Author Topic: Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου  (Read 134431 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Περαία
« Reply #45 on: 03 Jul, 2009, 23:11:39 »
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Περαία
 
Ένα γυμνό σώμα μακραίνει ακόμα στην άμμο, Άρχοντα
συστρέφεται, σφαδάζει μες στο φθινοπωριάτικο φως
δεν είναι δικό μου, μήτε δικό σου. Δεν το χρειαζόμαστε.
Ποιο άφθαρτο πλάσμα θρυμματίζεται μέσα μας και πεθαίνει
όπως τότε που σε αγκάλιαζα δίπλα στη θάλασσα κι έκαιγα
μέσα στους λυπημένους όρμους και δε σου μιλούσα
ποιος μας αρνιέται το δίκιο να ζήσουμε πια εν ειρήνη
σχεδόν ανέλπιδα

Συσπάται, αιωρείται γεμίζοντας βελονισμούς το κορμί
και μας κάνει να βλέπουμε θολά πια τα δάκρυα
μη κάμνοντας τίποτε τρεμίζει στο φως
ανήμπορο πια για ελπίδες και θαύματα
μη θέλοντας τίποτε
 
Από τη συλλογή Ωδές στον Πρίγκιπα (1981)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:01:48 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Βενζινάδικο (παραδοσιακό Γιουγκοσλαβίας)
(στίχοι στα Ελληνικά: Λίνα Νικολακοπούλου, τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη) / δίσκος: Παραδέχτηκα (1991))


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Πρατήριο βενζίνης

Είμαι η έρημη ασφαλτωμένη δημοσιά που αφήνεται
σα μεθυσμένη ανηφορίζοντας με τις μοτοσυκλέτες
αισθαντικό, ολονύχτιο φως που αγρυπνά
σ’ ερημικό πρατήριο βενζίνης – γιατί βλέπω
τα ολόκλειστα αυτοκίνητα σαν παίρνουν τη στροφή
με τις σβηστές τους μηχανές, γιατί τα βλέπω
μες στο εκτυφλωτικό τους φως να σου ανάβουν
εξαίσια υπερκόσμια μουσική – κι ακόμα, είμαι
το ξαφνικό μελάνιασμα στο καθαρό λουσμένο φως
η κλειδωμένη μου φωνή μέσα στα δάχτυλα
μέσα στο σώμα

Κι εγώ μετεωρίζομαι σα φλέβα
καλοκαιριού, σα να ’χω σβήσει όλα
τα φώτα μου και περιμένω ακόμα

Από τη συλλογή Ο θάνατος του Μύρωνα (1960)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:02:11 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Ισαάκ Σούσης, Ο παλιός στρατιώτης
(ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Η άσφαλτος που τρέχει (2001))


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ερείπια της Παλμύρας

Όσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν.

Όσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα
Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά – απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα

Από τη συλλογή Ο θάνατος του Μύρωνα (1960)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:02:36 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Αλκίνοος Ιωαννίδης, Όνειρο ήτανε (δίσκος: Ανεμοδείκτης (1999))

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Καρπάθια Όρη

[Ενότητα Ποιήματα της τελευταίας άνοιξης (1969-1971)]

Τι γίνεται όταν με τα χρόνια σε νεκρώνουν όλοι
των άλλων τα λακτίσματα, τάχα μια λάμψη μες στο νου
κι ένας λυγμός στ’ άδεια δωμάτια σε αποπαίρνει

Χιόνι λεπτό, φαρμακεροί εναγκαλισμοί
προς τις εξόδους των μεγάλων δρόμων έρπεις
παγώνεις με την άνοιξη, το φως της σε ταλαιπωρεί
κι η πόλη σού είναι ξένη

Με ρίζες, σκέψη και καρδιά παλιά
ανήκοντας σε όλη τη γη, φτωχός κι αδέσποτος
στα παγωμένα δάση του ουρανού πεθαίνεις

Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:03:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιάννης Σπανός & Γιώργος Παπαστεφάνου, Μια αγάπη για το καλοκαίρι (με την Καίτη Χωματά, 1964)

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Κι αν είσαι άνθρωπος
 
Κι αν είσαι άνθρωπος κι αν είσαι εργοστάσιο
κι αν είσαι μια ξανθή μοντέρνα πόλη

Είσαι για μένα κούραση το βράδυ
μια μηχανή που σώπασε
μια ετοιμόρροπη φωνή

Είσαι η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:03:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Διονύσης Σαββόπουλος, Μια θάλασσα μικρή (1965) [τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη]

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Πένθιμο τραγούδι της Επανομής

[Ενότητα Ποιήματα της τελευταίας άνοιξης (1969-1971)]

Θυμήσου το στίχο της «Αν το παιδί μου γεννηθεί νεκρό
θα ’ναι δικό σου»

Αυτό που με θλίβει δεν είναι τα μάτια σου
σταλαματιές από φως παιχνιδίζουν στο τζάμι
μήτε πάλι τα χείλη σου
βάφουν με υδρόχρωμα τους αρμούς και περνούν σ’ άλλα χείλη
τα πολλά σου μαλλιά και οι ώμοι σου
υποφέρουν κι αυτά τη δική τους μακρόχρονη θλίψη

