Author Topic: Νίκος Γρηγοριάδης  (Read 111184 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Μπήκες μες στη σιωπή μου
 
Μπήκες μες στη σιωπή μου, ξάφνιασες
το παιδικό πουλί∙ σείστηκε άγρια το στέρνο∙
ύστερα καθηλώθηκε στο χάδι, ημέρεψε.
Τώρα το ’χεις στα χέρια σου, το παίζεις∙
ώρες πολλές αποξεχνιέσαι μ’ αυτό.
Εσένα μοναχά γνωρίζει, για σένα τραγουδά.
 
Μέσα στα μάτια σου στολίζεται και χορεύει.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:00:47 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Τα φέρετρα
« Reply #31 on: 20 Dec, 2008, 19:57:20 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Τα φέρετρα
 
Αυτά τα παιδικά φέρετρα
– θήκες βιολιών γεμάτες
θρήνους.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α' (1981)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:01:09 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Το κρασί
« Reply #32 on: 16 Jan, 2009, 01:25:42 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Το κρασί
 
Μπαίνω στο πατρικό μου σπίτι, τρίζει το πάτωμα.
Δεν αντηχούν σαν άλλοτε τραγούδια,
βήματα δεν βροντούν σέρτικου χορού.
Προχωρώ λίγο
κι εκεί στο κέντρο υποχωρεί το σανίδωμα.
 
Τα βάθη με καλούνε, συλλογίζομαι.
 
Είναι οι τρεις αντάρτες που τα γένια τους
τυλίγουν τα βαρέλια, τα δοκάρια και τις κάνουλες.
 
Στάζουν ακόμη μπρούσκο, κατακόκκινο κρασί
της μνήμης.
 
Ήρθες, μου λένε μ’ ένα στόμα∙
πιάσε ποτήρι, μην πάει εντελώς χαμένο το αίμα μας,
να δοκιμάσεις το κρασί που μας μεθούσε.
 
Από τη συλλογή Η φωτογραφία και το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:01:35 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, [Η σάρκα σου...]
« Reply #33 on: 07 Feb, 2009, 02:54:50 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Άτιτλο (Η σάρκα σου...)

Η σάρκα σου μελίχροο μετάξι
τυλίγει το κορμί μου
σαν μουσική, σαν τρυφερή
κουβέντα.
Σ’ αγγίζω και τα χέρια μου
γεμίζουν γύρη. 
         
                   *
 
Ανασαίνω την άχνα που αιωρείται
ανάμεσα στα σκέλια σου.
Παίρνει φωτιά η μεταξένια σάρκα.
Μας τυλίγουν μουσικές φλόγες.
 
Φλάουτα κρίνων
το κορμί σου.

 
Από τη συλλογή Ο κήπος και η πύλη (1982)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:32:36 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Θεσσαλονίκη
« Reply #34 on: 25 Feb, 2009, 03:55:18 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Θεσσαλονίκη
 
Και μπρος,
στην ίδια κατεύθυνση με τη ματιά τους, μπορείς,
αν είσαι εξασκημένος, να διακρίνεις
ολόστρωτο το δρόμο που νοερά οδηγεί
στην πόλη των ονείρων τους∙
τη Σαλονίκη
με τα πανύψηλα και τρουλωτά της μέγαρα,
τη θάλασσα και τα πολύχρωμά της φώτα, όπου
μόνο εγώ ευδόκησα να ζήσω. Το άλλο
μένει για πάντα καθηλωμένο στη φωτογραφία
όπως μες στην ασώπαστη καρδιά μου.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:32:53 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Καλεσμένος του έρωτα
 
Κι όμως το ’νιωσα αμέσως, το κατάλαβα
ξανά πως καλεσμένος ήμουν του έρωτα,
αφότου μια τυχαία λάγνα σου ματιά
στάθηκε λίγο εντός μου, με κυρίεψε
στέλνοντάς μου το νεύμα, μια υπόσχεση.
Ξέρει η καρδιά από τέτοια, δε γελάστηκε
ποτέ σε συναντήσεις τόσο κρίσιμες.

