Author Topic: Σταύρος Ζαφειρίου  (Read 165825 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου: III. guarda e passa
« Reply #75 on: 08 Apr, 2013, 01:01:26 »


Σταύρος Ζαφειρίου: III. guarda e passa

Πώς εκπληρώνει κανείς το καθήκον του; Θέλω να πω: πώς κάνει πράξη απρόβλεπτη το προσχεδιασμένο; Λίγο με νοιάζει ό,τι διδάσκεται γι’ αυτό ή όσα οι αγυρτείες της ανάγκης συμβουλεύουν. Λίγο με νοιάζει η γνώμη (η πεποίθηση) νόθων συλλογισμών.

Θέλω να πω: με ποιον ώμο μπορεί να σπρώξει κανείς, να σωριάσει κανείς σε ερείπια το επόμενο τείχος; Με ποιο πέλμα μπορεί να σκορπίσει τ’ οδόφραγμα και τους σάκους της άμμου στο πιο κάτω σημείο ελέγχου; Με ποιο τρόπο μπορεί ν’ αφαιρέσει κανείς το πράσινο χρώμα από τις θλιβερές γραμμές της εγκατάλειψης;

Κατακτημένη πόλη, κατεχόμενη πόλη, πόλη κομμένη στα δυο, συρματοπλέγματα, ουδέτερη ζώνη, συρματοπλέγματα, κόκκινη οβάλ σφραγίδα εισόδου, γαλάζια τετράγωνη σφραγίδα εξόδου. Χαρτιά.

Ένας άντρας διαβάζει την πύλη του Άουσβιτς.
Διαβάζει ψηλά, στην πύλη του Άουσβιτς,
το καλαίσθητο, σφυρήλατο κύμα.
Περνά επιτέλους την ανοιχτόκαρδη
πύλη του Άουσβιτς
και πιάνει αμέσως δουλειά.
Ξέρει καλά πως η δουλειά απελευθερώνει∙
αυτός είναι ο λόγος που πιάνει αμέσως δουλειά.
Φωτογραφίζει:
τα σύρματα, τους προβολείς, τα φυλάκια,
τους χαλικόστρωτους δρόμους,
τα φροντισμένα κτίρια με τα νούμερα
και το κόκκινο τούβλο,
τον τοίχο των εκτελέσεων, τις κεραμοσκεπές,
το σιδερένιο Π του ικριώματος∙
αλλάζει φακό, φωτογραφίζει:
στις βιτρίνες τις τούφες των μαλλιών,
τις βούρτσες των δοντιών και τις βούρτσες ξυρίσματος,
των παπουτσιών τις στοίβες,
τις βούρτσες γυαλίσματος, τα γυαλιά,
τις θήκες των γυαλιών,
τις χτένες των αντρών, τα χτενάκια,
τις βούρτσες των μαλλιών,
τ’ ακριβά δαντελένια ριπίδια,
τις ομπρέλες του ήλιου∙ φωτογραφίζει,
στις βιτρίνες φωτογραφίζει:
τους ξύλινους βραχίονες, τους ξύλινους πήχεις,
τις ξύλινες κνήμες των αναπήρων,
τις σκουριασμένες ομπρέλες της βροχής,
τις σκουριασμένες λεπίδες ξυρίσματος,
τις βαλίτσες με τ’ άσπρα ονόματα,
τις ριγωτές ασώματες στολές,
τις τρομαγμένες φωτογραφίες των Häftlinge,
τον τρομερό στικτό τους αριθμό,
τους κοιτώνες, τα στρώματα από τσουβάλι και άχυρο,
τα σκεύη μαγειρικής και τα υπολείμματα
της τροφής στα τσίγκινα πιάτα∙
αλλάζει φακό, φωτογραφίζει,
χωρίς να έχει διόλου κουραστεί φωτογραφίζει:
τα υπόγεια κελιά της τιμωρίας,
τον θάλαμο αερίων, τον προθάλαμο,
τους άφθαρτους πάγκους των ρούχων,
τα δίδυμα φουρνάκια από χάλυβα και πυρίμαχο τούβλο∙
φωτογραφίζει, χωρίς να έχει διόλου κουραστεί
φωτογραφίζει,
χωρίς να έχει αντιληφθεί ή δίχως
να έχει ακριβώς συνειδητοποιήσει
πως οι εντολές μεταγωγής και οι λίστες πορείας,
τα υπερπλήρη δρομολόγια των τρένων
και τα στοιχεία συσκευασίας του Zyklon-B
είναι γραμμένα σε στίχους∙
λυτρωτικούς, φλογερούς, τολμηρούς
ανομοιοκατάληκτους στίχους.

