Author Topic: Χρυσάνθη Ζιτσαία  (Read 51658 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Το κλειδί
« Reply #15 on: 12 Jun, 2010, 22:00:25 »


Τάκης Μπουρμάς & Θοδωρής Γκόνης, Το κλειδί
(τραγούδι: Μανώλης Λιδάκης / δίσκος: Το κλειδί (2004))


Χρυσάνθη Ζιτσαία, Το κλειδί
 
Ο τόπος πυρπολήθηκε
κι η άνοιξη δε λέει να ’ρθει.
Μα εσύ ψυχή κλαδί π’ ανθεί
μες στα καμένα χόρτα.
Όλα ναυάγησαν κι εσύ
σε μιαν εξέδρα πάντα ορθή
κρατώντας το κρυφό κλειδί
για μιαν Άγνωστη πόρτα.
 
Από τη συλλογή Απολογία (1990)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:15:09 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Πλάτρες: από την εκπομπή του ΡΙΚ 1 «Κύπρος, ένα ταξίδι»

[Ενότητα Της Κύπρου]

Χρυσάνθη Ζιτσαία, Αηδόνια από τις Πλάτρες

«Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες.»
Γ. Σεφέρης
                                                                                                                           
Αηδόνια από τις Πλάτρες,
μην αφήνετε ούτε στιγμή
να κοιμηθούν οι ποιητές.
Στου θρύλου τη μαγεία σας,
μη κοιμηθεί κανένας,
τώρα που ληθαργεί και ξέχασε
τη μαχαιρωμένη τούτη ομορφιά,
ο Θεός της Δικαιοσύνης.

Από τη συλλογή Συνέπεια (1982)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:16:35 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Ταυτότητα
« Reply #17 on: 18 Mar, 2011, 13:16:13 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Ταυτότητα
 
Πάντα ένα Στίχο αναπνέω και ζω.
Μ’ ένα Στίχο πάντα προσεύχομαι.
Κάτω από ένα Στίχο στεγάζομαι.
Πάνω σ’ ένα Στίχο ακουμπάω να μην πέσω.
 
Από τη συλλογή Πολυεδρικά (1986)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:16:53 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Επισημάνσεις
« Reply #18 on: 06 Apr, 2013, 16:00:21 »


Γιάννης Σπανός & Κώστας Ασημακόπουλος, Όμορφες μέρες
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς / ταινία: Όμορφες μέρες (1970) του Κώστα Ασημακόπουλου)


Χρυσάνθη Ζιτσαία, Επισημάνσεις
 
Τίποτε δε ζει χωρίς τη μνήμη.
Μα πόσα αλήθεια να χωρέσει.
Να επισημάνει και να διασώσει
Από τη δίνη της ζωής.
Απ’ του καιρού τη λήθη.
Να τ’ αξιολογήσει ανάλογα
με της καρδιάς τους δείκτες
και τα πειστήρια
του συν και πλην
ακριβολογημένα τυπικά.
Για να τα καταθέσει
στην Τράπεζα Αίματος
όπου στις φλέβες λειτουργεί
της οικουμένης.
Σπόρους αζήτητους της γνώσης.
Τους περιμένει η μάνα Γη
ν’ ανθίσει να βλαστήσει
να δέσει τους γλυκόχυμους
καρπούς για μια μελλούμενη
καινούρια μέρα.
 
Από τη συλλογή Επισημάνσεις (1993)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:17:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Άνοιξη στην Κύπρο
« Reply #19 on: 27 May, 2014, 01:21:35 »


Μίκης Θεοδωράκης, Αροδαφνούσα (ορχηστρικό) (δίσκος: Χρυσοπράσινο φύλλο (1966))

Χρυσάνθη Ζιτσαία, Άνοιξη στην Κύπρο
 
Εδώ χιονίζει γιασεμιά
και λεμονάνθια.
Μαζεύω την άνοιξη της Κύπρου
στο χρυσό πανέρι της Αροδαφνούσας.

Εδώ ένα πυρωμένο καρφί
τρυπάει την καρδιά της Αφροδίτης.
Μαζεύω το λυγμό της
στης ψυχής μου τη λήκυθο.

Μια σκουριασμένη άγκυρα
μπλέκεται στα «χρυσοπλόκαμα» μαλλιά της,
κάτω από το γαλάζιο όραμα
της «πολύφλοισβης» θάλασσας.

