Author Topic: Νίκος Γρηγοριάδης  (Read 112362 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Η ζυγαριά
« Reply #210 on: 26 May, 2017, 19:29:38 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Η ζυγαριά
 
Η ζυγαριά μπορεί να είναι και της Δικαιοσύνης
όμως καθώς ταλαντεύεται
νιώθεις να σε διαπερνά μυριστικός ο άνεμος
όμοιος μ’ εκείνο στο διάβα της γυναίκας.

Η ταύτιση δεν κρατά πολύ. Την ίδια στιγμή
το φάσγανο που ξεπετάγεται και ρίχνει άγριους
κεραυνούς τρυπάει το φως και χύνεται
χολή στον κόσμο.

Μα πάλι όσα από σένα εξαρτιόνται
αν βέβαια μέσα στη χοάνη του φωτός
σπείρεις ηλίανθους ή μαύρη χλόη.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ακόμη και γυμνός
« Reply #211 on: 26 May, 2017, 19:34:40 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Ακόμη και γυμνός
 
Ένας τα χάνει, άλλος τα κερδίζει
κι εμείς στη μέση θεατές υπνωτισμένοι.
Μέσ’ απ’ τις τσέπες μας τραβούν
χρωματιστά μαντίλια και κουνέλια.

Τα γέλια έχουν θαμπώσει τις ματιές.

Ο πυρηνικός τα ηλεκτρόνια κυνηγάει
κι ο τεχνικός στήνει τεράστιες σκαλωσιές,
σε λίγο θα βρεθούμε όλοι ανεβασμένοι
στο στόμιο της τεράστιας μηχανής
που οδηγεί στην υψικάμινο.

Μυρίζει κρέας και καμένα ρούχα,
οι οδηγίες όμως δεν είναι σαφείς∙

ακόμη και γυμνός μπορείς να πέσεις.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ζωή
« Reply #212 on: 26 May, 2017, 19:36:46 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Ζωή
 
Σήκωσα τις πέτρες και πετάχτηκαν
έντρομα τα ζωύφια.

Κάτω από μια ταφόπετρα
βρήκα ξαπλωμένο το θάνατο
που τον έτρωγε λαίμαργα
η ζωή.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Αυτό που με θαμπώνει
 
Αυτό που με θαμπώνει
όσο κοιτάζω από μακριά
το χάνω πλησιάζοντας.

Όμως το μέσα μου φλέγεται
όπως όταν συντίθενται τα χρώματα
σε μουσική.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Μελλοντικό
« Reply #214 on: 26 May, 2017, 19:42:57 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Μελλοντικό
 
Στον ύπνο του, έναν ύπνο χωρίς όνειρα,
η γη άνοιξε σαν ένα τεράστιο
μαύρο κοχύλι ή φέρετρο. Οι γεωργοί
ταχτοποιούσαν ήδη μέσα τις αξίνες τους
κι οι τοκογλύφοι τις επιταγές τους,
ενώ οι στρατηγοί γυάλιζαν ευλαβικά
τα πυρηνικά τους τιμαλφή.

Όταν έκλεισε το καπάκι,
άναψαν κάτι φώτα σαν κεριά
που έφεγγαν
τους τέσσερις φαντάρους της νεκρώσιμης
ακολουθίας. Η μουσική
ακολουθούσε όπως πάντα πένθιμη.

Ένα νέφος φυσούσε
στο βαθύ χάος.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Το σύννεφο
« Reply #215 on: 26 May, 2017, 19:46:31 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Το σύννεφο
 
Αυτό που πλέει μες στον ουρανό,
άσπρο φτερό με ραβδωτούς θυσάνους,
δεν είναι διόλου η μοναξιά του ποιητή,
το δάκρυ ή το διάφανο αναλόγιο
των μυστικών ψαλμών ή ακόμη
αχνός από αόρατα βάθη (πόσω μάλλον
ιστίο τρυφερό, έτοιμο για ταξίδι).

