Author Topic: Σταύρος Ζαφειρίου  (Read 115233 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Γκανάς: Αχ! Να περάσει ο πυρετός
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))


Σταύρος Ζαφειρίου, Και οι ημικρανίες συνεχίζονται

Παραγγέλνει καφέ κι ανάβει τσιγάρο.
Φυσά τον καπνό χαμηλά.
Μεθοδικά ξεπαστρεύει το λυρισμό της
και στη θέση του φυτρώνουν
μικρά τρωκτικά που ροκανίζουν
τις φυγές της. Ξετυλίγει τα σύρματα
που συγκρατούν το μυαλό της.

Προσπαθεί να μου πει
ότι όλα μεγαλώνουν γύρω της,
όλα ανεβαίνουν, σχηματίζουν
αλαφιασμένα τοπία, καταστρέφονται.

Ξαναφορά τα μάτια της –ανάποδα μάλλον–
χάνεται στριφογυρίζοντας,
αγκαλιάζοντας αποφασιστικά
τους μύθους των νευρικών εραστών.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Simon Jeffes, Music for a found harmonium (Penguin Cafe Orchestra, 1982)

Σταύρος Ζαφειρίου, Μ’ ένα καινούριο αρμόνιο

Καπνίζω το τελευταίο τσιγάρο και σηκώνομαι.
Θέλω να μείνω μα στο δωμάτιο
μπαινοβγαίνουν πουλιά,
οι παλιές σου αγάπες.
Τα μισώ αυτά τα πουλιά, τα ζηλεύω,
αν μπορούσα θα τα έπνιγα μ’ ένα ποίημα.
Φεύγω όμως και τ’ αφήνω να κουβαλάνε
χώμα και άχυρα, να χτίζουν στις μασχάλες σου
τις φωλιές τους.

Το βράδυ δαγκώνεις πάλι στον ύπνο μου.
Δε συμβαίνει τίποτε, μόνο που τα όνειρά μου
κυκλοφορούν με σημάδια.
Κι ο κόσμος ρωτάει συνέχεια πώς και γιατί.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Σοφία Γεωργαντζή, Μια αγωνία
(ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης / δίσκος: Πώς να αναπνεύσω (2009))


Σταύρος Ζαφειρίου, Όλα είναι εξουθενωτικά

Και κάποια στιγμή, όταν τελειώνουν τα μάτια
και δεν έχεις πια πού να χτυπήσεις,
κοιτάς στον καθρέφτη.
Ανακαλύπτεις τότε για πρώτη φορά
την κόκκινη τρύπα στο μέτωπό σου,
το υγρό που ρέει και σου λούζει το πρόσωπο.
Πετάς το μαχαίρι απ’ το παράθυρο
κι αποφασίζεις να μη μιλήσεις ξανά
με τετράγωνες λέξεις.
Αγκαλιάζεις τρυφερά την αγωνία σου.
Κοιμάσαι μαζί της.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Λένα Παππά & αδελφοί Κατσιμίχα, Παλιά καλοκαίρια
(ερμηνεία: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας / δίσκος: Της αγάπης μαχαιριά (1994))


Σταύρος Ζαφειρίου, Αυτός που περπατάει στον πάτο της θάλασσας

Είναι ένας τρελός που
ώρες-ώρες σ’ ονειρεύεται
πεσμένη ανάσκελα
με λίγο αίμα πάνω απ’ το φρύδι…
……………………………………………………….

Με προοπτικές μνήμης
και βλέμματος,
με ρωγμές ικεσίας
παγιδευμένες
σε μαλακά πήλινα σκεύη.

Με προοπτικές βλέμματος
μέσα στη μνήμη.

Όπου η λέξη αγάπη,
όπου η λέξη καταγραφή,
όπου η λέξη ύφος,
όπου η κάμερα διδάσκει
τι είναι Ελπίδα,
όπου το μάτι
ανακαλύπτει ξαφνικά
πως ποτέ του δεν πέρασε
μέσα απ’ το δάσος με τις όρθιες τρίχες
και τα κόκκινα στόματα των αλόγων,
όπου το βίωμα γίνεται ήθος
και κίνηση
αισθητηρίων οργάνων,
όπου οι δείκτες κατευθύνουν σιωπηλά
το πτυσσόμενο βάθος πεδίου,
όπου η γλώσσα γεννά
την καινούργια σχέση.
Εικόνα και πραγματικότητα.
Εικόνα και ήχος.
Εικόνα και εικόνα.

