Χλόη Κουτσουμπέλη

wings · 180 · 74543

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι οκτώ γάμοι του κυρίου και της κυρίας Φεργκ

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Νομίζω πως ήταν η όγδοη φορά.
Πίσω από το αυτοκίνητο
οι φίλοι είχαν δέσει μικρές φώκιες
έκαναν θόρυβο καθώς κατρακυλούσαν.
Βέβαια από την επανάληψη
το νυφικό μου είχε ξεθωριάσει
και το γαμπριάτικο κουστούμι είχε λιώσει
όμως τα παπούτσια σου έτριζαν
στο δάπεδο της εκκλησίας.
Τρέχαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα
ήταν το 1904
και θέλαμε να προλάβουμε το 2014
η εσάρπα μου ανέμιζε στην πλάτη.
Φορούσα αθλητικά παπούτσια
αλλά εσύ φοβόσουν τα κορδόνια,
πολλές νύφες την πρώτη νύχτα
τα τύλιγαν γύρω απ’ τον λαιμό τους,
μεμονωμένες περιπτώσεις θανάτου από ασφυξία.
Για να σε καθησυχάσω
έβγαλα τα κορδόνια
και τα πέταξα μακριά.
Να, είπα θριαμβευτικά, είμαστε τώρα ασφαλείς.
Μακριά από εμάς, είπες τότε,
εμείς είμαστε ταιριαστό ζευγάρι
άρχισες μετά να τραγουδάς για έναν Τζιμ
που έπινε πολύ
μήπως όμως εσύ ήσουν ο Τζιμ Φεργκ
αυτός που έπινε πολύ;
Την στιγμή της σύγκρουσης
η εσάρπα τυλίχτηκε γύρω από τον λαιμό
κι έπαψα ν’ αναπνέω.
Τελικά κάποιοι γάμοι όσο και να επαναλαμβάνονται
απλώς δεν είναι προορισμένοι να πετύχουν.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 18:22:53 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Τα οικογενειακά πορτρέτα του κυρίου Ντελ

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Στην οικογένειά μου είμαστε όλοι πορτρέτα.
Ζούμε γαντζωμένοι από καρφιά.
Με πρόσωπα χλωμά και μάτια μαύρα
μαλλιά σε κότσο και παλαιομοδίτικα φουστάνια
σακάκια που μυρίζουν πράσινο σαπούνι.
Καθώς είμαστε κρεμασμένοι σε τοίχους
που χρειάζονται σοβάτισμα
έξαφνα κάποιος ερωτεύεται
η κορνίζα του ραγίζει
και κυλάει στο πάτωμα.
Στον τοίχο εμφανίζεται τετράγωνος
ο λεκές της απουσίας.
Ύστερα από λίγο κάποιοι τον ανασύρουν
τον αποκαθιστούν στην αρχική του θέση.
Μόνο τα μάτια του για λίγο αλλάζουν χρώμα.
Μπορεί όμως να ’ναι κι απ’ την υγρασία.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 18:23:18 by wings »