Βάζω φτερά στα πόδια για το σπίτι μου,
παίρνω και το λουτρό μου, αρωματίζομαι,
φρεσκοπλυμένα βάζω ρούχα καθαρά,
πανέτοιμο το σώμα να ’ναι και ζεστό,
χαρά να σου προσφέρω, πόθο κι ηδονή.

Πού κατοικείς δεν ξέρω, όμως θα σε βρω∙
η ευωδιά που αφήκες όλα πότισε,
δρόμους, πάρκα και σπίτια και τον ουρανό.

Μες στα λουλούδια σ’ ήβρα που περπάταγες
κι ευώδιαζε η ανάσα σου στα πέρατα.
Κι ως έφτασα κοντά σου τ’ αβρό γέλιο σου
άνθισε στη θωριά σου ρόδο κόκκινο.

Το χέρι μου απλώνω τρεμουλιάζοντας,
πειθήνια συντονίζεσαι στο βήμα μου
ως του σπιτιού την πόρτα που από μόνη της
διάπλατα ανοίγει και σε δέχεται.
Στο πλάι καρτερεί ο ορθός ο έρωτας
που οδηγεί τους δυο μας ως την κάμαρα,
πλημμυρισμένη ρόδα και αρώματα.

Τρέμοντας σε ξεντύνω στο σκιόφωτο,
στην κλίνη ανθούν τα μέλη, λάμπει η σάρκα σου,
σέλας με φως αιώνιο και ανέσπερο.
Και πια δεν έχω έγνοια για παράδεισο,
αφού μαζί σου είμαι σε γλυκιά άβυσσο.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:02:41 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Γεντί Κουλέ
« Reply #36 on: 15 Apr, 2009, 23:18:48 »


Νίκος Γρηγοριάδης, Γεντί Κουλέ
 
Πώς γίνεται και γιατί δεν ξέρει,
όμως όταν η νύχτα απλώνει το μαντίλι της
πάνω Γεντί Κουλέ και Εφταπύργιο
ζώνοντας με τ’ ασημιά κεντίδια της τη Σαλονίκη,
τον βλέπουν, ακόμη κι όσοι τον έχουν εντελώς ξεχάσει,
να κάθεται Προφήτης εν νεφέλαις
στο πιο ψηλό μπεντένι του σιωπώντας.

Κι όπως δε διακρίνουν τη μορφή του
«Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος που περιπαίζει
τα κάστρα μας και παριστάνει
τον πολιούχο που όλοι μας τιμούμε;»
μέμφονται και αφρίζουν οργισμένοι.

Άσ’ τους, ουκ οίδασι, δεν ξέρουν
που τόση μοναξιά τον κατατρώει.
Δε βλέπουν, δεν ακούν τα παρακάλια
στον καβαλάρη μας τον Μυροβλήτη
να ’ρθει και με το δόρυ του να ξεκοιλιάσει
το δράκο που τον πνίγει αλυσοδεμένο.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)


Πηγή για τη φωτογραφία: http://poseidon20.anatolia.edu.gr/history_web_final_s03/thessaloniki_sta_tragoudia.htm
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:03:36 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Σαν τις φασκιές
« Reply #37 on: 06 May, 2009, 19:15:04 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Σαν τις φασκιές
 
Μάνα,
τα «μαμά» και «μανούλα» που ήξερες
ξέχασέ τα. Κι άσε τα «μη»
και τα «να ’ρθεις νωρίς».
Εγώ τώρα πια, μάθε το,
είμαι τυλιγμένος στις αφίσες
και τις κόκκινες σημαίες,
 
ζεστές, μάνα,
 
ζεστές και στοργικές
σαν τις φασκιές σου.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α' (1981)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:03:54 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Δεν πρόκειται
« Reply #38 on: 09 May, 2009, 19:48:10 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Δεν πρόκειται
 
Δεν πρόκειται να τα βρεις
– δε βρίσκει κανείς ποτέ
τα όσα είχε πάνω στη μέθη
της αγέρωχης ψυχής του
εγκαταλείψει.
Θα χτυπιούνται μέσα σου
σαν τα σκισμένα αντίσκηνα
πάνω στα σάπια δοκάρια.