Φωτογραφίζει, φωτογραφίζει, αλλάζει φακό,
αλλάζει μπαταρίες,
φωτογραφίζεται,
μπροστά στα φουρνάκια φωτογραφίζεται,
με την πρέπουσα βεβαίως συνθήκη του χώρου,
ολόκληρη η μνήμη της φωτογραφικής μηχανής φορτωμένη
από αυτή την ψηφιακή βεβαιότητα της συνθήκης του χώρου,
της συνθήκης του άπρεπου χτες
και της συνθήκης του πρέποντος σήμερα,
ενός ολόκληρου χτες και ενός ασυμπλήρωτου σήμερα,

όπου η καμένη σάρκα της ιστορίας θα εκτυπωθεί,
μετά την εξαήμερη εκδρομή,
στην υψηλή ανάλυση των οχτώ μεγαπίξελ.

Σημείωση του ποιητή:
Παρά την επισήμανση φίλων νομικών ότι το Ενοχικό (Δίκαιο) ρυθμίζει τις έννομες σχέσεις με βάση τις οποίες ένα πρόσωπο οφείλει να προβεί σε μια πράξη ή σε μια παροχή προς ένα άλλο και δεν καλύπτει την έννοια της ενοχής ως αποτέλεσμα άνομης πράξης, πολύ περισσότερο δε ως συναίσθημα, προτίμησα εντούτοις να διατηρήσω τον τίτλο «Ενοχικόν», σαν μια επιπλέον αυθαιρεσία μεταξύ των άλλων μου αυθαιρεσιών.

Οι τίτλοι των ενοτήτων προέρχονται από λατινικές φράσεις που έγιναν παροιμιώδεις ή απέκτησαν ισχύ γνωμικών ή αποφθεγματικών διατυπώσεων. Παραθέτω τη μετάφρασή τους:

I. corpus delicti: το σώμα του εγκλήματος.
II. vae victis: ουαί τοις ηττημένοις.
III. guarda e passa: βλέπε και πέρνα.
IV. desinit in piscem: απολήγει σε ιχθύ.
V. ita res est: έτσι έχει το πράγμα.
VI. homo homini lupus: ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο.
VII. difficiles nugae: δύσκολες φλυαρίες.
VIII. medice, curate ipsum: ιατρέ, θεράπευσε τον εαυτό σου.
IX. ubi solitudinem faciunt, pacem appellant: όπου δημιουργούν έρημο, εκεί λένε ότι έδωσαν ειρήνη.
X. scribitur ad narrandum: γράφεται χάριν διηγήσεως.
XI. dehemur morti nos nostraque: χρεωστούμεθα στον θάνατο και εμείς και τα δικά μας.
XII. non Oedipus: όχι Οιδίπους.
XIII. ne adsum qui feci: εγώ είμαι ο δράστης.
XIV. res, non verba: έργα, όχι λόγια.
XV. finis coronat opus: το τέλος στεφανώνει το έργο.


Από το ποιητικό βιβλίο Ενοχικόν / ο μονόλογος ενός δράστη (2010)
« Last Edit: 06 Apr, 2019, 15:51:11 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Franz Liszt, Faust Symphony (1857)
(Boston Symphony Orchestra conducted by Leonard Bernstein)


Σταύρος Ζαφειρίου, Η διαθήκη των μύθων

I.


Κι όμως ο άνθρωπος είναι γεννημένος
Για να ρέπει ψηλά και προς τα μπρος

Γκαίτε, Φάουστ
1

Σπουδάσατε φιλοσοφία, ιατρική και νομική,
την κάθε μία χωριστά, και ασφαλώς θεολογία,
διανύσματα, επιχειρηματική στατιστική
και, μ’ επιμέλεια μοναδική, οικονομία.

Βαδίζοντας κατά μήκος μιας πίστης που δεν αγαπήσατε,
κατά μήκος μιας διαδρομής που παγιδεύσατε με την απώλεια,
ταιριάξατε το πνεύμα του φωτός στους γοτθικούς σας θόλους.

Μεθοδικά στοιβάξατε βιβλία και χαρτιά,
όργανα και σταθμά για ν’ αποστάξετε τον πόθο τ’ ουρανού
στ’ αλχημικά σας φίλτρα.

Τεχνίτες των μητροπόλεων και των οξυκόρυφων πύργων,
πλάνητες της ασέληνης νύχτας και των δρυμών της οξιάς∙
πιο κοντά, πιο μακριά,
πνεύμα και πόθος εξίσου παρόντα στη θέαση,
εδραιωμένα μεταξύ της λαχτάρας [Sehnsucht] και του αγέννητου φόβου,
μεταξύ μιας αιτίας που είναι η αιτία του επίγνωστου
και μιας πλάνης2 που βιώνεται σαν φορά της ζωής.

