Author Topic: Σταύρος Ζαφειρίου  (Read 160214 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ζ')
« Reply #60 on: 06 Nov, 2008, 01:43:24 »
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ζ')

[Ενότητα Με τα μάτια]

ζ'

Κάτω από γκρίζα ρούχα το κορμάκι σου∙
έτσι που ντύνεσαι, πώς να σ’ αποστηθίσω;
Κοιτάζω μόνον, τα μικρά σου στήθη∙
τα μάτια τρίβονται μες στις πανσέληνούς τους.
Παίζει μια μουσική πρωί-πρωί
σαν διψασμένο ζώο.

Γι’ αυτό δεν έχουν χέρια οι ποιητές.
Τα κόβουν σύρριζα των λέξεων οι λάμες.

Από τη συλλογή Τα Κατοικίδια (1997)
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 14:52:03 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ια')
« Reply #61 on: 03 Dec, 2008, 02:36:09 »
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ια')

[Ενότητα Με τα μάτια]

ια'

Δουλεύεις το χερόμυλο και σε θαυμάζω.
Τώρα αλέθεις επιδέξια τα δόντια μου,
εκείνα που στρογγύλευαν το ταυ.
Προηγήθηκαν βέβαια τα κουμπιά
ενός λευκού μου πουκάμισου,
κάτι μεγάλες, αμήχανες σιωπές,
ο δείκτης και ο μικρός του αριστερού χεριού
και όλες φυσικά οι υποσχέσεις.

Κατά τα άλλα είμαι αρτιμελής
και δεν παραπονιέμαι.
Έχουν δει και χειρότερα τα μάτια μου
στα ποιήματα.

Από τη συλλογή Τα Κατοικίδια (1997)
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 14:53:13 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Αναπαύσιμον
« Reply #62 on: 28 Dec, 2008, 17:54:48 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Αναπαύσιμον

Σπίτια τελειώνουν και σπίτια θεμελιώνονται,
σχήματα όσων βρέθηκαν στον κόσμο,
κάμαρες μοιρασμένες για τα σώματα,
αφήνοντας στο διάβα τους πόρτες
ξεκλειδωμένες, ραδιόφωνα όπου έμαθαν
τον θάνατο του βασιλέως Παύλου,
λογαριασμούς για τ’ άλευρα
και την ταγή των ζώων,
ρούχα φθαρμένα, φορεμένα στη δουλειά
και ρούχα κυριακάτικα, της βόλτας∙

σε τούτο το ανάκλιντρο έπλεκε η γιαγιά,
–πια δεν υπάρχει–
φτιαξιά λινή, κιμπάρικη που επίταξε
τα παιδικά μου χρόνια,
τερλίκια έπλεκε και με το τσιγκελάκι
μοτίφια ανατολίτικα, όλο περικοκλάδες,
με τα μισά ελληνικά, «πλάσε» και «μπέντο μέσα»,
πάει να πει «μπρος πλάγιασε,
μπες μέσα στο κρεβάτι»,
καθώς απόσβηνε το τελευταίο ξύλο
στη μασίνα και σκλήριζαν στη συστολή
του μαντεμιού τα τζάκια, σαν πανηγύρι
απόκοσμο παίρναν μορφές οι ήχοι,
ζάρωνα εκεί μαρμάρινος
μην και μ’ ανακαλύψουν∙

τίποτα δεν βοήθησε στο ήσυχό της τέλος,
«μη με αφήνεις μόνη μου πουλάκι μου,
μη φεύγεις»,
έφυγα όμως κι έμεινε μονάχη της στα μαύρα
με λυγισμένα γόνατα –αδύνατο να ισιώσουν–,
με το λευκό της σάβανο∙ το είχε
διαβασμένο στα Ιεροσόλυμα,
κάτω απ’ το φως της Παναγιάς,
κρατώντας ένα κόκκινο σκουπόξυλο,
μην πέσει.

Σ’ ένα σακούλι πλάι της ακούμπησαν
του γέρου της τα κόκαλα
–δεν τα είδα–.
Να βλέπονται άραγε οι νεκροί;
ξέρω μονάχα
πως τα μεγάλα νύχια τους
χτενίζουν τα μαλλιά τους.