Μαζεύω την αλμύρα της
στις μακρινές τής ιστορίας πηγές.
Στο Ναό του Απόλλωνα αποθέτω
τις σπονδές των αιώνων.

Του Διγενή Ακρίτα το πάτημα
είναι γιομάτο αίματα.
Δεν υπάρχει Πιθάρι να το χωρέσει.
Ποτάμι να το πλύνει.
 
Από τη συλλογή Ενότητες (1973)


Σημείωση ανθολόγου:

Η Αροδαφνούσα είναι ένα από τα πολυτραγουδισμένα δημοτικά τραγούδια της Κύπρου το οποίο διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας από στόμα σε στόμα. Το τραγούδι πραγματεύεται το θέμα "έρωτας-θάνατος" και μπορεί να λεχθεί ότι διατηρεί στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Σύμφωνα με την παράδοση η Αροδαφνούσα ήταν μια πεντάμορφη χωριατοπούλα από το χωρίο Χούλου της Πάφου που θάμπωσε τον ρήγα με την ομορφιά της και την είχε ερωμένη. Από την Χούλου ο μύθος παίρνει την Αροδαφνούσα στο άλλο άκρο του νησιού, στο κάστρο της Καντάρας, στη Κερύνεια, όπου μια από τις Ρήγαινες της Κύπρου, η Ρήγαινα Ελεονώρα αιχμαλωτίζει την Αροδαφνούσα που ο Φράγκος Ρήγας της Κύπρου, Πέτρος, αγάπησε. Η Αροδαφνούσα έμεινε έγκυος, ακριβώς όταν ο Ρήγας έφευγε για να πολεμήσει στους Αγίους Τόπους. Η Ρήγαινα περίμενε έως ότου ο Ρήγας ήταν μακριά και ακίνδυνος, και κατόπι κλείδωσε την Αροδαφνούσα στο κάστρο για να λιμοκτονήσει και τελικά να την σκοτώσει. Το ποίημα είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Το μέτρο τούτο προσδίδει στο ποίημα μιαν ιδιαίτερη χάρη τόσο στην ευφωνία όσο και στη μελοποίηση. Ακόμη η ομοιοκαταληξία που χρησιμοποιεί ο λαϊκός ποιητής, συνταιριασμένη με τις σωστές στην κάθε περίπτωση λέξεις της κυπριακής διαλέκτου, κάνει το ποίημα ιδιαίτερα ελκυστικό. [...]
[Πηγή: wikipedia]
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:17:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Οι στόχοι
« Reply #20 on: 27 Aug, 2015, 01:58:41 »


Support Syrian Children: Unicef Winter Appeal

Χρυσάνθη Ζιτσαία, Οι στόχοι
 
Αχρηστεύτηκαν τα παρατηρητήρια
της πλατιάς όρασης
της βαθιάς συνείδησης.
Στις έρημες επάλξεις σφυρίζουν
οι σκληροί άνεμοι των καιρών.

Κάποια είδωλα, θεών ομοιώματα,
πλασμένα από συνθετική ύλη,
χρησμοδοτούν σκοτεινά κι ακατάληπτα
μέσα σε ναούς μεγαλόπρεπους
για τη μοίρα του κόσμου.

Κι οι σκοποί αλλάζουν πορεία.
Ακολουθούν τα τρομαγμένα πουλιά.
Τα κυνηγημένα όνειρα.
Οι προθέσεις των ωραίων αστόχησαν.
Μόνον οι σφαίρες των ταπεινών
βρήκαν το στόχο τους.
 
Από τη συλλογή Ενότητες (1973)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Εκείνο τ’ όνειρο
« Reply #21 on: 09 Jan, 2016, 01:10:37 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Εκείνο τ’ όνειρο
 
Σ’ έλουσε εκείνο τ’ όνειρο με τις μοσκιές του Μάη
κι ας μη σου το εμπιστεύτηκε το πλάνο μυστικό.
Σε πήρε εκείνο τ’ όνειρο καθώς βοριάς ορμάει
και παίρνει τ’ άνθος της μηλιάς πριν δέσει τον καρπό.

Ψηλά σε κάποιον στρόβιλο σ’ ανέμισε τη σκέψη
κι ούτε είδες κι ούτε λόγιασες της γης την ομορφιά.
Και τώρα πo’ ’χουν οι πηγές οι μαγικές στερέψει
για ν’ ακουμπήσεις τη ζωή δε βρίσκεται γωνιά.

