Author Topic: Νίκος Γρηγοριάδης  (Read 125237 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιώργος Χατζηνάσιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Είσαι ποτάμι
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Για σένα τον άγνωστο (1983))


Νίκος Γρηγοριάδης, Τώρα που μπήκες στην καρδιά μου
 
Το άρωμα που με πολιορκούσε
είχε τις πόρτες του ανοιχτές
στη θάλασσα. Μπαινόβγαινα
όπως μέσα στο φως
με κλειστά μάτια.

Τώρα που μπήκες στην καρδιά μου
ρέεις και φεύγεις με ιριδισμούς
άπιαστες σκιές και αποχρώσεις.
Κάπου ευωδιάζεις, κάπου μελωδείς
και κοιτάζω τον κήπο
κι αφουγκράζομαι τους ουρανούς.
Πότε μ’ αγγίζει ένα αόρατο ανθάκι
πότε με καταπίνει άπατος βυθός.

Το γνώριμο σε μυστήριο τυλιγμένο.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)
« Last Edit: 25 May, 2017, 20:36:09 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ο έρωτας όπως
« Reply #46 on: 09 Dec, 2010, 19:34:34 »


Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου: Έλα, νιότη μου, πέρνα
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Δι’ ευχών (1992))


Νίκος Γρηγοριάδης, Ο έρωτας όπως
 
Ο έρωτας,
όπως ακριβώς ο στίχος,
θέλει
μια σωστή δόση
σκοτάδι
για να
φεγγοβολήσει

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Β' (1996)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:34:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάριος Τόκας & Σαράντης Αλιβιζάτος, Σ' αγαπώ
(τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης & Μαρινέλλα / δίσκος: Μικρά ερωτικά (1984))


Νίκος Γρηγοριάδης, Σ’ έχω αποστηθίσει

Σ’ έχω αποστηθίσει σαν ποίημα.
Σε απαγγέλλω τρυφερά τις βραδινές ώρες∙
ύστερα σ’ αφουγκράζομαι.
 
Ανοίγει τότε ο κόρφος σου,
σαλεύει το δέρμα ήχους και φτερά,
παίρνουν να κελαηδούν στα σκέλια σου τρυγόνια.
 
Αγάπη μου, γλυκό μου ποίημα.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:08:50 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Βουνά του Πόντου
« Reply #48 on: 19 May, 2013, 13:40:07 »


Χρύσανθος Θεοδωρίδης, Αναστορώ τα παλαιά (δίσκος: Δημοτική παράδοση / Πόντος (1981))
[Δημιουργία βίντεο: Σοφία Αμπερίδου]


Νίκος Γρηγοριάδης, Βουνά του Πόντου
 
Βουνά του Πόντου
ώσμε τις μαύρες ριζωμένα ακρογιαλιές.
Στους ώμους τα χωριά αιωρούμενα, όθεν τα σύννεφα
ανάβουνε στο λιόγερμα και σκοτεινιάζουν
μεριές μεριές ελπίδες ανιστόρητες. Κι από ψηλά
δασύ το μάτι να παρατηρεί μικρά ιασόνεια ακρωτήρια
κι ανέμους στις φουντουκιές πυκνές φυλακισμένους
– να φυσούν διαπερνώντας πέρα πέρα τα βουνά
και να εκβάλλουν στην άλλη τη μεριά

τη σκοτεινή.

Κι από την κόχη Σουμελά να βγαίνει ασημωμένη
η Παναγία ψιθυρίζοντας και να γιατρεύει τις πληγές.

Όμως την ώρα την κακιά κατάφατσα κρεμάμενη
στην κορυφή, άρχισε να βαθουλώνει σαν σπηλιά
κι ευώδιαζε η πάνσεπτη εικόνα στάζοντας απ’ τα ύψη
μέσα στα βάραθρα σαν από σταλαγμίτες

σταλαγματιές κατάμαυρες δακρύων

κι ήτανε λεν για τις ψυχές των σφαγιασθέντων.
Κι από τότε θρηνεί κι ας έχει
στα δασωμένα εγκατοικήσει του Βερμίου
αδελφά ύψη – καημός ασώπαστος του νόστου.
 