Τόσο κοντά, τόσο μακριά,
ανταμώνοντας τα χνάρια των λύκων στις ιερές βοσκές των ζαρκαδιών,
ξαγρυπνήσατε μελετώντας όσα η φύση θέλει να σας δείξει:
τη μορφή ενός κόσμου που υπάρχει
κι ενός κόσμου που ζει τη μυστική ύπαρξή του∙

του κόσμου διά μέσου των ονομάτων που συναρμόζονται
προορισμένα να παρανοηθούν.

Σημειώσεις του ποιητή:
1. Γκαίτε, Φάουστ, μια τραγωδία, εκδ. Γαβριηλίδης, μτφ. Πέτρος Μάρκαρης
2. [Η πλάνη δεν ήταν για σας
     παρά η ύφεση των παρορμήσεών σας,
     το πιο ακραίο σημείο του νου,
     όπου θεσπίζονται οι εκλογικεύσεις∙

     αγνοείτε ωστόσο πως αυτό που γνωρίζετε
     είναι η ακίνητη παράσταση της γνώσης,
     και πως η ίδια η γνώση είναι η απόσταση
     ανάμεσα στις αισθητές σας πράξεις.]


Από το ποιητικό βιβλίο Προς τα πού (Μια πολεμική ιστορία) (2012)
« Last Edit: 10 May, 2019, 22:56:23 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Historia
« Reply #77 on: 02 Dec, 2015, 03:21:06 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Historia

Θα μπορούσε να είναι τυχαίο. Χωρίς αναφορές σε ονόματα. Μαι πτώση σε εύθραυστο πάγο. Όμως όλα κυλούν τόσο ήρεμα, μεταλλάσσοντας τις αποστάσεις σε κατακόμβες ή αίφνης σε κήπους, τόσο ήρεμα πάλι.
Μικρές ερωτικές ιστορίες που κατακλύζουν την ποίηση. Μικρά τραγούδια που διηγούνται την τρέλα. Φωταψίες καθημερινών αποφάσεων.
Οι φαντάροι αυτοχτονούν ακόμα. Ε και λοιπόν;
Οι φράσεις στη σταθερή τους συνέχεια. Μπαρ, αλκοόλ, ροκ εν ρολ. Το βλέμμα που επανέρχεται, το τσιγάρο σφηνωμένο στα χείλη. Θεματοφύλακες του σύγχρονου λόγου. Το περιθώριο πλειοψηφία με το άλλοθι της οργής. Η φθορά κυρίαρχη λέξη. Κανένας δεν είναι καλά. Τα υποκατάστατα τσακίζονται σιγά – σιγά. Σιγά – σιγά. Ο θάνατος ξεκινάει απ’ το χαμόγελο. Σιγά – σιγά. Μένουμε πίσω. Κανένας δεν είναι μπροστά. Κι η τελευταία γενιά ισορροπίστρια, ανάμεσα στη δόξα του παρελθόντος και την αμηχανία του μέλλοντος. Κι η τελευταία γενιά πουτάνα κι ομοφυλόφιλη χωρίς προσωπείο. Συντηρώντας ωστόσο τους μύθους. Αντιστρέφοντας μόνον τους ρόλους.
Το χέρι περνά και ξαναπερνά, ψηλαφίζοντας την υγρασία των τοίχων. Φαίνεται να μετρώ τους σφυγμούς μου. Στην ουσία προσπαθώ ν’ αποκόψω τον καρπό απ’ τον υπόλοιπο βραχίονα. Υπερρεαλιστικές παρεμβάσεις το κουδούνι για το σχόλασμα, το στεφάνι στη μέση του δρόμου, όλ’ αυτά που δεν κολλάνε στη ροή της ιστορία. Βρίσκομαι ξαφνικά ν’ ακούω τη φωνή μου απ’ τον καθρέφτη να μου εκμυστηρεύεται γεγονότα, σπάνιους θρύλους, με λέξεις πικρές.
Τέσσερις το πρωί. Πατσατζίδικο παρανόμως διανυκτερεύον. Ο Γιώργος στο πιο άγριο μεθύσι της χρονιάς, εκλιπαρεί την αγάπη των ανθρώπων. -Το περιστατικό ξεκομμένο από την υπόλοιπη δράση, συνέβη απλά.-

