Author Topic: Γιώργος Θέμελης  (Read 233833 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (VIII)
« Reply #150 on: 01 Apr, 2018, 00:32:28 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

VIII


Κατέβηκα κάτω στους κήπους και είδα τα μοναχικά οστά.
Είπα: εμείς είμαστε, εμείς οι δυο, που αγκαλιαστήκαμε τόσο σφιχτά
Ανάμεσα σε τόσα σταυρωμένα χέρια, ασύντριφτα γόνατα.
Είπα: υπήρξαμε στο σύνορο της σβηστής φωτιάς, στην άκρη του κόσμου,
Σ’ αυτή την ακροθαλασσιά της πιο πυκνής προσδοκίας,
Στην αρχή αρχή, που δε γνωρίζει τέλος, μόνο κοιτάζει
Κατά την άλλη άκρη, κατά τη μεριά του φτερού και του κρίνου,
Περιμένοντας να διασχίσουμε την επικίνδυνη πλαγιά του ανέμου.

Όπως και να ’ναι από ίσκιους φτερών κατάγεται ο άνεμος
Κι η σκόνη απ’ τη γεωμετρία της περιπέτειας.

Η σκόνη σου έχει εμπιστοσύνη περιστεριού
Χτυπώντας το τζάμι της βροχής, αγγίζοντας το σήμαντρο
Των ημερών που γέμισαν χλωμή αμφιλύκη...

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:35:13 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (IX)
« Reply #151 on: 01 Apr, 2018, 00:43:47 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

IX


Η θάλασσά μου μάδησε όλα τα ρόδα που της χάριζες
Και το παράθυρό σου μένει χλωμό που υποδεχόταν τον ήλιο σου
Κι ανέβαινε κάθε πρωί μες στ’ απαλό απ’ τον ύπνο βλέμμα βεβαιώνοντας τον εαυτό του
Για να μπορεί να στέκει στον άνεμο.

Μονάχα εμείς δεν είχαμε βεβαιωθεί βεβαιώνοντας τα πράγματα,
Αν κι είχαμε κοιταχτεί χίλιες φορές, αν κι είχαμε κοιμηθεί
Νύχτες πολλές μαζί στο ίδιο σεντόνι κι είχαμε κρατηθεί απ’ το χέρι
Βαδίζοντας μαζί στο ίδιο χιόνι του ύπνου. Δεν είχαμε προσέξει
Την παρουσία μας πίσω απ’ το δέρμα που άγγιζε το δέρμα.

Ίσως να φταίει η στάχτη που έστεκε ανάμεσό μας. Ίσως να φταιν
Τα σπασμένα φτερά που σέρνονταν και μας πονούσαν
Και δε μας άφησαν να κοιτάξουμε πίσω και πλάι μας
Σαν τους τυφλούς που δεν μπορούν να ιδούν ποτέ το άλλο τους είδωλο
Ούτε να φανταστούν και να γνωρίσουν πίσω τον ίσκιο τους.

Ξεχαστήκαμε. Ξεχάσαμε τον αρχικό εαυτό μας σαν ένα παλιό νεκρό,
Που εξάντλησε τη δόξα της μνήμης τους και δε θυμάται.
Μάταια υπήρξε, μάταια κύλησε τ’ όνομά του, σα βιαστικό νερό
Κι η σκόνη του σβήνει ανώνυμα κάτω απ’ τα πόδια των αλόγων.

Όμως τώρα έρχεσαι από μακριά χωρίς σκιερό πουκάμισο,
Δίχως σκέπη από άστρα και κλώνια επάνω στο μέτωπο
Με μόνη την άσπρη διαφάνεια μιας έρημης άνοιξης.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:35:30 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (X)
« Reply #152 on: 01 Apr, 2018, 01:00:29 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

X


Η παρουσία σου μέσα μου ανεβαίνει. Τώρα
Σε ανακαλύπτω, άγνωστη θάλασσα, που δεν σε ήξερα,
Τώρα, που η χλωμή αμφιλύκη σε κάνει τόσο απλή κι ωραία
Μ’ όλες τις αργοπορεμένες φλόγες γύρω σου μιας ρόδινης κυοφορίας.

Σηκώνομαι μες απ’ την απουσία και σε κοιτάζω, χρώμα αληθινό,
Χρώμα ουσιαστικό, διαφορετικό από ένα χρώμα ονείρου που σβήνει αλλάζοντας
Όλες τις αποχρώσεις σε φαντασμαγορία πικρή κι ανύπαρκτη από ψευδή επιφάνεια.

Τώρα τα πράγματα κερδίζουν σε ύπαρξη πλησιάζοντας την ύπαρξη,
Αποκτούν διαφάνεια και ήθος μιας άψογης στίλβης,
Σάμπως ν’ αγγίζουν την ωριμότητα της ωραιότητας.