Γι’ αυτό μην απορεί κανείς για την ομίχλη,
δεν κατεβαίνει απ’ το βουνό,
μα ’πό την άχνα των θερμών δακρύων της
κάθε φορά που αναβράζουνε οι θύμησες
και ακουμπά το χέρι της στην ερημία πάνω
των νεκρών.

Από τη συλλογή Μαύρες ακτές (1994)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:10:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Κι όμως (V)
« Reply #49 on: 19 Oct, 2014, 18:49:12 »


Στέφανος Κορκολής & Παρασκευάς Καρασούλος, Δεν είσαι εδώ
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Παλίρροια (1989))


Νίκος Γρηγοριάδης, Κι όμως

V

 
Μακριά σου τούτο αποζητώ,
θυσιάζοντας το πάθος για μια ζωή
μες στην ωραία διαύγεια της παρουσίας σου
να κοιτάξω μέσα στη νύχτα μου
την άλλη νύχτα την απόκρυφη που γίνεται ορατή
– κίνηση προς το μάταιο βάθος
κι ανίερη παραβίαση του έρωτα που δεν επιτρέπει
κανένα βήμα προς τους ίσκιους.

Όμως
αυτή την αμαρτία μπορώ μόνο να κάνω
απέναντι στον έρωτα: να στρέφομαι
σαν ηλιοτρόπιο γύρω από σένα,
σκυλευτής της ηδονής∙
να σε βλέπω αόρατη, να σ’ αγγίζω ανέγγιχτη
στην απουσία της σκιάς σου,
σ’ αυτή την καλυμμένη παρουσία
που δεν κρύβει την απουσία σου,
που είναι η ζωντανή παρουσία
της απόλυτης απουσίας σου.
 
Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:10:53 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ως το τέρμα
« Reply #50 on: 22 May, 2015, 22:43:35 »


Αντώνης Βαρδής & Κώστας Τριπολίτης, Σχήμα λόγου (με τον Πάνο και τον Χάρη Κατσιμίχα)

Νίκος Γρηγοριάδης, Ως το τέρμα
 
Οι καθήμενοι προσεύχονται
οι όρθιοι τους ευλογούν.
Σαν θυμιατήρια κουδουνάνε οι χειρολαβές.
Ένας τρελάθηκε∙
πιέζει το κουμπί, μες στο μυαλό του
ανάβει ένα φωτάκι. Οι άλλοι
δεν πρόλαβαν – μείναν μισότρελοι
με το χέρι μετέωρο.

Έβαψε τα μάτια τους η ώχρα.

Εγώ, είπε ο ποιητής,
δε θα συμβιβαστώ με ενδιάμεσα.

Θα φτάσω την τρέλα μου ως το τέρμα.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)
« Last Edit: 03 Jan, 2017, 13:04:41 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ερωτικό
« Reply #51 on: 18 Dec, 2015, 00:44:38 »


Νότης Μαυρουδής & Τάσος Σαμαρτζής, Κάθε μια νύχτα [Ερωτικό]
(τραγούδι: Σταμάτης Κραουνάκης / δίσκος: Τοπίο μυστικό (1993))


Νίκος Γρηγοριάδης, Ερωτικό

Τρεις κοπέλες γυρνούν απ’ τα χωράφια.
Το κορμί τους αχνίζει την κούραση,
όπως όταν ανασαίνουν τη νύχτα τα δέντρα.
Στα ρουθούνια τους χιμάει αρσενικός αέρας,
στα μαλλιά τους περνά ρίγος χεριών,
οι λαγόνες τους ξαναμμένα ταμπούρλα!

Κι ένα γέλιο κυλάει
μες στην απέραντη νύχτα που τις καλεί.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ξεπέρασα το μέτρο
« Reply #52 on: 18 Dec, 2015, 00:54:00 »


Pete Ham & Tom Evans, Without you (by Badfinger, 1970)

Νίκος Γρηγοριάδης, Ξεπέρασα το μέτρο

Ξεπέρασα το μέτρο·
τρεις νύχτες πλάγιασα κοντά σου.

