Author Topic: Ντίνος Χριστιανόπουλος  (Read 204073 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νεκρή πιάτσα
« Reply #135 on: 26 Sep, 2019, 23:36:49 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νεκρή πιάτσα

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Συνηθισμένοι από χρόνια να βολεύουμε τη φτώχεια μας στα πεζοδρόμια, δεν καταλάβαμε για πότε νεκρώθηκαν οι πιάτσες· πού εξαφανίστηκαν οι άνθρωποι που μας τριγύριζαν· τι έγιναν ακόμα και οι αδερφές που μας κουτσομπόλευαν. Και όμως, όλα άλλαξαν μέσα σε λίγα χρόνια. Οι καφετέριες αχρήστεψαν τα πάρκα. Η τηλεόραση άδειασε τους σινεμάδες. Τα θηλυκά έγιναν πέντε στον παρά. Τα τεκνά, ματσωμένα. Τα φαντάρια, σπιτωμένα. Η ρόδα, ο μπερντές και το μαλλί μάς έβγαλαν νοκ άουτ.

Καλώς ή κακώς, δε μπορέσαμε να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση. Μείναμε ισόβιοι φτωχομπινέδες, τα τελευταία σκουλήκια ενός βούρκου που κοντεύει να ξεραθεί, οι τελευταίοι μιας πιάτσας που την εξόντωσε η ευμάρεια.

Θε μου, συχώρα με, μεγάλο λόγο θα πω: Μόνο μια νέα καταστροφή θα μας χορτάσει και πάλι, μόνο μια νέα αναστάτωση θα ζωντανέψει τις νεκρές πιάτσες.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα φανταρίστικα

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Ένα ωραίο πράγμα υπήρχε σ’ αυτό τον κόσμο: η φανταρίστικη στολή – κι αυτή σιγά σιγά τη χάλασαν. Πρώτα καταργήσαν τη ζωστήρα, μετά έβγαλαν τα μπατζάκια έξω απ’ τις αρβύλες, στο τέλος τις αντικατάστησαν με κάτι κοντά ψευτομποτάκια. Μαζί τους χάθηκε κι ο αέρας ενός αντρισμού που τον έθρεφε η αγριάδα του πολέμου και η βαρβατίλα της στρατώνας. Άλλωστε, πρώτα χάλασαν οι άνθρωποι και μετά οι στολές. Αυτά τα παιδάρια με το χακί κουστουμάκι και το ανυποψίαστο δίκοχο, τι σχέση έχουνε με τους μουστακαλήδες του ’49; Οι παλιοί εσατζήδες, με τις άγριες φάτσες, έμειναν μόνο στις ζωγραφιές του Τσαρούχη. Κι η Εγνατία, που άλλοτε μερακλωνόταν κάθε σούρουπο με τους φαντάρους της, ανακαλύπτει τώρα με θλίψη τις αρβύλες σε πόδια κουλτουριάρηδων.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το κασελάκι
« Reply #137 on: 27 Sep, 2019, 18:47:24 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το κασελάκι

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

«Ένας λούστρος στο Βαρδάρι πουλάει το κασελάκι του. Δεν είναι βέβαια πολύ παλιό, είναι όμως αρκετά ωραίο: με τα μπρούτζινά του, με τις μπογιές του. Τι λες, να το πάρω;» με ρώτησε ένας φίλος που κυνηγούσε αντίκες.

Ξαφνικά στον νου μου ήρθε μια εικόνα: Ένας φαντάρος στέκεται όρθιος με το ’να πόδι επάνω στο κασελάκι, ενώ ο λούστρος, σκυμμένος εμπρός του, του γυαλίζει τις αρβύλες. Από μακριά μοιάζουν σαν ένα σύμπλεγμα· σαν κάποιος να προσκυνάει τον αφέντη του ή τον αγαπημένο του.

Θεέ μου, σκέφτηκα, πόσες αρβύλες άραγε δε λειτουργήθηκαν σ’ αυτή την άγια τράπεζα και πόσα πόδια δε λατρεύτηκαν πάνω σ’ αυτό το κασελάκι.

«Δε θέλει ρώτημα», είπα στον φίλο μου· «και βέβαια να το πάρεις, και να το έχεις μαζί με τις βυζαντινές εικόνες.»

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η αποδυνάμωση του αντρισμού

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Δεν είναι μόνο οι ντομάτες που έχασαν την ντοματίλα τους, ούτε τα τριαντάφυλλα που έχασαν την ευωδιά τους. Είναι προπάντων τα αρσενικά που έχασαν τον αντρισμό τους. Όσο κι αν ψάχνω, δε βρίσκω πια νταβραντισμένους· μόνο αντράκια, ανίκανα για έρωτα και βιασμό. Κι οι άντρες οι αληθινοί, που ούτε γι’ αστείο δε σε άφηναν να τους αγγίξεις από πίσω, αυτούς, θαρρείς, άνοιξε η γη και τους κατάπιε. Εδώ και είκοσι χρόνια, τίποτε άλλο δεν ακούς εκτός από «μαλάκα» και «ανώμαλε». Τόσο πολύ θεριέψανε αυτές οι λέξεις, που μες στα δάση τους φωλιάζουνε χιλιάδες φλώροι.