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Η μητέρα κυρία Άλισον

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Κάποτε είχα δύο παιδιά.
Δεν βγήκαν απ’ την μήτρα μου.
Ξύπνησα μία μέρα
και τα είδα στο σαλόνι.
Αθώα πρόσωπα, νύχια καθαρά.
Έπιναν γάλα σε γυάλινα ποτήρια,
ύστερα ένα άσπρο στεφάνι
τους κύκλωνε το στόμα.
Στο χαμόγελο έλειπαν δυο δόντια μπροστινά.
Το αγόρι ήταν πάντα λυπημένο.
Το κοριτσάκι έλπιζε.
Έψαχνε για γονείς.
Την νύχτα έμπαινε σε άγνωστα αυτοκίνητα
και γυρνούσε το πρωί.
Στην αρχή δεν τα ήθελα.
Ήταν συνέχεια πεινασμένα.
Τι θα φάμε τώρα, μαμά
συνέχεια με ρωτούσαν.
Το πρωί έβλεπα σημάδια
απ' τα δόντια τους στα μπράτσα.
Όσο αυτά γίνονταν ροδαλά,
τόσο μου λιγόστευε το αίμα.
Δεν μεγάλωσαν ποτέ.
Ζουν ακόμα στο καθιστικό.
Το κοριτσάκι πίνει βότκα και γελάει.
Το αγοράκι καταπιάνεται με κατασκευές
παιδικά τρενάκια με βαγόνια
που γράφουν επάνω πότε
τότε και γιατί.
Με έχουν κλειδωμένη στην αποθήκη.
Εγώ γράφω και κάτω από την πόρτα
τους γλιστράω τα χειρόγραφα.
Το αγόρι τα δένει με δέρμα και αριθμεί.
Είναι τα ημερολόγια της ζωής που δεν έζησα.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)
« Last Edit: 06 Apr, 2019, 13:22:57 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Ο Χανς στο σανατόριο

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Στο σανατόριο ο Χανς έβηξε ξερά
και η ρωγμή βάθυνε στον τοίχο.
Αυτό που ζητάς εσύ είναι δύσκολο
κι αυτό που ζητώ εγώ αδύνατο, του είπε.
Την παρακολουθούσε να στριμώχνει
όπως όπως το βράδυ τους
τσαλακωμένο σε μία βαλίτσα.
Καταλαβαίνω, της απάντησε.
Έξω ερήμωνε.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Η εύθυμη δεσποινίς Ιόλη

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Πόσο μου αρέσει να χορεύω Τσάρλεστον
με τις ψηλές μου γόβες
κι αυτή την τιάρα στα μαλλιά
και πόσο ευγενικοί και ευφυείς
οι κύριοι που μου προσφέρουνε το μπράτσο
που μου ανοίγουνε την πόρτα
που κρατούν την γούνα να φορέσω.
Ρίχνω το κεχριμπαρένιο ποτό
στο κρυστάλλινο ποτήρι.
Προσοχή όμως.
Δύο δάχτυλα είναι η κατάλληλη δόση.
Το πιο πολύ είναι έρωτας
πιο λίγο είναι ανία.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη: Η λυπητερή ιστορία της Γουιόνα Ρέιτσελ, ποιήτριας με κακό τέλος
(άλλωστε ποια ποιήτρια έχει καλό τέλος;)

[Ενότητα Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;]