Λούστηκα ως στα χείλη στο άγριο φως·
πλημμύρισαν μέσα μου οι δονήσεις,
θέριεψε στο δέρμα μου το χάδι.

Περνούν τώρα οι άνεμοι και με σκουπίζουν απ’ τη γη,
με σηκώνουν πάνω από τη νύχτα.

Δε λέω πια ν’ αντισταθώ.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μίκης Θεοδωράκης & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Κάποτε θα ’ρθουν
(τραγούδι: Παύλος Σιδηρόπουλος / από τη μουσική τής ταινίας Ο ασυμβίβαστος (1979) του Ανδρέα Θωμόπουλου)


Νίκος Γρηγοριάδης, Η ελπίδα είναι το ψωμί

«Η ελπίδα είναι το ψωμί τού ανθρώπου·
του δίνει δύναμη, κουράγιο στη ζωή».

Άσ’ τους να λεν, εμένα με κατέστρεψε·
κράτησε τις δυνάμεις μου σε υποταγή,
ρουφά το μούστο της ψυχής, ευφραίνεται,
υπόσχεται στα γηρατειά να μου το ανταποδώσει.
Πώς με κατάφερε, πώς για καλά με τύλιξε,
εμένα που μέχρι πάθους λάτρευα τα νιάτα;

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Μαζί κοιτούσαμε
« Reply #54 on: 18 Dec, 2015, 01:06:18 »


Σταύρος Ξαρχάκος & Μάνος Ελευθερίου, Είν’ αρρώστια τα τραγούδια
(τραγούδι: Γιάννης Πάριος / δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986))


Νίκος Γρηγοριάδης, Μαζί κοιτούσαμε

Μαζί κοιτούσαμε τις εξέδρες, τη λαμπρότητα,
το πλούσιο φως και τα τραγούδια·
και πίσω, βαθιά μες στα οστά,
βόγκους και κλάμα και τριγμούς.
Κοιταχτήκαμε· ανάσαινες με βία τα πρώτα δάκρυα.

(άλογα δυο σειρές, κουδούνια και ζητωκραυγές,
πλημμύρα ανθέων – παρασύρθηκες)

Μαζί κοιτούσαμε εσύ το πλούσιο φως
κι εγώ το κλάμα το σιγανό
μέσα από τις ρωγμές που αφήναν τα τραγούδια.

Από τη συλλογή Το βάθος της ληκύθου (1963)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:12:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Παράθυρο στο φως

Νίκος Γρηγοριάδης, Η χρησμολογία του φωτός
 
[Ενότητα Η φωτογραφία]

Προβάλλει κρυφή υποψία η νυφίτσα απ’ το λαγούμι της
κι η ουρά του σκίουρου διαγράφει μες στα φυλλώματα
το είδωλο του καιρού.

Ένας λαγός σκιρτώντας στον ανήφορο εισχωρεί στο σύνορο του γλαυκού
και το λαγωνικό να κρεμάει μάταια γλώσσα νικητήριας σημαίας.

Αίγες ντυμένες στο μαύρο σαλεύουν τις κάπες τους
σείοντας τις φουντωτές κορφές των θάμνων στην πλαγιά,
όπου σκάζουν ένα ένα τα μυρωδικά τους τα λουλούδια
και βομβούν γύρω σε μικρούς παραδείσους τα εφήμερα.

Κι ανάμεσα σε μυριστικά μονοπάτια ρέουν σταγόνες διάφανης χαράς.
Πάμφωτη η ρώγα σφύζει από θεϊκό χυμό
με στάλες δροσιάς στο κίτρινο ράμφος του κότσυφα
κι ο αμπελουργός άδει το τερπνό του άσμα
στις παρυφές των πιτσιλωτών αβγών τής διαιώνισής του.

Μέσα μας τρεμουλιάζουν χωρίς ίχνος αέρα
τα φύλλα της λεύκας
μια αχνοπράσινα, μια γλαυκά λευκάζοντας τον ύπνο μας.