Το σύννεφο που πλέει μες στον ουρανό
απλώς ακουμπά στον διψασμένο κάμπο
όπως στην ψυχή μας.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Βίρα τις άγκυρες
« Reply #216 on: 26 May, 2017, 19:54:27 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Βίρα τις άγκυρες
 
Από το λυκαυγές ως το λυκόφως νιώθω περικυκλωμένος από λύκους. Στην Ανατολή σκάει ροδοδάχτυλη υδρογονοβόμβα σε θαμπωτικά χρώματα ψηλά ως το ιοντισμένο μεσημέρι. Το αυτοκίνητό μου παλάβωσε – περνά τις διασταυρώσεις ν’ αποφύγει τη σταύρωση, όμως όπου κι αν πάει βρίσκεται ακριβώς κάτω από τ’ αεροσκάφη ή το σταυρό της δωδέκατης ώρας. Στ’ αριστερά μου η θάλασσα με σαγόνια καρχαρία ανοιχτά κάτω απ’ τα πλεούμενα. Ξεθεωμένος φτάνω στα σύνορα του λυκόφωτος, μες στο σφαγείο τα μάτια μου αχνίζουν αίματα, ντύνομαι ή με ντύνουν βιαστικά ένα ωραίο αχνιστό δέρμα σάβανο. Ο κόσμος καπνίζει αποκαΐδια, έχει μαυρίσει και χάσκει με το καπάκι του ανοιχτό. Μπαίνω στο φέρετρο και με καταπίνει το σκοτάδι. Ο εκ δεξιών μου είναι εκείνος που πετούσε με το ελπιδοφόρο αεροπλάνο του πάνω μου, ενώ ο εξ ευωνύμων κείτεται μέσα στην αστραφτερή του μαύρη θαλαμηγό. Ευτυχώς ο ποταμός που κυλάει κάτω απ’ τα φέρετρά μας είναι πλωτός
          Βίρα τις άγκυρες!

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Σαφάρι
« Reply #217 on: 26 May, 2017, 20:01:41 »


Δήμος Μούτσης & Κώστας Τριπολίτης, Δε λες κουβέντα
(τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & Δήμος Μούτσης / δίσκος: Φράγμα (1981))


Νίκος Γρηγοριάδης, Σαφάρι
 
Παραβιάζω συστηματικά την εκ περιτροπής κυκλοφορία μικρών και μεγάλων με το μηδαμινό κόστος των δυόμισι εκατομμυρίων δεύτερο αμάξι κέφι μου και καπέλο μου και αναπλέω -έι χο- τους ποταμούς τής πόλης μέσ’ απ’ τ’ ανοιχτά σαγόνια των κροκόδειλων, προτού ή αφού οι σκοτεινές συμπληγάδες συνθλίψουν το πίσω μου φτερό. Ξεφεύγοντας βρίσκομαι αντιμέτωπος με μια τίγρη απ’ αυτές που έχουν βάλει μια μηχανή στο καπό τους πίσω ναυάγια βυθίζονται δύοντος του ηλίου στρίβω αριστερά στην όχθη και παρασέρνω τον ανύποπτο γερο-ψαρά που μόλις είχε πιάσει σπαρταριστό ένα αγοράκι τρυφερό στ’ αγκίστρι του∙ φτηνά τη γλιτώνω και περνάω βολίδα μέσ’ απ’ τους καπνούς και τα ταμ ταμ των ιθαγενών που ετοιμάζονται κιόλας να με μαγειρέψουν. Είμαι μουσκίδι στον ιδρώτα, όμως χαρούμενος και θα ’λεγα ευτυχισμένος αν δεν έπεφτα στον μονόδρομο των ρινόκερων. Παρά τους επιδέξιους ελιγμούς ένας πρόλαβε και κάρφωσε πέρα πέρα την τουρίστρια που είχε την τύχη να την παραλάβω πλατεία Ομονοίας για λίγο πράσινο. Μας πήραν αιμόφυρτους. Άκουγα το ασθενοφόρο να ουρλιάζει στους δρόμους. Αδύνατον σκέφτομαι αδύνατον να βρίσκομαι στην πόλη. Εγώ είχα πάει για σαφάρι.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Παγανιά
« Reply #218 on: 26 May, 2017, 20:09:45 »


Δήμος Μούτσης & Μάνος Ελευθερίου, Ο Χάρος βγήκε παγανιά
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Ο Άγιος Φεβρουάριος (1972))