Ο μπαμπάς μου είχε κακό γούστο στα σπίτια, στα αυτοκίνητα και στις γυναίκες. Έτσι όταν μείναμε μόνοι, αφού μας εγκατέλειψε η μητέρα, ήμασταν αναγκασμένοι να αλλάζουμε διάφορα σπίτια, το ένα πιο αλλόκοτο από το άλλο. Άλλα είχαν την καμινάδα στην μέση του σαλονιού, σε άλλα το τζάκι ήταν μέσα στην τουαλέτα και κάπνιζε, υπήρχαν σπίτια με οδοντοστοιχίες στα παντζούρια που ανοιγόκλειναν επικίνδυνα και άλλα που μας ρουφούσαν μέσα στους μαλακούς τους τοίχους. Για τα αυτοκίνητα έχω να πω το εξής: ο μπαμπάς ποτέ δεν μπόρεσε να εξημερώσει αυτοκίνητο, παρέμεναν όλα άγρια και μας δάγκωναν όταν καθόμασταν στα καθίσματα ή κλοτσούσαν όταν ανοίγαμε την πόρτα. Μάλιστα ένα από αυτά, μία παλιά Κάντιλακ, απογειώθηκε μέσα στην νύχτα και χάθηκε μες στην ομίχλη. Θα μπορούσα ωστόσο να του συγχωρήσω τις κακές επιλογές στα σπίτια και στα αυτοκίνητα, έτσι κι αλλιώς εκείνη την εποχή μεγάλωνα και μίκραινα όλη την ώρα, με αποτέλεσμα να έχω άλλες μπλούζες για το πρωί και άλλες για το βράδυ και δεν υπήρχε τίποτε σταθερό, αφού και ο Μάκης, ένα χρόνο μεγαλύτερός μου, σπάνια μου χαμογελούσε όταν διασταυρωνόμασταν στο τούνελ παρόλο που θα έγραφα τουλάχιστον τρία ποιήματα γι’ αυτόν και το ένα από αυτά θα έμπαινε αργότερα στην πρώτη ποιητική μου συλλογή ενώ αυτός θα έφευγε στην Αμερική χωρίς να μάθει τίποτε ποτέ. Αυτό όμως που με παίδευε πιο πολύ από όλα ήταν οι γυναίκες που διάλεγε ο μπαμπάς μου. Ήταν καλές γυναίκες, σχεδόν κανονικές, υπερβολικά όμως συναισθηματικές, σχεδόν στα όρια της υστερίας, ένιωθαν συμπόνια συνήθως για μένα και προσπαθούσαν να είναι φιλικές, όμως όλες είχαν κάτι στραβό, άλλες φορούσαν πολύ στενά φορέματα που σκίζονταν συνέχεια με θόρυβο, άλλες έβαφαν πολύ έντονα τα μάτια και τα χείλη τους και όταν ζεσταίνονταν η μπογιά κυλούσε στο πρόσωπό τους και το μουτζούρωνε ολόκληρο, άλλες ήταν πολύ παχιές και αγκομαχούσαν στα σκαλιά και άλλες πολύ αδύνατες και έτρωγαν μόνο ένα παξιμάδι βουτηγμένο στο νερό. Ο μπαμπάς μου παντρεύτηκε την τελευταία στην σειρά και δεν έκανε παιδιά μαζί της. Νομίζω πως έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα ως την στιγμή που κάποιος έκοψε με ένα ψαλίδι το νυφικό και όλα της τα φορέματα στην ντουλάπα. Δεν ξέρω λεπτομέρειες γιατί είχα ήδη μεγαλώσει και εγκατασταθεί στο τωρινό μου σπίτι, το πιο αλλόκοτο το πιο αφύσικο το πιο απρόβλεπτο από όλα, την ποίηση.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (2016)
« Last Edit: 06 Apr, 2019, 13:20:59 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Πρόλογος

Με λένε Τζέιν. Τζέιν Μποντ.
Από τότε που τυφλώθηκε ο εργοδότης
παίρνω επίδομα ανεργίας
για παραστρατημένες γκουβερνάντες.
Στους άγριους βάλτους του Θόρνφιλντ
αποκαΐδια,
παραμορφωμένες πεταλούδες
στα δέντρα.
Κρατώ ομπρέλα.
Γεννήθηκα το 1846.
Γράφω ακόμα.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)
« Last Edit: 18 Nov, 2018, 20:25:20 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Γεωγραφία μιας καλοκαιρινής μέρας χωρίς εσένα

Τα πρωινά
νησιά Αιγαίου,
νιφάδες καλαμποκιού σε γάλα.
Τα μεσημέρια
Αφρική,
μπάρμπεκιου με μπιφτέκια από καμήλα.
Φορώ το φόρεμα με τις πιτσιλιές,
επάνω του τα ίχνη των χεριών
που υπήρξες.
Τα απογεύματα
αραιοκατοικημένη Αυστραλία,
ώρες που διαμένουν σε μεγάλη απόσταση
η μία από την άλλη,
εκτάσεις που δεν διανύονται
όσο και να καλπάζει μια μνήμη που ασθμαίνει.
Τα βράδια όμως
Θεσσαλονίκη πάλι,
ομίχλη-ατμός απ’ τα παράθυρα,
ένα βαρδάρης ανακατεύει τα μαλλιά μου,
κόκκοι καφέ ξεχύνονται από πελώρια τσουβάλια
στο Καπάνι,
κι εκεί κάπου στην Ασία
ένα κοριτσάκι
αφήνει το ρύζι να γλιστρήσει
ανάμεσα στα δάχτυλά του.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)
« Last Edit: 18 Nov, 2018, 20:25:29 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι φήμες και άλλα άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα

Κάποιος είπε σε κάποιον
που είπε σε κάποιον άλλο
ότι οι κάργες τρελαίνονται το βράδυ
–γι’ αυτό πρέπει
να τους δένεις τα μάτια
με τυφλό μαντίλι–
ένα όχι τρέχει πιο αργά
από ένα σαλιγκάρι,
για να αγαπήσεις πεταλούδα
πρέπει πρώτα ν’ αποδεχτείς την κάμπια.
Κάποιος είπε σε κάποιον
και αυτός συναίνεσε με ζέση
πως τα κοάλα είναι υπερτιμημένα
και το καλύτερο κατοικίδιο είναι
η αυτολύπηση,
με την προϋπόθεση
τη γυρνάς ανάποδα
όταν βήχει.
Κάποιος είπε σε κάποιον
κι αυτός στον φίλο του
πως μια μέρα,
μια στιγμή,
κάποτε μ’ αγάπησες.

Μα ξέρεις τώρα
πόσο μοιάζει η φήμη με τη σκόνη
ή τους υδρογονάνθρακες.
Κάποιος είπε κάποτε σε κάποιον
ότι ο καλύτερος τρόπος
να ψιθυρίσεις
κάτι αυστηρά προσωπικό
είναι να το φωνάξεις σε χωνί
στο μέσον της πλατείας
και, κάπως έτσι,
κάποιος, κάπου, κάποτε,
έγραψε τον πρώτο στίχο.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)
« Last Edit: 06 Apr, 2019, 13:26:46 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Όλη η αλήθεια σχετικά με την προδοσία

Σπάνια έχει αντικείμενο και σχεδόν ποτέ της υποκείμενο.
Αφού η ίδια η ύπαρξή μας εμπεριέχει την παγίδα.
Κάποιος ρίχνει εμάς τους ίδιους
ζάρια στο τραπέζι.
Η ζωή μάς προετοιμάζει για πουτίγκα
και μας σερβίρει χελωνόσουπα.
Είστε αγριόχηνες, μας λεν,
εσείς ορίζετε τη μοίρα,
για καλό και για κακό όμως
μην πετάτε τις νύχτες γύρω απ’ το φεγγάρι.
Πολλοί μετεωρίτες έχουν πυρακτωθεί από ανυπακοή.
Μια μέρα πάνω σε μαξιλάρι από βελούδο
κάποιος μας απονέμει ένα κλειδί.
Νομίζουμε μεγάλη πύλη,
αλλά το μόνο που ανοίγει
είναι δοχείο από σανδαλόξυλο
στα μέτρα του κορμιού μας.
Γι’ αυτό σου λέω, Μαρία,
σήμερα που έχει ήλιο
άπλωσε τα δάκρυά σου
μπουγάδα να στεγνώσουν.
Κανείς θνητός
δεν πέθανε ποτέ
από θνησιγενές φιλί.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Πρωινή σύναξη στην κουζίνα

Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει,
μαύρα φτερά πάνω στον πάγκο.
Το ψέμα πάλι,
που ως γνωστόν έχει κοντά ποδάρια,
αλευρώνεται πρόβατο φίλος
για να κρύψει τον λύκο από κάτω
η θλίψη, όμως, αχ! η θλίψη
έχει βάλει το κεφάλι της στον φούρνο
προσφέρει τα χέρια της κουλούρια
μαζί με τον καφέ παρηγοριάς.
Η ελπίδα γυαλίζει τα ποτηράκια του κονιάκ
σαν κάποιος να επρόκειτο,
όσο για τον γνωστό Γιάννη,
λίγες μέρες πριν τα γενέθλια,
μόνος του κερνά και μόνος πίνει.
Τα αυγά της γειτόνισσας
αισθητά πάντα πιο μεγάλα
τσιτσιρίζουνε με μπέικον.
Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα,
ενθαρρύνει το ένα το άλλο
μέσα στο τηγάνι.
Έτσι φουσκώνει το πρωί Κυριακής,
αρχή Νοέμβρη, μες στο σπίτι της,
σε σβόλους μες στην κατσαρόλα.