Αγναντεύω τα τζάμια πο’ ’χουν μια φυσιογνωμία από γυρμένο ουρανό.
Κοιτάζω τους γύρους των αμαξιών να δοκιμάζουν μια τύχη ανάλαφρη,
Δοκιμασία παράτολμου φτερού πάνω στη σκόνη που χορεύει,
Χορεύει και αγάλλεται ανεβαίνοντας μέσα στο φως, σαν ένα κομμάτι
Στιλπνό γυαλί που πάει να κατοπτρίσει την αιωνιότητα παίζοντας με το τίποτα
Χωρίς να φοβάται την επικίνδυνη γοητεία του τεφρού, του πιο ανοιχτού τεφρού
Που κινδυνεύει ώρα την ώρα ν’ απορροφηθεί απ’ τον θόρυβο.

Καθαρή αμφιλύκη, σιωπηλή καμπάνα, που γέρνεις στον εαυτό σου,
Αναπαυμένη στον εαυτό σου επάνω απ’ όλα τα ενδεχόμενα,
Προτού γυρίσεις πίσω, προτού μοιράσεις τις φλέβες σου σε νιφάδες χιονιού και άσπρα γαρούφαλα,
Προτού χορέψεις επάνω από τις στέγες των νεκρών,
Εξαφάνισε όλους τους ίσκιους της νέας ημέρας και φύλαξε τη φτερούγα σου,
Για να μπορώ να στέκω ολόκληρος μες στη δικιά σου τη στιγμή.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:36:09 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XI)
« Reply #153 on: 01 Apr, 2018, 01:14:04 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

XI


Τι ζητείτε ανάμεσα στις άσπρες τούτες πέτρες. Δεν είν’ εδώ κανείς.
Οι πεθαμένοι είναι πιο υπαρκτοί απ’ τους ζωντανούς και δε φαίνονται
Μέσα στην πλήρη τους παρουσία σαν άσπρη στολή από φως.

Πέρα απ’ την όχθη στην άλλη όχθη περιμένοντας
Θυμούνται που κάποτε αγάπησαν κι αγαπήθηκαν και κοιτάζονται
Πίσω απ’ τη σκέπη των καθρεφτών και φαίνονται είδωλα,
Ακούονται θόρυβοι και φωνές σα σμήνη αποδημητικών,
Που πάνε κι έρχονται από βοριά σε νότο κι από ύπνο σε θάνατο
Γεμίζοντας με μακρινή παρουσία τον χρόνο.

Πού είστε και δε φαίνεστε, χέρια του άλλοτε, χέρια της γυμνής περηφάνιας,
Πού κείτεστε σταυρωμένα, που δεν έχετε τίποτα και δεν περιμένετε τίποτα.
Μάτια, που μείνατε στεγνά και δεν μπορείτε να ιδείτε
Κάτω από τοίχους και σκιές και φύλλα που πέφτουν.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:36:29 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XII)
« Reply #154 on: 01 Apr, 2018, 01:20:59 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

XII


Αν ο χρόνος είναι μια πέτρα στο νερό,
Μια μυστική καμπάνα κολπώνοντας τον άνεμο,
Τότε υπάρχεις, όπως υπήρξες,
Μέσα σ’ ένα ψηλό μεσημέρι,
Πέρα απ’ τη σταθερή γραμμή των ίδιων αριθμών,
Τις σφαίρες και τους κύκλους της αδράνειας.
Γιατί όλα τούτα έπεσαν πίσω απ’ τη φυγή
Κάτω απ’ τον ίσκιο του τίποτα που γέμισε τους δρόμους,
Μαζί με τα δέντρα της Νοτιάς, μαζί με τα χελιδόνια
Του Φθινοπώρου, συνθέτοντας την απουσία.

Γι’ αυτό αγαπώ τη νύχτα, που πέφτει πίσω από το φως
Χωρίς άνεμο, χωρίς ρωγμή, μ’ όλα τα φύλλα της κλειστά.
Τις μακριές σιωπές που πέφτουν πίσω απ’ τα πουλιά...

Τότε θα σηκωθούν οι νεκροί συντρίβοντας όλες τις ρόδες
Με τα μαλλιά τους γυρισμένα στην αρχή αρχή των φτερών.

Ως τότε οι άσπροι κήποι θα κλώθουν την τελευταία τους νύχτα.
Οι φύλακες του ύπνου θα μαυρολογούν κοιτάζοντας τον ουρανό,
Πότε θα σημάνουν οι καμπάνες, πότε θα χτυπήσουν
Τα τύμπανα της ελπίδας, ν’ αλλάξουν τη μακριά στολή,
Ν’ ανοίξουν την πόρτα της υποδοχής.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:36:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XIII)
« Reply #155 on: 05 Apr, 2018, 19:35:19 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

XIII


Τα παράθυρα της καθημερινότητας κουράστηκαν
Να μοιράζονται το ψωμί και τη θλίψη μας σκεπάζοντας το πρόσωπο.
Μονάχα τα παράθυρα της αγάπης αντέχουν στον άνεμο
Με την ανυπομονησία τους γεμάτην ήλιους και θάλασσα που δε βουίζει,
Γιατ’ έχει περάσει απ’ την ηχώ στην αφασία, από τη θύελλα
Στους κόλπους της νηνεμίας, κι έχει αποβάλει τη στολή
Μένοντας γυμνή κι αόρατη σαν τα θαλασσοπούλια του άλλοτε.
Όμως μιλεί την πιο δικιά της γλώσσα που δεν ακούγεται
Παρά μονάχα σε κάποιες σιωπές, σε κάποιες παύσεις με λευκά διαστήματα.