Από τη συλλογή Σώματος Λόγος (2004)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 19:50:03 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Ο πολίτης Κάιν
« Reply #63 on: 25 Jan, 2009, 01:24:10 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Ο πολίτης Κάιν

[Ενότητα Στάσιμα]

Τροχιά της πέτρας, ξάφνιασμα φιδιού,
μελισσοφάγου ρίπισμα στην έξαψη της γλώσσας∙
ο τόπος γη
και ο ήλιος ωριμάζει τους καρπούς της∙
να σκάσει η φλούδα, να φανερωθεί
ό,τι μοιράζεται η ζωή στο ημέρωμά της,
αυτό που όλο αρχινά και όλο αρχίζει πάλι.

Τούτη η παλιά φωτογραφία εικονίζει
εμένα και τον αδερφό∙
με λίγα φύλλα γύρω μου εγώ,
μ’ ένα τομάρι γίδινο εκείνος.
Εγώ ήμουν θεριστής, εκείνος σφάχτης,
γι’ αυτό και αγαπημένος των θεών.
Δεν κοιταζόμαστε∙ κοιτάμε ευθεία στον φακό,
σαν μετανάστες.
Ανάμεσά μας χώρος αρκετός,
για να περνά το βλέμμα (το δικό σας,
αν τύχει και σκαλίσετε αρχεία),
να μας διακρίνει πίσω απ’ τους βωμούς
έτοιμους και τους δυο για τη θυσία∙
δεματιασμένο γέννημα από εμέ,
ένα πρωτότοκο τραγόπουλο από εκείνον.
Πάνω δεξιά υπάρχει μια θαμπάδα∙
έτσι δεν φαίνονται καλά οι άκρες των φτερών
κάποιου αγγέλου που απομακρύνεται,
ανοίγοντας στα δυο τον ουρανό,
αφού έχει παραδώσει κάτι μάταιο.
Φαίνεται όμως καθαρά η άκρη του κόσμου∙
αρχή ή τέλος –πάντα μπερδευόμουν με τα όρια–
αν κι ό,τι έχει σημασία μεταξύ τους
είναι ο άνεμος∙ να μην υπάρχει άνεμος,
για ν’ ανεβαίνει ίσια ο καπνός,
να φτάνει στα ρουθούνια του πατέρα.
Μπροστά στα πόδια μου ένα μικρό σημάδι
σαν τόξο κυρτωμένο από τη μοίρα∙
αυτό που ύστερα θα μπει στο μέτωπό μου
και θα με υψώσει πάνω απ’ τους καιρούς.

Τα υπόλοιπα λίγο πολύ τα ξέρετε.
Απλές, συνοπτικές διαδικασίες
δίχως κανένας να ρωτήσει το γιατί∙
Κάιν, πού έστιν Άβελ ο αδελφός σου,
το αίμα του φωνάζει από τη γη,
ξανά κατάρα πάνω στην κατάρα,
κι έξελθε από προσώπου του θεού

στον τόπο αυτόν, απέναντι απ’ τον κήπο.
στα γεγονότα, αγαπητέ, στα γεγονότα.

Σημείωση του ποιητή:
Στ. 41-44: Βλ. Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Εβδομήκοντα, Γένεσις, κεφ. Δ', εδ. 9-16.


Από τη συλλογή Χωρικά (2007)
« Last Edit: 05 Jan, 2019, 21:05:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (στ')
« Reply #64 on: 18 Feb, 2009, 20:34:15 »
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (στ')

[Ενότητα Με τα μάτια]

στ'

Α και να είχα μία Ντοτζ αμερικάνικη,
που παίζει στο ραδιόφωνο Πωλ Άνκα.
Θα ’τρεχα πάνω κάτω στη ζωούλα σου,
θα ’κανα θρύψαλα όλες σου τις βιτρίνες.

Α, με μια λιμουζίνα αμερικάνικη
θα σήκωνα τη σκόνη απ’ την αυλή σου.

Από τη συλλογή Τα Κατοικίδια (1997)
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 14:51:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ιβ')
« Reply #65 on: 08 Mar, 2009, 02:10:37 »
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τα μάτια (ιβ')

[Ενότητα Με τα μάτια]

ιβ'

Τη νύχτα ανάβω το φιτίλι και περιμένω.
Ν’ ακούσω την έκρηξη, να δω
τα μάτια σου να καίγονται στην τρομερή φωτιά.
Θες η βροχή
(αυτή η βροχή των δυτικών συνοικιών),
θες της αδεξιότητας τα λάθη,
με ξημερώνουν μάταια στο παράθυρο.