Πάλι έκαψες τη μέρα σου,
λέει η γιαγιά που μπαίνει στην κουζίνα
με ένα πανέρι μήλα
που φιλοξενούν οικόσιτο σκουλήκι,
αφού όπως όλοι ξέρουμε,
το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Γυναίκα Λάζαρος

Ανάστησέ με, του φωνάζει.
Τυφλό μάτι το φεγγάρι,
μαύρο τηγάνι η νύχτα καίγεται.
Έλα και ανάστησέ με, του φωνάζει.
Αυτός κάτω από το χώμα ακούει ήρεμα,
με τα χέρια στο στήθος σταυρωμένα.
Τόσο εξοικειωμένοι πια
οι νεκροί με το παράλογο,
καθόλου δεν απόρησε
που αν και ζωντανή
απεγνωσμένα του ζητά
συμβόλαιο αναστήλωσης
για ένα κορμί
που έχασε το σώμα του.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)
« Last Edit: 18 Nov, 2018, 21:02:52 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι τρεις Λάζαροι

Τότε μίλησε η Πρώτη Λάζαρος:
«Το νυφικό μου ήταν από αλεύρι και με ανέστησε πάνω σ’ έναν πάγκο στην κουζίνα. Ήταν, μου είπε, ο ταχυδρόμος. Χτύπησε όμως μόνο μια φορά. Ύστερα δεν τηλεφώνησε ξανά. Έμαθα πως κάποιος αργότερα τον φίλησε στο στόμα, αλλά εγώ είχα ήδη προδοθεί». «Εμένα πάλι», πήρε τον λόγο η Δεύτερη, «όλο με φώναζε, Δεύρο έξω, Δεύρο έξω, μα όταν βγήκα απ’ τα εσώρουχα, αυτός απέστρεψε το βλέμμα. Δεν είμαι, είπε, και Θεός να παραβλέπω το ελάττωμα. Σε ήθελα πιο αδύνατη». «Εγώ τι να πω», είπε τότε η Τρίτη, που την ονόμαζαν Βραχύβια. «Μου έλεγε πως είμαι η Μοίρα του, Κλωθώ με αποκαλούσε, Γυναίκα Λάζαρος του έλεγα είναι τ’ όνομά μου, δεν μπορώ, μου είπε τότε, δεν το βλέπεις, δεν μπορώ να σ’ αναστήσω, όταν ένα κομμάτι μου λαχταράει τόσο να πεθάνει».

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι τρεις εραστές

I. Ιούλιος Βερν

Αστρονόμος και αστρομέτρης
με νόμιζε αστερισμό.
Κάναμε μαζί τον γύρο του κόσμου
σ’ ογδόντα νύχτες μ’ αερόστατο.
Λευκός γάμος.
«Φιλέα, Φιλέα Φογκ,
ποιο είναι τελικά το στοίχημα;»
φώναζε τις νύχτες στο κρεβάτι.
Όταν για να συντονίσουμε ρολόγια,
«τι ώρα είναι;» κάποτε με ρώτησε,
«ώρα να γίνω καπνός», του απάντησα
και καταδύθηκα είκοσι χιλιάδες λεύγες
στον πυρήνα μου.
«Είσαι σκέτη λογοτεχνία»,
μου πέταξε τότε θυμωμένα.