Μας συνοδεύουν τα παράθυρα της αγάπης γεμάτα αστερισμούς,
Ιχθύς, που σαλεύουν στο δέρμα τους χωρίς ν’ απλώνουν την κίνηση
Σαν ένα αυλάκι φευγάτου καραβιού στην πιο αβέβαιη επιφάνεια,
Χωρίς πτερύγια που ξεσηκώνουν τον άνεμο.

Όλα τούτα έγιναν διάφανα εμβλήματα πάνω στο στήθος τους,
Μυστικά σημεία μιας προσδοκίας που αναμένεται,
Για να γνωρίζονται, για να γνωρίζουν τον εαυτό τους, όταν σημάνουν τα σήμαντρα.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:36:59 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XIV)
« Reply #156 on: 05 Apr, 2018, 19:47:48 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

XIV


Τα λουλούδια δεν έχουν ερωτηματικά. Δεν περιμένουν
Παρά την περιπέτεια να γίνουν τα ερωτικά βιβλία των πουλιών
Ή να πεθάνουν απλά κι αλύπητα κάτω απ’ το βλέμμα μιας κοπέλας.
Δεν έχουν την αμφιβολία του πιθανού, την πίκρα του αμετάκλητου.

Δεν έχουν μνήμη. Λησμόνησαν το αρχικό ξεκίνημα και τον καημό του γυρισμού
Και δίνονται απροφάσιστα σαν τα μικρά παιδιά στα χέρια της καλής ημέρας.
Η δόξα τους είναι ν’ αποκοιμηθούν στους κόρφους των νεκρών.

Δεν έχουν ερωτηματικά. Και δε ρωτούν τον άνεμο από πού έρχεται
Και πού πηγαίνει. Δε σκάβουν το χιόνι για να βρουν την άκρη της λευκότητας, δεν ερευνούν
Να μάθουν για την τύχη του ίσκιου των που χάνεται στους διαδρόμους του νερού.
Ούτε γιατί κυλούν τ’ αμάξια, γιατί χτυπούν τα ρολόγια πληγώνοντας την ανάμνηση,
Γιατί γεννιούνται και πεθαίνουν, πεθαίνουν και γεννιούνται οι άνθρωποι,
Γιατί δεν ακούν οι πεθαμένοι, γιατί δεν μιλούν, γιατί δεν έρχονται πίσω από την άλλην είσοδο,
Ούτε τι έγινε το κάποτε πριν από κάθε πριν και δεν υπάρχει πια, και δε γυρίζει πίσω,
Τι έγινε και δε γυρίζει ο ήλιος πίσω πια, γυρίζοντας τ’ άλογα, αλλάζοντας άλογα.

Ποιος ξέρει, ποιος μπορεί να πει για πού κατευθύνονται και παν τ’ αξόνια του παντοτινού...

Ίσως να κατευθύνονται προς το σημείο της αρχής αρχής να κλείσουν την περιφέρεια,
Για να τελειώσουν την περιπέτεια της μακριάς φυγής και ν’ αποκλείσουν
Έξω απ’ την περιοχή του τελειωμένου όλα τα ενδεχόμενα κι όλες τις μάταιες πτήσεις
Ρίχνοντας έξω τον εαυτό τους, ματαιώνοντας τον εαυτό τους,
Μη έχοντας έναρξη και τέρμα μες στην ακινησία της πλήρωσης,
Σφραγίζοντας την τέλεια κίνηση μέσα στην πλήρη ακινησία
Σαν άγαλμα, σαν πλοίο ανάγλυφο που ταξιδεύει, ταξιδεύει...

Τα λουλούδια θα ’χουν τελειωθεί επιστρέφοντας στην πλήρη τους πραγματικότητα
Κι η δόξα τους θα ’ναι να δίνονται απροφάσιστα στο τέλειο βλέμμα σου.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:37:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XV)
« Reply #157 on: 05 Apr, 2018, 20:38:19 »
Γιώργος Θέμελης, Ακολουθία

XV


Θα ξανασυναντηθούμε. Πρέπει να ξανασυναντηθούμε.
Όχι στο γύρισμα ενός κύκλου κάτω από το ίδιο φως που κοίταζε,
Ούτε στην ίδια αυτή γωνία που γυάλιζαν τα μάτια της κι έπνιγε τη φωνή,
Παίρνοντας προστατευτικά το ύφος ενός τάφου.

Μπορεί, ποιος ξέρει; να ξανάρθουν όλα τούτα, να ξαναβρεθούν.
Γιατ’ είναι σημειωμένα εδώ στον χάρτη των μάταιων ταξιδιών,
Στο ίδιο μήκος και πλάτος μιας ατέλειωτης επιφάνειας.
Μπορεί το ίδιο τούτο παράθυρο να σκύψει επάνω στην ίδια θάλασσα
Κι οι ακατάπαυστοι ανεμοδείχτες να συμπέσουν στον ίδιο αμφίβολο καιρό,
Κάτω από τον ίδιο άνεμο, κάτω από την ίδια επίφαση των φαινομένων.
Όμως εμείς θα ’χουμε ταξιδέψει πραγματικά σ’ έναν καινούριον ουρανό,
Θα ’χουμε αράξει παντοτινά σ’ έναν άλλο καθρέφτη.