Νίκος Γρηγοριάδης, Παγανιά
 
Εγώ, είπε ο Χάρος, δε βγαίνω ποτέ μου παγανιά,
τι λόγους έχω να κουράζομαι, αυτεξούσιος, κανέναν
κερατά δε βάζω στο κεφάλι μου, εσείς διαλέγετε –
θαρρείς επίτηδες – και πέφτετε στην τάφρο που οι
ίδιοι σκάβετε να σας χωρίσει. Μάταια κλαψουρίζετε,
το φταίξιμο δεν είναι ποτέ άλλου, το σκαρώνει
ο καθένας μοναχός του, πάει γυρεύοντας να βρει
τον Πόντιο Πιλάτο του. Αφήστε με ήσυχο
να χαρώ το γάργαρο νεράκι, να πλύνω
τα χέρια μου.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Βιογραφικόν ιδιόγραφον
 
Παππούς μου ο τηλεκλυτός Ταλμάν, απόγονος των πρώτων Ιώνων αποικιστών, Τραπεζούντιος∙ γιαγιά μου η Κερέκη Ταλμανίνα. Χρόνος και ημερομηνία τοκετού άγνωστος – οι Μοίρες δεν κρατούν κατάστιχα, ενοριακούς ή κοινοτικούς καταλόγους. Πάντως σίγουρα νεότερός τους, αφού, όπως έλεγε η γιαγιά μου, με μοίραναν τρις: «μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια ανάμεσα στο κλάμα μου». Ύστερα ο χρόνος γαλήνεψε και ισορρόπησε κάπου εκεί στο μηδέν κι ο τόπος ονομάστηκε Πλάτανα από τον μέγα πλάτανο κάτω από τον οποίο με λάμπρυνε με φως, με τραγούδησαν τ’ αηδόνια και χόρεψα τον πυρρίχιο με χρυσοκέντητη ζίπκα. Όλα αυτά –θα το καταλάβατε– είναι περιττά, πιο περιττά και από τα πρώτα ξανθά μου περιττώματα, δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα στο ψυχολογικό μου προφίλ, ποιο φιλμ εξάλλου μπορεί να καταγράψει τις αμειψιρρυσμίες της φύσης μου που, ως έπεα πτερόεντα, περνούν πάνω από θάλασσες ηχήεσσες ουρεά τε σκιόεντα, όπως προφήτευσε ο θείος Όμηρος. «Αυτό το ζαγάρι, μάτια μου, θα γίνει τρελότερο κι από μένα, μην κρατάτε σημειώσεις, τα βιογραφικά του τα γράφει στα παπάρια του κι από κει τα εκτινάσσει εν είδει αστερισμών σε μικρά μικρά παρανοϊκά συστήματα άρδευσης ερήμων. Αμμόλοφος κινούμενος κι εσείς ιχνηλάτες γυμνών πελμάτων κάτω από τα σάρωθρα του γκίμπλιν (χαμψίν ή σιμούν – όπως αγαπάτε), δε δίνει πεντάρα τσακιστή για έρευνα, γράφει στην άμμο κι αμέσως φυσά να υψωθεί στα μαλλιά των κοριτσιών η γύρη στο σγουρό τους εφήβαιο. Έτσι μόνο –πάντα σας το ’λεγα– ο νεογέννητος γεννά κι ο ποιητής γονιμοποιεί τους βαθύκολπους αιώνες μες στην υγρή τους θαλπωρή.» Αυτά ο θείος Όμηρος, κι εγώ αισχυντηλός ενώπιον της προτομής του θερμοπαρακαλώ γοοπλανής μη, σε πείσμα της ταπεινοφροσύνης που με διακρίνει, μου ζητηθεί συνέντευξη για πρόσθετες πληροφορίες. Το ξαναλέω, δεν έχει άλλες – βολευτείτε μ’ αυτές. Εγώ προχωρώ στις επόμενες σελίδες γονύκροτος. Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν | Το σύνταγμα της ζωής (1988, με το ψευδώνυμο Νικόλας Ταλμάν)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Βουστροφηδόν
« Reply #220 on: 28 May, 2017, 23:05:56 »


