Author Topic: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου  (Read 71979 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: ... Κι εμείς χειρότερα

Υπάρχει κάπου ένα τέρμα
που τίποτα εκεί δε λιγοστεύει.
Καμιά αφορμή δε στέκεται ικανή
ν’ ανοίξει τα παράθυρα
να μπει ο αέρας ο τρελός
που ανακατώνει τα χαρτιά
και ξέσκεπα αφήνει στη νεροποντή
χρώματα και προσχήματα
μέχρι να ξεθωριάσουν.

Υπάρχει κάπου και γαλήνη
γαλάζια και γυαλιστερή
όπως τα κυριακάτικα λουστρίνια
και οι ποδόγυροι εκεί
ποτέ δεν είναι λασπωμένοι
ούτε τα λόγια στήνουν ενέδρες
σε κανέναν.


Με τέτοια μελιστάλαχτα
και άλλες υποσχέσεις
μη διανοηθείτε άλλη μια φορά
να νανουρίσετε μικρά παιδιά.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)
« Last Edit: 18 May, 2019, 23:38:15 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Πώς πεθαίνει κανείς από πλήξη ή Ευγηρίας οξύμωρον

Σκοτείνιασε μέσα μου ξαφνικά η λεμονιά
αναίρεση διεκδικούν τα ειπωμένα
και τα μελλούμενα
δε μου ζητούν καμιά συμμετοχή.

Θα γυρίσω κι εγώ από τ’ άλλο πλευρό
να βάλω και το δάχτυλο στο στόμα
και πότε μελάνι, πότε κάρβουνο
την πτητική μου εικόνα θα συνθέσω.

Εκτός, αν είμαι τυχερή
όπως συνήθως στους χορούς των τελειοφοίτων
όπου κανένα χέρι διαθέσιμο για τη δική σου μέση
κι ο δίσκος ξαφνικά κολλά
και σώζεσαι, ως εκ θαύματος, απ’ την αμηχανία
κι έτσι ευτυχής
–πρώτη φορά μέσα στην επανάληψη–
διακρίνεις τον Αθέατο
που όσο κρατάει το τραύλισμα
παλεύει απεγνωσμένα να σου πει
ότι ήρθε η ώρα
–για να μην πλήττεις άλλο πια–
μέσα στις μαύρες αυλακιές του βινυλίου
μαζί Του να σε πάρει.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ο μονόλογος του πεθαμένου

Και βέβαια
δεν είχαμε βρεθεί τυχαία εκεί.
Ένα αίνιγμα θα λύναμε
κι αν ύστερα επιτυχώς
το ρόδινό μας πρόσωπο φορούσαμε
ίσως να παρακάμπταμε εντελώς
υπεύθυνους και υπογραφές
για μιαν απλή και άχρηστη
άδεια εκταφής.

Εκείνοι
βασίζονταν στη χρωματοφοβία μας
κι όσο να πεις, σκεφτόντουσαν
δεύτερος γύρος στο τρενάκι του τρόμου
ε, όχι, θα πήγαινε πολύ
.

Μας είχανε αφύλαχτους.
Μια άσκηση ετοιμότητας
μας έλεγαν πως ήταν
και σύμφωνα με τους Πιστούς
θα επιστρέφαμε ξανά
στην πρώτη μας ανία.

Ούτε κι οι ίδιοι γνώριζαν
πως οι βηματισμοί που ακούγονταν
σαν πάνω σε σανίδι
ήταν αυτοί, εμείς κι οι ρόλοι μας
κι απ’ ό,τι ως τώρα έδειχναν
οι τόσες προπωλήσεις
το έργο θα ανέβαινε

για άλλη μια γενιά.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)
« Last Edit: 24 May, 2019, 18:16:34 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Berlin Alexanderplatz

Κανονικά, με λένε Σόνια.
Μίτσε με βάφτισε ο Φραντς
– μονόχειρας, μα ξέρει ν’ αγκαλιάζει.
Τη μέρα προτιμώ να υπνοβατώ.
Με ένα νόμισμα κρυμμένο στο μαντίλι
περνάω βιαστικά έξω από τα προάστια
σκιές ευκίνητες πουλώ στην Alexanderplatz
στα ενυδρεία σπάζω τις φυσαλίδες
κι αφού των πληκτικών επεισοδίων
διασχίζω την ομίχλη
βρίσκομαι σώα σαν νεκρή
στο τέλος της θλιμμένης ιστορίας.