Κάτω αρχίζει η κίνηση των δρόμων.
Βαλκανικές φωνές και αποτσίγαρα.
Εσύ ξυπνάς το άλλο σου κορμί,
αυτό που σκιάζεται με τις επιθυμίες.

Από τη συλλογή Τα Κατοικίδια (1997)


Η πρόσοψη της Μονής Λαζαριστών στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης:



Πηγή: http://www.monilazariston.gr/B665874E.el.aspx
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 14:53:27 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Άλυτο μάτι
« Reply #66 on: 29 Mar, 2009, 01:07:55 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Άλυτο μάτι

Τότε ήταν η εποχή των Ελλήνων
Που ταξίδευαν στη στεριά τα τοπία του πόντου
Ορειβατώντας κάτισχνοι σαν ένθεοι ερημίτες
Μνήμες φέροντες και φαντάσματα στις ποδιές τους

Τότε ήταν που η γρια-Σουλτάνα
Έπλενε κάθε μέρα στην αυλή
Τα ρούχα της καταστροφής
Κι άδειαζε στις τσουκνίδες τ’ απονέρια
Όπου λίγο μετά ανάβλυζαν πομφόλυγες αίματος

Ώσπου ήρθε στον ύπνο της η πεθαμένη
Ντυμένη πορφύρα και στέμμα

Κυρία, είπε
Κόρη της Άννας της Ανατολής και του αρκουδιάρη
Εκεί όπου ρίχνεις της πλύσης τα νερά και τα σαπούνια
Βρίσκεται μαζεμένο το αίμα του πνιγμού
Και των δαχτύλων του φονιά η αίσθηση
Λίγη κανέλα με λεμόνι ή παγωμένο τσάι πότισέ με
Όπως τη μέρα εκείνη στην πατρίδα
Που τα μαλλιά μου έκοψες
Να ξεβασκάνεις το γιο σου
Πυρώνοντάς τα στο καρβουνάκι του θυμιατού
Και με χαμόμηλο δρόσισες το χώμα
Σπένδοντας στους νεκρούς
Τούτος ο τόπος της ταφής ήρθε μαζί σου
Ακολουθώντας το άνοιγμα της γης
Ρώμη, Ελλήσποντο και τώρα εδώ
Στις παρυφές των ηπείρων

Τότε ήταν που η γρια-Σουλτάνα
Νύχτα με το φεγγάρι στο σημείο του φόβου
Στα δόντια σφίγγοντας μαύρου κόκκορα φτερό
Έμπηξε δεκατρείς φορές το φτυάρι
Τ’ όνομα ιχνηλατώντας και το στόμα
Αμαλασούνθης Βασιλίσσης θύματος φθόνου
Ξεθάβοντας το διάδημα πρώτα και μετά
Τον αρραβώνα του γιου της Δημητράκη
Που πήγε δεκαοχτώ χρονώ από
Άλυτο μάτι

Από τη συλλογή Η δεύτερη πεταλούδα και η φωτιά (1992)
« Last Edit: 21 Dec, 2018, 22:34:50 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Όπως τα μάτια
« Reply #67 on: 20 May, 2009, 22:34:34 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Όπως τα μάτια

Κάθομαι και κοιτάζω τα πουλιά μέσα στο σπίτι
Μίζερα πουλιά, κακοφτιαγμένα είναι
Απροσδιόριστα
Ούτε πετάνε, ούτε τραγουδάνε
Ούτε τσιμπολογάνε με τα ράμφη τους
Τις αισθήσεις
Στέκονται ασάλευτα πάνω στις ράγες του τρένου
Που περνά τακτικά από δω
Ασάλευτα και τα μάτια τους
Στυλωμένα στο ίδιο σημείο

Περιμένουν το τρένο, μου λέει ο σταθμάρχης
Θα κάνουν ένα ταξιδάκι αναψυχής στην ενδοχώρα

Το τρένο περιμένω κι εγώ
–Γι’ αυτό εξ άλλου κι οι βαλίτσες πλάι στα πόδια μου–
Όχι εκείνο της ζωής
Με τα πολλά βαγόνια και τις ανέσεις
Μα αυτό της μία παρά τέταρτο
Που έχει καθυστέρηση στα σύνορα
Και θα ’ρθει χαράματα όπως συνήθως