Αφιερωμένο στους φλώρους του Μανδραγόρα, του Μικρού Καφέ, της TEQUILA, του DE FACTO, των ντισκοτέκ…
Αφιερωμένο στις παρτούζες της αστικής τάξης και στον ηλίθιο μικροαστικό συναισθηματισμό.
Αφιερωμένο στην Ελένη, στην Ξηροκρήνη, στον Ηλία, στις παρελάσεις, στη ρουτινιέρικη συγκίνηση της 17 Νοέμβρη…
Αφιερωμένο στο Πάνθεον, στο Λαϊκόν, στα πατσατζίδικα στο Βαρδάρι, στα παράνομα πλέον ξενυχτάδικα, στο Γ’ Γυμνάσιο αρρένων μιας άλλης εποχής…
Αφιερωμένο στους πειρατές των μεσαίων, στα κορίτσια της οδού Πτολεμαίων, στους παλιούς της γαλαρίας του φεστιβάλ κινηματογράφου, στους εναπομείναντες μοναχικούς εκδρομείς…
Αφιερωμένο στην ομορφιά που εξακολουθεί να παραμένει πουτάνα.
Αφιερωμένο στ’ αλαφιασμένα βλέμματα των μπαρ, στους μπάρμεν που δεν είναι καλλιτέχνες, στους νεολαίους που επιμένουν στα πηγαδάκια…
Αφιερωμένο στην Άντα, αν συνεχίζει ακόμα ν’ αντιστέκεται και να μισεί.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 20:02:23 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Στο φως της Πέμπτης Λεωφόρου

Εδώ που είμαι θα μείνω/
Να ζωγραφίσω την ευτυχία/
Ένα ζευγάρι κάλτσες/
Την άγια οικογένεια/
Ανάμεσα στην κλείδωση και τον καρπό/
Μισός πλαστικός μισός βαμβάκι/
Διαρκώς εδώ/
Στα κατάλοιπα των ονείρων/
Με τέσσερις εποχές βουτηγμένες στη λάσπη/
Ανάμεσα στο τρία και το επτά/
Να θυμάμαι τα παραγγέλματα των βολών/
Ανάμεσα στην κάννη και το στόχο/
Να κρατώ με ασφάλεια/
Τα στολίδια της τέχνης/
Το γλυκό φτάρνισμα/
Της συναχωμένης γενιάς μου/
Διαρκώς διαρκώς/
Μισός δέντρο μισός αναψυκτικό/
Με την ωραία κοιμωμένη στο πλάι μου/
Στη σύντομη λάμψη του οργασμού της/
Ανάμεσα στον ενεστώτα και τον αόριστο/
Ν’ απορρίπτω την αθανασία της αλήθειας/
Να θλίβομαι/
Με την ειρήνη του κόσμου/
Ανάμεσα στο γιατί και το διότι/
Ν’ απλώνω το χέρι ζητιανεύοντας/
Τα ιερά μυστικά σας/
Μισός λεπτοδείκτης μισός καλώδιο/
Μισός/
Εν τέλει θα μείνω εδώ ευλογώντας/
Έτσι κι αλλιώς άλλοι πληρώνουν/

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 20:02:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Oscar Strok & Λίνα Νικολακοπούλου, Η πεταλούδα της φωτιάς
(τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά / δίσκος: Στην άκρη ενός φιλιού (2000))


Σταύρος Ζαφειρίου, Μια μικρή παράσταση

Να είμαι ήρεμος τώρα.
Να προσφέρω το αίμα μου στο φως.
Να επιστρέψω στην έκσταση της παραίσθησης.
Να στρέψω μέσα μου τον καθρέφτη.

Να θυμάμαι την πολύχρωμη σκιά της πεταλούδας.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, J’ai osé
« Reply #80 on: 02 Dec, 2015, 03:40:28 »


Αλέξης Παπαδημητρίου & Εύη Δρούτσα, Τολμώ
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Τολμώ (1988))


Σταύρος Ζαφειρίου, J’ai osé

Σκαρφαλώνοντας τις τεράστιες σκάλες
Φοβάμαι το μονότονο ήχο
Στο κέντρο του μυαλού
Ονόματα δεκάδες ονόματα
Δεκάδες στατιστικές
Τίποτε άλλο
Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα
Τσαλακωμένο
Μες στην παλάμη μου
Μια χούφτα σκόνη
Τι να σου κρύψω γαμώτο μου
Τι να σου κρύψω
Ανάμεσα στην πτώση και τη φυγή
Δεν υπάρχει καιρός
Για ανατομία της μνήμης

Τόσο ήσυχα οι λέξεις απλώνουν
Πάνω στα χείλη σου
Κι εκτοξεύονται απρόσμενα
Διαλύοντας ό,τι απόμεινε

Τόσο ήσυχα γυρνώ και κοιτάζω
Αυτό που βυθίζεται στη μέση του δρόμου
Αυτό που γεννιέται και θηλάζει
Τις ενοχές της φαντασίας.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Τραγούδια στο ηλεκτρόφωνο
(τραγούδι: Στέλιος Μαρκετάκης / δίσκος: Για την Ελένη (1978))