Η πλατεία γέμισε μεμιάς αρωματοπωλεία.
Έξω απ’ τις χαραμάδες των πληγών
πλημμύρα ακυβέρνητη
λεβάντα και θυμίαμα
γαζία και λιβάνι.

Όμως, εγώ
πάντοτε αλήθεια σου έλεγα, Φραντς.
Ω, μα και βέβαια μπορούσα
μόνο εσένα ν’ αγαπώ
ο άλλος ήτανε παιδί, μπορεί και γέρος
μην τα σκαλίζεις τώρα πια
ήπιε αλλιώς ένα κονιάκ
έβαλε φωτιά στα μαλλιά της μαριονέτας
κι έπειτα εξαφανίστηκε.

Κι άφησε, Φραντς
τι θες κι ανοίγεις τώρα το πορτάκι
άσ’ το μες στο κλουβί του το πουλί
μη μου το πνίγεις
πονάω, Φραντς, με σφίγγεις, Φραντς
χύθηκε κάτω όλο το νερό
ποτέ ξανά τιτίβισμα
ποτέ ξανά μισή αγκαλιά
γέμισε πούπουλα ο αέρας, Φραντς
δε σε ακούω πια
πούπουλα και φτερά
δε σε πονάω πια
μόνο φτερά
δε με πειράζει τώρα πια...


Οι άνθρωποι στο δάσος
πεθαίνουν πάντα από ντροπή.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Μια βαθιά υπόκλιση

«Πραγματικά εκλεπτυσμένοι
είναι μόνο οι νεκροί.»
Jane Austen


Στους δρόμους χορωδίες και γιορτές
ξύλινοι πάγκοι με γλυκά
συνωμοσία και άγνοια.

Παλιά βαγόνια στις αλάνες
μεταμφιέζονται πυρετωδώς
σε καμαρίνια με χρωματιστά φτερά.
Σβηστά λαμπιόνια, φωσφορίζουσες σκιές
ρόμπες σατέν και γούνινα μανσόν
να αστράψουν ετοιμάζονται
για τη βραδιά των χειροκροτημάτων.

Σκηνοθέτης:
– Σκορπίστε γρήγορα στα σκηνικά
μπαχάρια και λουίζες
να καλυφθεί ως το απόγευμα
η μυρωδιά της ναφθαλίνης...


Ερασιτέχνες πυροτεχνουργοί
και αστυφύλακες
εν είδει Επιταφίου περιφέρουν
κλουβιά με ντροπαλούς Αμβρόσιους
και ξεπεσμένες Ιουλίες
–κάτι αναμμένα κηροπήγια κρατούν
και απαγγέλλουν–

την ίδια ώρα που αλλού
σε υγρό βάθος σκοτεινό
ήδη η Γκρέτα μακιγιάρεται
πανέτοιμη να κοιταχτεί στα δάκρυα
ενός ακόμη ανάξιου θαυμαστή
που θ’ αρνηθεί να την πυροβολήσει
ενώ ο ωραίος Ολιβιέ
προβάρει την υπόκλιση
στο μαύρο κοκτέιλ φόρεμα
της Όντρεϊ που κρυώνει.

Ντελάλης:
– Σήμερα
επισκέπτεται την πόλη σας
για μια μοναδική βραδιά
ο φημισμένος θίασος
που εμφανίζει επί σκηνής
πασίγνωστους νεκρούς ηθοποιούς
του κλασικού ρεπερτορίου.

Για μια βραδιά αποκλειστικά
μια ολόκληρη εποχή θα αναστηθεί
όμως δε θα το ξέρει.
Να υποκριθείτε συνεπώς
ότι δεν πέθαναν ποτέ
πως παίζουν ασταμάτητα και δε γερνούν
πως δε μεσολαβήσαν χώματα
αφιερώματα εκτενή και νοσταλγίες.