Τα πουλιά κοιτάζουν κατά τη δύση.
Τα πουλιά συνθέτουν την τελευταία τους προσευχή.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)
« Last Edit: 06 Apr, 2018, 19:37:27 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ο Αδάμ και η Εύα

Ecloga
Σε δύο διαστήματα

Πρώτο διάστημα

Γενεαλογία της ανάμνησης


Αδάμ
Αρχή-αρχή στο σύνορο της ανάμνησης έρχεται η καμπάνα,
Έρχεται η ώρα, κόβοντας στα δυο το ναι και το όχι,
Το εδώ και το πέρα, σα μια κομμένη φτερούγα,
Ρίχνοντας πίσω τον ίσκιο του ανθρώπου Άγγελο κομματιασμένο.

Τάχα να ήταν κάποτε άφθαρτος πέρα απ’ το ναι και το όχι,
Να στέκονταν ή να πετούσε μες σ’ ένα άλλο φως;
Ποιος ξέρει. Μπορεί να ήταν έναν ουρανό πιο πάνω από τον Άγγελο,
Μπορεί να ήταν έναν χαμηλό ουρανό πιο κάτω από τον Άγγελο,
Μια επικίνδυνη έκπληξη του αόρατου απ’ τις βαθμίδες του ορατού.

Εύα
Θυμούμαι που κάποτε άγγιξα το χώμα και το ’πα μητέρα.

Αδάμ
Ύστερα στο ίδιο σύνορο έρχονται τα κόκαλα.
Ηχούν σαν ένας ήχος οξύς, ένας ραγισμένος αυλός,
Με κείνη την ανάλαφρη και ξηρή βαρύτητα που σε λυγάει.
Φεγγοβολούν μ’ ένα υπόλευκο κι αρχαίο ρίγος.

Εύα
Ίσως να είναι το αίμα της γης αυτό που ακούγεται στο βάθος του ύπνου.

Αδάμ
Ακούγονται θυρόφυλλα που διαιωνίζουν τον ήχο τους, ακούγονται βήματα,
Φυγή γυμνωμένων ποδιών πίσω από αναμμένες αιχμές,
Χαράζοντας την ηχώ τους μέσα μου, μέσα στους έρημους κήπους μου,
Εδώ που σκάβω κι αγρυπνώ με την ελπίδα μιας φλέβας θαμμένης.

Εύα
Έχω στο στόμα μου τη γεύση ενός στυφού καρπού.

Αδάμ
Έχω στον ύπνο μου την πίκρα ενός παλιού ουρανού.

Εύα
Ποιος ξέρει τι πέρασε στο σώμα μου και του ’σβησε ξάφνου το φως.

Αδάμ
Ίσως να σκότωσα τον πατέρα μου μ’ ένα κρυφό μαχαίρι
Και τώρα σκοτώνω και με σκοτώνουν μες σ’ ένα υπνοβατικό αδιέξοδο.

Εύα
Γι’ αυτό ματώνουμε τα λουλούδια και σφάζουμε τα ζώα.

Αδάμ
Γι’ αυτό θυσιάζουμε τον πατέρα και σταυρώνουμε τον γιο
Κι ο τωρινός ουρανός είν’ ένα πτώμα ανατομίας.

Εύα
Είμαι γυμνή και κρυώνω κάτω απ’ τον άδειον ουρανό. Σκύψε και κρύψε με.
Εσύ ’σαι ο ίσκιος μου της ερημιάς, ο καβαλάρης του χιονιού,
Που κατεβαίνει επάνω μου απ’ τη στεγνήν εσπέρα
Και με τυλίγει, σκοτεινή, στους κόρφους της μητέρας,
Για να ξεχάσω τους γυμνούς νεκρούς μου ανάμεσα στα γόνατα.

Αδάμ
Η καμπάνα σημαίνει τις νύχτιες ώρες της μες στα μαλλιά σου.

Εύα
Στρέφει τους δείκτες των ρολογιών επάνω στο στήθος σου.

Αδάμ
Κάποτε ήμουν μονάχος κι αχώρητος σαν τους Αγγέλους λίγο πιο κάτω.
Δε μ’ άγγιζε η πλήρης αταραξία κι η κυκλική ομορφιά.
Όμως η απλωσιά μου δεν έφτανε να σκεπάσει την περηφάνια μου
Κι άρχισα να φαντάζομαι του εαυτού μου την άνοιξη, τον άλλο μου αριθμό.

Ποιος ξέρει, αν δεν ήταν ο αριθμός η πρώτη πρώτη αρχή.

Εύα
Στη φαντασία μου είν’ ένα δέντρο με αναρίθμητα φύλλα.

Αδάμ
Το σχήμα σου ήταν το πρώτο δέντρο με τον κλειστό καρπό.

Εύα
Τ’ όνομά μου χτυπούσε και φώναζε μέσα σ’ ένα κοχύλι.

