Author Topic: Κατερίνα Καριζώνη  (Read 58275 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Το αύριο κρύβει μια αληθινή βασίλισσα
 
Και κάποια μέρα
καθώς στίχοι του Καρυωτάκη
θα ξεσπούν στις καφετερίες
μαζί με τα μεσημέρια
και τις σπασμένες υδρορροές
θα μπεις σ’ ένα αμάξι όλο χαμένους προορισμούς
και ήπια χρόνια
να προλάβεις την τροπή των γεγονότων
τα σύνδρομα της φθοράς

γιατί το αύριο
είναι μια παρενέργεια της μνήμης
τρυφερή
γιατί το αύριο κρύβει μια αληθινή βασίλισσα
όλο εραστές, συνωμότες και στυγνούς σφετεριστές
πρόσωπα που δεν μας πλησιάζουν
παρά μόνο κοιτούν
μέσα από σκοτεινές πτυχές
προς το απόλυτο.

Κι η σπασμένη καδένα του γέλιου σου
θα στάζει στο πάτωμα
κι η ιστορία σου κηλιδωμένη
θα πετάει στα ντουλάπια
και τα παραθυρόφυλλα θα γείρουν προς το θάνατο.
 
Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:13:49 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Καταγωγή
« Reply #16 on: 14 Dec, 2008, 00:06:23 »
Κατερίνα Καριζώνη, Καταγωγή
 
Πίσω απ’ την Αίγλη
στην οδό Κασσάνδρου
κατέβαινε τα βράδια ένας άγγελος
κι άναβε σπίρτα.

Σε κάθε σπίρτο και μια εικόνα καίγονταν,
έτσι καήκαν οι προοπτικές μας να βρεθούμε.
Στο ξυλουργείο απέναντι απ’ το σπίτι
έβαλε μια παλιά φωτιά
κι έδιωξε τα παιδικά χρόνια∙
τα καθίσματα της Αίγλης τα ’κανε άστρα
κάτω απ’ τα τούρκικα λουτρά
κάτω απ’ τα φύλλα του Παλιού Ημερολόγιου∙
μετά ήρθε κι ο νοτιάς
κι έσβηνε το ένα σπίρτο μετά το άλλο,
Σαράντα Εκκλησιές-Κομοτηνή-Μακρόνησος,
με το καζάνι να μαζεύεις το βρόχινο νερό,
την υγρασία απ’ τα καπνομάγαζα του αιώνα σου,
τις ιστορίες της γιαγιάς Παγώνας
μέσα στη διγλωσσία και στους ψαλμούς
στη ραγισμένη οθόνη.

Κι ο άγγελος
καίγοντας και το τελευταίο σπίρτο του
το πρόσωπό του αποτύπωνε στα ρούχα μας
με υπομνηματισμούς
σε Ελληνικά και Τουρκικά.

Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:14:33 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις & Λουκάς Στρογγυλός, Ο γκρεμός
(ερμηνεία: Ορφέας Κρεούζης / δίσκος 78 στροφών του 1957)


Κατερίνα Καριζώνη, Τα ενδύματα των ποιητών
 
Τα ενδύματα των ποιητών
μπορώ και τα διακρίνω
ακίνητα μέσα στο περιρρέον πλήθος της αγοράς
διαγνώσκω το τέλος μου μες στις πτυχές τους
το κοκκινόχρωμα που αφήνουνε στα δάχτυλα
καθώς περνάμε δίπλα τους τις Κυριακές.

Όμως μου είναι δύσκολο
να φανταστώ μες στις ντουλάπες σας
να στροβιλίζονται άφθαρτα
και να διαδίδουν αρρώστιες
κι άλλοτε να παλιώνουν
μ’ ένα θόρυβο φτερών από εξαπτέρυγα.

Τα ενδύματα των ποιητών
μπορώ και τα διακρίνω.

Όμως μη μου φοράτε
τέτοια ρούχα εμένα
ποιος σας είπε
πως αντέχω
τις αποχρώσεις του γκρεμού.

Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:14:56 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Γιατί οι βαρκάρηδες πεθαίνουν σε μια νύχτα
 
Γιατί κάθε νύχτα
βρίσκω έναν τυφλό βαρκάρη στην ακτή
και κλαίγοντας τον παρακαλώ
να με περάσει απέναντι.
– Μα δεν υπάρχει απέναντι,
μου λέει ξεροβήχοντας,
μετά ακουμπάει σ’ έναν τυχαίο φανοστάτη
και πεθαίνει.
 
Γυρίζω σπίτι και σου τηλεφωνώ
πως έχουμε χαθεί
πως το ένα μάτι μου είναι γυάλινο
και βλέπει μόνο στα όνειρα
και τ’ άλλο ψάχνει να σε βρει απελπισμένα
πως οι βαρκάρηδες πεθαίνουν σε μια νύχτα
και το πρωί στη νεκροψία
ανακαλύπτουν τα φτερά τους.
 
Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:15:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία (είχε γίνει τζαμί από το 1430):



Πηγή: UsersKOSTASCostaschurches
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:16:28 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Τρεις ιστορίες για τα κτήρια
 
3. Παπάφειο

Καμιά φορά τις νύχτες που χιονίζει
πετούν θροΐζοντας ανάμεσα απ’ τα δέντρα
τα ορφανά του προηγούμενου αιώνα.
 
Τότε ανάβουνε τα φώτα στο Παπάφειο
ξυπνούν οι επιστάτες με τα γκρίζα νυχτικά
οι φύλακες των θλίψεων του αιώνα μας
ξεχύνονται σε δρόμους που χαθήκαν
αναστατώνοντας την πολεοδομία των καιρών
ρωτούν για τα ορφανά που δεν μεγάλωσαν
τα χάδια που δεν δόθηκαν
στα μουχλιασμένα τους κρεβάτια.
 
Τις νύχτες που χιονίζει μέσα στα όνειρα
πετάει σαλπίζοντας ανάμεσα απ’ τα σπίτια
εκείνη η μπάντα των αδέσποτων παιδιών
σκορπίζουν φυματίωση και πούδρα
γυρεύουν ένα νόμισμα παλιό
ή ένα πένθιμο κομμάτι κέικ
από τα τσάγια των φιλοπτώχων κυριών
που ακόμη οργανώνονται αθόρυβα
στις γκρεμισμένες αίθουσες
του 19ου αιώνα.
 
Από τη συλλογή Πανσέληνος στην οδό Φράγκων (1990)
« Last Edit: 20 Oct, 2019, 15:36:34 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Η αγάπη μου
« Reply #21 on: 13 Jun, 2009, 01:37:46 »
Κατερίνα Καριζώνη, Η αγάπη μου
 
Η αγάπη μου είναι μια πλατεία
με σιντριβάνια ασάλευτα,
έφηβους γαλήνιους,
που ερωτεύονται το περιπλανώμενο φως,
τον άγγελο
που πίνει απ’ τη σκυφτή βρύση
με το τάσι μου
και πλένει στη γούρνα τα φτερά του.
 
Η αγάπη μου
είναι μια νύχτα χειμωνιάτικη
που συναντάς τη λύκαινα στο μονοπάτι
να σε κοιτάζει με τα παγωμένα μάτια της
και να ορμά στο σκοτάδι.
 
Ένα πεζούλι είναι η αγάπη μου
που ’ρχεσαι και καθόμαστε τα απογεύματα
και την αυγή μας βρίσκουνε μαρμαρωμένους.
 
Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:17:34 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Μνημόσυνο
« Reply #22 on: 03 Jul, 2009, 23:03:08 »
Κατερίνα Καριζώνη, Μνημόσυνο
 
Ένα άλογο έτρωγε
όλο το πρωί τον ουρανό
από μια οπή φαινόταν η νεκρή γιαγιά μου
φορούσε την παλιά χορταριασμένη ρόμπα της
κι έπλενε κάτι γιγάντια καζάνια
πάλι δουλειές έκανε η δύστυχη γιαγιά
δίπλα της έκλαιγε μια νεαρή αγία
τα δάκρυα της γίνονταν μικρά χρυσόψαρα
εκείνη είχε βάλει ένα τηγάνι στη φωτιά
το λάδι τσίριζε.
Αλεύρωνε η γιαγιά μου τα χρυσόψαρα
και τα ’ριχνε στο λάδι
βογκούσαν στην αρχή
μετά  ησύχαζαν
κι αρχίζανε να μιλούν με τις φωνές μας.
 
– Τι κάνεις γιαγιά στον ουρανό; της φώναξα.
– Όλη τη μέρα τηγανίζω ψάρια
για να μαθαίνω νέα σας,
τη νύχτα
με το καμένο τηγανόλαδο
ανάβω τα άστρα.
 
Από τη συλλογή Ο ράφτης Ραντοσλάβ από το 1470 (2002)

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)
« Last Edit: 25 Oct, 2019, 18:44:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις, Μια πόλη μαγική
(με τον Βασίλη Λέκκα / δίσκος: Ο Μάνος Χατζιδάκις στη Ρωμαϊκή αγορά (1986))


Κατερίνα Καριζώνη, Τα παγόνια της μονής Βλατάδων
 
Τι γυρεύουν τα παγόνια
στο προαύλιο της μονής Βλατάδων
και τι βλέπουν χρόνια τώρα
κοιτάζοντας από ψηλά την πόλη;

Εδώ οι ψυχές μας συνορεύουν με τη θάλασσα
κι οι πεθαμένοι ζουν ανάμεσά μας
ο ήλιος κατεβαίνει κάθε απόγευμα
λερώνοντας με τη σκουριά του τα νερά,
όταν νυχτώνει
λιγνοί καλόγεροι πάνω σε σκαλωσιές
ξύνουν το σύμπαν
για να φανεί η τοιχογραφία των αστεριών
ενώ άλλοι, ηγούμενοι,
με αρχαίους αστρολάβους και διαβήτες τρίποδους
χαράζουν σύμβολα ανεξήγητα
στους τοίχους του ουρανού.

