυτοί
Να βηματίζουν σιγανά
Μέσα στα παραμύθια

Του ερωτευμένου κοριτσιού
Τον ηλιοκαμένο ώμο
Για να δανείσει στο σούρουπο
Τη σκοτεινιά του

Κι ίσως τέλος μια χαλασμένη οροφή
Για να ψιχαλίζει από εκεί
Το πένθος του ο ουρανός
Στη μελαγχολία του ποιήματος

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:32:27 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Μια αναστάτωση

«Ιδού, θέτω εν Σιών λίθον προσκόμματος, και πέτραν σκανδάλου
και πας ο πιστεύων επ' αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή»
Επιστολή προς Ρωμαίους Θ', 32-33


Κι ύστερα όλοι έφυγαν

Οι στρατοδίκες κι οι βασιλιάδες
Οι Φαρισαίοι κι οι αρχηγοί
Ακόμα κι οι δεινοί σοφοί
Που λίγο πιο πάνω απ' τους ανθρώπους
Υψωμένοι
Την πλήξη της ματαιότητας
Ιερουργούσαν

Κατέβηκαν την κλίμακα
Των παλαιών πληγών
Ενώθηκαν με την οσμή
Πυρπολημένων ονείρων
Και μες στις φλέβες γλίστρησαν
Της λήθης που χορτάριασε
Εκεί να κρύψουν στις ρωγμές
Την Όραση που άνθιζε
Μέσα από το Εικόνισμα

Λίγο πριν τη σταυρώσουν

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:32:06 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Διδαχές ερώτων και σκιών

Θέλω να σου μιλήσω
Για του μελανιού τον ιδρώτα
Σε ουράνιες περγαμηνές
Σαν καταγράφει
Τις διδαχές ερώτων και σκιών

Κι ύστερα
Μια άνθηση φωνηέντων
Στίξεων και αναστεναγμών
Να στρώνει των άστρων τις αυλές
Με ποιήματα ολόφρεσκα
Κι άλλα κατόπι που σκορπούν
Ή βηματίζουν ρυθμικά
Στου Πολιούχου Νόστου
Τη λιτάνευση
Που αναζητά μιαν αποβάθρα γυάλινη
Τη θλίψη του ν’ αποβιβάσει

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 21:31:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Στην προκυμαία

Οι μέλισσες είχανε φύγει από καιρό.
Μέσα στις άδειες κυψέλες του ένα πιάνο ξεκούρδιστο συνωθούσε στα πλήκτρα του την τυραννία των περασμένων.
Εσύ είχες φύγει από χρόνια. Ή μήπως θα ’φευγες αύριο;

Πάνω απ’ το σώμα του νεκρού καλοκαιριού οι κραυγές των γλάρων μάταια ικέτευαν τον θαυματοποιό να βγάλει απ’ το καπέλο του την παιδική ηλικία του ήλιου.
Μάλλον θα ’φευγες αύριο.

Το πλοίο σφύριζε στην προκυμαία κι οι λιγοστοί ταξιδευτές, λαθραία επιβιβάζοντας το προσωπικό τους μουσείο φαντασμάτων, καλύπταν τα πορτρέτα, επειδή χαμογελούσανε πολύ. Πώς γίνεται κάποιος να χαμογελά πολύ; Το μοναδικό κορίτσι που έστεκε στην προκυμαία ίσως να το γνώριζε.
Να φροντίζεις τα τριαντάφυλλά μου, κάποιος απ’ το κατάστρωμα του φώναξε.

Θα ’ξερε, άραγε, τόσο μικρό που ήταν, ότι στο σώμα που αγαπήθηκε, στη γη που ξενιτεύτηκε η αφή, σαν πέφτει η δροσιά νυχτερινών φιλιών, μπορεί και να φυτρώνουν τριαντάφυλλα;

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 25 May, 2019, 12:53:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Σαν να μην ήρθανε ποτέ