Αυτό που με τελειώνει στην άκρη μιας ήσυχης θάλασσας
κάτω απ’ τις κίτρινες λεύκες είναι η σκέψη σου
πως οι άνθρωποι θα γεννιούνται πάντοτε φρέσκοι
αυτό που με απελπίζει ολότελα είναι τα ποιήματα
γραμμένα από σένα υπακούνε στο μετάλλινο χτύπο τους
μέσα στην άσκοπη μηχανογράφηση της μνήμης
δε μου ανήκουνε, ούτε ανήκουν σε τούτη τη γη

Σ’ αυτή τη θάλασσα έχω ξανάρθει παιδί. Γυρίζω έρημος
ένα ποίημα προσμένω νεκρό
θα ’ναι δικό σου

Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:04:19 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μιχάλης Μικελής & Δημήτρης Ιατρόπουλος, Μεθυσμένη πολιτεία
(τραγούδι: Άννα Βίσση / δίσκος: Ναι (1980))


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Εκκοκκιστήρια Α'

[Ενότητα Νοσοκομείο εκστρατείας (1964-1968)]
 
Βέροια, Ελασσόνα, Δράμα – πόλεις που αγάπησα, κλειστές
ανάμεσα σε υψώματα ή σε μικρούς καταυλισμούς
σπίτια που ανοίγονται κρυφά στον κάμπο

Σας γνώρισα τα δειλινά μέσα σ’ αυλές μοναστηριών
ή σε κρεβάτια παμπάλαια όπου έζησα πρόσκαιρα
με ανθρώπους που άφησαν κάποια σημάδια, λίγα κόκαλα
θητεία παράξενη, όλο αθωότητα, γεμάτη πίστη

Πίστη σε τι, ούτε ο ανθυπολοχαγός δεν έμεινε
ούτε όσοι φόρεσαν το ράσο κι αποκλείστηκαν
ένα παιδί αγαπήθηκε για να ξενιτευτεί
άνθρωποι που αγκάλιασα μες στους σταθμούς, άνθρωποι μόνοι

Πόλεις κλειστές σαν περιβόλια, που με ζήσατε
εκκοκκιστήρια μιας σοδειάς, βλέπω τι έχετε δώσει.

Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:04:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Δημήτρης Ζερβουδάκης: Πόλη, γυάλινο καράβι (δίσκος: Κλείσε τα μάτια σου και κοίτα (1998))

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Φως του Σεπτέμβρη

Το φθινοπωρινό του φως λάμπει στα κρύσταλλα της πόλης
καθώς σιγά σιγά το καλοκαίρι λιώνει

Κι όμως ταξίδεψα πολύ κατά τις δυτικές ακτές
είδα τα σώματα των όψιμων κολυμβητών να φθίνουν
μέσα στο ηλιόγερμα, κάτω απ’ τις λάμπες του γκαζιού
Θε μου, τα είδα σε αμμουδιές από άσπρη πορσελάνη

Μα εγώ εκείνον θέλησα. Στην πόλη του ξαναγυρνώ
στους πολυέλαιους της νύχτας ξαναρχίζω

Από τη συλλογή Αργό πετρέλαιο (1974)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:05:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις, Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
(τραγούδι: Μαρία Κάτηρα / δίσκος: Sweet movie (1974))


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Κληρονομήσαμε την καρδιά
 
Κληρονομήσαμε την καρδιά των παιδιών
με τα μικρά ξαφνικά τους ναυάγια

Όταν νυχτώσει ξεφυλλίζονται σα ρόδα
αρωματίζοντας ταράτσες και παράθυρα
αιμορραγούν κρυφά μες στα βιβλία

Πόσα απ’ αυτά δε μας φωταγωγούν ακόμα

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:05:19 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66338
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Παιδιά πρόσφυγες: βίντεο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Πηγή: UNCHR Greece


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Πρόσφυγες στην άμμο

Νύχτωσε στην Ελ Μίνα και πυκνή
σιωπή ανέβαινε απ' τη μεριά της θάλασσας
κι αντάμωνε το κάστρο∙ ολημερίς
ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό
σα μουδιασμένο ζώο

Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο
που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα
γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο

Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο
έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος
χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε
μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.
Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή και όλο ικέτευε
για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση
στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά
τα χρόνια που έφυγαν με είχανε ποτίσει

Από τη συλλογή Ο θάνατος του Μύρωνα (1960)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 17:05:49 by wings »

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 448869
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Re: Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
« Reply #55 on: 18 Apr, 2018, 18:43:03 »
Κοιτάζοντας ένα ερωτευμένο σιντριβάνι

Looking at an enamoured fountain
One night Ι'll go off on an endless journey, Ι'll nestle the city in my arms and drown in an eddy of coloured waters
Narcosis or death, Ι can't tell. Through the tears Ι shan't know anymore why Ι wished it or if Ι failed. My bags will carry my body seawards, onto the shoals, beyond the old railway station. Sand and dry stone walls

Trains' whistle and the plain all around, and Ι'll never understand why you were both an informer and an accomplice

Running water will prevent me from seeing you again. One night we shall love each other forever. Like the sea and the sky.

Μετάφραση: Γιάννης Γκούμας
« Last Edit: 18 Apr, 2018, 19:18:08 by wings »