Σταύρος Ζαφειρίου, Το γρανιτένιο χέρι είναι μέσα μου

Μέσα στο στόμα της πληγωμένης μέδουσας
Η ροή του θανάτου
Η στάχτη των θριάμβων
Η υποψία της παρακμής

Η γαλήνη των κίτρινων φύλλων
Θρυμματισμένη στο πεζοδρόμιο

Κι εσύ που δε θα καταλάβεις ποτέ
Γιατί επιμένω να ρίχνω κέρματα
Στο ηλεκτρόφωνο

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 02 Dec, 2015, 03:57:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Loreena McKennitt & Χάρις Αλεξίου: Φίλα με, φίλα με
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Παράξενο φως (2000))


Σταύρος Ζαφειρίου, Ένα μονάχα κόκκινο φως

Υπογράφω τα τελευταία μου λόγια
και κατηφορίζω στη ρίζα σου.
Ο ήχος της πέτρας που σέρνω μαζί μου
αναστατώνει το κέντρο της πόλης.
Μάταια προσπαθώ να σε πείσω
ν’ αλλάξεις τα φύλλα σου.
Προς το παρόν αναρριχάσαι
στις γυαλισμένες υδρορροές,
συνήθως μετά τα μεσάνυχτα.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Mikhail Nikolaevich Baryshnikov dances Le Jeune Homme et La Mort by Roland Petit (White Nights, 1985)

Σταύρος Ζαφειρίου, Υπάρχει καιρός για λευκές νύχτες

Φορώ μαύρα ρούχα και πλησιάζω
το τραπέζι με τα ποτά.
Δε θέλω να μπλέξω
με τους θορύβους του χορού.
Δεν θέλω να παίξω
με οξειδωμένους ανθρώπους.
Προ πάντων δε θέλω να λες
πως είμαι ένα μουντό
και μίζερο απόγευμα.
Θέλω απλά ν’ ακουμπήσω στα χέρια σου,
να ξεκουράσω τα τσακισμένα μου μάτια.

Πρέπει κάποτε να σου πω την αλήθεια.
Το τοπίο που υπάρχει
κάτω απ’ τη γλώσσα μου
σιγά-σιγά ισοπεδώνεται,
γίνεται ευθεία γραμμή,
σε λίγο καιρό θάχει περάσει
στην ιστορία.

Σιγά-σιγά χάνω τον έλεγχο των χρωμάτων.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Σταύρος Ζαφειρίου
« Reply #84 on: 19 Mar, 2016, 16:05:20 »


Ο Σταύρος Ζαφειρίου, η Μαρία Καραγιάννη, ο Δημήτρης Λεοντζάκος, ο Βασίλης Αμανατίδης, ο Σάκης Σερέφας και η Δήμητρα Κατιώνη διαβάζουν ποιήματά τους στο «Underground Εντευκτήριο» (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Κι έτσι αποκοιμήθηκε