Μέχρι να φτάσει
Καθόμαστε όλοι εδώ μέσα στο σπίτι
Χωρίς να μιλάμε
Χωρίς να καπνίζουμε
Χωρίς να λύνουμε σταυρόλεξα ή γόρδιους κόμπους

Στοιχειώνουμε μόνο

Από τη συλλογή Ζεστή Πανσέληνος (1988)
« Last Edit: 06 Apr, 2019, 15:52:36 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (θ')
« Reply #68 on: 11 Jun, 2009, 21:10:53 »
Σταύρος Ζαφειρίου: Με τις σκιές (θ')

[Ενότητα Με τις σκιές]

θ'

Φαρμάκι γριάς μάγισσας το ποίημα.
Ανακατεύεις λέξεις και ελλέβορους
–σπόρους και ρίζες και φύλλα τρυφερά–
σκόνες από ερείπια εποχών.
Τρίβεις τα έντομα που αρπάζει η αράχνη
(το μάτι σου).

Σιγά-σιγά συνηθίζεις με δόσεις μικρές.
Σιγά-σιγά.
Μέχρι το χτύπημα στη φλέβα.

Από τη συλλογή Τα Κατοικίδια (1997)
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 14:54:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Πάμε να φύγουμε από δω

Πάντα ξεφεύγουν.
Θυμάσαι.
Οι λέξεις. Πάντα ξεφεύγουν.
Γιατί η πράξη δεν υπήρξε ποτέ.
Γιατί η πράξη είναι η διαφορά.
Βροχή εσωτερική
που ξεθωριάζει τα χρώματα.
Αρρωστημένη ανάγκη.
Πιο βαθιά. Πιο βαθιά
οι λεπτές σου κλωστές.
Κανένα βλέμμα. Κανένας ήχος.
Με την αφαίρεση σε κάθε κίνηση.
Κυκεώνας συγκρουόμενων αντιθέσεων.
Έτσι. Βήμα με βήμα.
Διαιωνίζοντας το αλλοπρόσαλλο.
Ταξιδεύοντας στους μονόδρομους
μιας αμφίδρομης πόλης.
Έτσι. Απελπισία μ’ απελπισία.
Αστείες συνεπαγωγές
σφραγισμένες στις φλέβες.
Το ένα σου μάτι ίσια μπροστά.
Το άλλο τρομαγμένο
θωρώντας τα πτώματα.
Θεωρώντας τα χρόνια μικρές στιγμές
δίχως φως.
Να σε πηγαίνουν και να σε φέρνουν.
Πάντα μέσα στη νύχτα.
Να σου κλείνουν το πρόσωπο.
Να σου γδέρνουν τα όνειρα.
Ξέρω. Ποτέ δε θα σε δω.
Ποτέ δε θα ’σαι εδώ.
Θυμάσαι.
Δε σου μιλώ. Ουρλιάζω διαπεραστικά
μέσα στ’ αφτί σου.

Φράσεις ασύνταχτες. Μαζί με τον καπνό
του τσιγάρου. Τη μυρωδιά του αλκοόλ.
Μ’ ένα χαμόγελο ερειπωμένο. Μ’ ένα
παιχνίδισμα των βλεφάρων.
Ανεπανόρθωτοι θάνατοι περικυκλώνουν
τον ύπνο σου.
Με αργούς ρυθμούς, με σταθερές γωνίες
η επανάληψη.
Πάλι και πάλι.
Στα ίδια μονότονα ραντεβού με τον εαυτό σου.
Τίποτα έξω από σένα.
Ποτέ μέσα στους άλλους.
Πάλι και πάλι.
Αλαφιασμένη κάμερα με τη δική της γλώσσα.
Με τη δική της ερημιά.
Έτσι. Συλλαβή με συλλαβή. Μελάνι κόκκινο.
Που σε πνίγει.
Διάτρητα προσχήματα.
Που σε κουράζουν.
Πάντα από τη σιωπή ο ερχομός σου.
Καμιά φωνή μυστική.
Κανένα τραγούδι.
Πίσω απ’ την πλάτη σου παραμονεύουν
ανθοπωλεία με σαπισμένα φυτά.