Όπου το μικρό κορίτσι
με τις ολόξανθες μπούκλες
καλωσορίζει τα σημεία και τα τέρατα
σ’ ένα αχρωμάτιστο πλάνο,
εκθέτοντας το τέλειο δάκρυ του
στη γενικότερη θέα.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Άκης Πάνου, Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι
(τραγούδι: Λεωνίδας Βελής / δίσκος: Άκη Πάνου: πρώτη γνωριμία με τον Λεωνίδα Βελή (1984))


Σταύρος Ζαφειρίου, Το πρόσωπό σου μια σκιά

Να ξεπεράσουμε το χώρο
Και το χρόνο της δράσης μας
Να ξεπεράσουμε τη φαντασία της ζωής
Να προσανατολίσουμε την ευτυχία μας
Στην ουσιαστική αντίληψη της φύσης
Το λουλούδι κομμένο στα τέσσερα
Αιμορραγεί
Κι ενσωματώνει τον έρωτα
Γονιμοποιώντας την απόλυτη γυναίκα

Κάθε βράδυ
Η μυστική οσμή του αφαλού σου
Μ’ εκσφενδονίζει σε ασπρόμαυρα πλάνα
Σε μπαράκια φανταστικά
Αναπλάθω το σχήμα του κόσμου
Όπως τ’ αντιλαμβάνεται ο αισθησιασμός μου
Αντικρούω το κάθε τι που συλλαμβάνει
Η δυαδική κεραία των προσώπων και των πραγμάτων
Είμαι μετέωρος πάνω απ’ τα πρόσωπα και τα πράγματα
Και αρνούμαι ό,τι δεν είναι παραίσθηση

Όλο το αίμα μου συσσωρεύεται έκπληκτο
Στην καινούρια αφετηρία του
Χαμηλά χαμηλότερα στην άκρη του πούτσου μου
Παράφορα αφήνομαι στην υγρή σύσπασή σου
Παράφορη
Καθολική μητέρα
Φυτρώνω λεπτό τριαντάφυλλο ανάμεσα στους μηρούς σου

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Paul McCartney & John Lennon, Penny Lane (The Beatles (1967))

Σταύρος Ζαφειρίου, Η προσευχή των νευρικών αρουραίων

Αργά πολύ αργά
Σαλεύουν τ’ ακρωτηριασμένα λοφία
Πλησιάζουν το μάτι της κάμερας
Καταγράφουν το αρχαίο φιλί
Τ’ ανερμήνευτα σύμβολα
Πού κατέληξαν όλα τα λουλούδια;
Οι στρατιές των μουσικών
Κατεβαίνουν τα μονοπάτια
Ελευθερώνοντας τους κρατούμενους
Των τελευταίων συλλογισμών
Ω! μαγεία της φωτιάς
Ω! επικίνδυνη αίσθηση
Πάνω στον ώμο του δολοφόνου
Μέσα στο στόμα του θύματος
Συμμετοχή στη δημιουργία
Μακρινοί προβολείς
Ανακαλύπτουν τους αγγέλους
Να ταξιδεύουν στη σπηλιά του κακού
Το σφύριγμα
Και το τίναγμα του φιδιού
Τη νεκρική μάσκα στο Penny Lane
Μες στην παλάμη του αόρατου μάρτυρα
Το αυγό σπάζει
Βάφοντας τα φτερά των κορακιών

Το μέλλον καθορίζεται
Από τις πράξεις του σήμερα

Η αρμονία των φαντασμάτων
Καθαγιάζει τη συνουσία
Τα πλαστικά μωρά
Θα κοινωνήσουν τη σοφία των μύθων.