Στα τσογλάνια

Σε βρήκα πάλι να κωπηλατείς σε γυάλινες λίμνες. Κύκλος στον κύκλο και η ζωή που επανέρχεται πάντα μόνη.
Οι δολοφόνοι σκύβουν πάνω από τη σιωπή της ομορφιάς.
Ο νεαρός σκηνοθέτης, με την κάμερα στοχεύει τους δολοφόνους. Το τελευταίο σούπερ οχτώ ασπρόμαυρο πλάνο. Ο Ντένις Χόπερ ξαπλωμένος με τα ρούχα στο κρεβάτι –σεντόνι λαμέ κατακόκκινο– ηχογραφεί την αγωνία του. Λάθος. Ο νεαρός σκηνοθέτης πέφτει νεκρός στην άσφαλτο του πάρκινγκ πυροβολημένος στο στήθος. Ο Ντένις Χόπερ ήδη νεκρός απ’ το προηγούμενο έργο. Το τελευταίο νοσηρό πλάνο. Ένα ξύλινο αλογάκι λικνίζεται στο παράθυρο. Η ομίχλη πνίγει το λιμάνι. Εσύ βέβαια το βιολί σου. Ξεκούρδιστη εδώ και χρόνια να στραπατσάρεις συνέχεια τις ίδιες κλίμακες, κρύβοντας τη μιζέρια σου από τα πλήθη, καρφώνοντας το μυαλό σου στις τρισδιάστατες οθόνες των κεντρικών κινηματογράφων. Κι ούτε μια καλησπέρα.
Τίποτε. Τσιμουδιά.
Γλυκιά πόρνη μιας ακόμη χαμένης γενιάς. Ενωμοτίες εκφυλισμένων προσκόπων λεηλατούν το κορμί σου μέσα στην κάπνα και την όξινη γεύση των μπαρ.
Η ανάγκη καλπάζει πότε-πότε πανέμορφη πάνω απ’ τα θραύσματα διανέμοντας τις ειδήσεις της παρακμής.
Τα υπόλοιπα βλέμματα χάσκουν γαλάζια και ήρεμα.
Ποιος ευθύνεται για την πορνεία της δεκαεξάχρονης Εύας; «Η κοινωνία». Όλοι μαζί εν χορώ, μαθητές γυμνασίου, αποχή και η γροθιά ψηλά στις διαδηλώσεις, ειρήνη καθάρματα, ειρήνη, ψωμί – παιδεία – ελευθερία και θάνατος στους προβοκάτορες, έξω οι φασίστες καθηγητές απ’ το γυμνάσιο, τζάκετ στρατιωτικό και το κασκόλ τρεις φορές γυρισμένο στο λαιμό, συνελεύσεις της ΜΟΔΝΕ στο αμφιθέατρο της φιλοσοφικής, μαύρο περιβραχιόνιο στην επέτειο του πολυτεχνείου, αποβολή κι ο Ριζοσπάστης κάτω απ’ το θρανίο.
Λίγο μετά αταξική κοινωνία, νο μπορντερλάιν, ροκ εν ρολ, νέγρικο μπλουζ. «Με σφιγμένα τα δόντια», ον δε ρόουντ, μπίρα σε κονσέρβα, κρεμμυδόσουπα, πού και πού μια νυχιά μαύρη, σε σκοτεινούς ντουμανιασμένους διαδρόμους, σε σκοτεινά αδιέξοδα, Σάρκα, Κάψα, Σκουπίδια, το σύστημα που βρίσκεται μες στο μυαλό μας, από κει να ξεκινήσουμε, ρομαντισμός, αγάπη, επικοινωνία, οράματα, η Λούσι στον ουρανό με τα διαμάντια, ανεπάρκεια, καταλήψεις, κοινοβιακή ευαισθησία, ο Τζον Λένον παντρεύτηκε, ο Τζον Λένον χώρισε, ο Τζον Λένον έβγαλε καινούριο δίσκο, ο Τζον Λένον κατούρησε, επαφή, άνοιξε την τρυφερή αγκαλιά σου στη γαλήνη, άνοιξε επιτέλους τα τρυφερά πόδια σου, μέικ λαβ νοτ γουόρ μωρό μου. Σκατά. Ανάπηρες λέξεις. Ανάπηρες σχέσεις. Χρηματιστήριο. Τα πάντα. Χρηματιστήριο. Συνθήματα με μαρκαδόρο στους τοίχους. «Ακόμη δε βαρέθηκες ρε αστέ;» Όχι. Γιατί να βαρεθεί; Κορόιδο είναι;
Μια ζωή τα ροκανίζουμε τα όνειρα. Τι; Δεν ακούγομαι καλά; Έλα αγόρι μου πάρε το μηδέν. Σκατά. Μια ζωή νούμερα ε; Μια ζωή να καταπίνουμε το σάλιο μας και να υπογράφουμε συναλλαγματικές. Μια ζωή στριμωχτά στο πεζοδρόμιο και να περνάμε απ’ τις διαβάσεις. Μια ζωή με την ταυτότητα στην τσέπη και καλημέρα με χαμόγελο στους μπάτσους. Σοβαρότης, σεμνότης, αξιοπρέπεια…
Ο Βέντερς κάνει σινεμά νεκρών χρόνων. Λάθος. Ο Βέντερς κάνει δοκιμιακό σινεμά. Λάθος. Υποθέτω ότι ο Βέντερς συνομιλεί με τον θάνατο. Εντάξει, εντάξει, έλεος. Σηκώνω τα χέρια.
Από τότε βέβαια αλλάξαμε λιγάκι. Προχωρήσαμε. Εξέλιξη φυσικά. Τώρα ακούμε Μπαουχάουζ και Έκοου εντ δε Μπάνιμεν, ο Μπάουι αστήρ του σινεμά και της ντίσκο, άρχισε να τη βρίσκει και με γυναίκες –το ασπρουλιάρικο κωλαράκι του ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά ανάμεσα στα σκέλια του Τσάινα γκερλ.–