Αδάμ
Απ’ το κοχύλι σου κύλησε η φωνή μέσα σ’ όλα τα όργανα.
Ήταν η βοή των αριθμών που ξύπνησε το άνεμο
Χωρίζοντας τα πέταλα των λουλουδιών με αλγεβρικά σημεία,
Βάζοντας όρια στα πράγματα, μοιράζοντας ονόματα.
Τότες άρχισα να μιλώ προφέροντας τ’ όνομά σου.
Τα θρύψαλα του χιονιού σε ακολουθήσαν σωπαίνοντας
Κι όλα τα ζώα και τα πουλιά μιμήθηκαν το σχήμα σου.
Τα δέντρα δεν απαντούσαν, μορφώνονταν επάνω στα ίχνη σου,
Και τα ρυάκια κινήθηκαν συντρίβοντας ήλιους μικρούς κάτ’ απ’ το βλέμμα σου.

Εύα
Βρέθηκα δειλή και μονάχη στον ίσκιο ενός πουλιού
Κι άγγιξα ενός ήλιου τη γραμμή να γνωρίσω το σώμα μου.
Μα ο ήλιος μου είχε φύλλα πολλά, τριπλούς καθρέφτες,
Κι έβλεπα χίλια πρόσωπα, χίλια γυμνά χαμόγελα,
Χιλιάδες ίσκιους σου να προχωρούν μέσα σε τόσα μάτια.
Χάρηκα που ήμουνα τόση πολλή κάτω από τους ουρανούς.
Λύγισα που σε είχα όλον μεμιάς μέσα σε τόσα καρδιοχτύπια.

Αδάμ
Τότε ήταν που είχε τελειώσει ο κύκλος του ύπνου.

Εύα
Υπήρξα η απόκρυφη πληγή που έσκαψε τη μοναξιά.

Αδάμ
Η μια μου φτερούγα που κόπηκε πάνω στο στήθος σου.

Εύα
Ίσως να μη γεννιόταν ποτέ ο πόθος του αριθμού.

Αδάμ
Ποιος ξέρει. Ποιος μπορεί να πει τι άλλες πιθανότητες κυοφορούσε η νηνεμία.
Ίσως να υπήρχαν κι άλλοι διάδρομοι πίσω απ’ τον κήπο του ύπνου.
Μα ίσως να μην ακούγονταν ποτέ τέτοια αδυσώπητα βήματα.
Ίσως να μη βρισκόταν χιόνι τόσο βαθύ για να χαράξει τα ίχνη τους
Ούτε άνεμος τόσο ξηρός για ν’ αντηχεί την ηχώ τους.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης: Ο Αδάμ και η Εύα

Ecloga
Σε δύο διαστήματα

Δεύτερο διάστημα

Προσωπείο και πρόσωπο


Εύα
Η μοίρα ήταν κάποτε ένα ποτάμι.
Έσερνε πληγωμένους αετούς, κοντάρια κι άλογα.

Αδάμ
Ένα καράβι μυθικό που πήγαινε κόντρα στον άνεμο.

Εύα
Τώρα είναι μια δεσμίδα χαρτιά που ξεφυλλίζει ο άνεμος.
Κανείς δεν ξέρει το χαρτί που του έρχεται σαν ένα πουλί,
Νεκρό πουλί, που πέφτει ξάφνου ανάμεσα στα πόδια σου
Χωρίς να το περιμένεις, χωρίς να μπορείς να του κάμεις τίποτα,
Παρά να το πάρεις στο χέρι σου και να το κλείσεις μέσα σ’ ένα κουτί,
Ή να σκάψεις ένα λάκκο στη ρίζα του δέντρου σου και να το θάψεις.

Αδάμ
Όμως η πτώση του είναι μια έκπληξη πικρή που σε συντρίβει.

Εύα
Έχεις κάπου μια παλιά μαχαιριά από χαμένον έρωτα
Κι ένα σημάδι στο βλέφαρο από σπασμένο τζάμι.
Ο δρόμος σου είναι κομμένος. Κόπηκε μια φορά και πάει στο αγύριστο.
Κείτεσαι τώρα εδώ κλειστός σ’ εφτά μπαστούνια μαρασμού
Και δεν μπορείς να πας μπροστά, ούτε πίσω, ούτε να σταθείς.
Θα μπορούσες να είχες πάρει τον άλλο δρόμο πέρα απ’ τους ίσκιους των κυπαρισσιών.

Αδάμ
Θα μπορούσα να είχα πάρει την ατραπό που βγάζει προς τη θάλασσα.

Εύα
Γιατί, γιατί σταύρωσες τα χέρια σου με πέντε λόγχες
Κι άφησες να πέσει από το βλέμμα σου το πιο γαλάζιο σου όνειρο,
Πίσω από έναν κομμένο καρπό, πίσω από ένα αμφίβολο χαμόγελο γεμάτο λάκκους;
Σου πέφτει ένας τροχός κι ένα στενό μονοπάτι.

Αυτό το σπίτι που κοιτάς είναι νεκρό. Το κατοικούν φαντάσματα.
Γυάλινες είναι οι κάμαρές τους, όπως οι γυάλες των ψαριών,
Κι έχουν κλουβιά με γύψινα καναρίνια στα ελατήρια των παραθυριών.
Δεν το ξέρουν που έχουν ξοφλήσει προτού γεννηθούν
Και βγαίνουν και πετροβολούν τη θάλασσα. Δεν βλέπουν ουρανό.
Έχουν αφήσει τα βλέμματά τους σε φύλλα ημερολογίων.
Αλίμονο στον ξένο και στον ζωντανό που θα χτυπήσει την πόρτα τους.

