Κώστας Βάρναλης

wings · 2 · 2827

Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67762
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Οι μοιραίοι

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές,
(απάνου στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παρέα πίναμε εψές,
εψές σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής,
ω, πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

(Ήλιε και θάλασσα γαλάζια
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού∙
ω της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό∙
του άλλου κοντόμερη η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό∙
στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι, στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί∙
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα!
« Last Edit: 27 Aug, 2007, 23:02:50 by wings »


Offline Frederique

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 80229
    • Gender:Female
  • Creative, Hardworking and Able!
    • V and F
Ένας - όλοι

Είτε μοναχός μου, είτε μ' αλλουνούς
στη λασπιά του κόσμου και στους ουρανούς
σε μακριά πελάγη, σε ψηλά βουνά
στην αγάπη πλάγι, μέρα ή σκοτεινά

είτε με τ' αηδόνια, στη ρεματαριά
είτε με τα χιόνια του ντεληβοριά
είτε με τη λύρα την αιολική
είτε με την πείρα και τη λογική

είτε κρασωμένος, είτε νερωτός
είτε κλειδωμένος, είτε αμολητός
είτε σαν παλεύω ένας με πολλούς
είτε ψαχουλεύω μέσα σε τυφλούς.

Από τα μικράτα ως τα γερατειά
τότε που με κράταε, ακράταγη φωτιά
τώρα που με παίρνει χάρου προσταγή
και βαριά με γέρνει στην αχόρταγη γη

σ όλα τα στοιχεία τα παντοτινά
σ' όλα τα ψιχία τα καθημερνά
σε ζητώ, χαρά μου, τόση δα χαρά
μα ούτε στα όνειρά μου, ούτε μια φορά

θάπρεπε να πέσω σ’άπατο γκρεμό
θάπρεπε να δέσω πέτρα στο λαιμό
αν ιδέα θεά μου φλόγα μου αστρική
δεν κοιτούσες χάμω να κοιτάξω εκεί

ω τι μαύρη σκότη κι αίματα πυχτά
όλη η ανθρωπότη κλαίει με βογγητά.
Σωτηρία για σένα και ξεχωριστή
δεν υπάρχει για έναν πριν σωθούν αυτoί.





Ποίημα Κώστα Βάρναλη στην Έλλη Αλεξίου


« Last Edit: 20 Jan, 2015, 11:50:42 by Frederique »
Communicate. Explore potentials. Find solutions.



 

Search Tools