Επιγραφή με γραφή βουστροφηδόν. Βρέθηκε στην Κρήτη.
Πηγή: Βικιπαίδεια


Νίκος Γρηγοριάδης, Βουστροφηδόν
 
Προχωρώ βουστροφηδόν με τρέμοντα πόδα και κάλαμον και συναντώ τον παππού μου στο άλφα κεφαλαιογράμματο και μικρογράμματο ανάμεσα στην Άγνοια και τη Γνώση. Α! πώς αγαλλιά η ψυχή μου άγαν με τα άγανα του μουστακιού να γαργαλούν τη μύτη μου, χι χι γελάει σκασμένη η αιθρία της Άνοιξης στο αίθριο της αυλής κουβαλώντας ένα αγλαό σύννεφο, αχλύ μέσα στο βαθύ αχ του ουρανού. Πράξη που ούτε ένας Πραξιτέλης μπορεί να τελέσει, ούτε μια Πραξινόη να επινοήσει.

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν | Το σύνταγμα της ζωής (1988, με το ψευδώνυμο Νικόλας Ταλμάν)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Ο Πόντιος
« Reply #221 on: 28 May, 2017, 23:09:39 »


Πυρρίχιος (από την τελετή λήξης στην Ολυμπιάδα της Αθήνας το 2004)

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο Πόντιος
 
Ο Πόντιος είναι Πόντιος, έλεγε ο παππούς μου, κι όσο και να τον πλένεις πάντα στο δέρμα του φεγγοβολά ζωγραφισμένος ο πυρρίχιος και χορεύει στο μάτι του η Μαύρη θάλασσα μ’ ένα δελφίνι. Ανεβασμένος στο τελευταίο κλωνάρι τ’ ουρανού κρατά, όπως οι Άγιοι, στην αγκαλιά του γυμνές παρθένες που αναβλύζουν μύρο. Το άλογό του πίνει νερό από τη λάμψη τής χλόης, κι όπου κινείται η Μοίρα βάζει μπροστά το ένα του φτερό, κι όπου χλοάζει φύτρο με τ’ άλλο το σκεπάζει. Και το κορμί του μες στα τόσα πλην αυτού του κόσμου και του άλλου είναι το μέγα πλούτος και η λάμψη όπου χτίζει το σπίτι του και το γκρεμίζει απέναντι στα φώτα των γυμνών παρθένων, ώσπου ν’ αντιφεγγίσει Αχειροποίητο.

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν | Το σύνταγμα της ζωής (1988, με το ψευδώνυμο Νικόλας Ταλμάν)
« Last Edit: 28 May, 2017, 23:11:44 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Όνειρο
« Reply #222 on: 28 May, 2017, 23:19:27 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Όνειρο
 
Καθόμουν, λέει, στις όχθες του Ιλισσού με τη λάμψη του παππού τριγύρω μου, εσύ έπλενες τα πόδια σου κρατώντας το φόρεμα πιο πάνω από τα μεσοφέγγαρα γόνατά σου και τ’ αηδόνια σ’ ανασήκωναν στις τρίλιες τους μέσα σ’ ένα γαλάζιο πανομοιότυπο θάλασσας. Κάτι έφεγγε στο σύσκιο φύλλωμα και τα ιστία είχαν ανοίξει μια οθόνη φωτός, όπου ταξίδευαν καράβια με αφρισμένες σαν στόματα αλόγων πλώρη. Κυλούσες πάνω στα νερά και πίσω στέρευε το ποτάμι στεγνό σαν άσφαλτος. Όμως στην άλλη οθόνη του υπολογιστή, τη στιγμή που είχες εκβάλει στη θάλασσα και πια νερό γλυκό δεν απόμεινε σταλιά για τα διψασμένα αηδόνια, χύθηκαν κελαρύσματα και φτερούγες ανάλαφρες πουλιών. Είπες ξυπνώντας: «Αχ, θα ’θελα τόσο να ξανακοιμηθώ», όμως η άθροιση είχε συντελεστεί και στη θέση του ονείρου σάλευε κάτι σαν σκόνη ερτζιανών κυμάτων. Τόσο μόνο θυμήθηκες – τα κομπιούτερ έχουν άπειρες μνήμες.