Απάνω από τα πέλαγα κι απάνω από τα δάσα
αχτίδα ήταν και σύγνεφο και μαύρος κεραυνός.
Μ’ εφτά καρφιά σε κάρφωσε κείνη η φλογάτη ανάσα
κι εφτάχρωμος της ίριδας σε τύλιξε ο κρουνός.

Κι αν ήταν άγγελος λευκός κι αν ήταν μαύρο τέρας
—στη δόξα και στον όλεθρο— να μάθεις μη ζητάς.
Φτάνει που τ’ αξιώθηκες το υπερκόσμιο γέρας
και στη φτωχή παλάμη σου σαν άστρο το κρατάς.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:19:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Στο γιοφύρι της Άρτας

«Πάνω σ’ ένα σύμβολο»
 
Πικρός σκοπός, πικρός λυγμός∙ κόμπο η καρδιά να δένει:
Μες απ’ τα βάθη του νερού παράπονο ανεβαίνει.
Δεν είναι τ’ Άραχθου η βουή, του ποταμού η γοργόνα
και το πουλί που λάλησε στη μεσιανή κολόνα:
— Πάρε σφυρί και δύναμη και τους καιρούς πελέκα. —
Μόν’ είν’ του πρωτομάστορα που θλίβεται η γυναίκα.
— Και ποιος θα μπει και ποιος θα βγει και ποιος ψυχή να δράμει; —
Τι το γιοφύρι εράγισε στης Άρτας το ποτάμι.
... Καλή μου, εσύ το στέριωσες στ’ ορμητικό το ρέμα
με τη γυναίκεια σου καρδιά με το ζεστό σου το αίμα,
μ’ όλα τα δώρα τ’ ακριβά της νιότης σου τα μύρια...
Τι δε στεριώνουν εύκολα της ζήσης τα γιοφύρια.
Καλή μου, εσύ το στοίχειωσες με το σκληρό το νόμο,
που όλο τελειώνει στων καιρών κι όλο αρχινάει το δρόμο.
Αδερφωμένοι κι άσωστοι είν’ της θυσίας οι τόποι,
είν’ οι κορφές που σμίγουνε με τους Θεούς οι ανθρώποι,
να γεφυρώσουν τη ζωή για να διαβούν οι χρόνοι.
«Αν δεν στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει.»
Καλή μου, εσύ το ευχήθηκες —για μέγα ένα χατίρι—
«Αν τρέμουν τα ψηλά βουνά, να τρέμει το γιοφύρι»
όταν ελύγισε η ψυχή κι είχε η καρδιά δειλιάσει.
«Τι έχω αδερφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει.»
Κι υψώθηκε περήφανο, ψηλό και δοξασμένο.
Έγινε θρύλος, σύμβολο, τραγούδι παινεμένο.
Κι ακέρια πέρασε η ζωή πάνω από τη θυσία
με του μονάκριβου αδερφού —γλυκιά— την προσδοκία.
Χρόνια και χρόνια καρτερεί, στιγμή στιγμή να φτάσει
και τώρα που κλονίζεται μη λάχει και περάσει...
Πικρός λυγμός, πικρός σκοπός, κόμπο η καρδιά να δένει.
Απ’ τα βαθιά τα θέμελα παράπονο ανεβαίνει.
Το δαχτυλίδι χάθηκε στη μεσιανή κολόνα
και ποιος θα βρει της ακριβής ζωής την αρραβώνα;
Ξόρκια να κάνει του κακού με τ’ άγια θυμιατήρια
τι, γιε μου, αλλάξαν οι καιροί και τρέμουν τα γιοφύρια.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:20:28 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Κορυφαία
« Reply #23 on: 09 Jan, 2016, 23:26:06 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Κορυφαία

«Ηπειρωτικά Μοιρολόγια»
 
Ω κορυφαία εσύ του χορικού
του τραγικού Ηπειρώτισσα μοιρολογίστρα,
τεχνίτρα εσύ των οίστρων του καημού,
των άραχλων θανάτων τραγουδίστρα.

Τραβούσες τη μαντίλα χαμηλά
και στην ποδιά σου σταύρωνες τα χέρια.
Κι ήταν τα μοιρολόγια τα πνιχτά
φαρμακερά και δίκοπα μαχαίρια.

Τα ’παιρνες πρώτη σε σκοπό βαρύ.
— Σαν μαύρο πέλαγο η καρδιά αφρισμένο. —
Κι ακολουθούσαν όλες συνοδειά πικρή.
«Μήλο μου και κυδώνι μου μαραμένο.»