Αδάμ
Αυτός εδώ ο κήπος είναι ο ίσκιος του ίσκιου.
Μια ανάμνηση μόνο κρατεί το νήμα της νοσταλγίας,
Σαν όταν περπατείς κι ακούς κάτω απ’ τα πόδια σου τ’ άλλο σου φάντασμα.

Εύα
Αυτός ο βασιλιάς ήτανε κάποτε άντρας.
Αυτή η βασίλισσα ήτανε κάποτε γυναίκα.
Κι αυτός ο φάντης, παιδί που το περίμεναν τα χελιδόνια.
Τώρα, όπως κι αν τους γυρίσεις, επάνω ή κάτω, είναι το ίδιο,
Το ίδιο πρόσωπο επάνω και κάτω, το ίδιο χαμόγελο.
Το ίδιο πρόσωπο. Να είσαι τάχα εσύ αυτό το πρόσωπο;
Να είμ’ εγώ; Να είναι ο ίσκιος που σ’ ακολουθεί;
Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ή ποιος έρχεται πίσω του σαν ένας φονιάς.
Κανείς δεν ξέρει αν είναι ο φονιάς ή ο σκοτωμένος που ξάπλωσε στη διασταύρωση
Σα μια καμμένη φτερούγα που άφησε τη στάχτη της.
Το ίδιο πρόσωπο δείχνει πότε άντρα, πότε γυναίκα, και πότε τον ίσκιο τους.

Αδάμ
Κι εγώ γυρεύω καθαρό νερό να ιδώ τον άλλον ήλιο.

Εύα
Δεν υπάρχει εγώ και συ, γυναίκα κι άντρας, ούτε ίσκιος κανείς.
Υπάρχει το άγραφο τούτο χαρτί σφραγίζοντας το δέρμα της απουσίας.
Γιατί ο ο άνεμος απορρόφησε όλα τα φώτα στους διαδρόμους
Κι ο ερημίτης χάθηκε στο βάθος μιας λίμνης.

Αδάμ
Μάταια σκάβω ανοίγοντας λάκκους για νεκρά πουλιά
Και σπίτια για πρόσωπα που δεν υπάρχουν.

Εύα
Κι αυτή εδώ η φιγούρα του μαρτυρίου,
Αυτό το σχήμα της δοκιμασίας με τις εφτά πληγές σού μοιάζει πολύ,
Σα να ’σαι ο ίδιος, ο γιος σου, ή ο πατέρας σου.
Όμως δεν είσαι συ, όσο κι αν κρύβετε τον ίδιο καημό,
Όσο κι αν σέρνετε τον ίδιον ίσκιο στην άκρη της νύχτας.
Βρέθηκε εδώ στον κήπο της απουσίας σαν ένα ξενιτεμένο πουλί
Όπως κι εσύ, κι εγώ, μα δίχως κανένα μάταιο ρόδο στη φλέβα του ύπνου του.
Κι όμως φορτώθηκε τα ξύλα σου και σήκωσε τον άνεμό σου.

Αδάμ
Ακούω έναν ήχο από βαριά σφυριά μέσα στον ύπνο μου.

Εύα
Εσύ τον καρφώνεις, εσύ τον ποτίζεις γυαλιά φαρμάκι,
Για να πικραίνεις το αίμα σου που σε παιδεύει.

Ω τρυπημένο χέρι της λευκότητας που δείχνεις τον ουρανό
Και στρέφεις τους δείχτες των ρολογιών κατά τον ήλιο της παρουσίας,
Ακέρια φτερούγα που κόπηκες για να πονέσεις τη νύχτα.
Πότε θα κοιμηθείς συντρίβοντας το χιόνι και τον θόρυβο,
Για να ξυπνήσεις με τα σημάδια σου κλειστά σ’ έναν καινούριο ουρανό.
Σώμα της σταυρωμένης ομορφιάς που σήκωσες όλα τα ρόδα.

Φέρτε μου μύρα, φέρτε μου κομμένα γιασεμιά.

Αδάμ
Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Ας έρθουν οι Άγγελοι,
Ας έρθουν τα χελιδόνια που γλίτωσαν στις κρύπτες του καπνού.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Εμφάνιση
« Reply #160 on: 06 Apr, 2018, 16:38:13 »
Γιώργος Θέμελης, Εμφάνιση

[Ενότητα Κινήσεις]

Όταν γυρεύεις την όψη σου σε κάποια διαφάνεια,
Όταν στο διάβα μιας καμπής σε συναντά ένας ξένος,
Είναι ένα άλλο πρόσωπο που εμφανίζεται.

Ανοίγοντας μια κάμαρη κλεισμένη από καιρό,
Με κάποια ανυπομονησία που τρέμει στο χέρι σου,
(Μέσα η καρδιά χτυπά γοργότερα για να προλάβει)
Με νευρικότητα, που σ’ έχει κάνει, αγγίζοντας
Τις μυστικές χορδές σου, όργανο μουσικής —
Ακούς, καθώς γυρίζεις το κλειδί, κάποιαν αντήχηση,
Σάμπως να ξεκλειδώνονται όλα μεμιάς τα ιδιαίτερα διαμερίσματά σου.