Τι γυρεύουν τα παγόνια
στο προαύλιο της μονής Βλατάδων;
Τις μέρες παίζουν με τα στάσιμα νερά
μέσα σε γούρνες ραγισμένες
τις νύχτες πετούν το φτέρωμά τους
και γίνονται γυναίκες
φορούν φορέματα δίχως ραφές
και βέλα μαγεμένα
και κατεβαίνουν κουβεντιάζοντας στην πόλη.
 
Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:18:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Το τέλος της Σταχτοπούτας
 
[Από την ανέκδοτη συλλογή Ρεσάλτο (2008)]

Η Σταχτοπούτα ήταν κόρη μετανάστη
από τα δάση της οκτωβριανής επανάστασης
και πέθανε σ’ ένα εργοστάσιο ζάχαρης.

Θυμάσαι τα παλιά μας ποιήματα;
μιλούσαν αόριστα για τον θάνατό της.
Ωστόσο τα γοβάκια της έλιωναν αθόρυβα στη στάχτη
στο τζάκι κάτω απ’ το σταματημένο ρολόι
όπου κεντούσανε τις τουαλέτες του χορού
φόβοι-υπηρέτες και μέλισσες-εποχές.

Τώρα θα πεθάνουμε κι εμείς
πρόσφυγες ενός παράξενου Οκτώβρη
δίχως πατρίδα και χωρίς παραμονή
σ’ έναν παράνομο και κακοπληρωμένο αιώνα
κι ούτε μια νύξη για τη σταχτοπούτα-επανάσταση
μόνο λίγη άχνη ζάχαρη στα χείλη
κι ένα διαβατήριο με δυσανάγνωστο επάγγελμα.

Η Σταχτοπούτα ήταν κόρη μετανάστη
Τατιάνα, το πραγματικό της όνομα
φορούσε πάντα λαστιχένιες σόλες
για να ξεφεύγει από τους φύλακες στα σύνορα
κι από τα περιπολικά στα πεζοδρόμια.
 
Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)
« Last Edit: 26 Oct, 2019, 19:42:02 by wings »

Asdings

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2736
  • Gender: Male
  • unte þeina ist þiudangardi jah mahts
Re: Κατερίνα Καριζώνη
« Reply #25 on: 28 Jan, 2010, 16:02:55 »
Τι θαυμάσια ποιήματα, τα διάβασα όλα μονορούφι... Κι η τρίχα μου ακόμα να πέσει...
In dubio pro reo

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67455
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Κατερίνα Καριζώνη
« Reply #26 on: 28 Jan, 2010, 16:08:52 »
Είδες τι ποιητές βγάζει η πόλη μου; Για να μάθετε τι χάνετε άμα δεν τους έχετε διαβάσει. :-)

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 693751
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Re: Κατερίνα Καριζώνη
« Reply #27 on: 28 Jan, 2010, 16:15:45 »
Το θεϊκό είναι το «Η αγάπη μου».

Asdings

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2736
  • Gender: Male
  • unte þeina ist þiudangardi jah mahts
Re: Κατερίνα Καριζώνη
« Reply #28 on: 28 Jan, 2010, 16:19:55 »
Συμφωνώ, και μένα μου εντυπώθηκε περισσότερο.
In dubio pro reo

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 693751
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Κατερίνα Καριζώνη, Ωδή στους τρυφερούς ανθρώπους
 
Κάποτε
το αχνό φως απ’ τα φτερά ενός κύκνου φέγγει στο σκοτάδι
δείχνει το δρόμο των τρυφερών ανθρώπων
τους βλέπω να περνούν
από μια πύλη στενή
με βήμα πιο ελαφρύ απ’ το δικό μας
με ρούχα γεμάτα ημερωμένους ανέμους
κι αιώνες μυθικούς
κρατούν στα χέρια τους
την άκρη των πραγμάτων
κι ένα αηδόνι κατοικεί
μες στους σκοπούς τους
στα πόδια τους άγρια σαρκοβόρα
παίζουνε με νήπια.

Οι τρυφεροί άνθρωποι
περνούν ανάμεσά μας
δεν τους ξεχωρίζεις
κρατούν εφημερίδες, συναλλάσσονται
μιλούν μαζί μας για πράγματα ασήμαντα
μα όταν καμιά φορά πληγώνονται
σωπαίνουν
κι ύστερα ξαφνικά μεταμορφώνονται
σε τριαντάφυλλα στην πόρτα μας.
 
Από το ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 23:19:42 by wings »