Μια φορά μόνο να πεις.
Χώνω τα νύχια στη σάρκα,
κατεδαφίζω τον πόνο.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 19:56:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Η μοναξιά του σχοινοβάτη
(τραγούδι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας / δίσκος: Η μοναξιά του σχοινοβάτη (1992))


Σταύρος Ζαφειρίου: Ηλικία στη γλώσσα (β')

[Ενότητα Ηλικία στη γλώσσα]

β'

Τώρα που μίλησα τη γλώσσα της αρμύρας·
τώρα που βρήκα πως το άγνωστο μου είναι πια γνωστό
κι ότι περάσαν από τούτες τις ακτές πριν από μένα
οι δολοφόνοι, οι λειτουργοί και οι κήνσορες·
τώρα που έσβησα όλη τη μνήμη,
όλη τη λογική κι όλα τα πάθη,
ονομάζω μοναξιά τον πλησίον,
ονομάζω μοναξιά την αγάπη,
ονομάζω μοναξιά τον ήχο του νερού.

Από τη συλλογή Η άτροπος των ημερών (1998)
« Last Edit: 28 Dec, 2018, 12:01:35 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Ζεστή πανσέληνος
« Reply #71 on: 13 Jan, 2010, 22:54:29 »


Χάρις Αλεξίου, Πανσέληνος (δίσκος: Οδός Νεφέλης '88 (1995))

Σταύρος Ζαφειρίου, Ζεστή πανσέληνος

Στην Κατερίνα Γώγου

Να τη φοβάστε την πανσέληνο.
Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς
και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.
Να προσεύχεστε
και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι
κρεμασμένο στο στήθος.
Γιατί έξω
κάθε πανσέληνο
κυκλοφορούν οι ποιητές
ίδιοι λυκάνθρωποι.
Κατασπαράζοντας τα ήθη
των αθώων,
διψώντας για το αίμα
των ανύποπτων,
καλώντας με ουρλιαχτά
το Αρχαίο Νερό
που θα' ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.
Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν
τα επικίνδυνα όνειρα.

Από τη συλλογή Ζεστή Πανσέληνος (1988)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 19:57:58 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Συλλείτουργο
« Reply #72 on: 10 Apr, 2010, 23:36:39 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Συλλείτουργο

[Ενότητα Το σώμα]

Μα ούτε φαντάστηκε ποτέ
ότι μπορεί να λιώσει
η σάρκα της σε μια φωτογραφία.
Απόμειναν τα κόκαλα μονάχα
–τι καλοκαίρι αυτό γεμάτο ασέλγεια,
ζωσμένο από θρυλούμενα παλιών πολιτειών,
στενοί γοφοί ασμίλευτοι, σαν φως
που δεν διαθλάται,
στήθη μικρές υπεκφυγές,
ακάλυπτα στη μοίρα,
πεσμένη πίστομα, κραυγή
απ’ τη διακόρευσή της,
σπαθιές νυχιών στους ώμους της, επιδρομή
ενστίκτων, ταχύκαρδο φτερούγισμα
πουλιού, αδέξια στην ξόβεργα πιασμένου.
τι καλοκαίρι αυτό, συλλείτουργο σωμάτων,
κάτω από τόξα γοτθικών παραφορών–

τι καλοκαίρι, με τα κόκαλα στη στάση
όπου μοχθούν να κάψουν
τα προσχήματα.

Από τη συλλογή Σώματος Λόγος (2004)
Η ξυλογραφία του Τάκη Τσεντεμαΐδη, η οποία ακολουθεί το ποίημα στο βιβλίο:

« Last Edit: 02 Jan, 2019, 22:44:17 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Λίλιθ
« Reply #73 on: 15 Aug, 2010, 16:48:21 »


Νένα Βενετσάνου, Λιλήθ (δίσκος: Το κουτί της Πανδώρας (1984))

Σταύρος Ζαφειρίου, Λίλιθ

Και η δωδεκάχρονη αμαζόνα
Με το βαθύχρωμο σαλβάρι
Και τα μικρά βυζιά κάτω απ’ το μαύρο μπολερό,
Έλα, μου είπε
Να κοιμηθείς μαζί μου
Βραδιά σού υπόσχομαι με χάρες νυφικές
Σώμα ζεστό, στα σχήματα της φλόγας

Τυφλός την ακολούθησα σε σκοτεινές στοές
Απ’ τη βουή ξεφεύγοντας της αγοράς

Κι είδα κιλίμια περσικά, χρυσές χοάνες
Σκηνές ερωτικές με παχουλά κορμιά
Και στο μιντέρι καθισμένη τη γριά
Μισόγδυτη, τρελή, με τα μαλλιά
Σαν ξέπλεκους ιστούς πάνω στους ώμους
Και το μαρκούτσι του αργιλέ στο στόμα.