Από τη συλλογή Ίσκιοι (1987)
« Last Edit: 07 Oct, 2009, 19:50:51 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Το σπίτι
« Reply #39 on: 29 May, 2009, 18:20:41 »


Antonio Vivaldi, Le quattro stagioni / La primavera (1723) [performed by Itzhak Perlman and the Israel Philharmonic Orchestra]

Νίκος Γρηγοριάδης, Το σπίτι
 
Λέω ν’ αφήσω τις αρνήσεις μου και ν’ απολαύσω
όλες τις χάρες που έχει αυτό το σπίτι.
Να πάψω να τροποποιώ ό,τι με τόσο
μεράκι έχω μαστορέψει και ν’ αφήσω
να μου μιλήσει απλά με εγκάρδια λόγια.

Να μου προσφέρει τη βεράντα του με το γεράνι,
τον λιτό του διάκοσμο. Μου φτάνει
ένας μονάχα γνήσιος Τσαρούχης
ή ένας τραχύς και πονεμένος Σεμερτζίδης.
Ένα απλό τραπέζι για τα χειρόγραφά μου,
να ’χουν ζεστή φωλιά να ακουμπάνε,
ν’ απαγγέλλω αργά με υπόκρουση Βιβάλντι.
Τι κέρδισα στολίζοντάς το,
έστω και με βαρύτιμα στολίδια,
με σπάνιες λέξεις, με μουσικές
που αντί να γαληνεύουνε πιέζουν
μ’ ανώφελο βάρος την ψυχή μου.
Τι τα θες. Εδώ χρειάζεται ταλέντο.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 00:56:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Μαύρες ακτές
« Reply #40 on: 14 Jun, 2009, 23:58:57 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Μαύρες ακτές
 
Πλησιάζοντας τη μαύρη άμμο, την κατάμαυρη,
(πώς είναι ψιλή η καρβουνόσκονη), με πιάνει
τρόμος μη και λερώσω τη λινή μου φορεσιά,
μα ήδη απ’ τη συγκίνηση κατάχαμα
έχω σωριαστεί κι απελπισμένος,
(πώς θα βρεθώ με τέτοια χάλια μες στον κόσμο),
κάνω να τιναχτώ και ξάφνου
διαπιστώνω έκπληκτος πως φέγγω
μέσα μου κι έξω ολόκληρος σαν να με περιχούνε
χιλιάδες άστρα με το φως τους.
 
Και τότε νιώθω ξαφνικά τι σήμαιναν
τούτες οι μαύρες οι ακτές
για τους αφανισμένους.

Από τη συλλογή Μαύρες ακτές (1994)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:04:52 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Άτιτλο (Μετέωρη στον ήλιο...)

Μετέωρη στον ήλιο σε μια στιγμή ισορροπίας.
Το μπράτσο ανυψωμένο μεσ’ απ’ την τρυφερή μασχάλη.
Χαμογελάς με λαμπρά δόντια στο ζενίθ του μυστικού σου κόσμου –
εικόνα που φλέγεται σαν μετάξι
στον υγρό αμφιβληστροειδή.

*

Μισομπερδεύεις τις λέξεις.
Στα μάτια σου μικρές κόκκινες χορεύτριες οι πυρκαγιές
κι οι ώμοι σου λεπτοί
σε ανεπαίσθητες κινήσεις μουσικής
μεταδίδουν τους αόρατους κυματισμούς
στις τρυφερές λαγόνες σου.