II. Κάρολ Λιούις

Μου φορούσε λευκά καλτσάκια,
με φωτογράφιζε γυμνή,
έπεφτα στη μαύρη τρύπα του φακού.
Σεισωλαγεμ αν ωλεθ νεδ.
Δεν θέλω να μεγαλώσεις, έλεγε συνέχεια.
Φοβάσαι τον χρόνο; τον ρωτούσα.
Είναι λαγός, μου απαντούσε.
Δεν τον προλαβαίνω.
Τα βράδια παίζαμε κροκέ με φασιανούς
και τρώγαμε μικρά γουρουνόπουλα μωρά.
Μαζί του αυξομειωνόμουνα συνέχεια
γι’ αυτό έραβα και ξαναέραβα κουμπιά
κι άλλαζα φερμουάρ.
Μια μέρα κατάλαβα ότι για να ενηλικιωθώ
έπρεπε να σπάσω τον καθρέφτη του.
Φάε με, πιες με, φώναξε απεγνωσμένα
από μία όχθη του γυαλιού,
αλλά εγώ στην άλλη ήδη
έτρωγα μανιταρόσουπα
και κάπνιζα πίπα με μια κάμπια.

III. Φραντς Κάφκα

Φορούσε ολόσωμες σκιές μέχρι το γόνατο.
Μου υποσχέθηκε γάμο δι’ αντιπροσώπου.
Μου έγραφε κιτρινισμένα γράμματα.
Αγαπημένη Μίλενα, με προσφωνούσε.
Ειλικρινά δικός σου, ο μικρός σου Φραντς.
Κάθε πρωί ξέπλενα τα μάτια μου,
έσταζαν πηχτό μελάνι μες στη σκάφη.
Ήταν συνέχεια υπόδικος,
διάδικος και δικαστής ταυτόχρονα
σε μία δίκη με κατηγορούμενο
πάντα τον εαυτό του.
Δικαστική πλάνη, μουρμούριζε συνέχεια.
Γιατί πάντα ανεξάρτητα από την έκβαση,
οι ένορκοι τον καταδίκαζαν
σε κατ’ οίκον περιορισμό,
σ’ έναν πύργο χωρίς ασανσέρ.
Κάποτε σε μια επιστολή εσώκλεισε σκαθάρι.
Αγάπησέ το. Είναι η ζωή μου, μου έγραψε.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69646
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Χλόη Κουτσουμπέλη, Κονσταντίν Σιμόνοφ

Για τη Βαλεντίνα έγραψε το ποίημα.
Περίμενέ με, έλεγε.
Πόσο δεν διευκρίνιζε.
Άλλοτε ζέστη, άλλοτε κρύο στο στρατόπεδο.
Στην πατρίδα έχυναν κρασί στο χώμα,
ανάβανε γι’ αυτόν κεριά.
Κονσταντίν Σιμόνοφ, ήδη νεκρός.
Αψήφησέ τους, της παράγγελνε.
Μην πιεις μαζί τους άσπρο πάτο.
Ήταν βέβαια παράλογο,
γιατί αυτή κοιμόταν μ’ άλλον κάθε βράδυ,
κάποιοι από τους εραστές της, φίλοι του.
Δεν το ’κανε επίτηδες, φοβόταν,
τις νύχτες τα μαλλιά της μεγαλώναν,
φύκια πυκνά την έπνιγαν.
Έβαζε το σαμοβάρι στη φωτιά.
Η πυροστιά έκαιγε σάρκα.
Είναι η σκέψη σου, της έγραφε,
που με κρατάει ακόμα στον αφρό.
Ήταν το χίλια εννιακόσια σαράντα ένα.
Από τότε γράφτηκαν πολλά ποιήματα στον κόσμο.
Κανένα όμως πιο σπαρακτικά δεν παρακάλεσε.
Ούτε κανείς τόσο πολύ χρειάστηκε.
Όμως το κορμί δεν είναι κολυμβήθρα.
Και κανένας πόλεμος δεν έχει ταχυδρόμους.

Από τη συλλογή Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ (2018)


 

Search Tools