Εγώ θα στέκομαι εδώ και θα σε βλέπω
να προσπαθείς να ισορροπήσεις στην πίστα
με τα ξύλινα πόδια σου.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιάννης Μαρκόπουλος & Γιώργος Χρονάς, Όχι δεν πρέπει
(τραγούδι: Θέμης Ανδρεάδης & Λιλή Χριστοδούλου / δίσκος: Διάλειμμα (1972))


Σταύρος Ζαφειρίου, Κάθε τοίχος καθρέφτης τώρα πια με λίγα λουλούδια στην άκρη του

Εκδρομή στα παγκάκια της πόλης
Παγωτό ΔΕΛΤΑ/Καφές σε αεροστεγή συσκευασία
Ο περιπτεράς πρώην κομματάρχης της δεξιάς στην επαρχία Παιονίας
Πρώην πλανόδιος μικροπωλητής
Πρώην κομπάρσος καριέρας με τρία gros-plan στο ενεργητικό του
Ξέρω ξέρω
Δεύτερο στενό δεξιά κάτω από τις ακακίες.
Ένα παιδί κουνά ρυθμικά στο γρανιτένιο του χέρι
Τις διαστάσεις μιας πυραμίδας
Τουταγχαμών σ’ αγαπώ
Να λοιπόν που μπορούμε και βγάζουμε άναρθρους ήχους ενώ υπάρχει τόση ομορφιά
Μάλλον θα πρέπει να συγκεντρωθώ στο πρόσωπό σου και στη διαφάνεια των κροτάφων σου.

Ναι! πρέπει πρέπει να συναντηθούμε
«Τι εννοείς; Τι εννοείς;»
Η νευρική κραυγή της Νίνα Χάγκεν
Ενώ τα λεπτά κυλούν και οι καθρέφτες
Πόντο-πόντο παραμορφώνουν τα είδωλα

Δεν
Εννοώ
Τίποτα
Απλώς βαδίζω πάνω στο τέμπο που βουλιάζει βαραίνοντας την επιθυμία
Απλώς είμαι σκυμμένος πάνω στις στροφές των ποιητών
Που απαραίτητα πέθαναν νέοι κι ανακαλύπτω την οντότητα των λαβυρίνθων
Απλώς μιλάω
Μιλάω συνέχεια, πριν και μετά τον καφέ
Κάποια στιγμή σταματώ να ξεκουράσω
τη γλώσσα μου
Εκμεταλλεύεσαι το κενό
Βγάζεις
Το χρυσό σου πιστόλι
Πυροβολείς
Αυτόματα σβήνουν τα φώτα
Το κεφάλι μου τινάζεται
Και ισορροπεί
Στο σκαρπίνι του διπλανού μου

Κάποιος μιλά για μιαν άχρηστη μέρα

Ο άλλος ουρλιάζει έξαλλος / Αντιγραφή κασετών σε τρία λεπτά / Η αγορά πλημμυρισμένη από το κλάμα του Καζαντζίδη / «Εγώ με την αξία μου…» / Η αξία μου κυλά στο κοντέρ ενός Revox / Η μουσική και τα τσιγάρα απανωτά /
Φυσικά η μπίρα κατοστάρικο και τα τραπέζια πολυτελείας /
Κι ο Μπάρμαν νεκρός / Τριγυρισμένος από γυναίκες βουβές με κλαρωτές μαντίλες με πλαστικές ποδιές με λεπίδες κάτω απ’ τα μανίκια
Κι όμως
Κάποτε σε λέγαν Αντιγόνη

Πιθανά να κυκλοφορώ μουδιασμένος
Περιγράφω την τελευταία απαγωγή
Την τελευταία πορεία μία μετά
τα μεσάνυχτα με βροχή
Γράφω τη φωνή μου και την αποθέτω
στα χέρια σου

Κι όμως
Κάποτε κάπως σε λέγαν
Τώρα έχεις γίνει καρτ-ποστάλ και σε ταχυδρομώ με κάθε ευκαιρία
Υπάρχει ακόμα και ο ψίθυρος στα FM / Κλείνω το τηλέφωνο και ένα τάνκερ γεμάτο καρδούλες εμβολίζει το στήθος σου.