Διαφωνώ ριζικά με το σκίουρο της Μοίρας. Πάντα
μέσ’ απ’ τη σκοτεινιά χρησμολογεί με τις μικρές εκρήξεις του το φως.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:13:08 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Οι στίχοι
« Reply #56 on: 02 Jan, 2017, 22:05:40 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Οι στίχοι
 
[Ενότητα Η φωτογραφία]

Κινούμενη φλόγα που καίει τους δρόμους της αναζήτησης,
τη μια η σάρκα φλεγόμενη, την άλλη αλλόφρονο το πνεύμα
κι η ψυχή.

Στίχοι ξεχύνονται από ίριδα, διαμάντι και υάκινθο
κι ο χρόνος ξυπόλυτο παιδί μαζεύει και τους συνενώνει
σε δέσμες ποιημάτων. Γι’ αυτό σε υποπτεύονται οι άνυδρες ψυχές
κι οι μυστικοί τού σκότους καταγράφουν στους άκομψους φακέλους τους
«κίνδυνος, κίνδυνος, φράξτε το δρόμο, λιγοστέψτε τη σάρκα,
λιγοστέψτε τη θέρμη της ψυχής».

Τα δάκρυα λάμψη από εφτάδιπλους ήλιους επαναστάσεων
και το χτυποκάρδι οδηγεί τις καρδιές των συντρόφων.
Ένας καινούργιος κόσμος μεγαλώνει στην πυρά,
όπου παίρνει και συντίθεται το νέο ηλιακό μας σύστημα
που περιφέρεται αέναα στη μουσική του αίματος.

Κι η άνοιξη κάνει την πρώτη της εμφάνιση
μες στην καρδιά του χειμώνα.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:13:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Το τελευταίο μήνυμα
 
[Ενότητα Το τελευταίο μήνυμα]

Τώρα ο μόνος που τον κυνηγάει είναι ο χρόνος –
με τους εχθρούς του έχει συμφιλιωθεί από καιρό∙
τα λένε πότε πότε σαν να μην είχε τίποτε συμβεί,
σαν ένα σύννεφο να ’χε σκεπάσει τα μάτια τους
για μια μόνο στιγμή – η ώρα η κακιά που λένε.

Καλπάζει μες στο χρόνο στον αφρό του αλόγου
βιτσιά στον άνεμο και πρέπει να προλάβει
να παραδώσει το μήνυμα, να σώσει τους συντρόφους του.

Γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα – το μήνυμα, το μήνυμα! –
πιο γρήγορα, κι έχει γδυθεί τη σάρκα του,
δεν είναι πια άνθρωπος,
σκέψη, αισθήματα δεν του απόμειναν,
κούραση τι παναπεί, πόνος δεν καταλαβαίνει
κι έχει απόλυτα αποξενωθεί απ’ το κορμί του.

Καλπάζει με τον άνεμο και δεν έχει όνομα,
χύνεται στις πλαγιές κι έχει εξαϋλωθεί.
Δεν είναι πια αυτός που τώρα σας μιλά,
δεν είναι πια ούτε ο μαντατοφόρος,

είναι το μήνυμα το ίδιο,

το τελευταίο μήνυμα.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:14:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Άκης Σμυρναίος (Αστραπόγιαννος) & Νίκος Καρβούνης: Στ’ άρματα στ’ άρματα (Βροντάει ο Όλυμπος)*
[τραγουδά ο Μίκης Θεοδωράκης]


Νίκος Γρηγοριάδης, Η λευτεριά είναι λευτεριά
 
[Ενότητα Το τελευταίο μήνυμα]

Έρχονται συχνά από βαθιά
κι έχουν εκείνο το ακαθόριστο του ανέμου.
Τα μαλλιά του ενός να φεύγουν,
καπνός καραβιού προς τα πίσω,
κι ύστερα απλωμένα ασάλευτα στο χώμα,
μετά τον πυροβολισμό.

Και το πράσινο γύρω να επιμένει.
Στέκομαι ασκεπής και προσκυνώ.

Ο άλλος, τα χέρια σε διάσταση – ένας σταυρός.
Και πέρα, άλλοι σταυροί και στη συνέχεια κρεμάλες.