Τα ταίριαζες με σμίλεμα σοφό.
Μαστόρισσα στου στίχου τον αχάτη.
Άλλον δεν είδα στίχο πιο μεστό
και δάκρυ πιο πικρό σ’ ανθρώπου μάτι.

Αν ήσουνα γυναίκα κι αδερφή
σκοτείνιαζε το φως στο μαύρο σπίτι.
Κι αν ήσουν μάνα, αλί και τρισαλί
ράγιζες και της πέτρας το γρανίτη.

Δεν είχε ο πόνος πιο ψηλή κορφή
και φλόγα πιο τρανή βαθιά ν’ ανάβει.
Στην τραγωδία των χάρων τη θλιβή
την τραγική ξεπέρναγες Εκάβη.

Δεν είχε ο χάρος πιο σκληρή μορφή
όλη τη μοίρα της ζωής να ορίζει.
Τον ύψωνες μ’ ολόγυμνο σπαθί
να στέκεται τραχύς καθώς τ’ αξίζει.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:21:25 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Τραγούδι της τάβλας

Κοπιάστε φίλοι και δικοί —ν’ αχτίδα ηλιού θα παίζει—
και απόψε το Ζιτσιώτικο θ’ ανοίξω στο τραπέζι.
Τ’ αψήλου η τάπα θ’ ανεβεί κι αφρός θα ξεφαντώσει
να τρικυμίσει την καρδιά το νου να βαλαντώσει.
... Παλιό κρασί του στοχασμού, της έγνοιας κεχριμπάρι,
ήλιε χρυσήλιε του Μαγιού, τ’ Αυγούστου εσύ φεγγάρι,
αυγερινέ της θύμησης, του νόστου χρυσαστέρι,
από το κλήμα που ’βαλε της βάβως μου το χέρι.
Αίμα απ’ την άγρια φλέβα της που η θύμηση πυρώνει
με ριζωμένη την ευχή «στην πέτρα να φυτρώνει».
Να πιουν οι νιοι, να πιουν οι νιες κι απ’ τη δική σου χάρη
«να πιει κι ο γέρος μια σταλιά να γίνει παλικάρι».
Στον Αϊσωτήρα, νιόβγαλτο τσαμπί, σε λειτουργήσαν.
Κοπέλες ασπρομάντιλες με γέλια σε τρυγήσαν.
Στα πατητήρια της χαράς λεβέντες σε πατήσαν.
Βούλες εφτά σε σφράγισαν κι εφτά καημοί σε κλείσαν.
Κοπιάστε φίλοι και δικοί —μεταλαβιά η σταλίτσα—
να σας κεράσω απ’ το κρασί που στείλαν απ’  τη Ζίτσα.
Μέσα στα φύλλα της καρδιάς, φίλτρα θα στάξει, μάγια.
Θα στρώσει και του γυρισμού το δρόμο με τα βάγια,
ρουμπίνι πεντακάθαρο του τόπου μου τ’ ανάμα.
Σταγόνα τρέμω μη χυθεί σαν αγιασμένο τάμα.
Μόνο στην κούπα της ψυχής και του καημού τ’ αδειάζω.
... Καλοί μου, συμπαθάτε με, για τούτα π’ αραδιάζω.
Παράξενα με βλέπετε, δύσκολα τα ξηγάτε,
ξενοτοπίτες είσαστε και δεν πολυγροικάτε,
κι εγώ παραλοΐστηκα κι άλλα αντί άλλα λέω∙
μέθυσα ακόμα πριν το πιω και μια γελώ μια κλαίω.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:22:39 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Του χωρισμού
« Reply #25 on: 10 Jan, 2016, 00:17:26 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Του χωρισμού