Κι ύστερα είδα την ωραία αμαζόνα
Με τα μικρά βυζιά κάτω απ’ του τόξου τη χορδή
Και στον καθρέφτη είδα
Νύχτα που βάθαινε
Μαύρη τη σελήνη
Τους τέσσερις μοναχικούς προσκυνητές,
Γύφτους που χόρευαν έξω από τους ρυθμούς
Μες στους ρυθμούς των μαύρων τους σωμάτων.
Κι ένα κοπάδι πέτρινα άλογα,
Καλπάζοντας ορμητικά ν’ ανηφορίζουν
Στα γκρίζα πέτρινα λαγόνια τους
Τη λάμψη του ιδρώτα
Και στα ρουθούνια τους αφρούς, δρόμος μακρύς
Ως του γκρεμού το χείλος.
Ορθοποδίζοντας σαν γυμνασμένοι ακροβάτες
Μ’ ένα χλιμίντρισμα άγριο πήδηξαν στο κενό.

Τα μάτια ανοίγοντας βρέθηκα πίσω

Γυμνή, ανάσκελα πεσμένη στο μιντέρι
Με το βαθύχρωμο σαλβάρι, το μαύρο μπολερό
Πλάι στο μαξιλάρι διπλωμένα,
Μ’ ένα χαμόγελο στεγνό μέσα από άδειο στόμα
Είδα μονάχα τη γριά
Έλα, μου είπε
Να κοιμηθείς μαζί μου
Το μαύρο χάθηκε στο κόκκινο
Θα σβήσω τα κεριά

Από τη συλλογή Η δεύτερη πεταλούδα και η φωτιά (1992)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 19:59:18 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66290
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Οδυσσέας Ιωάννου, Σαν ναυαγός
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος & Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Το παιχνίδι παίζεται (2010))


Σταύρος Ζαφειρίου: Β' Υπάρχει, σου είπα, κάποιος άλλος δρόμος...

Υπάρχει, σου είπα, κάποιος άλλος δρόμος
πέρα απ’ αυτόν που οι χάρτες σημαδεύουν,
μα να γυρίσεις πρέπει τα πανιά.

Κι ο γλάρος πέταξε με τα φτερά των γλάρων.
Και ο τρελός τραγούδησε
το αστόχαστο τραγούδι των τρελών.
Κι ο ναυαγός ξενύχτησε
ν’ αδειάζει με τις χούφτες του τη βάρκα.
Μόνο ο τυφλός,
που δεν μπορούσε αποστάσεις να μετρήσει
ούτε όρια,
έμεινε ν’ αφουγκράζεται τ’ ανήσυχα νερά.

Επάνδρωσα καράβια επιστροφής.
Στο μεσιανό κατάρτι ζήτησα να με δέσουν
κι άκουσα των σειρήνων την κραυγή.

«Τρία κορίτσια βγαίνουνε περίπατο στο Σόχο,
απ’ τ’ ανοιχτά πουκαμισάκια τους γυμνά
τα δεκαέξι χρόνια τους αφρίζουν.
Τρεις έφηβοι στου Τίβερη τις όχθες ψάχνουν στόχο,
παίζουν στα χέρια τους φαλτσέτες και φτερά.
Μοίρα καμιά σιμά τους δεν γνωρίζουν.

Τρία κορίτσια απόψε ζωγραφίζονται στη Βρέστη,
κρατούν ομπρέλες να ξορκίσουν τον καιρό.
Τρία αγόρια ξεμυαλίζονται στο Βουκουρέστι,
ούτε στιγμή δεν πάει ο νους τους στο κακό.
Ευχή καμιά να κάνουν δεν γνωρίζουν.

Τρία κορίτσια βάζουνε νωρίς τα νυχτικά τους,
άπλετος έρωτας τους πλέκει τα μαλλιά.
Τρεις έφηβοι μαζεύονται αργά στην κάμαρά τους,
παίζουν τα χείλη που στραγγίζουν τη φωτιά.

Σε ποιον παράλληλο είναι η Βιέννη τάχα,
ποια πυρκαγιά παράφορη στη Ρώμη εξαγνίζεται,
ποια σάρκα είναι η νύχτα που ερημώνει το πρωί».

Από τη συλλογή Η άτροπος των ημερών (1998)
« Last Edit: 23 Dec, 2018, 18:48:51 by wings »