Να είστε, εξάπαντος, όλοι εκεί!

Και μη σκεφτείτε, φυσικά, το εισιτήριο.
Η ανατριχίλα απόψε
θα είναι δωρεάν!


Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Παλιές αμηχανίες

Να τελειώσει πια και τούτη η μετακόμιση
και κάποιος να μαζέψει
τα καμένα σπίρτα από το πάτωμα
– καμένα αδίκως βέβαια
αφού και τα όνειρα κι ο θάνατος
φωτίζονται από μέσα.

Να θυμηθώ και ν’ αποχαιρετίσω
όπως ξέρουν ν’ αποχαιρετιούνται
μόνο οι ασθενείς
όταν ο ένας απ’ τους δυο
πρώτος τον θάλαμο εγκαταλείπει.

Περάσαμε επιτυχώς όλες τις αμαρτίες
μα πριν απ’ την καταστροφή
«Τας θύρας! Τας θύρας!» φώναξαν
και τότε
αν και μας κάλυπτε
όπως παλιά στην τάξη η δασκάλα μας
είν’ η σειρά σου, μου είπανε
αλλά εγώ ως συνήθως δείλιασα
και κάπως έτσι άρχισε σιγά σιγά
η φόδρα μες στην τσέπη
να ξηλώνεται.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Επίσκεψη I

Αρπαγμένος καθώς ήταν ο καιρός
από το φως μιας κάμαρης κλειστής
σκέπασε με το σώμα του
κήπους και λόγια και φεγγίτες
κι όπως σκοτάδι παλαιό
φύσηξε ρίγος στις κλειδώσεις μου
είσαι η διήγηση ενός κλάματος
μου είπανε
γυαλί και κρότος μακρινός
μουσείου αίθουσα που εκτίθενται
απίστων προσευχές.
Μισή ζωή θα κατοικείς
σ’ ένα κομμάτι πάγου που επιπλέει
κι άλλη μισή
θ’ ανοιγοκλείνεις παρενθέσεις
–παράγουν ήχο ανώτερο
κι απ’ του ακορντεόν–


«Πόσο λυπάμαι
τα χρόνια που πήγαν χαμένα
πριν να γνωρίσω εσένα...
»



Κώστας Γιαννίδης – Βασίλης Σπυρόπουλος & Πάνος Παπαδούκας, Πόσο λυπάμαι (με τη Σοφία Βέμπο, 1939)


Και τέρμα πια η χρυσόσκονη
πάνω στις γρατζουνιές
άσ’ τη ν’ ανθίσει σαν μανόλια την πληγή
να φοβηθούν οι άγγελοι
και τα μεγάλα έντομα
πίσω απ’ τις τζαμαρίες.

Μα, προπαντός, μην ξεγελιέσαι.
Δε ζωντανεύουν οι αστερίες
γονατισμένη επί ώρες στα σανίδια
θάλασσες να φυτεύεις με φύκια και βυθούς.
Χρειάζεσαι, να μη σου πω, ακόμα και πνιγμένους.


«Και η βάρκα γύρισε μόνη
δίχως μέσα τον ψαρά...
»



Τώνης Μαρούδας & Θάνος Σοφός, Και η βάρκα γύρισε μόνη (με τον Τώνη Μαρούδα, το Τρίο Μπελκάντο και την Εύα Στυλ, 1957)


Το γέλιο σου λοιπόν
είναι όλο κι όλο το ταξίδι
τα σκοτεινά σου υπόγεια με τα υγρά χωράφια
–μικρά κορίτσια κουρεμένα
παίζουν εκεί κυνηγητό
και των ασθενοφόρων τις σειρήνες
προσποιούνται–

το γέλιο σου
μόνον αυτό
που ανάβει τα πολύχρωμα βιτρό
στα βλέφαρα των αποκοιμισμένων.


Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Επίσκεψη II

Αχνίζανε τα πόδια μου
σε κυανά παγάκια βυθισμένα
–απόκρημνο σπήλαιο ιδιωτικό
τίποτα το σπουδαίο
μια πρόχειρη εγκατάσταση υπόγειου πνιγμού–
όταν τον άκουσα συγκλονισμένο να μιλά
για το κρυμμένο νόημα των χειρογράφων
και τις αλληγορίες των ματαιώσεων.