Χωρίς καμιά προοπτική
ο καιρός των ονείρων περνά
μαζί με τις ρομαντικές διαδικασίες


Στο θάλαμο εντατικής παρακολούθησης ο πιανίστας κι ο αναβάτης της Cross
Νάμαστε πάλι καθισμένοι στο διάδρομο να κοιτάμε τη νοσοκόμα με το δάχτυλο στα χείλη

Ησυχία! Γυρίζουμε

Φωτογραφία με τη Monroe / Στο πικάπ η μαντάμ Μπατερφλάι κι ο Πουτσίνι που καθαρίζει τα δόντια του με τη βελόνα / Έρχεσαι τότε με κορδέλα στα μαλλιά και μου μιλάς Γαλλικά /
Παρ’ όλα αυτά σε καταλαβαίνω
Σε πιέζω για να δεις ότι δεν είμαι τρένο / Εμφανίζομαι στην επιφάνεια των πραγμάτων / Εμφανίζομαι στο μάτι της κάμερας / Σφίγγω και συνθλίβω τον αέρα μεταβάλλοντας το τοπίο σε θάλασσα / Εμφανίζομαι μόνος μ’ έναν κατάλογο στη μασχάλη / Πυορροώ / Εγκλωβίζομαι στην υγρή οδύνη των ματιών σου
Παρ’ όλα αυτά με φοβάσαι

Παύση

Συγκεντρώνομαι στον απόηχο μια φράσης τυχαίας
λεπτός χαρακτηρισμός της ναρκοθετημένης περιοχής
Που παγιδεύτηκε η ευαισθησία μας
Ενός λεπτού σιγή για τα θύματα
Που ανατινάζονται μαζί της

Όου yes Τέλος
Τέλος καλό όλα καλά

Τ’ αμάξι στρίγγλισε περνώντας μ’ εκατονπενήντα
Ίσως και μ’ εκατονογδόντα
Και δεν προφτάσαμε να δούμε
Αν αυτό που κουβαλούσε ήταν κάσα
Ή θαλασσαετός

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Κάποιο άνοιγμα
« Reply #97 on: 11 Feb, 2018, 00:56:12 »


Διονύσης Σαββόπουλος, Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο δυο (δίσκος: Φορτηγό (1966))