Αγγίζω τα φλεγόμενα μέλη σου κι ανάβουν εκρήξεις
σε μυστικές σπηλιές
 

Από τη συλλογή Ο κήπος και η πύλη (1982)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:33:57 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Βασίλης Δημητρίου & Κατίνα Παΐζη, Αγάπη
(τραγούδι: Χρήστος Θηβαίος / δίσκος: Ο μεγάλος θυμός (1998))


Νίκος Γρηγοριάδης, Όσοι πολύ αγάπησαν
 
Σκυμμένοι περπατούν αργά στο δρόμο
τυλιγμένοι το μανδύα της μελαγχολίας τους
και μες στη μοναξιά των πάρκων σπεύδουν
να κρυφτούν
όσοι πολύ πόνεσαν ότι αγάπησαν πολύ,
κι εκεί κλείνονται στο όστρακό τους
και λουφάζουν να μην τους δει ανθρώπου μάτι
που κουβαλούν τον πόνο τους ανάμεσά μας.

Μα εγώ που νιώθω να ’χω μ’ αυτούς εκλεκτική συγγένεια
σκύβω και κλέβω φευγαλέα κάποιο βλέμμα τους
και πριν προλάβουν να προφυλαχτούν το παίρνω
μαζί μου και το εξετάζω
κι από σημάδια εμφανή ή αφανή τους κατατάσσω
στους ελαφρά πληγωμένους ή στους βαριά,
εκείνους που η πάθησή τους έχει γίνει χρονία
κι είναι πια τώρα ανίατοι και ξεγραμμένοι.

Τόσο πολύ μου έχει γίνει αυτό ανάγκη
που και μια μέρα να μην τους συναντήσω,
σαν το ναρκομανή κλείνομαι στο δωμάτιό μου,
στήνομαι μπρος στον καθρέφτη και κοιτώ
ατέλειωτες ώρες τα δικά μου μάτια.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:06:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Κι όμως (III)
« Reply #43 on: 21 Jan, 2010, 00:26:52 »


Γιάννης Σπανός & Αλέξης Αλεξόπουλος, Σ' αναζητώ
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη / ταινία: Η αναζήτηση (1972) του Ερρίκου Ανδρέου)


Νίκος Γρηγοριάδης, Κι όμως

III

 
Σε καλώ με όλα τα ονόματα
και γίνεσαι τραγούδι. Ανεβαίνεις
μέσα απ’ τα δέντρα και κυματίζεις
στα φυλλώματα.
Σε κράζω μ’ όλες τις φωνές της ποίησης
– τι προσποίηση πέρ’ απ’ την αφή
και την άμεση
συνομιλία της ψυχής!
Σε τυλίγω στην ομίχλη και τους ίσκιους σου,
μακριά από τα έφηβα μάτια του ήλιου,
στη νυχτερινή σου σκοτεινότητα,
στον απόμακρο οραματισμό σου,
με το κορμί σου κλειστό,
και το πρόσωπο σφραγισμένο,
πέρ’ απ’ την οικειότητα της απλής ζωής,
μυστήριο που περιέχει
την πληρότητα του θανάτου
όπως
οι προφητικές νεφέλες
τον κεραυνό.
 
Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:07:02 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Το υπόγειο
« Reply #44 on: 06 Apr, 2010, 17:21:34 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Το υπόγειο

Πάντοτε ήταν βαθύ και σκοτεινό,
τυφλό σαν τα βαρέλια του μούστου.
Είχε όμως μια μυρωδιά κάθε που σήμαιναν
Χριστούγεννα και Πάσχα. Όταν ο πατέρας
κατέβαινε με τα αδρά μουστάκια
και τα τραγούδια ανέβαιναν κοπαδιαστά.

Ύστερα τρύπωσε ο φόβος δίπλα στα βαρέλια,
γέμισε οιμωγές και κλάμα το υπόγειο,
ωσότου απάγκιασε μέσα στις φλόγες.

Τώρα μένει μια τρύπα που ολοένα βαθαίνει.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:08:12 by wings »