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν | Το σύνταγμα της ζωής (1988, με το ψευδώνυμο Νικόλας Ταλμάν)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Γρηγοριάδης, Στον ίδιο γαλαξία
« Reply #223 on: 03 Jun, 2017, 23:25:32 »
Νίκος Γρηγοριάδης, Στον ίδιο γαλαξία
 
Ο παππούς μου, ο Ταλμάν, και ο Αλκμάν δεν ήταν συγγενείς, παρά το ομοιοτέλευτο, είχαν όμως πολλά κοινά, και πρώτα πρώτα ήταν Μικρασιάτες, της Ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας, γι’ αυτό και και ξανθοί σαν το συμβολισμό του Απόλλωνα —όχι σαν τους Τουρκαλάδες μαυροτσούκαλα— και δυνατοί, ο Αλκμάν με την αλκή του, ο Ταλμάν με το δυσθεώρητο μπόι του, μόνο ο παππούς μου δεν ήταν ποιητής —στα φανερά τουλάχιστον— απαρνήθηκε το ψώνιο για χάρη μου, όπως χαρακτηριστικά έγραφε σε κάποια σημείωση της διαθήκης του («και η ευαισθησία σε τέτοιες στιγμές τι χρησιμεύει;»). Είπε, καλύτερα σκληρός σαν το Ράμπο, παρά μαλακός και να σε κάνουν κέρινο ομοίωμα, να πήζεις το χειμώνα και να στάζεις ταπ ταπ το καλοκαίρι στα πλακάκια. Γι’ αυτό πάντα επιδείκνυε τη δύναμή του στις γυναίκες, όπως ο Αλκμάν την ποίησή του στη Σαπφώ, τόσο που μια μέρα δάμασε μια κατσίκα πιο μικρή κι απ’ την Αμάλθεια, κι ας διαδόθηκε ότι ήταν τάχα η Χίμαιρα, μέσα στο καταχείμωνο και το αίμα φάνταζε πάνω στο κάτασπρο πρόσωπό της. Βέβαια τα κατορθώματά του δεν έχουν τελειωμό, και το αξιομνημόνευτο, που το αναφέρει και ο Όμηρος, πρέπει να είχε σχέση με τον έρωτά του με μια Αμαζόνα που την άρπαξε από το βυζί και του έμεινε στο χέρι σαν περιστεράκι, γι’ αυτό και δεν το πέταξε, αλλά το μετέφερε με ιερές τελετές στο καράβι, αντίθετα με τον Κυναίγειρο που άφησε να του πάρει το καράβι το χέρι, ούτε το έριξε στου Λευκάτα τη θάλασσα τη μακριαντιλαλούσα, για να μην τον κατηγορήσουν ότι μιμήθηκε τον Αλκμάνα, προτίμησε να το στήσει στο κέντρο τ’ ουρανού, για να ρέουν τ’ άστρα σαν το ποτάμι του γαλαξία και να γεμίζει η αυλή του γιασεμιά. Παρά τον καημό του, εντούτοις δεν αυτοκτόνησε πέφτοντας με το ζερβό του πλευρό πάνω στο ξίφος, γιατί ήθελε να αντιμετωπίσει —να δει τι σόι πράμα ήταν— τα εκτελεστικά αποσπάσματα με τα γυαλιστερά του παιχνίδια και τα πιο σύγχρονα πυρηνικά —κυρίως αυτά— που θα τον έκαναν σκόνη γάλα στο γαλαξία, όπου θα χώνευε μες στο μαστό της αγαπημένης του εις τους αιώνας των αιώνων. Βέβαια τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα ονειρεύτηκε. Έγινε βέβαια σκόνη, αλλά ραδιενεργός σε μια έκρηξη πυρηνικής δοκιμής στην έρημο της Νεβάδας μετά το μονομερές μορατόριουμ. Αλλά ποιος είναι βέβαιος αν όλες αυτές οι σκόνες δεν ανταμώνουν τελικά στον ίδιο γαλαξία;

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν | Το σύνταγμα της ζωής (1988, με το ψευδώνυμο Νικόλας Ταλμάν)