Κι η μνήμη χλωρή
να φυσά καταπάνω μου ακατάπαυστα ανιστορώντας.
Τα λέμε πότε πότε με το φίλο μου τον Κώστα.
Οι νεότεροι μορφάζουν, πιστεύουν μόνο ό,τι βλέπουν.
Δε γνωρίζουν
πώς κινούνται τα φύλλα στο πυκνό το δάσος,
ποιος ανεβάζει την ασώπαστη θάλασσα
ή πώς μας βρίσκει η λευτεριά αδελφωμένους.

– Τα φύλλα απλώς κινούνται,
η θάλασσα ανεβαίνει
κι η λευτεριά, να, έτσι απλά, μας βρίσκει.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)


* Σημείωση:

Στ’ άρματα στ’ άρματα

To δημοφιλές αυτό τραγούδι γράφτηκε στα τέλη του 1942 από τον ποιητή και δημοσιογράφο Νίκο Καρβούνη (1880-1947) και μελοποιήθηκε από τον αντάρτη μουσικό Αστραπόγιαννο (Άκη Σμυρναίο). Ο Νίκος Καρβούνης γεννήθηκε στην Ιθάκη. Εργάστηκε σαν δημοσιογράφος σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά, όπως στο «Ριζοσπάστη», στην «Πρωΐα» και τους «Νέους Πρωτοπόρους». Μετέφρασε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τα έργα των ποιητών Γουόλτ Γουίτμαν, Σέλεϊ, Πόε και Μαγιακόφσκι. Μαζί με τον Κώστα Βάρναλη εξέδιδε το φιλολογικό περιοδικό «Ηγησώ». Το 1912, συμμετείχε στους βαλκανικούς πολέμους σαν πολεμικός ανταποκριτής με το τάγμα των Επτανησίων Γαριβαλδινών. Το 1932 ήταν στέλεχος της «Κοινωνικής Αλληλεγγύης» (Διεθνής Εργατική Βοήθεια). Το 1936 εξορίστηκε στη Γαύδο από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή φυλακίστηκε στο στρατόπεδο της Λάρισας. Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, εντάχτηκε στο ΕΑΜ και ανέβηκε στο βουνό όπου ανέλαβε το Γραφείο Τύπου στην ΠΕΕΑ και το πρώτο ελεύθερο πρακτορείο ειδήσεων. Η προσφορά του στην Εθνική Αντίσταση ήταν σημαντική. Μεταξύ άλλων ανέλαβε σημαντικές αποστολές, για λογαριασμό του ΕΑΜ, στην Αγγλία, Αμερική, Γαλλία και Σοβιετική Ένωση.

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιόνα
μουγκρίζουν τ’ Άγραφα, σείεται η στεριά.
Στ’ άρματα στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα
για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά

Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματολίκι
τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή
λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι λύκοι
στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό
νέας ανάστασης χτυπά η καμπάνα
μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό

Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα
που μας εβάραινε θανατερά
θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα
και πανανθρώπινη τη λευτεριά


Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr
« Last Edit: 04 Jun, 2017, 18:16:40 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67214
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Τα τραγούδια
« Reply #59 on: 02 Jan, 2017, 22:24:33 »


Μιχάλης Χριστοδουλίδης & Μιχάλης Γκανάς, Εσωτερικές ειδήσεις
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Η άσφαλτος που τρέχει (2001))


Νίκος Γρηγοριάδης, Τα τραγούδια
 
[Ενότητα Το τελευταίο μήνυμα]

Πώς γίνεται κι ακούω ακόμη τα τραγούδια
– εκείνοι έχουνε πεθάνει κι έχουν θαφτεί
με τ’ άρματά τους στα βουνά.

Ο νέος που μιλούσε απ’ το μπαλκόνι
απομακρύνεται με μεγάλες κινήσεις
μέσα στη νύχτα φορτωμένος οράματα.
Οι άλλοι κρύβονται και κοιτάζουν μέσα
από κρυψώνες κι υπόγεια παράθυρα.

Όσοι πιάστηκαν έχουν μια μνήμη
σαν ατζέντα ημερολογίου.

Ακόμη κι οι ποιητές
έχουνε χάσει πια
την ακοή τους.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 01:01:51 by wings »