Μπαίνοντας σε παίρνει η ανάσα μιας ερημίας.
Θόρυβοι από γυμνά πόδια, από χειρονομίες επάνω στα πράγματα.

Κάποιος πρέπει να ’ναι κει μέσα και σπεύδει να εξαφανιστεί,
(Τον πέτυχες ίσως σε ώρα ύπνου ή απογύμνωσης...)
Σαν από αίσθημα ενοχής πίσω από κάποια αμφίεση.

(Το ένδυμα είναι η επινόηση μιας αμαρτίας,
Όταν η ενοχή εξάνθισε στο πρόσωπο σαν ένα ερύθημα,
Για να κρυβόμαστε απ’ τα βλέμματα και να γινόμαστε άφαντοι,
Παίζοντας ένα παιχνίδι: παρουσίας – απουσίας.)

Περπατώντας σε δρόμο πολυσύχναστο μιας πολιτείας,
(Σε βραδινές ιδίως ώρες ημέρας φθινοπωρινής
Με μια απόχρωση αποκαλυπτική στον πράον ορίζοντα)
Κοιτάζοντας τα πρόσωπα που συμπιέζονται μέσα στο πλήθος,
Δεν πέφτουν στο βλέμμα σου παρά κομμάτια, σπασμένοι καθρεφτισμοί,
Σαν από κάποιο άλλο πρόσωπο πίσω από τα πρόσωπα.

Μπορείς να προλάβεις το αντιφέγγισμά του
Στο βλέμμα ενός παιδιού που σε κοιτάζει σωπαίνοντας,
Στο πέρασμα ενός κοριτσιού μέσα στο φως.
Στον γυρισμό του ξενιτεμένου που καρτερούσες.
Στην όψη ενός ανθρώπου που σε κοιτάζει
Ψάχνοντας μέσα στη μνήμη του για να σε βρει.
(Κάπου τον έχεις δει — κάπου συναντηθήκατε).

Από συνάντηση σε συνάντηση, από χειρονομία σε χειρονομία.

Κινεί τα χείλη των εραστών και τα κάνει να τρέμουν.
Είναι παρόν στις νύχτιες συναντήσεις των.
Προβάλλει στα πρόσωπά τους και τα κάνει να φέγγουν.

Σκύβει επάνω μας, μας προσπερνά, μπαίνει στον ύπνο
κάνοντας την ψυχή μας ν’ αναριγεί και να θυμάται,
Εισβολή εκπλήσσουσα ομορφιάς, ρωγμή από φως.

Κάποτε θα εμφανιστεί πρόσωπο με πρόσωπο,
Θα σκύψει επάνω στα πετρωμένα χείλη μας να μας φιλήσει.

(Να φυλάτε τους παλαιούς καθρέφτες που κράτησαν τη μορφή σας.

Να προσεύχεστε στα σκοτεινά και ν’ αγαπάτε τη μουσική.)

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Παρουσία
« Reply #161 on: 06 Apr, 2018, 17:27:30 »
Γιώργος Θέμελης, Παρουσία

[Ενότητα Κινήσεις]

Όταν γυρίζω σπίτι, με υποδέχεσαι,
Με παίρνεις απ’ το χέρι και με πας μέσα,
Να προσφέρεις ένα ποτήρι νερό – ένα κάθισμα.
Να μου προσέξεις το πρόσωπο, να μου πλύνεις τα πόδια.
Οι επιδαψιλεύσεις της οικειότητάς σου είναι όλες δικές μου,
Γιατί είσαι όλος δικός μου κι εγώ δικός σου.

Όταν βγαίνω έξω, κατεβαίνεις τη σκάλα, να με ξεπροβοδίσεις.

Ποιος ξέρει, αν θα βρεθούμε, αν θα δώσουμε χέρια,
Αν θα με δεις και θα σε δω στο πρόσωπο μέσα στη νύχτα.

Είσαι μες στο μοναχικό μου περπάτημα.

Ακούω τον ήχο από τα βήματά σου μες στα δικά μου,
Ακούω τον ψιθυρισμό σου, συνομιλία αδιάκοπη
Με τον εαυτό σου, με τα πράγματα, με τις αισθήσεις μου.
Σωπαίνω κι αφουγκράζομαι, σταματώ για ν’ ανταποκριθώ,
Με μια κατάφαση βγαλμένη από τον χτύπο του σφυγμού.

Όταν μιλώ, μιλάς σα μια ηχώ, όταν σωπαίνω, σωπαίνεις,
Χωρίς την παρέμβαση του θορύβου που φέρνει ο άνεμος
Μπαίνοντας στα μεσοδιαστήματα της σιωπής,
Για να με χάνεις και να σε χάνω έξαφνα,
Για να βρισκόμαστε σε διαρκή αναζήτηση και αποξένωση.

Κινδυνεύουμε να χαθούμε σε κάθε καμπή, σε κάθε
Διάλειψη της ανάμνησης, αιφνίδιο νύχτωμα,
Σαν όταν σβήνουν τα φώτα μιας γιορτής ή σπάνουν οι χορδές.