Κάποτε, εν ώρα απουσίας του αναχωρητή Σεπτεμβρίου
κι ενώ το μεσημέρι γδύνεται τα τζιτζίκια του
Άφωνοι μαντατοφόροι βιαστικοί
Σε αχθοφόρους φιλιών μεταμφιεσμένοι
Παραβιάζουνε τις κάμαρες όπου γερνούνε οι γυναίκες
Για να κρύψουν στα χαλασμένα στήθη τους ένα κουτάκι
Σπίρτα
για τις νύχτες που δε θα ’χει φεγγάρι
για τις νύχτες που θα ξανάρθουν οι πόθοι
για τις νύχτες που θα βάλουν φωτιά
στ’ αφόρετα φτερά και τις θαλασσογραφίες
Αιφνιδιάζουν οι ανάγωγοι ακόμη
Και τα προσηλωμένα δέντρα στο δυσανάγνωστο ουρανό
(μπερδεύει τελευταία τις ημερομηνίες που αποδήμησαν
οι άτολμες αγάπες με τις νέες διευθύνσεις των νεκρών)
Ευτυχώς την ώρα εκείνη τα παιδιά είναι συνήθως
Απασχολημένα∙ γράφουνε τ' όνομά τους στο γύψο τού
Φίλου τους
—η εποχή των όρκων έχει περάσει ανεπιστρεπτί—

Φεύγοντας καρφιτσώνουνε στις πόρτες των σπιτιών
Χαρτάκια με αλλόκοτα σημειώματα και υπογραφές
Αγνώστων, όπως:
«Σ’ αφήνω, Βίργκω, για να διατηρήσουμε ακέραιο
τον έρωτά μας» Παύλος
«Υπάρχουν και πολλοί πιερότοι» Μαριάμπας
«Λίλλη αγάπα με» Βλαδίμηρος

Κι άλλα τέτοια ακατάληπτα.

Ύστερα χάνονται κι ούτε ίχνη στα φρέατα
Μήτε αποτυπώματα στους φεγγίτες
Σαν να μην ήρθανε ποτέ. Κάθε Σεπτέμβρη.
Μονάχα λίγη περισσότερη σκόνη πάνω στα κάδρα και στα
Έπιπλα που, όταν όλοι κοιμηθούν, κάπως παράξενα
Αστράφτει κι ο σκύλος μας ως την αυγή
Δε σταματά να της γαβγίζει

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 25 May, 2019, 12:56:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66340
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Γιατί δεν τραγουδούνε τα παιδιά;

«Γιατί σωπαίνουν τα κοχύλια;
Γιατί δεν τραγουδούνε τα παιδιά;
Τα ζώα τ’ αφανίσαμε και τα φυτά
Οι γυναίκες μας φόρεσαν όλα τα δάκρυα»

Τάκης Βαρβιτσιώτης


Δεν είν’ που στρίβει τη γωνιά
Πυρπολημένη υάκινθους η αθωότητά μας
Με μάτια τόσο σιωπηλά
Σαν στοχασμός του δειλινού
Στα τέλη του Σεπτέμβρη

Δεν είν’ που πλέουν πένθιμα
Μικρά σεντούκια ψάθινα
Γεμάτα παραμύθια
Γυάλινους βόλους που σκορπά
Τη νύχτα ο γαλαξίας
Μολύβια και σφεντόνες

Όμως γιατί δεν τραγουδούνε τα παιδιά;

Δεν είν’ που αποφοιτήσαντες Θεοί
Με αποσκευές στο χέρι
Κοιτάζουν το ρολόι του σταθμού
Την ύστατη αναχώρηση
Πάνω από ουράνιους εξώστες
Καρτερώντας

Είναι που τα γαλάζια μας τετράδια
Στη νύχτα εξατμίζονται
Κι ύστερα γίνονται πουλιά
Και τραβηγμένα στη στεριά καΐκια
Ερωτεύονται

Μα επιτέλους γιατί δεν τραγουδούνε τα παιδιά;

Το σφύριγμα του τρένου ολοένα πλησιάζει
Γιατί λοιπόν δεν τραγουδούνε;
Ίσως τα προσπεράσει
Κι ύστερα πούνε αδιάφορα:
Το τρένο δεν το είδαμε
Το σφύριγμά του πνίγηκε απ’ τις μελωδικές φωνές
Εμείς μονάχα τραγουδούσαμε
Πάντα σ’ όλο τον κόσμο
Χωρίς ποτέ κανείς να μας ακούει


Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)
« Last Edit: 14 Nov, 2018, 23:45:50 by wings »