– Πώς μπήκατε απρόσκλητος στο ασφυκτικό τοπίο;
Πώς παρακάμψατε το πλαίσιο και τον πυρετό;
Κι όλοι αυτοί που δακρυσμένοι σας ακούν
χωρίς να σας γυρεύουν αποδείξεις
τίνος σινιάλο περιμένουν
να κατεβούν επιτέλους απ’ τη σκάλα;
Θα μου απαντήσετε λοιπόν;
Πώς ήρθατε και από πού;

– Μα, από τις προσωπογραφίες τελικά.
Εύκολα εξαγοράζονται οι μορφές
με ένα χάδι στα μαλλιά
ιδίως αυτές που δε χαμογελούν.
Όσο για εσάς
, μου τόνισε
τον λιγοστό καιρό που απομένει
υπόσχομαι μαζί μου να είστε ασφαλής.
Θα ’ναι σβησμένο το σκοτάδι
από τις πυρκαγιές του
κι οι στοχασμοί ευσχήμως θα διακόπτονται
απ’ το σωτήριο κενό.

Επείγει, ωστόσο, να αποφασίσετε τη σύγχυση.
Ό,τι λευκό κινείται μες στον έρωτα
μην το περάσετε κι εσείς για περιστέρι.
Μια χούφτα αλάτι είναι απλώς
που αλλάζει χέρια βιαστικά
και χρησιμοποιείται ενίοτε
σαν αιμοστατικό.


Τα πόδια μου είχανε μουδιάσει.
Τον ρώτησα αν μου επέτρεπε
να αντιγράψω το αίνιγμα
κι όταν αυτός συμφώνησε
του ζήτησα ν’ ανάψει τα πολύφωτα
και να στραφεί να με κοιτάξει.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: Η αποχώρηση III

Όταν οι επισκέπτες έφευγαν
με συμβούλεψαν να ξεχάσω τη μυρωδιά
απ’ το καμένο σιμιγδάλι μες στο σπίτι
και να μην εκδικηθώ.

Σκοπός μου, είπαν
έπρεπε να ’ναι το άσκοπο
η στιγμή της τρυφερής συνενοχής
όπως όταν μεσάνυχτα
σε θαλασσάκι απόμερο
πευκοβελόνες κι εραστές
πυροδοτούν βεγγαλικά
κι ούτε λυγμός ούτε χαμόγελο
ούτε καν... κρυώνω εδώ που μ’ άφησες
ή... ας σταματήσει πια αυτή η μουσική.

Μετά τους ρώτησα
τι θα ’πρεπε να κάνω
για τον υπόλοιπο καιρό.

Τη χαρούμενη, μου απάντησαν
μα όταν επέμεινα λιγάκι να σοβαρευτούν
μου μίλησαν για κάποιον
που έγινε πορσελάνη
και σε μια νύχτα μέσα έσπασε.

Κλείδωσα πίσω τους διπλά
και τα αμαρτήματα μεμιάς
θαρρείς και συγχωρήθηκαν

κι έγινε αυτό, για να φανεί
το πολύ προχωρημένο της ώρας
κάτι που εμφανώς προέκυπτε
κι απ’ τα σφιγμένα χέρια μας
κάτω από τα σκεπάσματα

μία συνήθεια παλιά
όταν η πόρτα άνοιγε απότομα
και με αδέξιες κινήσεις
κάποιος ψαχούλευε τα πράγματά μας
λες κι ήθελε να μας θυμίσει
ότι το σύρσιμο που ακούγεται
από τα περασμένα

είν’ οι παντόφλες και η νυχτικιά
γύρω από το μουγκό τηλέφωνο.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ευγενικών προθέσεων

«... μη μας σηκώσεις τον σταυρό
ολόκληρο το διεκδικούμε το μαρτύριο
είναι βαρύτερες για μας
οι αγαθές προθέσεις.»
Γιάννης Βαρβέρης, Ο άνθρωπος μόνος, «Σίμων ο Κυρηναίος»


Πρόθυμη πάντοτε η συμπάθεια
κι η συνδρομή.
Όσο για την αυτοθυσία μας
ανέξοδο ενέχυρο
μες στο όμορφο απόγευμα
του ξένου τρόμου.