Κάποτε με απέλπιζε η κατάντια μου· τώρα με απελπίζει η κατάντια των αρσενικών. Με πιάνει φρίκη όταν σκέφτομαι πως η ανικανότητα προχώρησε παντού: στον στρατό, στις λαϊκές συνοικίες, ακόμα και στα χωριά. Αυτό λοιπόν ήταν το τίμημα της τόσης ελευθερίας;

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα ονόματα
« Reply #139 on: 27 Sep, 2019, 19:05:25 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα ονόματα

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Το ’50 το λέγαν μινέτο. Ήταν μια λέξη που έφερνε στον νου παραλυσίες ευρωπαϊκού τύπου. Η ηθική μου φρικιούσε και μόνο στο άκουσμά της. Οι παθητικοί το απέφευγαν γιατί το βρίσκαν λίγο κι εξευτελιστικό· οι ενεργητικοί το αποστρέφονταν γιατί υπέσκαπτε τον αντρισμό τους. Κυριαρχούσε ακόμη ο βιασμός.

Το ’60 το λέγαν τσιμπούκι – μια παραπειστική επιστροφή σε οθωμανικές ακολασίες. Οι αδερφές άρχισαν να το δέχονται σαν ένα νόστιμο μεζελίκι, και τα τεκνά ένιωθαν πολύ πιο άντρες όταν κανείς γονάτιζε μπροστά τους. Το χάλασμα είχε αρχίσει, μόνο που δε φαινόταν ακόμα.

Το ’70 το λέγαν πίπα. Αν το τσιμπούκι γινόταν απ’ το περίσσευμα, η πίπα πλέον βόλευε το υστέρημα. Χάθηκαν οι κολομπαράδες, χιλιάδες μπάμιες μπέρδεψαν με το αλληλογλείψιμο τους ρόλους.

Ποιος ξέρει τι θ’ ακούσουμε ακόμα, τι νέα ονόματα θα υποδυθεί η αναπηρία.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Οι φτωχοί
« Reply #140 on: 27 Sep, 2019, 19:11:09 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Οι φτωχοί

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Όταν πέθανε η μητέρα μου, είπα να μοιράσω τα λίγα ρούχα της στους φτωχούς. Ρώτησα μια γειτόνισσα μήπως ήξερε καμιά φτωχιά γριούλα· μου απάντησε πως δεν υπήρχαν πια φτωχοί. Τα ίδια μου είπε και μια κυρία που κρατούσε το ταμείο των πτωχών στην ενορία μας: «Κανείς πια δε φοράει παλιά ρούχα. Μπλουζάκια ολοκαίνουρια τα βλέπεις στα σκουπίδια.»

Είδα κι απόειδα, αποφάσισα να τα κρατήσω. Δε θα μου έπιαναν τόπο, χώρια που κάθε ρουχαλάκι θα μου θύμιζε και μια εποχή. Άλλωστε, μπορεί και πάλι να ’ρχονταν δύσκολοι καιροί, τότε που ανοίγεις με απόγνωση παλιά μπαούλα κι ανακαλύπτεις ξεχασμένα στον πάτο τους ένα σωρό χρήσιμα πράγματα, και δοξάζεις τον πανάγαθο που δεν τα είχες πετάξει.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ο περίπατος
« Reply #141 on: 27 Sep, 2019, 19:16:24 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ο περίπατος

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Ένα άσπρο ημιφορτηγάκι σταμάτησε μπροστά στην πόρτα. «Ξεχάσατε το μαξιλάρι και τις παντόφλες της μητέρας σας», μου είπε ένα γεροντάκι που κατέβηκε από μπροστά. Μου άνοιξε την κλειστή καρότσα και είδα μέσα τη μητέρα μου, συγυρισμένη στο κιβούρι της και σκυθρωπή. «Μην παραξενεύεστε», συνέχισε το γεροντάκι. «Άμα κανείς πεθάνει στην κλινική, τον κουβαλάμε μ’ αυτό, για να μη βλέπουν οι άρρωστοι τη νεκροφόρα κι αγριεύονται.» Της βάλαμε το μαξιλάρι και τις παντόφλες. «Θέλω μια χάρη», του είπα· «πριν να την πάτε στο νεκροταφείο, κάντε της μια γυροβολιά με το αμάξι. Θα το χαρεί πολύ η ψυχή της.»

Όταν το απόγευμα την κατεβάζαμε στον τάφο, ένα χαμόγελο άνθιζε στο πρόσωπό της.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.