Κινδυνεύουμε απ’ τον άνεμο κι από τα πράγματα.

Πέφτουν επάνω μας, σωριάζονται και θορυβούν
Γυρεύοντας να μας παρασύρουν στο κύλισμά τους.
Τα χέρια μας γεμίζουν πληγές, τα μάτια μας καπνό και σκόνη,
Τ’ αυτιά μας μια ακατάπαυστη βοή και δεν
Ακούμε ο ένας τον άλλο, δε βλεπόμαστε.

Μας ξανασμίγει ο ύπνος, η μνήμη, η μοναξιά.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Διαδρομή
« Reply #162 on: 06 Apr, 2018, 17:34:04 »
Γιώργος Θέμελης, Διαδρομή

[Ενότητα Κινήσεις]

Περνώντας ανάμεσα γνώριμους τοίχους ακούμε τον ήχο.

Δεν ξέρουμε αν βγαίνει από τα βήματά μας ή από κάποια
Που σύρθηκαν κάποτε πίσω μας και μας ακολουθούν.

Δεν ξέρουμε αν είμαστε οι μουσικοί ή τα όργανα.

Αν είμαστ’ εμείς που περπατούμε κοιτάζοντας πίσω
Τη μακρινή σκιά μας ή μήπως μας μετακινεί,
Σα να ’μαστε οι κρεμασμένοι της σε κάποιο δέντρο
(Μπορεί και στέρνα ή παλαιό καθρέφτη)
Πέφτοντας από κήπο σε κήπο, από διάδρομο σε διάδρομο,
Σαν άλλη όψη — άλλες, μπαίνοντας η μια στην άλλη,
Όπως οι λέξεις ενός ποιήματος που συνεχίζεται
Με διακοπές, μεταπτώσεις και αλληλουχία εικόνων.
Ή αντικατοπτρισμοί — σκιόφωτα σε μαυροπίνακα.

Για τούτο, όταν νυχτώνει, κρυώνουμε και μας κυκλώνουν φόβοι
Για τούτο αφήνουμε φωσφορισμούς, όταν βρεθούμε,
Γυρεύοντας ο ένας τον άλλο συνάντηση μέσα στη νύχτα.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Περιοδεία
« Reply #163 on: 06 Apr, 2018, 17:48:32 »
Γιώργος Θέμελης, Περιοδεία

[Ενότητα Κινήσεις]

Καθώς βαδίζεις σούρουπο προχωρημένο,

(Ώρα που το φως σε περιβάλλει
Με μια θλιμμένη αβεβαιότητα, όπως μια έγνοια,
Σα να ’χεις χάσει κάτι και δεν το βρίσκεις.
Δεν ξέρεις ακριβώς τι πράγμα, πού και πότε.
Το υποπτεύεσαι, από κάπου να σε κοιτά, και δεν το βλέπεις,
Το αισθάνεσαι να σου βαραίνει κάπου τη σάρκα, όταν πλαγιάζεις,
Σα να ’χεις κάποιον σκοτώσει και δεν το ξέρεις.)

Μπορείς να σκοντάψεις έξαφνα σε κάποιο σώμα.

Μάτια κλειστά φυλάγοντας όλο το φως,
Που κάποτε είχε και φώταγε το μεσονύχτι.

Σκύβεις να το σηκώσεις στα δάχτυλα και το χάνεις,
Όπως χάνεις το μολύβι σου ή ένα κουμπί.

Παίρνεις τις στράτες και ψάχνεις, σταματάς τους διαβάτες,

Ερευνάς τις φυσιογνωμίες, αφουγκράζεσαι τους θορύβους.
Περπατείς και κοιτάζεσαι στην πιο κρυφή υποψία σου.
Κοιτάζεις τα χέρια σου, αγγίζεις το δέρμα.

Μέσα σου κάποιος κλαίει απαρηγόρητα.

Το σούρουπο είναι πυκνό και δε γνωρίζεσαι,
Ανάμεσα σε τόσα αδέσποτα πράγματα, αγύρευτα σώματα,
Ένας νεκρός, σαν ένα πράγμα πιο πράγμα από τα πράγματα,
Περιμένοντας να ξημερώσει, να φωτιστούν τα διαστήματα.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66880
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Θέμελης, Ξύλινη σκάλα
« Reply #164 on: 06 Apr, 2018, 17:54:34 »
Γιώργος Θέμελης, Ξύλινη σκάλα

[Ενότητα Συμπτώσεις]

Ανεβαίνοντας την παλιά ξύλινη σκάλα
Μπορείς να σταθείς έξαφνα, καθώς ακούς:
Μες απ’ το κούφιο ξύλο, πιο μέσα ακόμα,
Κάτι στεγνό – ξηρό που συντρίβεται.

Σε παίρνουν μεμιάς και πλήθος θόρυβοι:
Από την οροφή, απ’ το δάπεδο, απ’ τα τοιχώματα.

Έχουμε κάποιους συγκάτοικους που μας νοιάζονται,
Ανησυχούν για μας μες απ’ τον ύπνο τους.

Χωράμε όλοι καμιά — ενόχληση.

Από τη συλλογή Συνομιλίες (1953)