Είχαμε ξεμείνει τελευταία από χαρά
–έστω απ’ την αγαλλίαση–
που ένα «δόξα τω Θεώ»
τουλάχιστον ψελλίζει...

Πήραμε κι εμείς
πρωί πρωί τους δρόμους
κι αυτοί μας έβγαλαν κατάντικρυ
στη συμφορά του άλλου.

Ανάγκη επείγουσα άλλωστε
να μη φανεί
πως άτρωτοι και προνοητικοί
θωπείες και συμπαράσταση
χαρίζαμε –εκ του ασφαλούς–
στην ανασφάλειά μας.

Πώς αλλιώς;
Ανομολόγητη ηδονή
να βλέπει το μπαλκόνι σου
σε αλλότριων δακρύων κοιλάδα
όπως μετά το χειροκρότημα
σε θεατρικό του Τσέχοφ

... απίστευτη, αγάπη μου
η διαπεραστική του θλίψη
πραγματικά, καλή επιλογή.
Την άλλη φορά εξάπαντος
να δούμε κωμωδία.


Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Γιατί ποτέ δε φύγαμε

Σωριάζεται κάποτε η σκιά
κι αλλάζει σχήμα ο καιρός.
Μια μοίρα ξένη αντηχεί
στα βήματα, στα πράγματα
στις ενοχές μας.

Πώς να μαζέψεις τότε
δίχως να κοπείς
χαρτάκι χαρτάκι
τόσες σπασμένες φωνές

πώς τα κουρέλια
να ζεστάνουν τη στέρηση

ή και μια στέγη
πώς να στηριχτεί
όταν διψάει τον άνεμο
ν’ ανασηκώσει σαν κραυγή
πρόσωπα αγνώριστα από την καπνιά
φαντάσματα που κλείστηκαν
έξω από τη ζωή μας
μα ύπουλα εν μία νυκτί
κάτω απ’ το δέρμα μας εισχώρησαν
να παίζουν ακατάπαυστα
με τον σφυγμό μας
να αγαπούν τη μουσική
που δεν αντέχουμε
να αλλάζουν τη φωνή τους
να υποδύονται τη μάνα μας
που περιμένει να γυρίσουμε.

Όμως, εμείς
δεν επιστρέφουμε ποτέ.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Συλλέκτης

Παρά τις τόσες προειδοποιήσεις να παραιτηθώ
απ’ την αγαπημένη μου συνήθεια
εγώ επέμενα πως με τον τρόπο αυτό
θα διαλευκάνω μια για πάντα το μυστήριο.

Παλιά υπόθεση –ως γνωστόν– η αφηρημάδα
γι’ αυτό κι εγώ θα μάζευα τριγύρω μου
ό,τι οι άλλοι κάποτε για λόγους ανεξήγητους
το είχανε ξεχάσει:

Ένα σακάκι, μιαν ομπρέλα, ένα κασκόλ.
Κάποιον απλήρωτο λογαριασμό.
Την τηλεφωνική γραμμή ανοιχτή.
Της προηγούμενης βραδιάς τον εφιάλτη.

Τα απλωμένα ασπρόρουχα στην καλοκαιρινή βροχή.
Το χάπι για τον ίλιγγο.
Τα σπίρτα τους και τον φακό.
Το δρύινο συρτάρι κλειδωμένο.

Τα λόγια τους απ’ το θεατρικό.
Το παρελθόν μαζί με τ’ όνομά τους.
Την κρυψώνα και το παρασύνθημα.
Την επέτειο.

Μα, απ’ όλα πιο πολύ...

Τον δρόμο να επιστρέψουνε στο σπίτι.
Τον όρκο.
Την υπογραφή.