Ο Μόρισσον ακόμη νεκρός.
Τώρα τα βράδια τζιν με τόνικ, παρέα με πούστηδες και λεσβίες, απομεινάρια αγγέλων, ξεφάντωμα μέχρι πρωίας σε άγνωστα δωμάτια, δυόμιση πακέτα τσιγάρα, γαμήσι στο άρπα κόλλα, σχιζοφρένεια, μοναξιά, απωθημένα, φεμινισμός και φαλλοκρατία, όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες, μπακάρντι με κόλα, η οικογένεια λευκός φασισμός, όμορφες λέξεις, παιχνιδιάρικες, ταλέντο φυσικής παρουσίας, ρόλοι, ρόλοι, ρόλοι, θέατρο τρόμου, θέατρο λόγου, θέατρο δράσης, θέατρο καταστάσεων, θέατρο παραλόγου, γκροτέσκ, ο Τζαρά χοροπηδά στη σκηνή βροντώντας τις κατσαρόλες, βγάζοντας την πράσινη γλώσσα του στην τέχνη, όχι στην Τέχνη, ο τύπος και η τύπισσα όρθιοι στον πάγκο του μπαρ την «ψιλοβρίσκουν», ένα ακόμη μοντέρνο ζευγάρι, συνουσία, ντισκοτέκ και αποχαύνωση, η λογική κι η φαντασία μπλέκουν τα μπούτια τους μέσα στις στάχτες και στο ηλίθιο χαμόγελο ενός πανέξυπνου μπάρμαν, κουτσομπολιό, η τεχνική της πίπας από τις αμερικάνες αδερφές, τραυματισμένοι καλλιτέχνες περιφέρονται από τραπέζι σε τραπέζι ανανεώνοντας τον κύκλο τους, εσύ όπως πάντα στημένη στην τηλεόραση, Τζιν Κέλι, τραγουδώντας στη βροχή, η κοιλιά σου σφίγγεται, η κοιλιά σου πονάει, κάτι σου λείπει, όχι αυτό που νομίζεις, τραυματισμένα νιου γουέιβ τεκνά, εξηνταεννιά συμβουλές για την επιτυχία μιας παρτούζας, πενηνταεννιά μαχαιριές, ούτε μία λιγότερη, η τελευταία στο μέτωπο, αναφορά σε δεκαπέντε στίχους του Μπάιρον, η λειτουργία της μουσικής στο έργο του Μπρεχτ, ξεβίδωμα και ανάλυση του Μπορίς Βιαν, η νεοορθόδοξη διανόηση μεθυσμένη σνομπάρει την αμηχανία των περαστικών νεομαρξιστών, κάπου στο βάθος ο τελευταίος κλόουν αυτοχτονεί με κραυγαλέες χειρονομίες, οι προβολείς τον φωτίζουν, τον βιάζουν σχεδόν, το κραγιόν του λιωμένο στάζει στο πάτωμα, το ραδιόφωνο μεταδίδει στατιστικές, η κυβέρνηση πατάει γερά, το κεφάλι του γερμένο στο πλάι, ο παγωμένος ιδρώτας του στάζει στο πάτωμα, ο τελευταίος γνήσιος κλόουν, στα μάτια του καθρεφτίζουν βιτρίνες με δώρα, στα τεράστια πράσινα μάτια του καθρεφτίζει η ιστορία ενός παιδιού που δεν μεγάλωσε ποτέ, η ιστορία ενός ποιητή που ακροβατεί στον υμένα μιας δωδεκάχρονης, η ιστορία ενός νταβατζή, η ιστορία της Χριστίνας που το βαφτιστικό της ήτανε Γιάννης, τώρα καμπαρετζού στο Βαρδάρι, εκδίδεται εκεί, επί τόπου, στο τραπέζι, ουρλιάζοντας «ξυπνήστε ρε Έλληνες, όλα εδώ πληρώνονται».
Η φωνή της Κάλας ραγίζει τα πάντα, Τζόνι Γκιτάρ κι εσύ κάπου αλλού κομματιάζεις το κρανίο σου, το εκτοξεύεις σ’ απελπισμένα ταξίδια, πάλι εδώ θα γυρίσεις, πάλι εδώ.
Τα ξυράφια σκουριάσανε και ξανάφτασε η εποχή των ισχνών αγελάδων.
Παύση.
Ω! γλυκιά μου Μέριλιν –μη με κοιτάς μ’ αυτό το βλέμμα– κάποτε πρέπει να μιλήσουμε οι δυο μας και τότε θα δούμε τι θα μου πεις.
Παύση.
Τώρα τα μαγαζιά κλείνουν νωρίς. Παύση.
Τώρα κάποιος μας ξυπνά κάθε πρωί, μας προστατεύει σε κάθε μας βήμα, τις νύχτες μας νανουρίζει γλυκά. Παύση.
Διαλυμένο μου κοριτσάκι, η ιστορία σταματάει εδώ και μην νευριάζεις για το χάπι έντ.
Τα ντεκόρ της φθοράς στήνονται για το επόμενο υπερθέαμα.
Πλέι ιτ αγκέν, Σαμ.
Ξαναπαίξ’ το λοιπόν.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 11 Feb, 2018, 00:13:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Το ρυθμικό πάρτι
« Reply #86 on: 11 Feb, 2018, 00:15:20 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Το ρυθμικό πάρτι