Παράγγειλα της άνοιξης τα δέντρα της ν’ ανθίσει
απ’ όσους δρόμους θα διαβείς και φεύγοντας περάσεις.
Παράγγειλα στον έρωτα τη φλόγα του ν’ ανάψει
ήλιο χρυσό και λαμπερό στη στράτα την καινούρια
να πάρει και την έγνοια μου βελούδο να τη στρώσει.
Είπα και στους ορίζοντες να δέσουν τους ανέμους
να δέσουν το σκληρό βοριά και τον κακό το νότο
για να διαβείς περήφανα μ’ απάνω το κεφάλι.
Παράγγειλα του χωρισμού να στρέψει τα ποτάμια
τα φουσκωμένα του καημού μη πλημμυρίσει ο κάμπος
της νοσταλγίας αδιάβατος και πνίξει τη χαρά σου.
Παράγγειλα και της ζωής τις πόρτες της ν’ ανοίξει
να βγει να σε καλοδεχτεί τραπέζι να σου στρώσει
να βάλει απάνω και λωτούς να γελαστείς να πάρεις.
Και της αυγής παράγγειλα να θυμηθεί ν’ απλώσει
από τη μέση τ’ ουρανού κι ως με της γης το χώμα
κρουστό μαγνάδι θαλασσί με κρόσσια πορφυρένια
ανάμεσα απ’ τα μάτια σου, τα πολυχαϊδεμένα
κι από το γκρίζο και βαρύ σύγνεφο της καρδιάς μου.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:23:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Φθινοπωρινό ελεγείο

«Never more»

«Βαρύ φθινόπωρο βοερό»... του Λαπαθιώτη την ψυχή
ακούω μέσ’ απ’ το θρήνο σου και του τρελού Φιλύρα.
Και στα νεκρά τα φύλλα σου που ξεφυλλίζονται στη γη
σονάτες μελαγχολικές τους στίχους του Πορφύρα.

Παλιές μου αγάπες μαγικές... Δέρνει ανελέητα η βροχή
το «δάσο» που πλανήθηκε του Χατζοπούλου η μοίρα.
Για τον Ουράνη τον στερνό, κλαίει μυστικά μια προσευχή
κι η μούσα διπλοσφράγισε τη φιλντισένια θύρα.

Θολή που πέφτει η καταχνιά στου φθινοπώρου την αυγή
και σιγοκλαίει την άφατη ρομαντική απουσία.
Η ατμοσφαίρα η πένθιμη, τον Τέλλον Άγρα νοσταλγεί,

χλωμό εραστή γονατιστό σε μια θερμή ικεσία.
Ενώ ο νοτιάς σαρκαστικά λέει στίχους Καρυωτάκη
κρώζει του Πόε θριαμβικά το τραγικό «Κοράκι».
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:23:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Σκόρπιες νότες
« Reply #27 on: 10 Jan, 2016, 00:40:54 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Σκόρπιες νότες

Λέω πως τον άξιζες ζωή τον δύσκολον αγώνα
κι ας μη με καλοδέχτηκες σε κάποιον Ελικώνα.
Και τη θυσία πως άξιζες —καημός και συλλογή μου—
που για την ίδια εσέ ζωή, πρόδωσα τη ζωή μου.

*

Βασιλικό τον έσπειρες το λόγο σε μια γλάστρα
και στο κατώφλι της ζωής ανθίζει λουλουδιάζει.
Διάβηκε αγέρας μύρωσε και πάει το μύρο στ’ άστρα.
Κόβει κι ένας παπάς κλωνί και τα ποτάμια αγιάζει.

*

Αιθέρια ανέγγιχτη μορφή στην άχνα κάποιου ονείρου
απ’ τα βαθιά της ύπαρξης ανάμνηση θείου μύρου.
Κι εγώ πασκίζω —ωιμένα πώς;— θλιμμένη αυτό το βράδυ
να σε σμιλέψω στο σκληρού του στίχου μου πετράδι.

*

Έσβησε εκείνος ο πυρσός που ήταν του ήλιου ταίρι
και τώρα μόνο ένα κερί μικρό κρατώ στο χέρι.
Μ’ ας είναι θεέ μου να μπορώ με πίστη να τ’ ανάβω
μονάχα για να περπατώ και για να μη σκοντάβω.

Ω της ζωής τα μυστικά κι ω τα χαμένα εκείνα...
Κι ω μοίρα των αθώρητων κι ανεύρετη πηγή.
Αυτού στο χώμα ταπεινά ν’ ανθίζουν κάποια κρίνα
κι αυτού να ξεφυλλίζονται μονάχα τους στη γη.

*

Τον ποιητή ψάξαν να βρουν του κάκου στη Γρενάδα
στη ρεματιά, στα μνήματα και στην πικρή κοιλάδα.
Όμως αυτός ανάμεσα γνωστών κι αγνώστων τόπων
ήταν βαθιά μες στις καρδιές κλεισμένος των ανθρώπων.

*

Σε λογαριάζω, σε μετρώ, σ’ αλλάζω, δεν σ’ αλλάζω
απόφαση τυραννική που σ’ ακριβοζυγιάζω.
Κι εσύ τραβάς το δρόμο σου, στη βούλησή μου ξένη,
εκεί που χέρι αθώρητο της μοίρας σε πηγαίνει.