Τα δακτυλικά αποτυπώματα
στα πόμολα επάνω.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Σωτήριες φαντασιώσεις

Και μόνο ένας νέος κίνδυνος
ίσως να μας παρηγορήσει.
Μιλώ για μια απειλή κανονική
με αρχή, μέση και τέλος
όπως αυτές που διεκδικούν τον χρόνο μας
μες στην αδράνεια του απογεύματος.

Νωθροί και εγωπαθείς οι ριζωμένοι λογισμοί
μιμούνται τότε πειστικά
παλιές, οικείες ερημώσεις
σκηνοθετούν μέλλοντα απρόοπτα, ασαφή
με πρωταγωνιστές
κάτι θνητούς και ταλαιπωρημένους
απ’ αυτούς
που μοιράζουν τη συγκίνηση αφειδώς
όταν υποχωρούν αμίλητοι
κύριοι της αμηχανίας τους.

Όμως εκείνο που τους κάνει
τόσο αξιοθρήνητους και τόσο ερωτικούς
είναι που έχουν επάξια κερδίσει
τον τίτλο του «εντελώς απροετοίμαστου».

Κυκλοφορούν βράδυ πρωί
χωρίς ένα επιχείρημα
τυλιγμένοι ένα παμπάλαιο μυστικό
που κρύβει την ουλή του αναπόφευκτου
–εκ γενετής θαρρείς πως τη φορούν–
ελάχιστα διαφέροντας
απ’ τα βαλσαμωμένα σπάνια πουλιά
που ξέρουν λεπτομέρειες φριχτές
για αίθουσες ακροάσεων
ή δικηγορικά γραφεία.

Με τέτοια και μ’ εκείνα
σύντομες εκδρομές στο αβάσταχτο
θα επινοεί συνέχεια
η αφανισμένη μας καρδιά
ώσπου να εκτίσει επιτυχώς
τούτη την εξορία.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Στη ραπτομηχανή

Ο τόπος είναι χρόνος
προορισμένος μόνο για την επιστροφή
γιατί ο τόπος πάντα ταξιδεύει

λιωμένο φως
μες στην ασυμμετρία των σφουγγαριών
τόνος λευκός κρυσταλλωμένος
μια ανάσα πριν τον ρεμβασμό
η επίφαση του ανύπαρκτου
μες στην ακινησία...

Κι αυτό που ως ήχο χρώματος
γραφεία ταξιδίων διαφημίζουν
δεν είναι τα παράθυρα που βλέπουν στα λιοτρίβια
–επιστατούν ανελλιπώς
η Τριχερούσα Παναγιά με τη Φραγκογιαννού–
ούτε οι γαρδένιες βέβαια στους γκαζοτενεκέδες
–ο σπαραγμός του εφήμερου που όλο κιτρινίζει–

αλλά η κατάμαυρη σκιά της ραπτομηχανής
σε ασβεστωμένο κήπο
αδιάκοπα τις ξηλωμένες μνήμες να γαζώνει
να μπουν στα ξενυχτάδικα τριζάτοι και με τσάκιση
οι ναύτες του Τσαρούχη
να πιουν κρασί
να κλάψουνε
να περιπλανηθούν
τ’ άλλο πρωί να μοιάζουνε
φιγούρες φαγωμένες του Μπουζιάνη.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67019
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Μέρες δύσκολες

Σπασμένα όλα τα φράγματα
κι η μόνη νίκη του νερού
να ομολογεί την ξηρασία του.

Ακίνητη και η όραση
στάχτη κι ανατολή ομίχλης
έξω απ’ την πόρτα
που δεν άνοιξε στον κίνδυνο.

Η λάσπη ορίζει τώρα την απόσταση.

Όμως, πού να βρεις έναν άνθρωπο
που να κρατά τον λόγο του
την κρίσιμη ώρα να μπορεί
να κάνει τον αδιάφορο
να κρύψει έστω ένα παιδί
κάτω από το τραπέζι.

Οι άλλοι έξω χτυπάνε στα τυφλά
η μια πίσω απ’ την άλλη
κλειδώνονται οι εξώπορτες
και λόγια πια παρηγοριάς
ούτε στη σκόνη γράφονται
ούτε και στα βιβλία.

Από τη συλλογή Το επιδόρπιο (2012)