Σταύρος Ζαφειρίου, Κάποιο άνοιγμα

Τα χείλη ανοίγουν διάπλατα. Παγανιστική λατρεία των κάτασπρων δοντιών, βουρτσισμένων επιμελώς με οδοντόκρεμα, εμπεριέχουσα MFP φλουοράιντ.
Η αίσθηση του ιδρώτα ανάμεσα στις δυο ενωμένες παλάμες. Η αίσθηση των χρωμάτων πίσω απ’ το κρύσταλλο του ποτηριού. Διατεταγμένα σώματα. Η σιωπή των διάφανων βολβών. Η λάμψη. Βίωσε την ηδονή της μυστικής συνουσίας. Το ρόπτρο κινείται μηχανικά. Κανένας ήχος. Η αντίφαση. Το ποδήλατο. Η καθαρίστρια στις σκάλες. Η μοναξιά σαν ηθικός προσανατολισμός μέσα στο χώρο. Ο φόβος την ώρα που σβήνει το τελευταίο κίτρινο φως και οι μάσκες πέφτουν για ύπνο. Το αλκοόλ. Η αποκάλυψη. Η ηδυπάθεια. Παροξυσμοί εξομολόγησης. Οργισμένες μαθήτριες προσπερνούν σφυρίζοντας απουσίες. Υγρές πεταλούδες ξεφεύγουν μέσα απ’ τα σκέλια τους κι αυτοχτονούν, αγγίζοντας τα καλώδια του ηλεχτρικού. Ο έρωτας συνωστίζεται στο σεντόνι. Ούτε μια φράση χωρίς περιστροφές. Το κορμί της ελευθερίας αιωρείται ρυθμικά στο τσιγκέλι της αυταπάτης. Κατέβασε τους νεκρούς απ’ τις κρεμάστρες. Το απρόοπτο γέλιο. Η μαγεία του ανέλπιδου κλάματος. Το τασάκι με το σβησμένο τσιγάρο. Το κραγιόν πάνω στο φίλτρο. Εξορυγμένα τα μάτια των θαμώνων τσακίζονται στο τραπέζι. Ξεχειλίζει ο τρόμος των καθημερινών αντικατοπτρισμών. Περίμενε πίσω από την πόρτα. Την έξοδο. Τη λαχτάρα. Το πάθος στο τρίξιμο του μεντεσέ. Τα περασμένα μεγαλεία θα ξανάρθρουν εποχούμενα, κορνάροντας την αγάπη και την άρνηση. Προσεχτικά τ’ ανάγλυφα αγγελάκια των τοίχων ξεφλουδίζονται. Πέφτουν. Τα ζεστά τους μάγουλα συντρίβονται στο ξύλινο πάτωμα. Ερωτισμός στα γυμνά τοπία της πόλης. Μαγνητοταινίες σιδηροχρωμίου αναπαράγουν χωρίς παραμόρφωση τις καραμπόλες του μπιλιάρδου στα σφαιριστήρια της ασφάλειας. Οι φύλακες περιφέρονται ανάμεσα στ’ αγάλματα. Ρευστότητα ακίνδυνων και διαρκών οργασμών. Δολοφόνησε το φως από νέον. Τα ακόρντα του κοριτσιού διαπερνούν το παράθυρο. Καρφωμένα φιλιά στα μαλλιά της Μονρόε το βλέμμα του Τσάπλιν, το χαμόγελο του Ντην, τα άλματα του Λένον στον ουρανό του ροκ εν ρολ. Οι μονόλογοι του κοριτσιού διαπερνούν το παράθυρο. Η ζωή αρχίζει τα μεσάνυχτα με ψευδώνυμα και μεταμφιέσεις. Στο εισιτήριο της επιστροφής καρφιτσωμένο το τραπουλόχαρτο που θα εξιλεώσει την πασιέντζα. Μια φράση. Τρυφερότητα χωρίς συμβολισμούς. Αγωνία χωρίς δραπετεύσεις. Η σκιά απομακρύνεται ακροπατώντας. Στα δάχτυλά της η λάσπη της θάλασσας. Στο πουκάμισό της το αίμα των γκαρσονιών. Μοναχικά ταξίδια με αστραφτερά αυτοκίνητα. Με τον Ρεμπώ να παλινδρομεί και ν’ απαγγέλλει το τέλος του ορίου ταχύτητας. Ο τρελός του χωριού ψιθυρίζει την ομορφιά. Χτύπησέ τον πριν τη φωνάξει. Υποταγή στην ανάγκη. Κουρασμένα παιδιά περιπλανιούνται με νυχτερίδες κρεμασμένες στις μασχάλες. Σκιαγραφούν ευχαριστίες και χειραψίες. Βαρυσήμαντες λέξεις θρησκευόμενων επισήμων. Τα μπράβο των θεατών και τις ολόσωμες υποκλίσεις των θεατρίνων στις παραστάσεις τις φορτισμένες με γαρίφαλα. Κυοφόρησε τα καινούρια ποιήματα. Οι άπραγοι ήρωες αγναντεύουν γύρω-γύρω τους επιβήτορες των καλλιτεχνών, τους ξυπόλητους νέγρους που μιλούν κι αγκαλιάζουν τη γη. Μικρές αράχνες κεντούν λεπτούς, ακίνδυνους τίτλους. Ο χρόνος μιλάει αργά και καθαρά. Τα χοντρά χείλη της φαλακρής τραγουδίστριας τυπωμένα στα χαρτομάντιλα, σήμα κατατεθέν της αγάπης της.

Λίγο αργότερα… πολύ αργότερα, δεκάδες μισόγυμνα κορίτσια θα καπνίζουν αμέριμνα, καθισμένα στα παγκάκια του πάρκου, τις τρυφερές γαλάζιες ανεμώνες που θα φυτρώνουν στα στήθη τους, με όλους τους προβολείς στραμμένους στα ελαφρά, μεταξωτά τους εσώρουχα.
Λίγο αργότερα… πολύ αργότερα, χιλιόμετρα ασπρόμαυρου φιλμ θα προβάλλονται, κομματιασμένες εικόνες, στα ερείπια των ντισκοτέκ και των σούπερ μάρκετ.

Αύριο, θα λεν οι παλιοί, θα φορέσει την καινούρια του πανοπλία.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Να περιγράψω κι αυτήν την πορεία