*

Έλαμψες δάκρυ τρυφερό σαν το μαργαριτάρι.
Άμποτες έτσι να ’μοιαζαν με τη δική σου χάρη
όλα τα δάκρυα της ζωής και νάχουν αναβλύσει
απ’ τη δική σου την πηγή κι απ’ της χαράς τη βρύση.

*

Στην άπλα του Θερμαϊκού τα χρώματα πλημμύρα
καθώς απ’ τον ορίζοντα χάνεται πέρα η μέρα.
Και ρήγισσα βυζαντινή με τη βαριά πορφύρα
πάνω στα τείχη εκάθισεν η πορφυρένια εσπέρα.

*

Μπρος στη μεγάλη τη στιγμή και στη βαθιάν οδύνη
αναζητώντας —έστρεψα στα θάμπη των αιώνων—
μιας Αντιγόνης την ψυχή. Κι αλί μου, βρήκα μόνον
μια τρυφερή και μια δειλή να κλείνω μέσα Ισμήνη.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:24:57 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Η κυρά της θάλασσας

Βγήκε η κυρά της θάλασσας απόψε στο σεργιάνι
κι εμείς ξεγελαστήκαμε κι ανοίξαμε πανιά.
Το πιο γλυκό μας όνειρο της έπλεκε στεφάνι
ίσως και της μερέψουμε την άπονη καρδιά.

Μα εκεί στη μέση του γιαλού σηκώθηκε κυκλώνας
και το καράβι εβούλιαξε με τ’ όνειρο μαζί,
γιατί τον αστοχήσαμε το μύθο της Γοργόνας
κι είπαμε πως ο βασιλιάς Αλέξανδρος δεν ζει.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:25:14 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62371
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Μεγάλη Παρασκευή
« Reply #29 on: 10 Jan, 2016, 00:57:09 »
Χρυσάνθη Ζιτσαία, Μεγάλη Παρασκευή

Απόψε είν’ όλα θλίψη και κατάνυξη.
Λιβάνι κι άγιο μύρο σκορπισμένο.
Τούτη η γλυκιά βραδιά τ’ Απρίλη ερίγησε.
Περνούνε τον Επιτάφιο.

Άνοιξαν οι καρδιές κρυφά κι ευώδιασαν
την άγια να γευτούνε μελωδία,
τον επιτάφιο θρήνο και τα εγκώμια
την άχραντη ως περνούνε λιτανεία.

Ω δέηση ταπεινή κι υπέροχη
που εκφράζεις της ψυχής το μεγαλείο
η πίστη του Χριστού σε φτέρωσε
τον άνθρωπο να υψώσεις προς το θείο.

Γλυκέ Ιησού της Ναζαρέτ, τα πάθη σου,
η λόγχη, τα καρφιά τα ματωμένα,
η χλεύη, το όξος, τα ραπίσματα...
Να πληρωθούν πιστά τα πεπρωμένα,

για τη θυσία γαλήνια εβάδιζες
με τη μορφή σου την ωραία.
Όχι ως αμνός, Χριστέ, σαν ήρωας
για κάποιο ιδανικό, για μιαν ιδέα.

«Αλλήλους αγαπάτε. Όλοι προσέλθετε.»
Σε καταυγάζει φως θείου μυστηρίου.
Η νίκη παραστέκει κι η ανάσταση
στο άλγος του σταυρικού Σου μαρτυρίου.

Τι δεν πεθαίνει ο λόγος, δεν σταυρώνεται.
Και λάμπει κι οδηγεί το πνεύμα αστέρι.
Πάνω από τόπους, χρόνους κι αίματα
έρχεται ειρηνοφόρο περιστέρι.

Κι έρχεται στη ζωή ξανά το μήνυμα
για κάποιο χρέος βαρύ, για μια θυσία.
... Βοήθησε πάλι, Θεέ μου, τα θεία λόγια Σου
να μπούνε στις καρδιές σαν ευλογία.

Καθώς περνούν το σώμα τ’ άχραντο
με τ’ ανοιξιάτικα ανθισμένα κλώνια
να θυμηθεί τον άνθρωπον ο άνθρωπος
σ’ αυτά τα δίσεχτα τα χρόνια.
 
Από τη συλλογή Λυρικοί δρόμοι (1955)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 17:25:46 by wings »