Τα προκάτ όνειρα
Με τη μονοχρωμία των επιτάφιων αισθημάτων.
Τα ξεχασμένα κελιά του Στανχάιμ
με την αιωρούμενη καρδιά της αντίστασης.
Η μυστική ιστορία που γράφεται
στη δυσοσμία των επιτηρούμενων δρόμων.
Ελευθερία, Ελευθερία
απέραντο χάσμα ανάμεσά μας.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Εγώ αυτός και τα ίχνη του άλλου

(Ηλεχτρισμός και μέταλλο – Κίτρινα υποβρύχια εποχής)

Δεκάδες ομοιόμορφες μύγες
πάνω στα πτώματα.
Αφαιρούν διακριτικά τις ανυπόστατες φήμες.

Είμαι γεμάτος από αντίο υποτονικά.
Τρομοκρατώ και τρομοκρατούμαι με θαύματα.
Συναντώ και διαβάζω τον τοίχο.

EVERY GOOD BOY DESERVES FAVOUR.

Έξοχα. Βρίσκομαι εκεί
όπου κανένας δε φαντάζεται.
Ξυπνώ και νιώθω
τον εφιάλτη του στήθους σου,
τη στοργική μυρωδιά του καλτσόν σου.

Ο θάνατος στα μπατζάκια σου
μωρό μου.

Αύριο θα σου στείλω
το λουλούδι που σου ’ταξα.
Τη δαγκωμένη καρδιά
της Σύλβια Πλαθ.
Τη λευκή αυτοχτονία
της Ούλρικε Μάινχοφ.

Πυροτεχνήματα από πηλίκια
νομίζω πως περιμένουν
παραληρώντας.
Καλημέρα σας.
Να σας συστήσω την τρέλα μου.
Κοινός τόπος το μπράτσο μου.
Τα άγρια μαλλιά της μορφίνης
σκουπίζουν τα πόδια μου.

Κάπου ισορροπώ και ονειρεύομαι,
κλωτσώντας ίσως
βήμα-βήμα την έκρηξη.
Αυτό που καταφέρνω είναι
να ψελλίσω το ρόλο μου.

Σπαραχτικά χειροκροτήματα στη μέση του δρόμου.

Καλημέρα σας.
Να σας ενημερώσω
για τις τελευταίες εξελίξεις.
Λοιπόν το τηλέφωνο χτύπησε τέσσερις φορές
πριν το σηκώσω.
Ήταν ο γιατρός.
Η εγκυμοσύνη της είναι προχωρημένη.
Της επανάστασης εννοώ.
Να το θυμάστε. Σε λίγο
θα γεμίσουμε μπάσταρδα.

Το κάθε τι πίσω απ’ την ένταση της σκιάς.
Πίσω απ’ την τραγωδία της προσωπικής έκστασης.
Η κάθε λέξη βουτηγμένη στο αμαρτωλό παρελθόν της.
Α! η αμφιβολία για την πηγή των πληγών.
Αναρωτιέμαι ποιος θα ξεσκονίσει τη δόξα μας.

Αύριο θα σου στείλω ό,τι σου έταξα.
Θα διπλώσεις προσεχτικά το φουστάνι σου στην καρέκλα.
Να ξέρεις. Φοβάμαι όταν απλώνεις τα χέρια σου.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Ημιτελής συνουσία

Απόψε δε θα κυνηγήσω τους ανθρώπους.
Ούτε θα σημαδέψω με το δάχτυλο τα πουλιά.
Απόψε θα μπω στο ασημένιο δωμάτιο.

Μπαίνω και σκοντάφτω στο φως. Ευαγγελίζομαι
τους κρεμαστούς κήπους του Ιουλίου.

Γλείφοντας πού και πού σε ξεραμένα φύλλα
το μυαλό μου.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66289
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Γκανάς: Αχ! Να περάσει ο πυρετός
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))


Σταύρος Ζαφειρίου, Και οι ημικρανίες συνεχίζονται

Παραγγέλνει καφέ κι ανάβει τσιγάρο.
Φυσά τον καπνό χαμηλά.
Μεθοδικά ξεπαστρεύει το λυρισμό της
και στη θέση του φυτρώνουν
μικρά τρωκτικά που ροκανίζουν
τις φυγές της. Ξετυλίγει τα σύρματα
που συγκρατούν το μυαλό της.

Προσπαθεί να μου πει
ότι όλα μεγαλώνουν γύρω της,
όλα ανεβαίνουν, σχηματίζουν
αλαφιασμένα τοπία, καταστρέφονται.

Ξαναφορά τα μάτια της –ανάποδα μάλλον–
χάνεται στριφογυρίζοντας,
αγκαλιάζοντας αποφασιστικά
τους μύθους των νευρικών εραστών.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)