Ο μυστικός δείπνος.
Ο μυστικός ήχος του σαξόφωνου
αργό σκαμπανέβασμα της φλέβας.
Η σταθερή πορεία των πραγμάτων
μέσα σ’ αφόρητες νύχτες ερημιάς.
Ο κρότος,
καθώς η φωνή μου σκορπίζεται στις σκάλες,
καθώς το πρόσωπό μου στρέφεται στο παράθυρο.
Ο μυστικός ύπνος.
Και τα χείλη μου που ακουμπούν νευρικά
στην παγωμένη κοιλιά σου.
Το σημαίνον και το σημαινόμενο
εξαφανίζονται.
Βιώνω την αίσθηση της απουσίας.
Όχι. Δεν περιμένω κανέναν.
Περπατάω μονάχος και σιωπηλός
πλάι στο ξάφνιασμα των ανισόπεδων κήπων.
Και προπαντός δεν ξεχνώ το καδράρισμα.
Τα σχήματα του καπνού.
Το θρήνο της αποκαθήλωσης.
Τα τραύματα της μνήμης
στην υπέρτατή τους προσπάθεια.
Τις στιγμές που χάνονται.
Τις λέξεις που χάνονται.
Όλα υπάρχουν μες στις εκρήξεις.
Όλα υπάρχουν μες στη σκουριά των θαυμάτων.
Να τώρα αυτή η βροχή που ξαναγυρνάει,
μεταφέροντας τα παραμορφωμένα στολίδια
της θάλασσας.
Αυτοί οι καθρέφτες που κατοπτρίζουν
το έλκος της ημιτελούς μέρας.
Αυτά τα επίπεδα που προεκτείνονται
μέχρι την άκρη του βιαστικού μας παράπονου.
Αυτές οι φιγούρες που περιφέρονται,
βυθομετρώντας το παρελθόν,
ανασαίνοντας το γέλιο και τον ήρεμο φόβο
ενός ρημαγμένου ποιήματος.
Να. Τώρα στάζω τις πράξεις μου στο λαιμό σου
μα αυτές επιστρέφουν και με πνίγουν
ήσυχα ήσυχα.

Τα εμβόλιμα πλάνα δημιουργούν την ψευδαίσθηση
ότι ο ήλιος υπάρχει.

Υπάρχει μόνον ο θόρυβος του μετώπου σου
καθώς προσκρούει στο γυάλινο θόλο της πόλης.

Διαδικασία αποσύνθεσης.
Μεταμόρφωση.
Ο κόσμος φτύνει τον κόσμο ίσια στα μάτια.
Ο κόσμος είναι ο στόχος του κόσμου.
Κλείνομαι στη βουή του μυαλού μου
κι ανακαλύπτω τη μεμβράνη που σκεπάζει
τα δευτερόλεπτα της ζωής.
Πιο πέρα αρχίζει η επαρχία
και η ταχύτητα των υπεραστικών λεωφορείων
με τους κίτρινους προβολείς της ομίχλης.
Πιο πέρα αρχίζει η ταραχή, το αλκοόλ
κι η ομορφιά που αθωώνεται στο ρίξιμο μιας ζαριάς.

Οι στεναγμοί του Garbarek
αργά και θλιμμένα σχηματίζουν το κορμί σου.
Η κλεψύδρα αδειάζει και αναστρέφεται.
Το τέλος.
Η καινούργια αρχή.

Οι θεατές βυθίζονται στο αφάνταστο φως. Τρε-γκρο-πλαν.
Το μάγουλό σου με τα σημάδια της αφής. Ο ιδρώτας που παγώνει και σκεπάζει τα μάτια σου. Παράλληλο τράβελινγκ. Η ροή του ποταμού. Η ξύλινη γέφυρα και η γαλάζια ομπρέλα των ποιητών. Το απόμακρο βλέμμα του κλόουν. Η σιωπή του ηλεκτρισμένου του στήθους. Οι ποιητές αναδύονται κι εκτινάσσονται, απαγγέλοντας τις συσπάσεις της ικεσίας.

Το παραλήρημα της τζαζ
μεταφέρεται στην αγωνία της γέννας…

Οι κινητήρες σε λειτουργία.
Αποχαιρετισμός στις σκάλες του σκάφους.
Ο κύριος
με το ξυράφι χαρακώνει το μάγουλό του.
Το αίμα
λερώνει με νόημα το γιακά του λευκού του πουκάμισου.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Μ’ ανοιχτά χέρια
« Reply #99 on: 11 Feb, 2018, 01:01:16 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Μ’ ανοιχτά χέρια

Πλησιάζω.
Με όμοιες λέξεις
Με όμοιες φράσεις
Πλησιάζω
Ανακαλώ τον εφιάλτη
Τον πυρετό
Την αλήθεια
Ισχυρή δροσιά
Παραμορφώνεις αυτό που υπάρχει
Σαν όγκος
Κάπου στο βάθος της θυρίδας
Που ξεκλειδώνουμε
Το μετατρέπεις
Σ’ εξάνθημα
Σε ομόλογο απεγνωσμένης γραφής
Το ξεπουλάς
Με αντάλλαγμα ένα τοπίο
Τεμαχισμένο
Σε δεκάδες παράθυρα
Μοναχικό
Κατακόκκινο
Μ’ ένα όραμα
Που σφαδάζει ανάμεσα στα δάχτυλα
Ένας κλοιός είναι
Που χαλαρώνει σιγά-σιγά
Κι αφήνει τη μουσική
Να ηχεί
Σαν παράξενος τρόμος
Στ’ αφτιά
Πλησιάζω
Σ’ ανακαλώ
Τ’ όνομά σου
Βουτηγμένο στο οινόπνευμα
Καρφιτσωμένο στον τοίχο
Μια χορδή είσαι
Ακίνητη
Και είμαι αιχμή
Η σταθερή συχνότητα
Των αναφιλητών
Πυροδοτώ το μυαλό μου
Ανατινάζομαι
Πέφτω σε φύλλα
Απροσδιόριστου χρώματος
Απροσδιόριστης εποχής
Αναζητώ
Ένα τέχνασμα
Ένα μηχανισμό για να συλλέγω
Κάθε φορά τις παρενθέσεις σου
Χωρίς να φωνάζω
Βοήθεια
Χωρίς να πληρώνω
Η αισθητική του κενού
Ξαναγεννιέται
Με εικόνες λευκές
Και γυάλινες φούγκες
Το χάσμα
Ανοίγει τρυφερά
Ένας καινούργιος θάνατος
Ήρεμο κλάμα
Είναι οι μέρες
Οι μήνες
Τόσες ταχύτητες που αλλάζουν
Ενώ κυλάω
Σ’ αφύλακτους δρόμους
Παρασέρνοντας
Προφητείες και ωροσκόπια
Αβεβαιότητα είσαι
Και είμαι η αμηχανία
Μιας ξαφνικής φωτογραφίας
Σε ικετεύω
Γίνε βροχή
Γίνε ο απρόσμενος ξένος
Που μπαίνει
Χωρίς να χτυπήσει
Γίνε ο ρυθμός
Ενός ακόμη χαμένου ποιήματος
Γίνε η πράξη της λέξης
Δραπετεύω

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Υστερόγραφο Α'
« Reply #100 on: 11 Feb, 2018, 01:04:22 »


Παύλος Σιδηρόπουλος, Οι σοβαροί κλόουν (δίσκος: Φλου (1978))

Σταύρος Ζαφειρίου, Υστερόγραφο Α'

Κατευθύνεσαι στην απέναντι νύχτα.
Είμαι ήδη εκεί.
Όταν φτάσεις θα ’χω θάψει
τις φλογισμένες μου λέξεις.
Θα βρεις μονάχα τα καμμένα μου δάχτυλα
τυλιγμένα σε κίτρινα χόρτα.

Κυρίες και κύριοι
οι κλόουν βγάζουν τα καπέλα που δε φορούν,
υποκλίνονται
και σας χαιρετούν.
Τώρα που βλέπουν το χαμόγελο στα χείλη σας
μπορούν πάλι να φορέσουν τη ματωμένη καρδιά τους, ν’ αποσυρθούν στα παρασκήνια και να χαθούν.

Κυρίες και κύριοι, οι κλόουν σας αγαπούν.
Τα τελευταία τρικ ξεπηδούν
απ’ τα τεράστια μαύρα παπούτσια τους.
Χειροκροτήστε! Χειροκροτήστε!

Το δάκρυ κύλησε στην άμμο της πίστας
ο κόσμος όμως ήδη στριμώχνονταν στην έξοδο.

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)
« Last Edit: 11 Feb, 2018, 01:07:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64327
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Ζαφειρίου, Υστερόγραφο Β'
« Reply #101 on: 11 Feb, 2018, 01:07:10 »
Σταύρος Ζαφειρίου, Υστερόγραφο Β'

Κι ούτε καν σήμερα
Που αγγίξατε τις ανοιχτές πληγές του
Ούτε καν σήμερα
Δεν καταλάβατε
Πόση βροχή και πόση δίψα κρύβει ένα ποίημα

Από τη συλλογή ... και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)